ပျားအုံ

ချန်နင်မြို့တွင် အစည်ကားဆုံး နေရာများမှာ အရှေ့ဈေးနှင့် အနောက်ဈေး ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဈေးသည် မြို့တော် စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်ရှိ မြို့နယ်နှင့် ကျေးရွာများမှ ဒေသထွက်ကုန်များ ဖြစ်သော သစ်သီးဝလံ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အသား၊ ငါး၊ ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားနှင့် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများကို ရောင်းချသော လမ်းဘေးဈေးသည် အမျိုးမျိုးဖြင့် အဓိက ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ငါးဒိုင်သည်လည်း အရှေ့ဈေးတွင် တည်ရှိသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် မြင်းများကို ဆွဲ၍ လယ်ယာထွက်ကုန်များနှင့် လက်မှုပစ္စည်း အမျိုးမျိုး ခင်းကျင်းပြသထားသော ကြီးမားသည့် လယ်သမားဈေးတန်းကြီး တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချမ်းသာသော ကုန်သည်များ သို့မဟုတ် မင်းညီမင်းသား မျိုးနွယ်စုများ ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်ကြီးများ အပြင် ဈေးထောင့်တိုင်းတွင် နေရာယူထားသော ကျပန်းဈေးသည် အများအပြား ရှိပြီး ထူးဆန်းသော ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ရောင်းချနေကြသည်။ ဤ ဈေးသည်များကို ချန်နင်အစိုးရမှ နေရာ သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး နေရာတကာတွင် ဆိုင်ခင်းခြင်းနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှု ပြဿနာများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် တားဆီးထားသည်။

ကျပန်းဈေးသည်များထံတွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်း သိပ်မရှိသော်လည်း သူတို့သည် များသောအားဖြင့် လှည့်လည် သွားလာရင်း ကုန်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ရောင်းချလေ့ ရှိသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့သည် ဆန်းသစ်သော ပစ္စည်း အချို့ကို ရောင်းချတတ်ကြသည်။

"ဒုတိယအဆင့် ထိပ်တန်း သားရဲ ကျောမည်းဝက်ဝံကြမ်းရဲ့ သည်းခြေ ပါ တစ်ခုပဲ ရနိုင်မယ် ရွှေတာရာ ၁၅ ပြား ဈေးမဆစ်ရ"

မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်နှင့် သားရဲအရေခွံ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦးသည် ဆိုင်ခင်း ရောင်းချနေသည်။ ဆိုင်ခင်းပေါ်တွင် ထူထဲသော ဝက်ဝံအရေခွံ တစ်ခု ခင်းထားပြီး သစ်ကိုင်း တစ်ခုတွင် ခြောက်သွေ့နေသော ဝက်ဝံသည်းခြေ တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခု ထောင်ထားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒီ ဝက်ဝံအရေခွံက ကျောမည်းပြီး ဗိုက်ဖြူတယ် အရည်အသွေးကလည်း ထူပြီး ကြမ်းတမ်းတယ် တကယ့် ကျောမည်းဝက်ဝံကြမ်းရဲ့ အရေခွံနဲ့ တူတယ်"

မိသားစု အစောင့် ဝမ်ကျုံးက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"သည်းခြေရဲ့ အတွင်းမြှေးပါးက ရွှေရောင် သန်းနေတယ် အရည်အသွေး မဆိုးဘူး ရွှေတာရာ ၁၅ ပြား ဆိုတာ မဈေးကြီးပါဘူး အဂ္ဂိရတ် အလုပ်ရုံဆီ ပြန်ရောင်းရင် အနည်းဆုံး အမြတ် ၄ ၅ တာရာလောက် ရနိုင်တယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သားရဲများနှင့် ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် သင်ယူခဲ့ဖူးပြီး ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လောဘမကြီးပါနဲ့"

ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

"သခင်ကြီးက သူ့ကို လိမ်လည်သူလို့ ထင်နေတာလား ကျုပ် အမြင်တော့ သည်းခြေ အရည်အသွေးက အရမ်း ကောင်းပါတယ် အတု မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ဝမ်ကျုံးက မလိုလားသော ပုံစံဖြင့် ပြောသော်လည်း ဝမ်ရှိုကျဲ့ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများတွင် နှမြောတသမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

"သခင်ကြီးက အမြတ်အနည်းငယ်လောက်ကို မလိုချင်ဘူး ဆိုရင်တော့..."

