ဂိုဏ်းက နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီး ဖိအားက ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီ

ကောင်းကင်မှ အရေအတွက်များသည် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ကပ်လျက် တည်ရှိနေကြပြီး ဝေးကွာသော နေရာကနေ အောက်ဖက်က လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိကြသည်။ လရောင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကရုဏာကင်းသော နိယာမများအလား သူတို့အနောက်တွင် တောက်ပနေ၏။

အထက်က ထင်ယောင်ထင်မှားလို ရုပ်ပုံများစွာက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လျက်ရှိသည်။

"ငါ့ဂိုဏ်းကတပည့်ကို ဒဏ်ရာရ​​အောင် လုပ်တာ မင်းလား"

"တပည့်?"

ဒါကိုကြားတော့ လျိုဝူရွှမ်း ချက်ချင်း ရပ်သွားသည်။

ချိချင်းရှန်းသည်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း လှုပ်ရှားမှုကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်မှုများစွာကို မြင်နေရပါသည်။

ဤကောင်းကင်ဘုံမှ လူများမှာ အဓိပတိနယ်ပယ် ထိပ်တန်းနယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများပဲ ဖြစ်သည်။

“သူတို့အားလုံးက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ဂိုဏ်းဝင်တွေလား”

လျိုဝူရွှမ်း အလွန် ထိတ်လန့်သွားကာ တစ်ဖန် ဘေးပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်မိရာ သူ မသိလိုက်ခင်မှာဘဲ သူတို့နံဘေးက အာကာသအတိုင်းအတာဟာ ရုတ်တရက် ချိတ်ပိတ်သွားခဲ့​ပြီ။ သူ့ပြိုင်ဘက်သည် အဆင့်ခြောက် အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုကို ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပစ်ခဲ့ပြီး သူ့​လှုပ်ရှားမှုကို လုံးဝ တားဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ပေးပို့သော ဤတန်ခိုးကြီးသော ကိန်းဂဏန်းများသည် အဓိပတိနယ်ပယ် အထက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ကြယ်များ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုမှာ အကန့်အသတ် မရှိ​တော့ဘူးဟု ထင်လာရ​လေသည်။

ပြီးတော့ သူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

လျိုဝူရွှမ်းရဲ့ သူငယ်အိမ်များ သိသိသာသာ ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး အလိုလို သတိရှိလာသည်။

သူတို့၏ ချဉ်းကပ်မှုကိုပင် အနည်းငယ်မျှ အာရုံမခံစားမိခဲ့ပါ။ ဘယ်တုန်းက သတိထားမိလိုက်လဲ။ ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ နောက်ကွယ်က ဂိုဏ်းက တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။

"မကောင်းတော့ဘူး"

သူ့အနားတွင် ချိချင်ရှန်းကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားကာ သူ့ဓားက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"ဒီမှာ အဓိပတိနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေ အရမ်းများနေတယ်... ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရား ဂိုဏ်းမှာ လူတွေ အများကြီးရှိတာလား"

အသက်ကြီးသူ တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်လောက် လာကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်က တန်ခိုးကြီးတဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေက သူတို့တွေကို လက်ခုပ်ထဲ ထည့်ထားသလို ဝိုင်းရံနေကြပြီ။

လမ်းကြောင်း ရှစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် လွတ်မြောက်စရာ ​မြေမရှိတော့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခြုံခိုသူကနေ ပိတ်မိနေတဲ့ သားကောင်ဆီ ထွက်သွားခဲ့၏။

ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးသည် ခင်းကျင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ခင်းကျင်းထားသော လိုင်းများကို ကြိုးကိုင်ကာ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ၎င်းတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လှည့်ရင်း လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ထိန်းချုပ်နေသည်ကို ယောင်ဝါးဝါး မြင်နိုင်သည်။

