စောင့်ကြည့်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ

ညနေစောင်း။

ဦးစီးချုပ်ရဲ့ အဆင့်မြင့်ရုံး၌။

"ဖမ်းရမယ်... ချင်းယန်ကို? ဘာလို့လဲ"

ဦးစီးချုပ်ကြီးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ နောက်သို့ လှန်ကာ သူ့ပုခုံးများကို ဖိလိုက်သည်။ သူ့စားပွဲဘေးမှာတော့ လျှို့ဝှက်ညွှန်ကြားချက်များ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ နှာခေါင်းထဲက ညစ်ညမ်းသောလေကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရတ် အလွန်နေမကောင်း ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ အဓိပတိမဟာမိတ်က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ချင်းယန်ကို အရေးယူရန် ဆုံးဖြတ်လာခဲ့သည်။

သူ့မှာ မြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခု၌ ရှိနေပြီး ထိန်းချုပ်မှု ကျော်လွန်နေသော အရာများစွာကလည်း ရှိနေသည်။ နောက်ပြီး အမြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့က ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည်။ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ လုံးဝမရှိပါ။

"ဟူး...."

စစ်သူကြီးသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း နှလုံးက တအား ခုန်နေသည်။

ခဏအကြာ၌။

အထူးတပ်ဖွဲ့ အများအပြား စုဝေးလာကြသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဦးစီးချုပ် စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ကကော..."

လက်အောက်ငယ်သားက "ဖမ်းဖို့ပြင်ဆင်ဖို့ အရာရှိရှကို အကြောင်းကြားရမလား... သူတို့က စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက်မှာပဲ.... အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားလို့ ရလောက်တယ်..."

“မလိုဘူး ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်”

ဦးစီးချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏလောက် တွေးလိုက်မိသည်။ ရှဟဲနှင့် ချင်းယန်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်ထက် ပိုသည်။ ဤမစ်ရှင်တွင် ပါဝင်ရန်မှာ သူ့အတွက် မသင့်တော်ပါ။

"သူတို့ကို စောင့်ကြည့်မှုကနေ နုတ်ထွက်ခိုင်းလိုက်... နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေအတွက် ငါတို့မှာ အပြည့်အဝ တာဝန်ရှိတယ် တခြားဘယ်သူမှ ဝင်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးစီးချုပ်!"

သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ ထွက်သွားစဉ် ရဲဦးစီးချုပ်ကြီးသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ သွားကာ ရှဟဲကို အာရုံပြောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

…

…

ခဏအကြာ။

ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်ရေးဧရိယာ၌။

"လောင်ချင်းတောင် အလုပ်က ထွက်သွားနေပြီ... ငါဘာလို့ အလုပ်မဆင်းရသေးတာလဲ။"

ရှဟဲသည် ခေါင်မိုးပေါ်တက်ကာ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို ပြေပျောက်စေရန် စီးကရက်တစ်လိပ်သောက်ရင်း အဝေးမှ မြို့မီးရောင်များကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက် သူ့ဖုန်းမြည်လာသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးစီးချုပ်..."

ရှဟဲ စီးကရက်ကို အမြန်ချလိုက်သည်။

"ဘာအမိန့်များရှိပါသလဲ

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့တာဝန်ပြီးသွားပြီ မင်းအတွက် ခွင့်ရက်နည်းနည်း စီစဉ်ပြီးပြီ ပြန်သွား အနားယူလိုက်... ဒီရက်တွေထဲ မင်းတို့အားလုံး အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်"

"ပြီးသွားပြီ?"

ရှဟဲ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

စောင့်ကြည့်မှုက ပြီးသွားပြီလား?

"ဦးစီးချုပ်... တခြား စောင့်ကြည့်အဖွဲ့တွေ ရှိလား"

ရှဟဲ ဖုန်းကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ချင်းယန်အတွက် အချက်အလက်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်က စကားမပြောမီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

“စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့တွေ မရှိတော့ဘူး”

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းအလုပ်ကြိုးစားခဲ့တယ်... ယောင်းယောင်းကလည်း မင်းကိုမတွေ့ရတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ မင်းကိုလွမ်းတယ်လို့ ပြောနေတယ်.. ပြန်သွားပြီး သူနဲ့ အချိန်ပိုပေးလိုက်ဦး...."

