တာအိုနှလုံးသား ဟန်ချက်မညီတော့ပေ

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ဝူရွှမ်း!"

တကယ်ဖမ်းမိရင် သူသေမှာ သေချာလေသည်။

"ထိတ်လန့်နေတာတွေ မလုပ်ပြစမ်းနဲ့..."

လျိုဝူရွှမ်းသည် အဖော်၏ သူရဲဘောကြောင်သည့်အသံကိုကြားရပြီး မျက်ခုံးတွန့်သွား​၏။

"မင်းရဲ့အရင်စိတ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... မင်းအရင်သွား! မင်းအတွက် ငါထိန်းထားပေးမယ်"

သူပြောပြီးသည်နှင့် သူကိုင်ဆောင်လာသော မဟူရာလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊

"မင်းက သူတို့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာလေ! ငါ ခဏလောက် ထိန်းထားလိုက်မယ်... မင်း တတ်နိုင်သမျှ ပြေးပြီး ဘာပဲလုပ်လုပ် နောက်ပြန်မလှည့်နဲ့!"

“ကျစ်… ဒီလူတွေက ငါတို့ကို ဒီလောက် လှည့်စားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ…”

ချိချင်းရှန်း ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးပြီး လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ပြီး :"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ပြန်ရောက်ပြီးရင် ဒီကြင်နာမှုကို ငါ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်မယ်!"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်တာလဲ?"

အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လက်ဝါးက တခြားသူတွေထက် ပိုမြန်နေ၏။ ၎င်းက ချိချင်းရှန်းတို့ထက် ပိုမြန်ပြီး သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် ၀တ်ရုံက လေထဲမှာလွင့်နေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြော​တော့ဘဲ လက်ဖဝါးကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တောင်လေ​တွေက တဝွီဝွီ တိုက်ခတ်လာသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

လျိုဝူရွှမ်း အံ့သြသွားသည်။ မဟူရာလေးကို ချက်ချင်းဆွဲထုတ်ကာ မြှားတစ်စင်းဖြင့် လက်ဝါးကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ။ သူ့မြှားက တဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော လက်ဖဝါးလေကိုသာ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော လက်ဖဝါးဖိအားကြီး ကျဆင်းလာတဲ့အခိုက် နှစ်ယောက်သား ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကြပ်သွားသည်။

ဖူး!

သူတို့ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ လေထဲ လွင့်ပျံလာသည်။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းကြယ်စွမ်းအားတွေကို ဖြန့်ကျက်ထားမှသာလျှင် သူတို့ရဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး လက်ဝါး ဆင်းသက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်မှာ။

"ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ!"

လူနှစ်ယောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။ ထိုလက်ဖဝါးရိုက်ချက်ကလည်း ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက နဂါးတွေများလား။

ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာသည် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ထူထောင်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းကတော် ၎င်းတို့ကို အလိုရှိသလို အသုံးပြုနေသည်။

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု ဖြစ်​နေခဲ့ရင် သူဘယ်လိုလုပ် ပြန်ခုခံနိုင်မှာလဲ!

"အားလုံး ရပ်ကြပါ... ကျနော်တို့ လက်နက်ချပါတယ်!"

လျိုဝူရွှမ်း၏ မျက်နှာသည် သေမင်းတမန်ကို တွေ့နေရသည့်အလား ဖြူဖျော့နေသည်။ အဓိပတိခုနစ်ပါးတို့သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းပင် ရှိနေတာမလို့ ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို သူတို့ မခံနိုင်ကြချေ။

“စိတ်မကောင်းစရာပဲ.…”

ချိချင်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။ ထိုလက်ဖဝါးဆီက အရိုက်ခံရပြီးနောက် သွေးကြောများ ကွဲအက်လုနီးနီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်သော်လည်း ဤနယ်ပယ်တွင် အသက်ရှင်လျက် ရပ်တန့်​နေရကာ နောက်ထပ် မဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပဲ ကြောက်မိသည်။ ဒါက သေခြင်းထက် ပိုဆိုးလေ၏။

"မင်းတို့က ငါတို့ကို အုပ်စုဖွဲ့ပြီး အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ..."