သူတို့ဟာ အစွမ်းထက်လွန်းလှပေ၏။

လျိုဝူရွှမ်း မျှော်ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး တိမ်တွေပေါ်မှ လူအရေအတွက်ကို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်ကာ သူ့ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ခုနစ်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဓိပတိနယ်ပယ်က သခင် ခုနစ်ပါး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သိရမည်မှာ အဓိပတိမဟာမိတ်က ကြားဝင်စွက်ဖက်ရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အဓိပတိနယ်ပယ် တစ်ဦးကို မစ်ရှင်တစ်ခုနဲ့သာ စေလွှတ်ရ၏။ ထိုအဓိပတိနယ်ပယ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အစီရင်ခံမှု လိုအပ်ပြီး ကန့်သတ်ချက်များ မြောက်မြားစွာကို ခံရပါသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကျန်းဟိုင်သို့ ရောက်လာခြင်းက သူ့ကိုယ်ပိုင်ခရီးစဉ်ကဲ့သို့ပင် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသော်လည်း သူနှင့်အတူ ထိုနယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ယခုမူကား သူတို့ ခုနစ်ယောက်က လပေါ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

"အများကြီးလား?"

လျိုဝူရွှမ်းသည် ကောင်းကင်က ထင်ယောင်ထင်မှားအလား ရုပ်တုများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်များကို အကြမ်းဖျင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ ၀တ်လုံများက လွင့်ပျံနေကာ မျက်နှာများက မှုန်ဝါးနေသော်လည်း သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ကာ တိမ်ထဲမှာရပ်လျက် သူတို့အား ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

အခြေအနေက ရှင်းပါသည်။

အစကတည်းက သူတို့ကို မျက်စိထဲတောင် မထည့်ထားခဲ့ကြပေ။

…

"ကောင်းလိုက်တာ ဂိုဏ်းကတကယ် လူတွေ လွှတ်လိုက်ပြီ"

"လှတယ် အရမ်းလှတယ်!!"

တိုက်ခန်းအနားတွင် ခင်းကျင်းထားသည့် ပုံကြမ်းကို ကိုင်ဆောင်သူ လီချင်းဟဲသည် ကောင်းကင်အထက်က အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရုပ်များကို ကြည့်ရင်း သူမနှလုံးသားက ရွှင်လန်းမှုအပြည့်ဖြင့်။

သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည် ။

"ကြည့်စမ်း ကျစ်ရွှမ်း! ငါနင့်ကို ဘာပြောလဲ... ငါတို့ဂိုဏ်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မှာ သေချာပါတယ်ဆို သူတို့က ငါတို့ကို မစွန့်လွှတ်ဘူး!"

လီချင်းဟဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ မာနမှ ရုန်းထွက်လုနီးပါးပင်။ သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏ ခေါင်းဆောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး။

"ဦးလေးတွေကို တွေ့ပြီး မေးခွန်းတချို့မေးရမယ်..."

"ခဏနေဦး သတိထား အစ်မချင်းဟဲ..."

လီကျစ်ရွှမ်းက လီချင်းဟဲလက်ချောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖိချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါ၏။

"အကြီးအကဲတွေကို အမှတ်တမဲ့ လက်ညှိုးမထိုးနဲ့... သူတို့ သတိထားမိရင် ငါတို့အပေါ် အထင်ကြီး​တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အိုး အိုး... မေ့သွားတော့မလို့..."

လီချင်းဟဲ လန့်သွားပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ လက်တွေကို နောက်ကျောဘက်ကို အမြန်ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီရက်ကို ရောက်လာခဲ့​ပြီ။ သူမသည် ဂိုဏ်း၏ ပထမဆုံးသော အဓိကလှုပ်ရှားမှုကို သက်သေခံချင်သည်။ အသေးစိတ်အချက်များက အရေးကြီးပြီး သူ့ဆရာဦးလေးများနှင့် အဘိုးကြီးများက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တာကြောင့် သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ သူမရုပ်ပုံကို မညှိုးနွမ်းစေချင်ပေ။

"ငါသိတယ်! အရင်က ချင်းမျိုး... အိုး.. ဆရာက ငါတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ဘူး... အခုကြည့်ရတာတော့ အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ ဂိုဏ်းဖြစ်ရမယ်!!"