ပြီးတော့ ဖုန်းချသွားတော့သည်။

ဘိ.....

“ဟီး၊ နောက်ဆုံးတော့…”

ဒါကိုကြားတော့ ရှဟဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်သတ္တပတ် သို့မဟုတ် ယခုအထိ လောင်ချင်းသည် နေ့တိုင်း အားမနာရုံမှတပါး အခြားဘယ်သူနှင့်မျှ မတူတာမျိုး မရှိဘဲ ပုံမှန်ဘဝဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

မူမမှန်တာ မတွေ့ရတဲ့အတွက် မစ်ရှင်ပြီးသွားပါပြီ။

"အားလုံး အဆင်ပြေသွားတာ ကောင်းပါတယ်"

ဒါကိုတွေးပြီး ရှဟဲ သူ့ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ချင်းယန်ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

[မစ်ရှင်ပြီးပြီ... လောင်ချင်း မင်း အခု လုံခြုံသွားပြီ ရဲဦးစီးချုပ်ကြီးက မင်းကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နားလည်မှုလွဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ]

မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီး ခဏအကြာမှာ ချင်းယန်ဘက်က OK ဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ စာပြန်ဖြေလာသည်။

...

ဖုဟိုင် လူနေရပ်ကွက်။

"ပြီးသွားပြီလား?"

ချင်းယန်သည် မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖြေကြားပြီးနောက် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးတောကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရက်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေပြီးတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးဆုံးသွားပြီလား?

မဖြစ်နိုင်သလိုပဲ!

ဒါပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်က အရိပ်အယောင်ကတော့ အတု မဟုတ်ချေ။

ချင်းယန်သည် လူနေရပ်ကွက်တစ်ဝိုက်ရှိ ဧရိယာကို အကျဉ်းချုံး ခံစားလိုက်ရပြီး အမှန်ပင် အငွေ့အသက်များစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ တပ်စွဲထားသော ရဲကင်းစောင့်တပ်သားများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှဟဲရဲ့စကားတွေက မှန်လေသည်။ ဒီလူတွေ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီ။

"သခင်... အခု ငါ့ပုံစံအမှန်ကို ဖော်ထုတ်လို့ရပြီလား"

ရှောင်ပိုင်သည် ချင်းယန်၏ ဘောင်းဘီ ခြေထောက်ကို ပွတ်တိုက်ကာ ၎င်း၏ မြေခွေးအမြီးကို ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းနေသည်။

"ဒီနတ်သမီးမှာ ရက်တွေအကြာကြီး စောင့်နေရတာ... သခင် သခင်နေ့တိုင်း ခေါက်ဆွဲခြောက်ကိုပဲ စားနေရတာ... နောက်ဆုံးတော့ သခင့်ကို သင့်တော်တဲ့ ဟင်းတစ်ခွက် လုပ်ပေးနိုင်တော့မယ်"

"သွားလေ... အဲဒီလူတွေ ပျောက်ကုန်ပြီ မင်းရဲ့ပုံစံအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြီး မင်းကိုယ်မင်း စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ နေလိုက်..."

ချင်းယန် သူ့ပုခုံးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း အတွေးပျက်သွားသည်။ ထိုအခိုက် ရှောင်ပိုင် မီးဖိုခန်းဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ အိုးများနှင့် ဒယ်အိုးများ ပြန့်ကျဲသွားကာ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ လေထဲ ပြည့်လျှံသွားသည်။

...

...

