မမျှော်လင့်သော ဧည့်သည်

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း နေထိုင်ရာ အိမ်တွင်လည်း ရွှေတံခါး တစ်ချပ် ရှိနေကြောင်းကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုနေရာသည် မူလက လူနေအိမ်ရာဝင်း၏ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ပေ။ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ တည်ထောင်စဉ်က မဖျက်ဆီးဘဲ ချန်ထားခဲ့သော တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးပိုင်း က အဆောက်အအုံ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခင်က တစ္ဆေမှန်နှင့် တစ္ဆေဗီရိုတို့သည် ထိုအဆောက်အအုံရှိ အခန်းနှစ်ခန်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တတိယ အခန်းထဲတွင် ဘာရှိနေသလဲ ဆိုတာ သူ မသိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတံခါးကို ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးပိုင်းက အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးတွင် ရွှေဖြင့် တံခါးလုပ်ထားသည် ဆိုကတည်းက အတွင်းတွင် ရှိနေသော အရာသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနိုင်သဖြင့် သူ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဖွင့်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

သို့သော် ဆီဇာဟိုတယ် ခရီးစဉ်ကြောင့် ယန်ကျန့် သံသယ အသစ် ဝင်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဆီဇာဟိုတယ်တွင် ရွှေတံခါး တစ်ချပ် တပ်ဆင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုတံခါးနှစ်ခုကြားတွင် တူညီမှု တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သလား။

တံခါးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားရန် မဟုတ်ဘဲ တစ်နေရာရာသို့ ဦးတည်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးပိုင်းက တစ္ဆေများကို ဖမ်းချုပ်သော နည်းလမ်းသည် ယခုခေတ်နှင့် မတူညီပေ။ ထိုခေတ်က လူများသည် သဘာဝလွန် အရာကို အသုံးပြုပြီး သဘာဝလွန် အရာကို ဖမ်းချုပ်လေ့ရှိသည်။ ရုတ်တရက် ရွှေတံခါး တစ်ချပ် ပေါ်လာခြင်းသည် ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

တစ္ဆေဖမ်းချုပ်ရန် သက်သက်ဆိုလျှင် အလွန် အဖိုးတန် လွန်းနေသည်။

ယန်ကျန့် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်သည် အဆောက်အအုံများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး ခြံစည်းရိုးများကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုအဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ့မြင်ကွင်းထဲရှိ ရွှေတံခါးသည် အကောင်းပကတိ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆေးသားထူထူ သုတ်လိမ်းထားသဖြင့် သိသာထင်ရှားခြင်း မရှိပေ။

ခဏအကြာတွင် ယန်ကျန့် အကြည့်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အခုက အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး ဆီဇာဟိုတယ် ကိစ္စကိုတောင် ငါ ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်သေးတာ အဲဒီတံခါးနောက်မှာ နောက်ထပ် သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခု ရှိနေရင် ငါ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေဆရာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပိုမို ကြီးထွား တိုးတက်ရန် လိုအပ်သေးကြောင်း ခံစားမိသည်။ ထိုအခါမှသာ ပိုမို သိရှိရန် ယုံကြည်ချက် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူ လှည့်ထွက်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ့အကျင့်အတိုင်း ဒီအတွေ့အကြုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားချင်သည်။ မှတ်တမ်းတင်မည့်သူသည် သူကိုယ်တိုင် မဖြစ်ရဘဲ သဘာဝလွန် အရာများနှင့် မထိတွေ့ဖူးသော သာမန်လူများသာ ဖြစ်ရမည်။

ထို့ကြောင့် ထိုတာဝန်သည် ယန်ကျန့် ဘေးနားရှိ ကျန်းလီချင်နှင့် ကျန်းယန်တို့အပေါ် ကျရောက်လေ့ ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မှတ်စုစာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို တင်းကျပ်စွာ လျှို့ဝှက်ထားပြီး သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သော အပိုင်းများကို ချောင်းပင် မကြည့်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဘာဝလွန် ကိစ္စများကို အလွန်အကျွံ သိထားခြင်းသည် ကောင်းသောကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်မှာ နေ့လယ်ခင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီချင်နှင့် ကျန်းယန်တို့ ရှန်ထုံမျှော်စင်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ သူ့မိခင် ကျန်းဖန်လည်း ဇာတိမြို့သို့ ပြန်သွားပုံ ရသည်။

"ကုမ္ပဏီကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို အိမ်၏ လေးလွှာရှိ ရေကူးကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပထမထပ်ရှိ လူခေါ်ခေါင်းလောင်း ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