"အရူးကောင် သခင်ကြီးက တစ်ခုခု မြင်လို့ နေမှာပေါ့"

ဝမ်ယုံးက သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ ဝက်ဝံအရေခွံရဲ့ အနားသတ်တွေက ခြောက်သွေ့ပြီး မည်းနေတယ် ဒါက အချိန်အတော်ကြာကြာ ရှိနေပြီ ဆိုတာ ပြသနေတယ် သည်းခြေက ခြောက်သွေ့နေပေမဲ့ အရောင်က လတ်ဆတ်နေသေးတယ် ထုတ်ယူထားတာ ၃ လ ထက် မပိုလောက်သေးဘူး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဝယ်ချင်ရင် ငါ ပိုက်ဆံ ချေးပေးမယ် အမြတ်ကို ငါ့ကို ခွဲပေးစရာ မလိုဘူး"

ကမ္ဘာမြေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီသိုင်းကမ္ဘာက လိမ်လည်သူတွေက အရမ်း ကြမ်းတမ်းပြီး ဇာတ်လမ်းဆင်တာတောင် မလုပ်ကြဘူး တကယ် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိလိုက်တာ လို့ တွေးမိပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်မိသွားတယ်။

"မဝယ်တော့ပါဘူး မဝယ်တော့ပါဘူး ဒီနေ့ သခင်ကြီးနဲ့ အတူ ထွက်လာရတာ ကံကောင်းတာပဲ"

ဝမ်ကျုံးက နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"ကျပန်းဈေးသည်တွေက တကယ်ပဲ ယုံကြည်လို့ မရဘူး သူတို့ထဲမှာ လိမ်လည်သူတွေ အရမ်း များတယ်"

"ငါတို့ သိုင်းပညာရှင် မျိုးနွယ်စုတွေမှာ မိသားစု စီးပွားရေး ရှိတယ် အားကိုးစရာ အုတ်မြစ် ရှိတယ် ဒီ အုတ်မြစ်ကို ကာကွယ်နိုင်သရွေ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ အဆက်မပြတ် ရနေမှာပဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျပန်းဈေးသည်တွေက အမြစ်မရှိ အခြေမရှိ နေရာတကာ လှည့်လည်နေရသူတွေ အရင်းအမြစ် အားလုံးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးရတယ် သူတို့ဘဝတွေက သဘာဝကျကျပဲ ခက်ခဲတယ် လိမ်လည်တာ ခိုးယူတာတွေ လုပ်ဖို့ လွယ်ကူတယ် ပြီးတော့ သူတို့ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ရင် ထွက်ပြေးပြီး အထောက်အထား ပြောင်းလိုက်ရုံပဲ ကျပန်းဈေးသည်တွေသာ အရင်းအမြစ်တွေကို အလွယ်တကူ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေက ဘာလို့ မိသားစု စီးပွားရေး တည်ထောင်ဖို့ ကြိုးစားပြီး အသက်နဲ့ရင်း ကာကွယ်ခဲ့ကြမှာလဲ"

သခင်ကြီး ပြောတာ သိပ်အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပဲ။

မိသားစု အစောင့် ဝမ်ကျုံးနှင့် ဝမ်ယုံးတို့သည် ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ပိုမို လေးစားလာကြပြီး ခေါင်းဆောင်သစ်သည် ယခင် ခေါင်းဆောင်နှင့် မတူကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် သူသည် ကျပန်းဈေးသည်များနှင့် မင်းညီမင်းသား မျိုးနွယ်စုများကြား ကွာခြားချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားပြသခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှ စ၍ သူတို့သည် လမ်းဘေးတွင် ဝတ်စုံ အမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ကာ ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများ ရောင်းချနေသည့် ဈေးသည်များကို ကြည့်ရှုရာတွင် ပိုမို သတိထားလာကြသည်။ ကျပန်းဈေးသည် အားလုံးကို လိမ်လည်သူများဟု ခံစားလာရသည်။

"ဒီ ပျားအုံက ဘယ်လောက်လဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ဈေးဆိုင်တစ်ခု ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဈေးသည်မှာ အသက် ၄၀ ၅၀ အရွယ် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၃ ဆင့်မြောက်လောက်သာ ရှိပုံရသည်။