9:50 PM

ဖုဟိုင် လူနေရပ်ကွက်အပြင်ဘက်။

အနက်ရောင် သံချပ်ကာယာဉ် တစ်စီးသည် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"အဖွဲ့သားအားလုံး သတိထားပါ... ဒါက ဖမ်းယူရေး မစ်ရှင်တစ်ခုပဲ... ပစ်မှတ်ကို မတော်တဆ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်မိပါစေနဲ့"

ဦးစီးချုပ်၏အသံသည် စကားပြောစက်မှ ပီသစွာ ထုတ်လွှင့်နေပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"အခုချိန်ကစပြီး အားလုံး ငါ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာကြ... ကမောက်ကမ မလုပ်ကြနဲ့"

အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းသည် ဖုဟိုင်ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

...

ကျန်းဟိုင် ဖုဟိုင်ခရိုင်အတွင်းတွင်မူ ချင်းယန်သည် ရှောင်ပိုင် ပြင်ဆင်ထားသည့် ညစာအား နှစ်သက်စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။ ရုတ်​တရက်​ သူ့စိတ်​စွမ်းအား နယ်မြေထဲ အငွေ့အသက် အ​ပြောင်းအလဲ​တွေ ​ဝင်ရောက်​လာ၏။ မတည်မငြိမ်သော အလင်းတန်းများစွာက သူ့နေရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သည်းမခံနိုင်​တော့ဘူးပေါ့"

ချင်းယန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်သည်။

ရှဟဲ စောစောက မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်တာနဲ့ သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား။ ယခုပြဿနာမှာ ဤရဲအရာရှိများ မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့နောက်ကွယ်မှ အဓိပတိနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးကို ဘယ်လို လှည့်စားရမလဲ ဆိုတာပင်။

"သခင် အပြင်မှာ လူတော်တော်များနေပြီ!"

ရှောင်ပိုင် လှောင်ပြောင်ကာ ချင်းယန်၏ အဝတ်အစားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် သူမ၏ ချွန်ထက်သော သွားများနှင့် ခြေသည်းများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနတ်သမီး ဘာလုပ်ရမလဲ သူတို့ကို တိုက်ရမလား"

"မလိုပါဘူး"

ချင်းယန် ခေါင်းခါပြီး ရှောင်ပိုင် နားရွက်နားကို တီးတိုးကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အရင်က သင်ပေးခဲ့တဲ့ နည်းအတိုင်းပဲ လုပ်... နားလည်လား"

"အိုး အိုး..."

...

...

"မင်းတို့အားလုံး အပြင်မှာ စောင့်နေကြ..."

ဗီလာအပြင်ဘက်၌ ဦးစီးချုပ်က ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ချင်းယန်၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူမို့ သူနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆက်ဆံတာ အကောင်းဆုံးပင်။

သို့သော် တံခါးဝကို မရောက်ခင် ခြံတံခါးပွင့်လာတာ မြင်လိုက်ရသည်။ ချင်းယန်က ထွက်လာပြီး စောင့်နေပြီ။

"ဦးစီးချုပ် ဘာလို့ နောက်ကျနေမှ ရောက်လာရတာလဲ"

"ချင်းယန်...."

ဦးစီးချုပ်က သူ့ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ သူ့အမူအရာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ငါနဲ့အတူ ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ...ငါ မင်းကို ဖမ်းဖို့ ရောက်နေတာ... မငြင်းပါနဲ့"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သူ့လက်ထဲတွင် ကြယ်လက်နက်ကို ကိုင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်ကာ ချင်းယန်ကိုဖမ်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ဓားနတ်ဘုရား ဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော သဘောသဘာဝကြောင့် လူသိများသည်။ ရူးသွပ်စွာ ပြုမူလျှင် သဘောမတူနိုင်လောက်ပေ။

သို့သော်။

"ဒါဆိုလည်း သွားကြရအောင်လေ... အချိန်မဖြုန်းနဲ့"

ချင်းယန်က တိုက်ရိုက် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါ၏။

ဦးစီးချုပ် - "???"

လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

လွယ်လိုက်တာ!