"ဟင်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေမျက်လုံးကို အသုံးပြုပြီး နံရံများကို ဖောက်ထွင်းကာ တံခါးအပြင်ဘက် အခြေအနေကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အပြင်တွင် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပြီး ကုတ်အင်္ကျီရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

"သူလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း အောက်ထပ်ဆင်းပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာယန် ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

အမျိုးသမီးက နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေပြီး ယန်ကျန့်ကို ခြောက်ခြားဖွယ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အား ချက်ချင်း သတိရသွားစေသည်။

"ဟယ်ယွီလျန်"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"တာအောက်မြို့ ကနေ ဒီအထိ လိုက်ရှာတွေ့တယ် ဆိုတော့ မလွယ်ပါလား"

ဟယ်ယွီလျန်က ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာယန်က အရမ်း နာမည်ကြီးတာကိုး ရှင် တာချန်းမြို့မှာ နေတယ် ဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မစ္စတာယန်ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် လုံခြုံမှုက အားနည်းပုံ ရတယ် ဒီအိမ်ရာဝင်းထဲက လူတော်တော်များများက ရှင့်ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ ကျွန်မ ပိုက်ဆံနည်းနည်း သုံးလိုက်ရုံနဲ့ မစ္စတာယန် ရှိတဲ့နေရာကို အလွယ်တကူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ် ဒီနေရာကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ တခြားလူတစ်ယောက် လဲသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ မတိုင်ခင် မစ္စတာယန် ကျွန်မကို အိမ်ထဲဖိတ်ပြီး စကားမပြောချင်ဘူးလား"

"ဝင်ခဲ့"

ယန်ကျန့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟယ်ယွီလျန် ဝင်လာပြီး ဧည့်ခန်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာချန်းမြို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ယန်က ဒီလောက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေတတ်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး သာမန် သူဌေးတစ်ယောက်လောက်တောင် မပြည့်စုံပါလား"

"ငါ့အိမ်က သူစိမ်းတွေကို မကြိုဆိုဘူး မင်း ငါ့ကို လာရှာတာ အသုံးမဝင်တဲ့ စကားတွေ ပြောဖို့ ဆိုရင်တော့ အခု ပြန်လို့ရပြီ"

ယန်ကျန့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အေးစက်ပြတ်သားသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးမှု မရှိပေ။

"မမေ့ပါနဲ့ မင်းရဲ့ အသက်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ငါသာ ဆန္ဒရှိရင် လက်ဖျားတောင် လှုပ်စရာ မလိုဘူး မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားလိမ့်မယ် ကိုယ့်အသက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ မာန်နည်းနည်း လျှော့ထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ် ဒါ တာအောက်မြို့ မဟုတ်ဘူး ငါက မင်းကို လိုက်ပိုးနေတဲ့ ကောင်တွေထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး မင်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေတာက မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် မဟုတ်သလို၊ ချမ်းသာလို့လည်း မဟုတ်ဘူး ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ပဲ"

"နားလည်ပါပြီ"

ဟယ်ယွီလျန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ကျွန်မ လာခဲ့တာပါ ကျွန်မ ဒီအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပြီး ပြောင်းလာခဲ့တယ် မစ္စတာယန်နဲ့ နည်းနည်း ပိုနီးကပ်အောင် နေလို့ရအောင်လို့လေ"

"တာအောက်မြို့မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့လို့ ဒီမှာ လာခိုလှုံတာ မဟုတ်လား"

ယန်ကျန့် ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလို လူမျိုးက အာဏာနဲ့ ရာထူး အကာအကွယ် မရှိရင် အရင်က ရန်စခဲ့ဖူးတဲ့ လူတွေက အလွယ်တကူပဲ တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မှာ"

"မစ္စတာယန်ရယ် အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မက မစ္စတာယန်အတွက် တန်ဖိုးရှိနေသေးတယ်လေ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် အနားမှာ ရှိနေတာကို မစ္စတာယန် သဘောမကျစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး"

ဟယ်ယွီလျန်က ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်မ ပေါ်လာရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် မစ္စတာယန်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အရမ်း ဆန္ဒရှိပါတယ်"

"ငါသာ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို စိတ်ဝင်စားရင် တာအောက်မြို့က ထွက်လာတုန်းက မင်းကို တာချန်းမြို့ဆီ ခေါ်လာခဲ့မှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ငါ မခေါ်လာခဲ့ဘူး ဘာလို့လဲ သိလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဟယ်ယွီလျန် စဉ်းစားဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ယူဆောင်လာနိုင်လို့လား"

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်းတော့ သိသားပဲ"