ချိချင်းရှန်း ကြောက်လန့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ခိုကိုးရာမဲ့ ဒေါသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့က လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတယ် ဟုတ်လား"

လင်တုံ့နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် စစ်မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းလာကာ အေးစက်စက်နှင့် မိုက်မဲသည့် အသံများအား ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အဓိပတိနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ငါတို့ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အငယ်တန်းတွေကို ဖိအားပေးဖို့ စစ်ဆေးနေတုန်းကရော မင်းတို့ဒီလိုနေ့ကို တွေးဖူးလား"

"မင်းကျ အငယ်တန်းကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ငါတို့က မင်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ပြောဖို့ကျ မရှက်တော့ဘူးလား"

"ငါ..."

ဒါကိုကြားတော့ ချိချင်းရှန်းလည်း သူမှားနေပြီဆိုတာ သိသွားပြီး အပြစ်တင်စကား တစ်ခွန်းမှ မပြောဝံ့​တော့ဘဲ ငြိမ်သွားတော့သည်။

အဆုံးသတ်မှာတော့ အားလုံးက သူ့အပြစ်ပဲလေ။

ယဲ့ဖန်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ချိချင်းရှန်း၏ နာကျင်နေသော အမူအရာကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မင်းဒေါသကိုတော့ မျိုသိပ်ထားရလိမ့်မယ်!"

"ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းကလာတဲ့ ငါတို့က စေတနာကောင်းတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူး...မင်းရဲ့ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေကို ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး မင်း ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို စော်ကားရင် မင်းအဖိုးအခကို ပြန်ပေးရမယ်"

ဒါကိုကြားတော့ လျိုဝူရွှမ်းနဲ့ ချိချင်းရှန်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ ပိုပိုပြီး နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဒါက လွှမ်းမိုးလွန်းတယ်။

ထို့အပြင် ဤမာနက မဆင်မခြင် မောက်မာမှုမျိုးမဟုတ်။ အရာခပ်သိမ်းကို သာလွန်ထားသဖြင့် မလွန်ဆန်နိုင်သော မောက်မာမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

"ဒါက ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ဂိုဏ်းလား?"

ချိချင်းရှန်းခမျာ သူ့လည်ချောင်းထဲက သတ္တုအရသာအား မြည်းစမ်းမိလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်လာသည်။

သွေးဝိညာဉ်စာချုပ်ကိုတောင် ထည့်ပြောလို့ မရတော့ချေ။

သူတို့သိထားလျှင်ပင် စာချုပ်ပါ ကန့်သတ်ချက်များကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုကာ ၎င်းတို့ နှစ်သက်သည့်အတိုင်း ပြုမူနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ နာမည်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်စွာ "ဖောက်ခွဲ!" ပစ်လိမ့်မည်။

"ဟေး! ငါတို့ တစ်ချက်စီ ရိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒါပေမယ့် မပြီးသေးဘူး... လာ.. ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုကို ထပ်စမ်း​ကြည့်စမ်းပါဦး!"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ထပ်အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားစွမ်းအင်က အသံထက်တောင် ပိုမြန်ပြီး လျှပ်စီးလိုအရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာ၏။ ဓားဧကရာဇ် ယဲ့ဝူချွဲသည် သူ့ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ချိချင်းရှန်း၏လည်ပင်းကို ဖြတ်ပစ်နိုင်မယ့် ဓားစွမ်းအင်အား လွှဲခုတ်လိုက်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

ချိချင်းရှန်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ခံစားလိုက်ရပြီးချင်း ၎င်းကိုတားဖို့ သူ့ဓားကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချွင်း!

ဓားသည် ကရုဏာမဲ့စွာ ခုတ်ထစ်ခံလိုက်ရကာ သူ့လက်ထဲမှာပင် တိုက်ရိုက် ကွဲကြေသွားသည် ။

"သွားပြီ!"

ရုတ်တရက် အောက်ခြေလူအုပ်ဆီမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံအား ကြားလိုက်ရလေ၏။ လျှို့ဝှက်နည်းပညာတွေနဲ့ ရောစပ်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ဘယ်သူက ညည်းနေမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

  ....

