ဂိုဏ်းများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံ

“ပေရန်လေး ပေရန်လေး ပေရန်လေး”

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်၏ ပခုံးကို လှုပ်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“နင် ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာပဲ ငါခေါ်နေတာ အကြာကြီးရှိပြီ နင်က ဘာမှ ပြန်မထူးဘူး”

သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါတို့ အိမ်ရောက်ပြီ”

‘တစ်ရက်တောင် ကုန်သွားပြီလား’

မနေ့က ‘ပျံသန်းသော စံအိမ်’ ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်မက ဒုတိယထပ်က စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေကြောင်း ကျန်းပေရန် အာရုံခံမိခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် ဒီနေရာက အစီအရင်ကို ဘယ်လို ခင်းကျင်းထားသလဲ ဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ဖို့အတွက် ဗဟိုချက်မမှာ ထိုင်ပြီး စတင်လေ့လာခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ ရေရေရာရာ မသိရသေးခင်မှာပဲ တစ်ရက်တိတိ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒီပျံသန်းသော စံအိမ်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖော်ထုတ်နိုင်မယ့် ကိစ္စမဟုတ်မှန်း သဘောပေါက်လိုက်တော့ ကျန်းပေရန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အကြောဆန့်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

သူ့အမြင်အာရုံ နောက်တစ်ကြိမ် မည်းမှောင်သွားပြီး၊ ပြန်လည် ကြည်လင်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျန်းပေရန် နည်းနည်း ကြောင်အသွားသည်။

‘ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ’

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းပေရန်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ တိမ်တွေ မြူတွေ ဝိုင်းရံနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံက နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုထဲ ရောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားပြီး လက်ရန်းတွေ ထွင်းထုထားတဲ့ နန်းတော်ကြီးတစ်ခု တိမ်တွေကြားမှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‘အင်မော်တယ် နန်းတော်ကြီးလား’

“ပေရန်လေး သွားကြစို့”

ရှီဖုန်းလန်က ပြောရင်း ကျန်းပေရန်ရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ”

“ထုန်တိုင်းပြည် ရဲ့ အမြင့်ဆုံးတောင်ဖြစ်တဲ့ နဂါးခွေတောင်ရဲ့ ထိပ်လေ”

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏလောက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းပေရန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စပါးကြီးမြွေပုံ လဲမှို့ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် လေထဲကနေ ဆင်းသက်လာပြီး သူတို့ရှေ့ ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အစ်မဖုန်းလန် ပြန်ရောက်ပြီလား”

သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူက ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ သူက”

[ရွေးချယ်မှု ၁ - ရှီဖုန်းလန်ကို မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းပါ။

ဆုလက်ဆောင် - မိုးတိမ်ပျံသန်း အင်မော်တယ် အတတ်ပညာ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပါ။

ဆုလက်ဆောင် - ကံကြမ္မာအာရုံခံ ဓားလက်စွဲ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်အဆင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - “ရှီမိသားစုက အနက်ရောင်သူတော်စင် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က ငါ့ကို ရှာနေလို့ပါ”

ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

‘စပြီလားဟ’

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ပျံသန်းသော စံအိမ်က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် တကယ် သိရှိခဲ့ရသည်။

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဘာရွေးချယ်မှုမှ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး၊ ဒါကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီယာဉ်က အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ထိပ်တန်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။

‘မနာလိုလိုက်တာကွာ’

ဒါပေမဲ့ ယာဉ်ပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်းပဲ စနစ်က ပြန်ပြီး အလုပ်ရှုပ်လာတော့တာပဲ။

ရွေးချယ်မှု ၃ ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် တိုက်ရိုက် ဖြေလိုက်သည်။

“ရှီမိသားစုက အနက်ရောင်သူတော်စင် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က ငါ့ကို ရှာနေလို့ပါ”

[ရွေးချယ်မှု မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ပါပြီ။

ဆုလက်ဆောင် - လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု +၁]

