ဆုံတွေ့သူများ

ယခင် တစ္ဆေစာပို့တိုက် ၊ ယခု ငရဲတိုက်ခန်း

စုန့်ရန်သည် ဧည့်ခန်းမ ပထမထပ်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက် သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း လှပပြီး အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မည်သည့် အမျိုးသားမဆို သူမကို မြင်လိုက်ပါက မှင်သက်သွားစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

သို့သော် စုန့်ရန် ထိုသို့ မခံစားရပေ။

စုန့်ရန်သည် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို သဘာဝလွန် စွမ်းအားများက တိုက်စားနေသဖြင့် သာမန်လူ တစ်ယောက်၏ ခံစားချက်များ သူ့တွင် မရှိတော့ပေ။ သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး ဘယ်လောက်ပဲ လှပနေပါစေ သူ စိတ်လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ယန်ကျန့်က မင်းကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်တာက ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ အရင်ဆုံး တွေ့စေချင်လို့ ပြီးမှ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြေရှင်းစေချင်လို့ပေါ့"

ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ဟယ်ယွီလျန် ဘာကြောင့် ရောက်လာသလဲ ဆိုတာ စုန့်ရန် အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် မစ္စတာစုန့်"

ဟယ်ယွီလျန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်ပြောတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဒီမှာ ရှိမရှိ ကျွန်မ မသိဘူး ဖြစ်နိုင်ရင် မစ္စတာကျန်းနဲ့ တွေ့ခွင့်ရအောင် စီစဉ်ပေးပါ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုစုပေါင်း ငါးထပ် ရှိပြီး ဓာတ်လှေကား နှစ်စင်းဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။

အထပ်တိုင်းတွင် အခန်း ခုနစ်ခန်း ရှိပုံရသော်လည်း အခန်းတံခါးများ အားလုံး ပိတ်ထားပြီး လူမရှိသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

အဲဒါ ဘာလဲ။

ရုတ်တရက် တတိယထပ် စင်္ကြံလမ်းတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို ဟယ်ယွီလျန် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆံပင်ရှည်ရှည်၊ ပန်းပွင့်ပုံ ဂါဝန် ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင့်တင်းနေသော အလောင်းကောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လမ်းလျှောက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ရန် တုတ်ကောက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ခေါက်လိုက်သဖြင့် ဟယ်ယွီလျန် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီမှာ မရှိဘူး"

"မရှိဘူး ဟုတ်လား ဒါဆို သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ"

ဟယ်ယွီလျန် မေးလိုက်သည်။

စုန့်ရန် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခု နားလည်မှု လွဲနေပြီ ထင်တယ် အစစ်အမှန် ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီကို ဘယ်တုန်းကမှ ရောက်မလာဖူးဘူး ဒီမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ"

"မစ္စတာစုန့်ကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ ရှင်တစ်ယောက်တည်း ဘယ်ဟုတ်မလဲ ခုနကမှ တတိယထပ်မှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် တွေ့လိုက်သေးတယ်"

ဟယ်ယွီလျန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် တတိယထပ်ကို ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အပြုံး ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။

တတိယထပ်မှ အမျိုးသမီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

ထို့အပြင် သူမ စတုတ္ထထပ်တွင် မရှိသလို၊ ဒုတိယထပ်တွင်လည်း မရှိပေ။ လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စုန့်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါတလေကျရင် မင်းမြင်ရတဲ့ လူတွေက လူအစစ် မဟုတ်တတ်ဘူး ဒါ ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ မမေ့နဲ့ ဒါ ငရဲပဲ"

ဟယ်ယွီလျန် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ စို့လာသည်။

ခုနက သူမ မြင်လိုက်ရသော အမျိုးသမီးက လူမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေ ဖြစ်နေတာလား။

ဒီမှာ တစ္ဆေတွေ တကယ် ရှိတာလား...

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ရန် ဆိုဖာပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်း တွေ့ချင်နေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး တခြား ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ဆီကိုတော့ ငါ ခေါ်သွားပေးလို့ ရတယ် ယန်ကျန့် မင်းကို လွှတ်လိုက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒါပဲ ဖြစ်မယ် မင်းက သာမန်လူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် နေရာတွေကို လာရဲတယ် မထိသင့်တာတွေ ထိတယ် နောက်ဆုံးကျရင် မင်း ဘာဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာ ငါ တာဝန်မယူနိုင်ဘူး"

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ဧည့်ခန်းမ၏ တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဟယ်ယွီလျန် မတွန့်ဆုတ်ရဲပေ။ ဒီနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း မနေရဲသဖြင့် အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။