မင်း လုံးဝ တားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဒါက ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အရာနဲ့ မတူဘူး။

စိတ်ထဲမှာတော့ ချင်းယန်ဟာ သေတဲ့အထိ ပြန်ခုခံသင့်တယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

"အကြီးအကဲ ခင်ဗျား ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ"

ချင်းယန်သည် ဦးစီးချုပ်၏ မှိန်းနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ တကယ်တော့ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။

ဤဦးစီးချုပ်သည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် စွမ်းအားမရှိသော တန်ခိုးမကြီးသော အပေါင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ရှဟဲကို စောင့်ကြည့်ရေး တာဝန်ပေးတာက စေလွှတ်ခြင်းသည် သူလုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပါပြီ။

သူ့အတွက် အခက်တွေ့စေမယ့် အချက်က ဘာဖြစ်လိမ့်မလဲ။

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါကိုမြင်တော့ ဦးစီးချုပ်လည်း သဘောပေါက်ပြီး ချင်းယန်ကို ဦးဆောင်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

"အခုကစပြီး ငါ မင်းကို ရဲစခန်းမှာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ချင်းယန် အသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား အိမ်ကြီးထဲက လမ်းကြောင်းအတိုင်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုစဥ် မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျလာ၏။

…………

ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း၏ လက်နက်ကိုင်ယာဉ်တန်းကြီး မောင်းထွက်သွားသည်။ ကျန်းဟိုင်မှာ မိုးက ပိုပြင်းထန်လာပြီး မိုးဖွဲလေးကနေ မိုးဖွဲဖွဲလေး ဖြစ်သွားသည်။

ချင်းယန်တို့ ထွက်သွားပြီး မိနစ်ပိုင်းအကြာတွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းက ပြန့်ကျဲသွားကာ ဖုဟိုင်ဗီလာ အိမ်ရာဝင်းကို မြူခိုးများ ဖုံးအုပ်သွား၏။ အရိပ်နှစ်ခု လေထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျံဝဲကာ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

"မဆိုးပါဘူး နောက်ဆုံးတော့ သွားပြီ"

ချိချင်းရှန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသော လက်နက်ကိုင်ယာဉ်များကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လေသည်။

"ဒီကလေးက တောင့်ခံထားမယ့် အရိပ်အမြွက်တောင် မပြဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်သွားခဲ့တာပဲ...ဝူရွှမ်း... ဒါကို မင်းက 'စိတ်ထားပြင်းထန်တဲ့ လူငယ်' လို့ ခေါ်တာလား?"

"ဟမ့် ရက်စက်တဲ့ စိတ်ထားက ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ရပ်နဲ့ မတူဘူး!"

လျိုဝူရွှမ်း အေးစက်စွာ ဟစ်အော်ရင်း သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ :"ဦးစီးချုပ်က သူ့ကိုရှာဖို့ လာတာ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံရင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"မင်း ပြောချင်တာပြော..."

"..."

ချိချင်းရှန်းက သူ့မျက်လုံးတွေကို နည်းနည်းမှိတ်လိုက်ပြီး။

"အစကနေ အခုထိ မင်း ဒီကောင်လေးကို အရမ်းကာကွယ်နေပုံပဲ"

"ငါက ဒီအငယ်တန်းကို သနားမိရုံပဲ"

လျိုဝူရွှမ်း ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မြန်မြန်စုံစမ်းတော့..."

"..."

ချိချင်းရှန်း သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အကြည့်တွေကို ချန်ထားပြီး တိတ်တိတ်လေးပဲ နေလိုက်၏။ သူ့အတွေးတစ်ခုဖြင့် အောက်ဖက်ရှိ ဗီလာကို ဖုံးအုပ်ကာ သူ၏မြင့်မြတ်သောအာရုံကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မမြင်နိုင်သော နယ်မြေတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ချိချင်းရှန်း မြက်ပင်တိုင်းနှင့် အိမ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်တိုင်း၊ ထောင့်တိုင်းကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဗီလာရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို စေ့စေ့စပ်စပ် စူးစမ်းလေ့လာတော့မှာပါ။ သူ့စိတ်စွမ်းအား နယ်မြေအတွင်းမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်ကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတာကြောင့် ချိချင်းရှန်း အာရုံအပြည့်ဖြင့် ရှာဖွေကြည့်သည်။

ရုတ်တရက်!