"ကောင်းလိုက်တာ... ဆရာဘိုးဘိုးကြီးနဲ့ ဦးလေးတွေက အရမ်း တော်တာပဲ ငါတို့ဘက်က သူတို့ကို ဒီအတိုင်း အနိုင်ယူနိုင်သွားမှာ သေချာတယ်!!"

လီချင်းဟဲက အသံထုတ်လွှင့်မှုပုံစံကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးများကို အားတက်သရော ဝှေ့ယမ်းကာ။

"ဒီအဓိပတိ မဟာမိတ်ကဟာတွေ အခုတို့ဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ထိ အစွမ်းထက်လဲ သိ​ပြီလား? !"

"အစ်မချင်းဟဲ!"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် လီချင်းဟဲ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ရွှတ်နောက်နောက်ဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံသားများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပူပင်သွားသည်။

"အဓိပတိ မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက သူတို့နှစ်ယောက် မကြာသွားစေနဲ့ နင့်အတွက် မကောင်းဘူး..."

"ငါ့အတွက် မကောင်းဘူးလား ဟမ့် အဲဒီနှစ်ယောက်ကလား"

လီချင်းဟဲသည် သူမ၏ ဆံပင်တိုတိုကို ဖွာရင်း နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးမပျက် ပြုံးလိုက်ပြီး :"သူတို့ အခု ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်စမ်းပါဦး.. ငါ့ရဲ့ အကြီးတန်း ဦးလေးတွေနဲ့ သခင်တွေဆီက ဘယ်လောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား အရိုက်ခံနေရလဲ!"

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမအနားရှိ လီကျစ်ရွှမ်းကို ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်​ပြန်သည်။

"အခု... သူတို့က ငါတို့ကို ​ပြန်ကြောက်သင့်ပြီ! ငါတို့ကို ကာကွယ်တဲ့ အကြီးတန်း ဦးလေးတွေနဲ့ဆို ငါတို့ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို ဘယ်သူက လာရှုပ်ရဲမှာလဲ?"

"ကာကွယ်တာ.... ဆရာကြီးကတော့ သူ့ဘာသာသူ ကာကွယ်သွားသလိုပဲ"

လီကျစ်ရွှမ်း ညည်းညူရင်း သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လင်းလက်နေတဲ့ အတိတ်မြင်ကွင်းတွေကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သွေးနတ်ဆိုးနှင့် မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်တို့ကို တွေ့ကြုံရတိုင်း၊ အန္တရာယ်ကြုံတိုင်း၊ သူမ၏ ဆရာသခင်သည် အမြဲလိုလို အကာအကွယ် လာပေးတတ်သည်။

…

"ယဲ့ဖန် မင်းဒေါသကို ဖြေဖျောက်ပြီးပြီ မင်း တကယ်ပဲ ရက်စက်မှရမှာလား"

"ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အားလုံးကို ရှင်းပစ်ချင်နေတာလား"

ချိချင်းရှန်း သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အတွင်းမှ တဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော ကြယ်ပွင့်ဖိအားကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ကျိုးနေသောဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ နားလည်မှုလွဲနေကြတာပါ... ဒီအရှင်... ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ်! လျော်ကြေးပေးပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား

"လျော်ကြေး?"

ယဲ့ဖန်နှင့် လင်တုံ့မှာ ဤစကားကို ကြားတော့ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ နေရာကနေ ဖရဲသီးစားနေတဲ့ ချင်းယန်ဟာလည်း ​​သူ့ရဲ့ပရိသတ် ခံစားချက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေခဲ့၏။ ဒီကောင်လေးဆီက ဆုတချို့ရနိုင်ရင် အကြံကောင်းပင်။

ဒါပေမယ့် စနစ်ဆီက တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့သဖြင့် ဤလူသည် နှစ်ပေါင်းငါးရာပင် မရှင်သန်နိုင်တော့ပေ။

အမှိုက်တစ်စပင်။

ဘယ်လို လျော်ကြေးမျိုး ပေးနိုင်မလဲ။

"မင်းက ငါတို့ကို ဘာလျော်ကြေးပေးနိုင်မှာလဲ"

ယဲ့ဖန်သည် သူ့ထံပြန်ကြားလာသော အတွေးများကို လိုက်ကာ သူ့ရှေ့မှ ချိချင်းရှန်းကိုကြည့်၍ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ပြောကြည့်!"