ယန်ကျန့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက သနားစရာ ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ မင်းရဲ့ မွေးဖွားခြင်း၊ ကြီးပြင်းခြင်း၊ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၊ သေဆုံးခြင်း အားလုံးက မင်း ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိဘူး မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အရုပ်ပဲ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးက ကြိုးဆွဲခံထားရတာ မင်းအနားကို မဆင်မခြင် ကပ်လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျနိုင်တယ် လောလောဆယ် မင်းကိစ္စထဲ ငါ မပါချင်ဘူး ဒါကြောင့် မင်းကို တာချန်းမြို့မှာ မနေစေချင်တာ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အရာက ပြဿနာပဲ"

ဟယ်ယွီလျန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ အခြေအနေကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သို့သော် ထက်မြက်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး အနေဖြင့် ဒီလို ကြိုးဆွဲရာ ကရသည်ကို မလိုလားပေ။ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ သဘာဝလွန် လောကရှိ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ကို အားကိုးရန် ဖြစ်သည်။

သူမ သိသော လူများထဲတွင် တာချန်းမြို့မှ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်ကို ယှဉ်နိုင်သူ ဘယ်သူ ရှိလို့လဲ။

ဒါကြောင့် သူမ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော ရိုးသားမှုနှင့် အသိတရားဖြင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ခေါင်းဆောင်ယန်က ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ဟယ်ယွီလျန်က မေးလိုက်သည်။

"မင်း ရုတ်တရက် ရောက်လာတော့ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး မင်းကို သတ်ပစ်မလား၊ မောင်းထုတ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ခံထားလိုက်မလား ဆိုတာပေါ့"

ယန်ကျန့် သူ့စဉ်းစားချက် သုံးခုကို တဲ့တိုး ပြောပြလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ စကားပြောရာ၌၊ လုပ်ဆောင်ရာ၌ ကွေ့ဝိုက်နေစရာ မလိုသလို ထိန်းချုပ်နေစရာလည်း မလိုပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မည်သူ့မျက်နှာကိုမျှ ကြည့်စရာ မလိုဘဲ လူတိုင်းကသာ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ကြည့်ရတာ ကျွန်မ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ"

ဟယ်ယွီလျန် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာလေး ပြေလျော့သွားပြီး မည်သည့် အမျိုးသားကိုမဆို စွဲလမ်းသွားစေနိုင်သည်။

ဒါသည် ရေသူမကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော မျက်နှာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် အတွက်မူ နိမိတ်ဆိုး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီနှစ် မင်း အသက် ၂၅ နှစ် ပြည့်မယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ် ဟုတ်တယ်မလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မဆိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မ ၂၅ နှစ် ရှိပါပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမည်ခံ အသက်ပါ တကယ်တမ်းကျတော့ နောက်လမှ ၂၅ နှစ် ပြည့်မှာပါ"

ဟယ်ယွီလျန် မဆိုင်သော မေးခွန်းကို လေးလေးနက်နက် ဖြေလိုက်သည်။

သူမ မြူဆွယ်နိုင်သော်လည်း ယန်ကျန့်၏ မေးခွန်းများကို လျစ်လျူရှုရဲသည်အထိ သတ္တိ မရှိပေ။

သေးငယ်သော မေးခွန်းလေး တစ်ခုကိုပင် မဖြေဘဲ မနေရဲပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ ပန်းချီကား တစ်ချပ် ရှိတယ် အဲဒီပန်းချီကား ဆွဲတုန်းက အမျိုးသမီးက အသက် ဘယ်လောက် ရှိမယ် ထင်လဲ ၂၅ နှစ်လား ၂၆ နှစ်လား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟယ်ယွီလျန်၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကျွန်မ အသက်က ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီး အသက်နဲ့ တူညီသွားတဲ့အချိန်ကျရင် ကိစ္စတချို့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား"

"အဲဒါကလွဲရင် တခြား ဖြစ်နိုင်ချေ ငါ မစဉ်းစားမိဘူး မင်းက ကျရှုံးသွားတဲ့ လက်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုက အဲဒီလောက် အရေးမကြီးဘူး ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့"

ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဉာဏ်ကောင်းသူများနှင့် စကားပြောရသည်မှာ သက်သာသည်။ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ဟယ်ယွီလျန် သူမ၏ အကြပ်အတည်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။

အသက်အရွယ် မဟုတ်ဘဲ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကာလ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တွေးမရနိုင်သော ကိစ္စအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

"မစ္စတာယန် ရှင့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က တကယ် အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ် အဲဒီနေ့က တကယ်ပဲ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ"