သူ့အဖြေကြောင့် လူငယ်လေး သိသိသာသာ ကြောင်အသွားသည်။

‘မျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင်က ဘာကိစ္စ ဒီလိုကောင်လေးနဲ့ တွေ့ချင်ရတာလဲ ကြည့်ရတာ သာမန်ကာလျှံကာပဲကို’

ဒါပေမဲ့ သူက မျိုးနွယ်စု သူတော်စင် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတော့ သူ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရှီဖုန်းလန်နဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ စကားစမြည် ပြောနေလိုက်သည်။

ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် လူငယ်လေးက သူ လုပ်စရာကိစ္စ ရှိသေးကြောင်း ပြောလာသည်။

သူက လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မိုးတိမ်စီးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထွက်ခွာသွားတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

‘ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ

ဒီလူက ကြည့်ရတာ ၂၅ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရောက်နေပြီ

ဒီမိသားစုက လူတွေက အင်မော်တယ်ဆေးလုံးတွေ စားပြီး ကြီးပြင်းလာကြတာလား’

ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ချီတိုင်းပြည် သွားတုန်းက သူ တွေ့ရှိခဲ့ပြီးသားပါ။

ရှန့်တိုင်းပြည်မှာဆိုရင် အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ အနက်ရောင်ဝိညာဉ်အဆင့် ရောက်တာနဲ့ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး ဂိုဏ်းက အထူးတလည် ပျိုးထောင်ပေးမှာ။

ဒါပေမဲ့ ချီတိုင်းပြည်က ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေမှာတော့ အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့် မရောက်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး လူတောတိုးဖို့တောင် ရှက်စရာ ဖြစ်နေပြီ။

အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အဆင့် ရောက်မှသာ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်လို့ရတဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေတာ။

အကြောင်းရင်းကလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်။

နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ ဆိုတာ အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းရာ မုန်တိုင်းမျက်လုံး နေရာမှာ တည်ရှိနေတာလေ။

စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆက အရမ်းမြင့်မားလွန်းလို့ ရှန့်တိုင်းပြည်လို နယ်စပ်နိုင်ငံလေးတွေနဲ့ ယှဉ်လို့ကို မရပါဘူး။

သူတို့က နေ့တိုင်း အကောင်းစား အသားငါးတွေ စားသောက်နေရသလို ဖြစ်နေပြီး၊ ရှန့်တိုင်းပြည်က ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ဖွဲနုနဲ့ ဟင်းရွက်လောက်ပဲ စားနေရသလို ဖြစ်နေတာ။

ဒီလို မွေးရာပါ အားနည်းချက်ကြီး ရှိနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။

နောက်ပြီး နဂါးက နဂါးမွေးတယ်၊ ဖီးနစ်က ဖီးနစ်မွေးတယ် ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားက အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ကွက်တိ မှန်ကန်နေသည်။

အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်တဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။

သူတို့က ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို လွယ်လွယ်ကူကူ နှိုးဆွနိုင်ကြသလို၊ ရံဖန်ရံခါ အထူးခန္ဓာကိုယ်တွေ၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်အမြစ်တွေ ပါလာတာကလည်း သိပ်မဆန်းလှပေ။

ဒါကြောင့် ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေ ရှိတဲ့ မိသားစုတွေမှာ မျိုးရိုးဗီဇ တွေကလည်း သာမန်ထက် ထူးကဲလေ့ ရှိကြသည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်က ကလေးအများစုက အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်မှ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို နှိုးဆွနိုင်ကြပေမယ့်၊ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံက ထိပ်တန်းမိသားစုဝင် ကလေးတွေကတော့ အသက် ၅ နှစ်လောက်ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကနဲ့ စတင် ထိတွေ့နေကြပြီ။

ပိုပြီး ပါရမီပါတဲ့ ကလေးတွေဆို ၃ နှစ်လောက်နဲ့ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် စတင်နေကြပြီ။

မိခင်ဝမ်းထဲကတည်းက ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေတောင် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပေမယ့်၊ လင်ယုယန် ပြောတာကတော့ သူလည်း ဒဏ္ဍာရီတွေ ကြားဖူးရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ တကယ် ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူးတဲ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမိသားစုမှာတော့ အဲ့လောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျိုးဆက်မျိုး မရှိပါဘူး ဟု ပြောသည်။

သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက လုံလောက်အောင် ထူးချွန်နေကြတာမို့၊ ကျင့်ကြံသူတွေ စတင် နိုးထလာတဲ့ ခေတ်ဦးပိုင်းတုန်းက ကျင့်ကြံခြင်းလောကဟာ သာမန်လူတွေကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

အကြောင်းရင်းကတော့ တခြား မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အကြွင်းမဲ့ အုပ်စိုးသူတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

နိုင်ငံရေးစနစ်တွေ၊ အာဏာခွဲဝေမှုတွေ ဘယ်လိုပဲ ရှိရှိ၊ နောက်ဆုံးကျတော့ လက်သီးအကြီးဆုံးလူက အဆုံးအဖြတ် ပေးတာပါပဲ။

နိုင်ငံတွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စစ်ရေးအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ အရည်အသွေးမြင့် သယံဇာတ အများအပြားကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်တာကြောင့် ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီတိုက်ကြီးပေါ်က အကောင်းဆုံး အရာအားလုံးကို ခံစားခွင့် ရရှိကြတယ်လို့ ပြောလို့ရသည်။

ပြီးတော့ လူသားသဘာဝအရ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တတ်ကြတာမို့ ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။

အကျိုးအမြတ် ရလာရင် ကိုယ့်ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကိုပဲ ပေးချင်ကြတာ သဘာဝပါပဲ။

ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ ခေတ်ဦးပိုင်းတုန်းက “ကိုယ့်သွေးသားရင်းချာကိုပဲ ပျိုးထောင်မယ်” ဆိုတာက ကျင့်ကြံသူ မိသားစု အများစုရဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတစ်ခုအတွက် မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း မြင့်မားတာ နိမ့်ကျတာ၊ အထူးခန္ဓာကိုယ် ပါမပါ၊ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိမရှိ ဆိုတာတွေက အရင်းအနှီး ဘယ်လောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်တဲ့ အဓိက အချက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။

သွေးသားတော်စပ်မှု ဘယ်လောက်နီးစပ်လဲ ဆိုတာကသာ အဓိကပါ။

အဲ့ဒီလို လုပ်လိုက်တာက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တိုင်းရဲ့ ကလေးတိုင်းက ထူးချွန်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

နဂါးက နဂါးမွေးတယ်၊ ဖီးနစ်က ဖီးနစ်မွေးတယ် ဆိုပေမယ့်၊ နဂါးက ရံဖန်ရံခါ မိုက်မဲတဲ့ သားကို မွေးတတ်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မိဘအများစုက ဒါကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

သူတို့ကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း နိမ့်ကျနေရင်တောင်မှ အရင်းအနှီးတွေ အများကြီး ပုံအောပေးကြသည်။

နောက်ဆုံးမှာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က ပါရမီရှင် အစစ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နိမ့်ကျနေတတ်သည်။

ဒီအခြေအနေက နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ဆက်သွားပြီးနောက် ပြဿနာပေါင်းစုံ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အမြင်ကျယ်တဲ့ လူအများစုက ဒီလို ကိုယ့်သွေးသားရင်းချာကိုပဲ ပျိုးထောင်တဲ့စနစ်က ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးပြုရာမှာ အရမ်းကို အလေအလွင့်များပြီး ထိရောက်မှု မရှိဘူးဆိုတာ တွေ့ရှိလာကြသည်။

ဒါကြောင့် သူတို့က အယူအဆဟောင်းတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး၊ ကိုယ့်ရဲ့ သွေးသားမျိုးဆက် ဆက်ခံတာထက် ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အသိပညာ ဆက်ခံတာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ယုံကြည်လာကြသည်။