ဒါသည် သာမန်ထက် နိမ့်ကျသော မွေးရာပါ ပါရမီ၊ စနစ်ကျသော ကျင့်ကြံနည်း မရှိခြင်း၊ ရှေ့ဆောင် လမ်းပြမည့်သူ မရှိခြင်းနှင့် မတည်ငြိမ်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကြောင့် ထူးချွန်ရန် ခက်ခဲသော ကျပန်းဈေးသည် အများစု၏ ပုံမှန် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ဈေးသည်သည် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံနှင့် အနောက်မှ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အစောင့် ၂ ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။

ဈေးသည်က မာနကို ချက်ချင်း မြိုသိပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဒါက ကျားခေါင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ ပါ ကျွန်တော် အသက်နဲ့ရင်းပြီး တောင်ပေါ်က ယူလာခဲ့တာပါ သခင်လေး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အထဲမှာ ဝိညာဉ်ပျားရည်နဲ့ ပျားကောင်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ် အသေးစား အားဖြည့်ဆေးလုံး ၂ လုံးနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

အသေးစား အားဖြည့်ဆေးလုံး အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့လည်ချောင်း ဂလုခနဲ မြည်သွားသည်။

"ခင်ဗျား ကျုပ်ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ဝမ်ယုံး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားလက်ကိုင်ရိုးပေါ် လက်တင်လိုက်ကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီ ပျားအုံက လူခေါင်းလောက်ပဲ ရှိတာ ဝိညာဉ်ပျားရည် အများဆုံး ၄ အောင်စလောက်ပဲ ထွက်မှာ အထဲက ပျားကောင် အနည်းငယ်က ဟင်းတစ်ခွက် ကြော်ဖို့တောင် မလောက်ဘူး အများဆုံး ငွေပြား အနည်းငယ်လောက်ပဲ တန်တာ"

"အာ သခင်ကြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့"

ဈေးသည်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။

"ဒီ ပျားအုံက ခုမှ ဖွပ်ထားတာပါ အထဲက ပျားကောင် အများကြီးက အရှင်တွေပါ သခင်ကြီးတို့ မိသားစုမှာ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားသခင် ရှိရင် ကျားခေါင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ တစ်အုံ မွေးမြူလို့ ရနိုင်ပါတယ်"

လှည့်လည်သွားလာနေသော ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် စွမ်းရည် ညံ့ဖျင်းသော်လည်း ဗဟုသုတ အချို့တော့ ရှိကြသည်။

"ခင်ဗျား တွေးတာ များလွန်းနေပြီ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်နင်နယ်မြေ ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားသခင် ရှိတဲ့ မိသားစု ဆိုတာ မကြားဖူးဘူး ဒီပစ္စည်းက ရခဲလို့ ယူသွားပြီး ရှားပါး အစားအစာ အဖြစ် စားလိုက်မယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ငွေပြား ၁၀ ပြား ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အသေးစား အားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ် ယူမလား မယူဘူးလား ပြော ခင်ဗျား လိုချင်ရင် နည်းနည်း ထပ်ပေါင်းပေးမယ်"

ဈေးသည် ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သဘောတူလိုက်သည်။

"သခင်လေး ကျွန်တော်သာ ဒါကို ပြည်နယ် မြို့တော်ဆီ ယူသွားရင် ငွေပြား ၂၀ လောက် ရနိုင်တယ် ကံဆိုးတာက လမ်းမှာ ပျားကောင်တွေ အကုန် သေကုန်မှာ"

ပျားကောင်တွေ ရက်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဈေးသည်က ပြည်နယ် မြို့တော်ဆီ သွားရောင်းမှာ သေချာတယ်။ ဘာပဲပြောပြော ငွေပြား ၁၀ ပြား ကွာခြားတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ပျားကောင်တွေ သေသွားတာနဲ့ ကျားခေါင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံရဲ့ တန်ဖိုးက စောက်ထိုး ကျဆင်းသွားမှာ။

အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့က ဝမ်ယုံးကို ထုပ်ပိုး သယ်ဆောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဈေးသည်နှင့် စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

ဒီ အရောင်းအဝယ်က အမြတ်ကြီးစားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ အရှုံးတော့ မရှိပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ပဉ္စမညီမ ဝမ်လော်ကျင်းကို ပေးလိုက်ရင် ဘယ်သူသိမလဲ အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ တကယ်လို့ ကျားခေါင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ တစ်အုံ မွေးမြူနိုင်ခဲ့ရင် မိသားစုအတွက် အထူး စီးပွားရေး လုပ်ငန်း တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