……

……

"အဲဒါ မင်းဆရာဦးလေးနဲ့ ဆရာဦးငယ်လေးတွေလား ချင်းယန်"

ဦးစီးချုပ်သည် တိုက်ခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ကောင်းကင်က အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရုပ်များကို ကြည့်နေသည်။ တိုက်ခန်းအတွင်း၌ပင် ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်မှုအငွေ့အသက်ကို သူ ခံစားနိုင်သည်။

ကျန်းဟိုင်မြို့ပေါ်သို့ မြင့်မြတ်သော သတ္တဝါခုနစ်ပါး ဆင်းသက်လာသလိုပင်။ ဒီလိုမျိုး မကြုံစဖူး မြင်ကွင်းက မြို့တော်ရဲ့ နှစ်ရာနဲ့ချီတဲ့ သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ဒီနေ့ဟာ သမိုင်းကို သက်သေပြရမယ့် နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။

ဒါက အငယ်တန်း တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့လား။

ဦးစီးချုပ်သည် မနာလိုစိတ်များဖြင့် ချင်းယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျန်တာ သူတို့လက်ထဲ အပ်လိုက်ပါ"

ချင်းယန်ကတော့ သမ်းဝေကာ ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလာသည်။ သူက ရေခဲသေတ္တာထဲက ဆိုဒါပုလင်းနှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ကာ တစ်ပုလင်းကို ဦးစီးချုပ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ငါ စောစောစီးစီး မရောက်လာမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ် မင်းမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး... အဲဒီဓားရည်ရွယ်ချက်တွေက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းလွန်းတယ်"

"ခင်ဗျားက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ"

ဦးစီးချုပ်မှာ သောက်ချင်ပေမယ့် မသောက်သေးချေ။ အဲဒီအစား သူက စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ချင်ယန်ကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေသည်။

"မင်း အခုနေလို့ကောင်းရဲ့လား ဒဏ်ရာရထားလား"

သူ ချင်းယန်ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို ကာကွယ်ပေးပါမယ်လို လူအိုလီကို ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ယသူတောင် ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ခံစားခဲ့ရရာ ချင်းယန်ရော ဘယ်လိုနေမလဲမသိ။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

ချင်းယန် သူ့လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ဦးစီးချုပ်ရဲ့ အခြေအနေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စောစောကဝင်ခဲ့တဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်က အလွန်နာကျင်ခဲ့ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမာရွတ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူနေကောင်းတယ်လို့ ပြောရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သတ်လိုက်သလိုမျိုး ကြမ်းတမ်းလွန်း​ပေမည်။ ဒါနဲ့ပဲ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"အရင်က ကျွန်တော့်သိုင်းဆရာတွေက ကျွန်တော့်ကို ခုခံနည်းတွေ သင်ပေးတယ်... နာကျင်ပေမယ့် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ​သေးတယ်"

"အိုး မင်းရဲ့ သိုင်းဦးလေးတွေက အပြင်မှာရှိနေတာပဲ မင်း သူတို့ကို သွားမကြည့်ဘူးလား... သူတို့တွေ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာကနေ ထွက်လာတာ... တွေ့ခွင့်ရဖို့ ရှားတယ် မင်းရဲ့ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိသူတွေ အများကြီးရှိသားပဲ"

"အပြင်ထွက်ပြီး ဒုက္ခပေးစရာ မလိုဘူး"

ချင်းယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စုတ်ပြတ်နေသော ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

"ကျ​နော့်သိုင်း ဦးလေးတွေက တော်တော် အစွမ်းထက်တယ်... လျိုဝူရွှမ်းတို့က နယ်ပယ် နိမ့်ကျတဲ့ လေ့ကျင့်သူ နှစ်ယောက်ပဲ... ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး"

"..."

ဦးစီးချုပ်လည်း ရယ်မောကာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တကယ့်ကို ထူးထူးခြားခြားပဲ... မင်း ဓားနတ်ဘုရားဆီက မျက်နှာသာရခဲ့တာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... မုန်တိုင်းတွေကြားထဲမှာတောင် မင်းက တည်ငြိမ်နေတာပဲ။ နာကျင်ရတဲ့ အချိန်မှာလည်း မင်းက အသံမထုတ်ခဲ့ဘူး... တကယ်ကို ထူးခြားပါတယ်"

ချီးမွမ်းနေတဲ့အချိန်မှာ ဖုန်းမြည်လာ၏။

လူအိုလီပင်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဖုန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လူအိုလီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဦးစီးချုပ် မင်းဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ ဓားဘုရားရဲ့ဂိုဏ်း တကယ် ပေါ်လာတာလား"

လူအိုလီကလည်း ထိုနေရာသို့ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေကာ fanboy mode ပြန်ဝင်လာလုမတတ်။

"ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့!"