သူတို့ကထိုက်တန်သူကို ပျိုးထောင်မယ် ဆိုတဲ့ သီအိုရီကို တင်ပြလာကြပြီး၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှသာ ဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ သဘောတရား စတင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအတွက်ကြောင့် ပထမမျိုးဆက် ကျင့်ကြံသူတွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းအတွက် စစ်ဆေးမှု စံနှုန်းတစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

စစ်ဆေးမှု ရမှတ်မြင့်တဲ့ သူတွေကို “ပါရမီရှင်” လို့ သတ်မှတ်ပြီး၊ ရမှတ်နိမ့်တဲ့ သူတွေကိုတော့ အမှိုက်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဒီအခြေခံအုတ်မြစ် အကျယ်ကြီးအောက်မှာ ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေထဲက ကျောင်းနေအရွယ် လူငယ်တွေ အကုန်လုံးကို ဝိညာဉ်အမြစ် စစ်ဆေးမှုတွေ စတင် ပြုလုပ်လာကြပြီး၊ ပါရမီရှင် လူငယ်တွေကို သူတို့ဂိုဏ်းတွေဆီ ခေါ်သွားကာ စုစည်း ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ ပါရမီရှင် ကျောင်းနေအရွယ် လူငယ်များသည်လည်း လုယူရမယ့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ဒီအလေ့အကျင့်က ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် အသုံးပြုမှုနှုန်းကို တကယ်ပဲ အများကြီး တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ဘာပဲပြောပြော ကိုယ့်မိသားစု သွေးမျိုးဆက်က ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ မိသားစုတစ်ခုတည်းမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိနိုင်မှာလဲ။ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ လူဦးရေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်လောက်ပဲ ရှိတာလေ။

သာမန်လူ တစ်သောင်းမှာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ ပါတယ်ထားဦး၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အခြေခံလူဦးရေနဲ့ဆိုရင် မိသားစုတစ်ခုထဲက ပါရမီရှင် မျိုးဆက်တွေထက် အရေအတွက်က သေချာပေါက် ပိုများနေမှာပဲ။

ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အင်အားက ရိုးရာ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတွေရဲ့ အင်အားကို တဖြည်းဖြည်း ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။

အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး အင်အားဆိုတာက ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းနဲ့ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် ပမာဏနဲ့ အချိုးကျလာပြီး၊ အင်အား နှိုင်းယှဉ်မှု အသစ်တွေက တိုက်ပွဲသစ်တွေကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သမိုင်းကြောင်းအရ အဲ့ဒီ ရိုးရာ မိသားစုတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ့်သွေးသားရင်းချာကိုပဲ ပျိုးထောင်မယ် ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်မသွားခဲ့ကြပါဘူး။

အဲ့ဒီအစား အင်အားကျဆင်းလာတဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြံဆခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိသားစုအချင်းချင်း လက်ထပ်ထိမ်းမြားကြတာမျိုး၊ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေက ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ကိုယ့်မိသားစုထဲ ဆွဲသွင်းတာမျိုးတွေ လုပ်ခဲ့ကြသည်။

အမျိုးသမီးဆိုရင် ဇနီးမယား၊ ကိုယ်လုပ်တော် အဖြစ်၊ အမျိုးသားဆိုရင် သားမက်လောင်း အဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေရဲ့ အရေအတွက်ကလည်း အကန့်အသတ် ရှိလွန်းနေပြီး၊ ဒီလူတွေက မူလမိသားစုဝင်တွေနဲ့ စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှု မရှိဘူး ဆိုပေမယ့် သူတို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်လေးတွေ ရှိနေတတ်ကြသည်။

သူတို့ နောက်ထပ် တစ်ဆင့်တက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းတွေ၊ ပြင်ပအကြီးအကဲတွေ စတဲ့ ရာထူးတွေ ဖန်တီးပြီး၊ အကျိုးအမြတ်တွေပေးကာ ဒီ ပြင်ပလူ တွေကို ဆွဲဆောင် စည်းနှောင်ခဲ့ကြသည်။

ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ပြင်ပလူဆိုတာ ပြင်ပလူပါပဲ။

အားစိုက်ထုတ်ဖို့လောက်ဆိုရင် အဆင်ပြေပေမယ့် အသက်စွန့်ရမယ့် အချိန်ကျရင်တော့ ဘေးအန္တရာယ် ကြုံလာရင် ကိုယ့်လွတ်ရုန်းကြတာချည်းပါပဲ။

ဒီလမ်းကြောင်းက မဖြစ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရတော့ ဒီမိသားစုတွေက ကလေးများများမွေးရင် ဆုလာဘ်တွေ ပေးမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ချမှတ်လာကြပြန်တယ်၊ ဒါကြောင့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ အများအပြားဟာ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားရေးအတွက် နေ့မအား ညမအား လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြရသည်။

ဒီကာလအတွင်းမှာပဲ နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေ အများကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ အဲ့ဒါတွေ ပေါက်ကြားသွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းအသစ်တွေ အများကြီး ပေါ်ပေါက်လာစေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းက ကလေးဘယ်နှစ်ယောက် မွေးနိုင်မှာလဲ၊ အရေအတွက်က အကန့်အသတ် ရှိနေပြီး ပြဿနာကို လုံးဝ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီ ရိုးရာ မိသားစုတွေ လမ်းပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။

တချို့ စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတချို့ကို သုံးလာကြသည်။

သူတို့က သာမန်ပြည်သူတွေကြားထဲက ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးစေ့လေးတွေကို ရှာဖွေမယ်၊ ပြီးရင် အဲ့ဒီကလေးရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီကလေးကို သူတို့မျိုးနွယ်စုထဲ ခေါ်သွင်းပြီး နာမည်ပြောင်း၊ မျိုးရိုးပြောင်းကာ မိသားစုဝင်အရင်းလို မွေးစားကြသည်။

ဒီလို ရိုင်းစိုင်းယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းက မကြာခင်မှာပဲ ပေါ်ပေါက်သွားပြီး၊ လက်စားချေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာ ပုံပြင်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

...

မဟာဗျူဟာ အဆင့်က ကြည့်ရင် ဘယ်တိုက်ပွဲမဆို စနစ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပါပဲ။

ရိုးရာ မိသားစုတွေက ဒီလို ပုပ်သိုးနေတဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲ သုံးနိုင်နေချိန်မှာ ထိုက်တန်သူကို ပျိုးထောင်တဲ့ဂိုဏ်းတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ စနစ် သာလွန်ကောင်းမွန်မှုကြောင့် ပိုမို အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားကို စုစည်းနိုင်ရုံသာမက သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုလည်း ပိုရရှိခဲ့ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဘယ်သူက ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ့်သားသမီးတွေဖြစ်ဖြစ် အုပ်ချုပ်သူ လူတန်းစားထဲ ဝင်ရောက်ခွင့် ရချင်မှာ မဟုတ်လို့လဲ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတွေဟာ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့် သွားခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ ဒေသတစ်ခုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သခင်ဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တော့သည်။

ကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းတွေက အကြီးအသေး မရွေး သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေထဲက ပါရမီရှိတဲ့ သေမျိုးတွေကို ရွေးချယ်ပြီး ဂိုဏ်းထဲသွင်းကာ ပျိုးထောင်ခွင့် ရှိလာကြသည်။

ဒါကြောင့် ဒေသအတော်များများမှာ မိသားစုတွေက ဂိုဏ်းတွေကို အလုပ်အကျွေး ပြုနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ရှီမိသားစုနဲ့ လင်မိသားစုလို အမွေအနှစ် ကြွယ်ဝတဲ့ မိသားစုကြီးတွေကတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျန်ရှိနေကြတုန်းပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂိုဏ်းတွေအတွက်က ယေဘုယျ ရေစီးကြောင်းကြီးကို အနိုင်ရလိုက်ရင် လုံလောက်ပါပြီ၊ ဒီလို ထိပ်တန်းမိသားစုတွေကို ဆန့်ကျင်ဖို့အတွက် လူအင်အား ငွေအင်အား အမြောက်အမြား သုံးစွဲနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့အထိ လက်ဆင့်ကမ်း တည်ရှိနေတဲ့ မိသားစုတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် အရမ်း လွတ်လပ်ကြသည်။