ဟယ်ယွီလျန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

"စကားတွေ လှည့်ပတ် ပြောမနေပါနဲ့ မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လဲ ငါ ဘာကူညီပေးနိုင်မလဲလို့ တဲ့တိုး မေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်းဆိုတဲ့ နာမည်ကို ငါ မင်းကို ပြောဖူးတယ် မကြာသေးခင်က မင်း သူ့အကြောင်း စုံစမ်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား သူ အတိတ်တုန်းက တာအောက်မြို့မှာ ပေါ်လာဖူးတယ် သဲလွန်စ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လား"

"ကံမကောင်းစွာပဲ ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး"

ဟယ်ယွီလျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မစ္စတာယန်တောင် ရှာမတွေ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်မလို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ"

"ငါ မင်းကို နေရာတစ်ခု ပေးမယ် အဲဒီမှာ စုန့်ရန်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာပြီး ဒီနာမည်ကို မေးကြည့်လိုက် အဖြေတချို့ ရနိုင်ကောင်း ရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ယူပြီး လိပ်စာတစ်ခု ရေးပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ လိပ်စာ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက် မရှိတော့သော်လည်း စုန့်ရန် ရှိနေသေးပြီး ယခင် အရာအားလုံး ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"တာဟန်မြို့ လား"

ဟယ်ယွီလျန် လိပ်စာကို ယူလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"မစ္စတာယန် အတူတူ မလိုက်ဘူးလား"

"ငါ ပေါ်လာရမယ့် အချိန်ကျရင် သဘာဝကျကျ ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ဒီနေ့ပဲ တာဟန်မြို့ကို သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ဟယ်ယွီလျန် ယန်ကျန့်၏ အစီအစဉ်ကို နားလည်လိုက်သည်။

သူမကို မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူမကို ဦးတည်ချက် တစ်ခု ပေးလိုက်သဖြင့် ပစ်မှတ်မရှိ ဖြစ်မနေတော့ပေ။

"မင်း အခု ထွက်သွားသင့်ပြီ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ နားလည်ပါပြီ အခု သွားပါတော့မယ်"

ဟယ်ယွီလျန် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်"

ယန်ကျန့် လက်အနည်းငယ် ကာပြလိုက်ပြီး ထပင် မထပေ။

ဟယ်ယွီလျန် ပြုံးလိုက်သည်။

"မစ္စတာယန်က တကယ်ပဲ အေးစက်တာပဲ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်ကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ပြန်ရောက်ရင် မစ္စတာယန်ကို လက်ဖက်ရည် လာတိုက်ပါ့မယ်"

ဒီခရီးစဉ်သည် ချောမွေ့မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ သေချာပေါက် အန္တရာယ် ရှိမည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သည်။

ထို့ကြောင့် သေဖို့ ပြင်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် သူမ သွားရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကံကြမ္မာ သတ်မှတ်ထားသော နေ့ရက် ရောက်လာမည်ကို ထိုင်စောင့်မနေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေး နည်းပါးလျှင်တောင်မှ တိုက်ခိုက်ရမည်။

"မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ရင် အလုပ်တစ်ခု ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ် ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ ဧည့်ကြို တစ်ယောက် လိုနေသေးတယ် မင်းမျက်နှာက အဲဒီနေရာနဲ့ အရမ်း လိုက်ဖက်တယ်"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် ကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ"

ဟယ်ယွီလျန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဧည့်ကြိုသည် ကုမ္ပဏီ၏ မျက်နှာစာ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ပါက ယန်ကျန့်၏ အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အကာအကွယ် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် သူမ၌ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးပေ။

ထို့ကြောင့် ဟယ်ယွီလျန် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ကျန့် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့။

စုန့်ရန်သည် ယခုအခါ ငရဲတိုက်ခန်းဟု အမည်ပြောင်းထားသော တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို စီမံခန့်ခွဲနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျန်းရှန်ကွမ်း၏ ပန်းချီကား တစ်ချပ် ရှိနေသေးသည်။ ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဟယ်ယွီလျန်ကို မြင်သောအခါ ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ သူ သိချင်နေသည်။

သို့သော် မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားမည်ကို သူ မပူပန်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာပို့တိုက်တွင် မန်နေဂျာ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သတင်းစောင့်ရုံသာ ရှိသည်။

တကယ်လို့ ထိန်းချုပ်မရသော အခြေအနေ ဖြစ်လာလျှင် စုန့်ရန် သူ့ကို ဆက်သွယ်လာလိမ့်မည်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဒီကိစ္စကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ ရှန်ထုံမျှော်စင် ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်ပြီး မကြာသေးမီ ရက်များအတွင်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိ သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။