"ဟုတ်​ ဟုတ်​ကဲ့!"

ဤတော့မှ ချိချင်းရှန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲက ကျိုးနေတဲ့ဓားကို ကြည့်ရင်း သူက မဆိုင်းမတွ ပြန်ပြောလေ၏။

"ငါ့ရဲ့ စိုက်ထုတ်မှုကို ဖြတ်ပေးနိုင်တယ်... ချင်းကောင်လေးက အနာဂတ်မှာ သင်ယူချင်ရင် ငါ သင်ပေးနိုင်တယ်!"

"ချင်းရှန်း... မင်း..."

ဘေးတွင်ရပ်နေသော လျိုဝူရွှမ်း အံ့သြသွားသည်။

ဓားကို ဖြတ်​တော့မှာလား?

"ဝူရွှမ်း ငါ့ကို နားချစရာမလိုပါဘူး.. ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ကြောင့်ပဲ ငါ အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဓားကို ဖြတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်"

ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့အထိ ဆုံးဖြတ်ထားတာ။ သူ့ပန်းတိုင်ရောက်တဲ့အထိ သူတို့ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာသည်။ အခု သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရာရာကို သွန်သင်ဆုံးမခံရဖို့ လိုလိုလားလားရှိပြီး ကျွန်အဖြစ်တောင် ထမ်းဆောင်နိုင်သည်။ ဒါကြောင့် သူ့လက်ထဲက ကျိုးနေတဲ့ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့အတိတ်က မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်တွေအတွက် အပြစ်ဖြေဖို့ ငါ့ဘဝမှာ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရည်အချင်းအားလုံးကိုတောင် ပေးနိုင်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ချိချင်းရှန်းသည် စကားလုံးတိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ တမင်တကာ ထုတ်ပြောခဲ့၏။

"အနာဂတ်မှာ ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့်သာမက မင်းတို့ရဲ့ဂိုဏ်းထဲမှာ ဆန္ဒရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် အပြစ်ဖြေစရာ ရှိလာရင် သူတို့ဆီ ငါ ဒီဓားနည်းပညာကို ပေးမှာပါ!"

"ချင်းရှန်း...."

ဒါကိုကြားတော့ လျိုဝူရွှမ်း လှည့်ပြီး ချိချင်းရှန်းကို တားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့အမူအရာကို မြင်တော့ လက်လျှော့ကာ ဝင်မစွက်ဖက်​တော့ပေ။ ချိချင်းရှန်း၏ လုပ်ရပ်ကြောင့်ပဲ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာခဲ့တာမို့ အကယ်၍ သူ့ကို အခုပဲ တားခဲ့ရင် ချိချင်းရှန်း သူ့အသက်ကိုတောင် ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

သူ့အရည်အချင်းတွေကို တစ်သက်လုံးစာအတွက် အရောင်းအဝယ် လုပ်​တော့မလို့လား?

စကားထွက်လာရင် ရှက်စရာကောင်းပေမယ့် အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ရန်သူဆီမှာ စတေးတာဟာလည်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လွတ်မြောက်ရာလမ်းပင်။

"ဘယ်လိုလဲ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးရင် ငါလုပ်...."

ယဲ့ဖန်နှင့် အခြားလူများကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆက်ရန်ပြောသော်လည်း သူပြောမည့်စကားကို မျိုချလိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားက လူခုနစ်ယောက်မှာ ရယ်စရာတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ ရယ်ချင်သလိုလို ဖြစ်နေသည့်အလား ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေ ရှိနေကြ၏။

"ဟားဟား.. မင်းက လမ်းညွန်ပေးမယ် ဟုတ်လား"

ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ဦးသည် သူ့အား စိုက်ကြည့်လာသည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ချိချင်းရှန်း လွှင့်တင်ထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်အပေါ် သနားတစ်ဝက်၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တစ်ဝက်ဖြင့်။

"ဘာ...ဘာရယ်တာလဲ"

ဒါကိုမြင်တော့ ချိချင်းရှန်း နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဒါက ငါ့ဘဝမှာ သင်ယူခဲ့ရသမျှ အရာတွေ...."