အင်အားစု အသီးသီးက သူတို့ကို မျက်နှာသာ ပေးကြပေမယ့်၊ အချုပ်အခြာ အာဏာနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ဂိုဏ်းတွေကပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးကြစမြဲပါပဲ။

“ပေရန် နင် ဘာတွေ တွေးနေပြန်ပြီလဲ”

ကျန်းပေရန် အတွေးလွန်နေတာကို မြင်တော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျစ်လျူရှုခံထားရတယ်လို့ ခံစားနေရတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က နည်းနည်း စိတ်ကောက်သလို ပြောလိုက်သည်။

“ခန်းမသခင်မရှီ မင်းမှာ မောင်နှမတွေ ရှိလား” ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဟင်”

ကျန်းပေရန်ရဲ့ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် ရှီဖုန်းလန် ခဏ ကြောင်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ ညီမတစ်ယောက် ရှိတယ် ဘာလို့ မေးတာလဲ”

“သိချင်လို့ပါ”

ကျန်းပေရန် ဒီလိုမေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အရင်က လင်ယုယန် ပြောဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါပဲ။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လေလေ ကလေးရနိုင်ခြေ နည်းလေလေ တဲ့။

အကြောင်းရင်းကိုတော့ ဘယ်သူမှ သေချာ မသိကြသေးပေမယ့်၊ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သွေးစည်းက အရမ်း ကောင်းမွန်တာကြောင့်နဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်အများအပြားက ကလေးရရင် ဆုကြီးကြီး ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလေ့ ရှိတာကြောင့် ဒီပြဿနာကို လေ့လာချင်သူတွေ အများကြီး ရှိနေကြသည်။

သုတေသနတွေ စမ်းသပ်မှုတွေ အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာနေကြတာပေါ့။

ဒီအတွေးတွေကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

“အင်း”

ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန်က ရှေ့ကနေ ပြေးထွက်သွားကာ သုံးလှမ်းတစ်ခါ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်ကို နန်းတော်ရှေ့အထိ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ထင်ထားသလို ပုံမှန် စစ်ဆေးမှုမျိုး မရှိဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တံခါးမကြီးကနေ တန်းဝင်သွားကြသည်။

ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ ရှင်းပြချက်အရ စစ်ဆေးရေးဂိတ်က တောင်အောက်မှာ ရှိပြီးသားတဲ့။

သူမရဲ့ ပျံသန်းသော စံအိမ်မှာ အထူး အမှတ်အသား ပါရှိလို့ တောင်ထိပ်ကို တန်းပျံတက်လာလို့ ရတာ။

မဟုတ်ရင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ပြင်ပလူတွေက တောင်စောင့်အစီအရင်ရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံရမှာပဲ ဖြစ်သည်။

“တောင်စောင့်အစီအရင်” ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားတော့ ကျန်းပေရန် စိတ်ဝင်စားမှု တစ်ဖန် မြင့်တက်လာပြန်သည်။

‘ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ တောင်စောင့်အစီအရင်မှာ ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ပါမလဲ သိချင်လိုက်တာ’

အရင်တုန်းက ချီတိုင်းပြည်ကို သွားတုန်းက နိုင်ငံကာကွယ်ရေး အစီအရင်လောက် ကြီးမားလွှမ်းမိုးတဲ့ အရာမျိုးကို ကျန်းပေရန် မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဒီက တောင်စောင့်အစီအရင်ကလည်း သာမန် အစီအရင်တွေနဲ့ အများကြီး ကွာခြားလိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်သည်။

နန်းတော်ထဲ မဝင်ခင် ပထမဆုံး မျက်စိဖမ်းစားလိုက်တာက ဥယျာဉ်ထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ သုံးထပ်မြင့်တဲ့ စင်မြင့်ကြီး တစ်ခုပါပဲ။