"လုံးဝမှန်ပါတယ် လူအိုလီ"

"ကောင်းပြီ... မင်း စောင့်ကြည့်ထားနော် မကြာခင်ရောက်တော့မယ်!!" “

လူအိုလီ၏ နောက်ဆုံးစကားမှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ရွှင်မြူးသော ဟောက်သံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ဂိုဏ်းက တကယ် ကောင်းချီးပဲ ကောင်းကင်ဘုံက ဒီလူကြီးကို မစွန့်ပစ်ဘူးကွ!!"

ဘိ....

ဖုန်းကျသွားသဖြင့် အခန်းက တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"

ဖုန်းချပြီးနောက် ဦးစီးချုပ်က ချင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်သည်။

"လောင်လီက မင်းရဲ့ဆရာ ဓားနတ်ဘုရားကို ရူးသွပ်တဲ့အထိ လုံးလုံးလျားလျား စွဲလမ်းနေခဲ့တာ"

"?"

"လောင်လီ... သူက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ Fan Boy တစ်ယောက်လား။"

ချင်းယန်၏နဖူးပေါ်တွင် မေးခွန်းအမှတ်အသားတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာသည်။ တစ်ခုခုပြောဖို့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် မပြောတော့ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ ဆိုဒါကိုသာ တိတ်တဆိတ် ​မော့သောက်လိုက်၏။

……..

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟိုင်၏ လမ်းမများပေါ်တွင်မူ။

သတင်းသည် ဤကမ်းရိုးတန်း မြို့ငယ်လေးတစ်ခွင် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လမ်းမကြီးများမှ စတင်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

တိုက်ခန်းအပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းမှာ အမှန်ပင် အံ့သြစရာတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ စူးစူးရှရှ ကြယ်ရောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး အရင်က မှတ်သားဖူးတဲ့ မှတ်တမ်းတွေထက် ကျော်လွန်နေပြီ။ ဒါ့အပြင် အင်တာနက်ပေါ်မှာပါ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့လာမှုကြောင့် မြို့အသီးသီးသို့ ခဏအတွင်း သတင်းရောက်သွားခဲ့သည်။

အင်တာနက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကာ အော့ဖ်လိုင်းနိုင်ငံသားများက ပို၍ပင် ပျော်ပါးခဲ့ကြပြီး တိုက်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ တိုက်ခန်းအဆောက်အဦး ရှိရာ ညကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်ပင်လယ်ကြီးသည် ရွှေရောင်ပါးပါးလေးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကျန်းဟိုင် နိုင်ငံသားများ ထိုလမ်းကြောင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးလာ​နေသည်။

လူတွေရဲ့ မွေးရာပါ နွားလိုစိတ်က တွန်းအားပေးခံ​နေရသည်။ ဓားနတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာလည်း ကျန်းဟိုင် မြို့သားအားလုံးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား မြင့်မြတ်တဲ့ ရာထူးကို ကိုင်စွဲထားသူ ဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်သူမှ ညမအိပ်နိုင်တော့ဘဲ လမ်းများပေါ်တွင် ဆူညံနေ​တော်သည်။

"အဲဒါက ခုနက ပျံသွားတဲ့လူက လူအိုလီမလား! ငါသေချာ မြင်လိုက်တယ်!"

"ဒါ တကယ် ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ဂိုဏ်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

"အဲဒီအသံကို အခုနက မကြားလိုက်ဘူးလား... ဂိုဏ်းက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်အကြီးဆုံးကို ရှာနေပုံပဲ"

“နေပါဦး… ဓားနတ်ဘုရားမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိလို့လား”

“…”

လူတွေရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုဟာ ကွဲပြားပေမယ့် သတင်းကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လူအုပ်ကြီးဟာတော့ ဒီရေလှိုင်းလို တဟုန်ထိုး တက်လာကာ တိုက်ခန်းအဆောက်အဦးဆီကို ပြေးလာနေကြဆဲ။