"ဖူး! မင်းက တန်လို့လား... ဒုတိယအဆင့် အဓိပတိနယ်ပယ်လေးက??"

ယဲ့ဝူချွဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါ့တပည့်အကြီးဆုံးရဲ့ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက မင်းရဲ့ဓားရေးထက် သာလွန်နေမှာ သေချာနေပြီ... မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မင်းအတွက်မင်းပဲ ထိန်းသိမ်းထားစမ်းပါ!"

"ဓားသမားက ကွေးတာထက် ချိုးတာပိုကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ အတွေးအမြင်နဲ့ မင်းဘဝရဲ့ ဒီအမှတ်ကိုတောင် မရောက်မှာ ကြောက်ရတယ်"

ဗုန်း!

"စိတ်အေးအေးထား... ချင်းရှန်း မတုန်လှုပ်နဲ့!"

လျိုဝူရွှမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားတော့ လေထုထဲက အတက်အကျတစ်ခုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ဘေးနားရှိ ချိချင်းရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အခြေအနေက အရမ်း ဆိုးနေပြီဆိုတာ ရုတ်တရက် သိလိုက်ရ၏။

သူ့အသက်ရှူသံက မူမမှန်တော့ဘဲ ပုံမှန်ထက်မြန်လာသည်။

ဤစကားလုံးများသည် ချိချင်းရှန်း၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ထုတ်ပြန်ချက်အတွက် ရည်ရွယ်နေရာ အခု ဒီစကားကြားတော့ လုံးဝ မှင်တက်သွားရသည်။

ပြီးသွားပြီ!

လျိုဝူရွှမ်း အံ့သြသွားသည်။ ဓားခုတ်မှုလမ်းကြောင်း ဆိုတာ စိတ်နေစိတ်ထားကို အလေးပေးရသည်။ ဒီအခက်အခဲကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းက စိတ်ဝိညာဥ်ကို ဖျက်စီးပစ်နိုင်၏။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မတိုးတက်စေနိုင်ခဲ့ရင် သေခြင်းထက် အဆပေါင်း သန်းချီပြီး နာကျင်စေလိမ့်မည်။

"ငါ ပိုမြင့်တဲ့နယ်ပယ်ကို မရောက်နိုင်တော့ဘူးလား"

ချိချင်းရှန်း ပြတ်ပြတ်သားသား ညည်းညူရင်း သူ့တာအိုနှလုံးသားက ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

မယုံချင်ပေမယ့် ထိုစကားတွေက သူ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။

"ရပြီ"

ဒါကိုမြင်တော့ ခေါင်းဆောင် ယဲ့ဖန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ချိချင်းရှန်း၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်မ၀င်စားတော့ပေ။

ထိုသို့သော စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသောသူသည် သူ့တစ်သက်တာတွင် မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားဖွယ်ရှိနေပြီ။

ဒါက သေတာထက်တောင် ပိုနာကျင်သေး၏။

"ပြန်သွားပြီး မင်းတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို ပြောလိုက်... ခုကစပြီး ကျန်းဟိုင်မြို့ကို ငါတို့ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်း စောင့်ကြပ်နေမယ် မင်းတို့က သားရဲဒီရေမှာတော့ မထွက်လာချင်ခဲ့မှတော့ နောက်ဘယ်တော့မှ မလာနဲ့!"

“ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့”

လျိုဝူရွှမ်းသည် သူ့ဘေးနား တာအိုနှလုံးသား ပြိုကျနေသော ချိချင်းရှန်းကို ကြည့်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် စေတနာကောင်းတယ်.. မဟာမိတ်ကို ပြန်ရောက်ပြီးရင် ဒါကို မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဆီ သေချာ ပြန်တင်လိုက်မယ်..."

ဒါပေမယ့် သူမစကားမဆုံးခင်၊

ရုတ်​တရက်​ တိတ်​ဆိတ်​နေသည့်အကြား အသံတစ်​သံ ထွက်ပေါ်လာသည်​။

"ဒုက္ခပေးစရာ မလိုပါဘူး... မင်းတို့ငါ့ကို လာရှာချင်လို့ ငါ ကိုယ်တိုင်လာခဲ့မယ်"