စင်မြင့်အလယ်မှာ ကျန်းရှောင်လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဆေးရောင်စုံ တန်းတွေ၊ ထွင်းထုထားတဲ့ ဒိုင်းမြားတွေ၊ ကြက်သွေးရောင် တိုင်လုံးတွေနဲ့ ရေးထွင်းထားတဲ့ ခေါင်မိုးစွန်းတွေ၊ ပတ်ပတ်လည်မှာတော့ ကြက်သွေးရောင် လက်ရန်းတွေနဲ့ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ လှေကားထစ်တွေ ဝိုင်းရံထားတယ်လို့ ဖော်ပြလို့ ရပါတယ်။

အရင်တုန်းက သူမြင်ဖူးတဲ့ နန်းတော်တွေက ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်သွားသလို ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ပေရန်လေးက ကြက်သွေးရောင် တိမ်တိုက်မျှော်စင်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်နား ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမျှော်စင်ထဲမှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်”

‘ရတနာ’

ကျန်းပေရန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က ရတနာလို့ ခေါ်တယ်ဆိုကတည်းက ရွှေတွေ ငွေတွေလို သာမန်ပစ္စည်းမျိုးတော့ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ သူမ မျက်စိကျဖို့အတွက် အနက်ရောင်အဆင့် မှော်ရတနာလောက်တော့ ဖြစ်ရမှာ။

‘သူတို့က သိပ်ကို မောက်မာလွန်းတယ်’

ရှီမိသားစုက ဒီလို ပြခန်း မျိုးကို အဝင်ဝမှာ ထားထားတယ်ဆိုကတည်းက ဒီမိသားစုက တော်တော်လေး ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဝင်ကြည့်ချင်လား” ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

“မကြည့်တော့ပါဘူး”

အဝင်ဝမှာ ထားထားတယ်ဆိုကတည်းက ကြွားချင်လို့ ထားတာ သေချာတယ်၊ ဝင်ကြည့်လည်း ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပထမအချက်၊ ကျန်းပေရန်က သူ မရနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ရတာ မကြိုက်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် စိတ်ထဲမှာ ယားယံနေတာကို သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒုတိယအချက်၊ ဒီလိုနေရာမျိုးတွေက ပြဿနာ မွေးဖွားရာ နေရာတွေ ဖြစ်တတ်လို့ လောလောဆယ် မသွားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ သူ ခံစားမိသည်။

ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို ဆက်ပြီး ဖျောင်းဖျဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမရဲ့ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် တည်သွားသည်။

ခဏကြာတော့ သူမက ကျန်းပေရန်ရဲ့ လက်မောင်းကို နှစ်ချက်လောက် တို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးက အသံလွှဲပြောင်းပြီး ပြောတယ် ငါတို့ကို မြန်မြန် ဝင်ခဲ့တဲ့”

“ဒါဆို မြန်မြန် ဝင်ကြတာပေါ့ ကျွန်တော်ကလည်း ခင်ဗျားရဲ့ ဒီဦးလေးကို လာတွေ့တာပဲဟာ”

“ဟူး နင့်ကို သေချာ ကြွားချင်နေပါတယ်ဆိုမှ ကဲပါ ဦးလေးနဲ့ တွေ့ပြီးမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”

ရှီဖုန်းလန်နောက်လိုက်ပြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က အစေခံတွေအားလုံး ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်မလေးဖုန်းလန်”

“သခင်မလေးဖုန်းလန် ကျန်းမာပါစေ”

‘အစေခံတွေကအစ အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူတွေပါလား

ဒါက နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံက မိသားစုကြီးတွေရဲ့ စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်လောက်တယ်’

ရှည်လျားတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီး လှေကားထစ် သုံးဆင့် တက်ပြီးနောက်၊ ရှီဖုန်းလန် ဦးဆောင်မှုနဲ့အတူ ကျန်းပေရန်က နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်ပုံတွေ ထွင်းထုထားတဲ့ တံခါးကြီးတစ်ချပ်ရှေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဝင်ခဲ့”

ရှီဖုန်းလန် တံခါးမခေါက်ခင်မှာပဲ အတွင်းကနေ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။