တောရိုင်းထဲမှာ ကျားခေါင်း ဝိညာဉ်ပျား ဆိုတာ ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာတွေမှာ ရံဖန်ရံခါမှ တွေ့ရတတ်တာ။ နှစ်ဝက်လောက် ရှာရင်တောင် တစ်အုံ တွေ့ချင်မှ တွေ့မှာ။

ထို့နောက် သူတို့သည် ကျန်ရှိနေသော ဈေးဆိုင်များကို ဆက်လက် လှည့်လည် ကြည့်ရှုသော်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။ လမ်းလျှောက်ရင်း သူတို့ မိသားစု စီးပွားရေး ဖြစ်သော ချန်နင်အရှေ့ဈေး ငါးဒိုင် တည်ရှိရာ ဈေးအရှေ့ဘက်ပိုင်းသို့ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စု ငါးဒိုင်

စာလုံးကြီး ၆ လုံးသည် ဆိုင်ခန်း ၃ ခန်းစာ နေရာယူထားပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဈေးဆိုင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ငါးဒိုင်၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုနှင့် အဆင့်မြင့်သော ခံစားမှုသည် များစွာ သာလွန်သည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု ငါးဒိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဒီ ဆိုင်ခန်း ၃ ခန်းနဲ့ အနောက်ဘက်က သီးခြား ခြံဝင်းတို့ဟာ ချန်နင်မြို့မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀ က တိုက်ပွဲကြီး ၂ ခု ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ စောက်ထိုး ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အသစ်တွေ အမြန် ပေါ်ထွက်လာစေဖို့နဲ့ မိသားစုကို ထောက်ကန်ဖို့အတွက် ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ချန်နင်မြို့မှာ ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အများအပြားကို ရက်ရက်စက်စက် ရောင်းချခဲ့ရတယ်။

ကံဆိုးတာက မျှော်လင့်ချက် အများကြီး ထားခဲ့ရတဲ့ ဒုတိယဦးလေး ဝမ်တင့်ထျန် က အသက် ၂၀ အရွယ်မှာတင် သွေးမျိုးဆက်တောင် မချန်ထားနိုင်ဘဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။

ဆဌမမြောက် အဘိုး ဝမ်ရှောင်ဟန် က အသက် ၄၀ အရွယ်မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ ဆင့်မြောက်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကျရှုံးခဲ့တယ်။ အခု အသက် ၆၅ နှစ် အရွယ် ဝမ်ရှောင်ဟန် ဟာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ ဆင့်မြောက်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတုန်းပဲ။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ရဲ့ အဖေ ဝမ်တင့်ယွဲ့ ကျတော့ ပိုတောင် ကံဆိုးသေးတယ်။ ဝိညာဉ်အဆင့် တက်လှမ်းဖို့ အရင်းအမြစ် မလုံလောက်တဲ့အခါ အခွင့်အလမ်း ရှာဖို့ ပြင်ပနယ်မြေတွေကို အသက်နဲ့ရင်း စွန့်စားသွားရောက်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။

တကယ်တော့ လယ်ယာကြီး ၃ ခုလို မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဆက်လက် ရောင်းချမယ် ဆိုရင် ဝမ်တင့်ယွဲ့ ဝိညာဉ်အဆင့် တက်လှမ်းဖို့ လုံလောက်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ သေချာပေါက် စုဆောင်းနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် အောင်မြင်မှု အာမခံချက် မရှိတဲ့ လောင်းကစား တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ကျရှုံးသွားရင် ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စုက တစ်ညတည်းနဲ့ ဘာမှမကျန် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ရေးရေးမျှ ခံစားမိသည်မှာ သူ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ ဆင့်မြောက် အထွတ်အထိပ် ရောက်လျှင် မိသားစုက ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံး ရောင်းချပြီး သူ့ကို နောက်ဆုံး လောင်းကစား တစ်ခု လုပ်ခိုင်းကောင်း လုပ်ခိုင်းလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုသာ တကယ် ဖြစ်လာရင် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာတဲ့ ဝမ်ရှိုကျဲ့ ကျရှုံးသွားပြီ ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပါပဲ။

"အကိုလေး ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် အနောက်ဘက်မှ အံ့သြဝမ်းသာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။