ဒီ စုန့်ရန်က ထူးဆန်းနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သက်ရှိလူသား တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည်။ ပြီးတော့ တာဟန်မြို့ တာဝန်ခံ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လူကောင်းဘက်က ဖြစ်သည်။

ဒီလိုလူမျိုးကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ယုံကြည်လို့ ရသည်။

တကယ်တမ်းတွင် စုန့်ရန် ဟယ်ယွီလျန်ကို ဂရုမစိုက်ချင်ပေ။ သို့သော် တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ပျင်းလွန်းသဖြင့် အချိန်ကုန်စေမည့် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းက မဆိုးလှပေ။ ထို့အပြင် ဟယ်ယွီလျန်သည် ယန်ကျန့် လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ဒီအမျိုးသမီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မလား ဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်နေသည်။

မကြာမီ စုန့်ရန် နံရံတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နံရံပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိဘဲ မီးရောင် အနည်းငယ်သာ ကျရောက်နေသည်။

"ဒိုင်း"

တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျသံ ကြားလိုက်ရပြီး ဆီဆေးပန်းချီကားချပ်ကြီး တစ်ချပ် အမည်မသိ နေရာတစ်ခုမှ ပြုတ်ကျလာကာ သူတို့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ကျရောက်လာသည်။

ပန်းချီကားသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အဆောက်အအုံ တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသည်။

တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးပိုင်းက အဆောက်အအုံဟောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဝင်ဝတွင် စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရေးထားသည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်

"မင်းရှာနေတဲ့လူက ဒီပန်းချီကားထဲမှာ ရှိတယ်"

စုန့်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သတ္တိရှိရင် အထဲဝင်ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ကိုယ်တိုင် သွားရှာလိုက်"

"ဒီပန်းချီကားထဲ ဝင်လို့ရတယ် ဟုတ်လား"

ဟယ်ယွီလျန် ယုံကြည်ရခက် ဖြစ်နေသည်။ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ကြားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဝင်လို့ရမရ စမ်းကြည့်ရင် သိမှာပေါ့"

စုန့်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ယွီလျန် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဒီအထိ ရောက်လာပြီးပြီ၊ စုန့်ရန်နှင့်လည်း တွေ့ပြီးပြီ၊ အခုမှ နောက်ဆုတ်လို့ မဖြစ်ဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကျွန်မ စမ်းကြည့်မယ်"

ဟယ်ယွီလျန် လက်ကို သတိထားပြီး ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ရှေ့ရှိ ဆီဆေးပန်းချီကားကို ထိလိုက်သည်။

ထိလိုက်သည်နှင့် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမလက်သည် ပန်းချီကားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားပြီး ပန်းချီကားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုလက်သည် ဆေးရောင်ခြယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အစစ်အမှန်နှင့် မတူပေ။

"ဒါဆို ဒီလိုကိုး"

ဟယ်ယွီလျန် ကြောင်အမ်းနေသော်လည်း ဘာဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာ နားလည်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ အံကြိတ်ပြီး ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့ရှိ ပန်းချီကားချပ်ကြီးက လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုသွားသည်။

မကြာမီ ဟယ်ယွီလျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပန်းချီကားထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဒါသည် ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲရှိ တစ္ဆေစာပို့တိုက် ဖြစ်သည်။

အစစ်အမှန် တစ္ဆေစာပို့တိုက်လောက် အန္တရာယ် မများသော်လည်း ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲတွင် ယခင် စာပို့သမားများ၏ ပုံရိပ်များသာမက ပန်းချီကားထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော တစ္ဆေကြမ်းများလည်း ရှိနေကြောင်း စုန့်ရန် သိသည်။

ဟယ်ယွီလျန်လို သာမန်လူတစ်ယောက် အတွက်မူ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။

သို့သော် စုန့်ရန် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။ သူမအတွက် ဘေးကင်းဆုံး ပန်းချီကားကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်း ပိုင်ဆိုင်သော ပန်းချီကားကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟယ်ယွီလျန်ကို ကျန်းရှန်ကွမ်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း ပေးမတွေ့စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဟယ်ယွီလျန်ကို မြင်လျှင် ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထို့ကြောင့် စုန့်ရန်သည် ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြား စာပို့သမားများပါ ရှိနေသော ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲရှိ တစ္ဆေစာပို့တိုက်တွင် တွေ့ဆုံစေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟယ်ယွီလျန်သည် ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲရှိ တစ္ဆေစာပို့တိုက် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒီနေရာက အပြင်က အဆောက်အအုံနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ အပြင်အဆင် စတိုင်လ်ပဲ ကွာတာ ကြည့်ရတာ ဒါက ဒီနေရာရဲ့ အစစ်အမှန် ပုံစံ ဖြစ်လောက်တယ် ဒါပေမဲ့ တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ် ငါ ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာကို တကယ် ရောက်လာတာပဲ"