"ဝူးဝူး....."

ဗီလာအတွင်းပိုင်း၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော ငိုကြွေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အာရုံစူးစိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် အနှောင့်အယှက် ဝင်ပေးလာသည်။

"ဟမ်? ဒါဘာလဲ?!"

ချိချင်းရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တခြားတစ်ယောက် ရှိနေတာလား?!"

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငိုသံကို ချက်ချင်း အမိဖမ်းလိုက်သည်။

ဗီလာရဲ့ ဧည်းခန်းမထဲမှာတော့ ဆံပင်ဖြူဖြူ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး နူးညံ့သောအမြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်နှာကို အုပ်လျက် ငိုရှိုက်နေသည်။ ပုခုံးလေးတွေ တသိမ့်သိမ့် တုန်နေသလို မျက်ရည်များကလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျလာသည်။

"အဟင့်... သခင်...သခင် ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူး"

"သခင် မရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာလဲ..."

...

"ဒါက တကယ်... ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲလား?"

ချိချင်းရှန်းသည် ကလေးမလေး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေ၏။

"မြေခွေးအမြီးတွေ အများကြီးပဲ... ဒါ အမြီးကိုးချောင်း ရှိတဲ့ မြေခွေးသွေးလိုင်းလား?"

ချင်းယမ်နဲ့ အမြဲအတူရှိနေတတ်တဲ့ မြေခွေးက အမှန်တကယ်တော့ ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲ ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

"ဝူရွှမ်း... မင်းဒီအကြောင်းကိုသိလား ဒီ​ကောင်​လေးက တကယ်ပဲ ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲ ရှိတာလား... တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေပြီ... ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲကို ငါ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီ..."

"ငါ မင်းကို သတိပေးမယ်... နောက်ချင်တဲ့ စိတ်ကူးတွေ မရှိဘူး"

လျိုဝူရွှမ်းသည် ချိချင်းရှန်း၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ကာ သူ့လေသံမှာ ဖော်ရွေမှုမရှိတော့ဘဲ။

"ဒီဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲက ချင်းကောင်လေး ပိုင်တယ်... သူ မရှိတုန်း ခိုးဖို့မကြိုးစားနဲ့"

"?"

ချိချင်းရှန်း အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည်။

"မင်းငါ့ကိုဘာလို့တားနေတာလဲ.. ငါ့ကို အဲဒီလိုလူလို့ထင်နေတာလား... ဒါက အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပါတယ်ကွာ... ဒီကြယ်သားရဲက အိမ်စောင့်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ် သွားကြရအောင် တိုးတက်မှုကို ရဲတွေနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့.."

"..."

လျိုဝူရွှမ်း စကားမပြော​တော့ဘဲ အောက်ဖက်က ရှောင်ပိုင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် မိုးကိုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မကြာပါ။ ဖုဟိုင်နေထိုင်ရာ ဧရိယာအထက်တွင် ရုပ်ပုံနှစ်ပုံ ဖျတ်ကနဲ ပျောက်သွားခဲ့၏။

"ဝူးဝူး..."

ရှောင်ပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး လှည့်ပတ်ကာ အဆက်မပြတ် ငိုနေဆဲ။

နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် လူးလိမ့်လိုက်ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတော့ ထပြီး အပေါ်ကလေကို ရှူကြည့်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ အတည်ပြုပြီးမှ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့၏။

ကလစ်!

ဧည့်ခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။

ချင်းယန် အိမ်စီးဖိနပ်တစ်ရံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။ လက်ထဲတွင်တော့ စပ်ထားသော ငါးပန်းကန်လုံး တစ်ဝက်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

"သခင် ဘယ်လိုလဲ"

ရှောင်ပိုင်သည် ချင်းယန်၏ ပုခုံးများကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ၏ မြေခွေးအမြီးမှာလည်း လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က ပိုကောင်းလာတယ်မလား"