မနက်အစောကြီး ရောက်ခါနီး အချိန်၌။

တိတ်ဆိတ်ပြီး ဆိတ်သုဉ်းနေသော ကျန်းဟိုင် ရိပ်သာလမ်းသည် ယခုအခါ ယာဉ်တန်းရှည်ကြီး၊ ဟွန်းသံများဖြင့် ဆူညံနေကာ လုံးလုံးညပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များတွင် တခါမှမကြုံဖူးသည့် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်သည်။ ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းကလည်း တပ်ဖွဲ့များကို ညတွင်းချင်း ဖြန့်ကျက်ချထားခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် “ဓားနတိဘုရား၏ အကြီးဆုံးတပည့်ကို လွှတ်ပေးရန်” တောင်းဆိုချီတက်နေသောအဖွဲ့များလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

"ဟေ့ ခဏနေဦး... သူငယ်ချင်း... ငါ့လမ်းကို မတားနဲ့!"

တံတားပေါ်ရှိ ရှဟဲသည် စတီယာရင်ဘီးကို အရူးအမူး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟွန်းကို အရူးအမူး တီးလိုက်သည်။ သူ၏ အနီရောင်စူပါကားကို မီနီဗန်ကားဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး ယခုအခါ ရှေ့ကားနှင့် စင်တီမီတာသာ ကွာတော့၏။

သူ ထွက်လာတာ နာရီဝက်ကျော်သွားပြီ။

သို့သော် သူ ဒီလောက်စောပြီး ရောက်လာတာတောင်မှ အရူးအမူး ဖြစ်နေတဲ့ ဓားနတ်ဘုရား ပရိသတ်တွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်သေးချေ။ အခုဆို လမ်းတွေပေါ်မှာ ကားတွေပြည့်ကျပ်နေပြီး ဖြစ်ပျက်နေတာကို တစေ့တစောင်းကြည့်ဖို့ ခေါင်းတောင် ထုတ်လို့မရ။

"ကြည့်ရတာ အခု ကားကိုထားခဲ့ပြီး လမ်းလျှောက်ရတော့မယ့်ပုံပဲ"

ရှဟဲသည် မီးပွိုင့်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နှလုံးခုန်နေသည်။ တောင်ပေါ် ယာဉ်ကြောလမ်းက ရှည်လျားပြီး တစ်ဖက်လမ်းများမှာလည်း လုံးလုံးပြည့်နေသည်။

သူ အခု ကားဆက်မောင်းဖို့ပဲ စောင့်နေရင် သူအဲဒီကိုရောက်တာနဲ့ နောက်နေ့မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သွားနိုင်သလို လောင်ချင်းလည်း ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ။

"ဟင့်အင်း ငါမမောင်းဘူး... လမ်းလျှောက်မယ်!"

ရှဟဲ ဒေါသတကြီး ကားပေါ်ကနေ ဆင်းကာ ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို လော့ချလိုက်သည်။ ပြီးတာနဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ မြင်ကွင်းဆီသို့ လူအုပ်နဲအတူ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဘာပဲပြောပြော သူ့အထောက်အထားကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘူး!

"ငါ ရှဟဲက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အကြီးဆုံး တပည့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း.... တရားဝင် စာရင်းမသွင်းရသေးပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အထက်တန်းဦးလေးတွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တွေ့ရမယ်"

………..

တိုက်ခန်းရှေ့၌။

"ဒုက္ခရောက်ပြီ... ဝူရွှမ်း ငါတို့တကယ် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်"

ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသော အရိပ်အယောင် အောက်တွင် ချိချင်းရှန်းသည် သူ၏ဓားစောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားသည်။ သူ့ဓားသွားတွေက တုန်ခါနေတာအား ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဒါက ဓားသံလား"

“？”

ချိချင်းရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဓားကိုဖိထားဖို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး…

တုန်လှုပ်နေတာက ဓားမဟုတ်ဘူး...

ပြင်းပြင်းထန်​ထန်​ လှုပ်​ရမ်းနေတဲ့ သူ့လက်ကြောင့်သာ။

မည်မျှပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိမ်ထားပါစေ အကြောက်တရား ဗီဇက တွန်းပို့နေ၏။