ဟယ်ယွီလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ ကြောက်လို့လား၊ စိတ်လှုပ်ရှားလို့လား မသေချာပေ။

ယခုအချိန်မှ စ၍ ဟယ်ယွီလျန်သည် သူမ၏ အသိဥာဏ်များကို ပြောင်းလဲပစ်မည့် သဘာဝလွန် လောက၏ ခြောက်ခြားဖွယ် မြင်ကွင်းများကို စတင် ကြုံတွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"သာမန်လူတစ်ယောက် ဒီကို ရောက်လာနိုင်တယ် ဆိုတော့ မန်နေဂျာ အသစ် လဲပြီးနောက်ပိုင်း အပြင်လောကကြီး တော်တော် အေးချမ်းသွားပုံ ရတယ် ဟေး... မိန်းကလေး ဘာလာလုပ်တာလဲ"

အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟယ်ယွီလျန် လန့်ဖျပ်သွားပြီး အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်အစားဟောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးခွက်ဝင်နေကာ လူသေမျက်နှာနှင့် တူသော အမျိုးသားတစ်ဦး သူမဆီသို့ ထုံထိုင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပန်းချီကားကမ္ဘာများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်နွယ်နေသည်။

ဒါသည် အခြားပန်းချီကား တစ်ချပ်မှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဒီလူသည် အတိတ်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော စာပို့သမား ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ ကျန်းရှန်ကွမ်း ဆိုတဲ့ လူပါ ရှင်က ကျန်းရှန်ကွမ်း လား"

ဟယ်ယွီလျန် သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း ဟုတ်လား ဟက်... အဲဒီကောင် မသေနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး အပြင်မှာ သူ့ကို သတိရနေတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာကိုး"

သေလူမျက်နှာနှင့် အမျိုးသား လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲတွင် တည်ရှိမှုသည် ထာဝရ မဟုတ်ပေ။ အပြင်လောကမှ လူများ မေ့လျော့သွားသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး လုံးဝ သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီကောင် အထဲမှာ ရှိတယ် ဝင်သွားလိုက်"

အမျိုးသားက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဟယ်ယွီလျန်ကို ဘာမှ မလုပ်ပေ။

"ကျေးဇူးပါ"

ဟယ်ယွီလျန် အကြာကြီး မနေရဲသလို၊ အလောင်းကောင်နှင့် တူသော ဒီလူကို စကားအများကြီး မပြောရဲသဖြင့် အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ္ဆေစာပို့တိုက် ဧည့်ခန်းမထဲတွင် လူအတော်များများ ရှိနေပြီး သူမကို ကြည့်နေကြသည်။

"သာမန် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်လား ဘယ်သူလဲ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

"သာမန် အမျိုးသမီး ဟုတ်လား မင်း မျက်လုံးကန်းနေတာလား ဒီလောက် လှပပြီး အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးက သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်မှာ ရှိနိုင်ပါ့မလား ဒါ သဘာဝလွန် လက်ရာပဲ"

"တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို သာမန်လူတွေ ဝင်ထွက်ခွင့် ပြုလိုက်ပြီလား"

"သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေပုံရတယ် ဆွေမျိုး လာရှာတာများလား ဘယ်သူများ သူ့ကို သိလဲ ထွက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပါဦး"

ခေတ်ဟောင်း စာပို့သမားများ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသည်။

"သူ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လာရှာတာ"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်မှ သေလူမျက်နှာနှင့် အမျိုးသား ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အားလုံး၏ အကြည့် တစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။

စားပွဲဝိုင်းလေး တစ်လုံးတွင် လူနှစ်ယောက် ထိုင်ပြီး စစ်တုရင် ထိုးနေကြသည်။

တစ်ယောက်မှာ တရုတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး စာပေသမား၊ ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျက်သရေ ရှိနေသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့... ယန်ကျန့်နှင့် ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီနေသည်။

"ယန်ကျန့် မစ္စတာယန် ရှင်က... ရှင်လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား"

ဟယ်ယွီလျန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်နှင့် တူသော အမျိုးသားက ခေါင်းမမော့ဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ယန်ကျန့် မဟုတ်ဘူး"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးမှ ကျန်းရှန်ကွမ်းသည် အံ့သြသွားပြီး ဟယ်ယွီလျန်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဟယ်ယွီလျန်ကို မှတ်မိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မဟုတ်ဘူး။

သူမ၏ မျက်နှာကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။