ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းသည့် နည်းပညာ။ ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းခြင်းလက်သီးနည်းစနစ်နှင့် ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းခြင်းစွမ်းရည်များ။ (၂)

စူးချန်ခုန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ဟုန်ကျန့်ရှန့်ကို "ကျွန်တော် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တဲ့ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ်တွေ လိုချင်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ "ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တဲ့ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ်တွေလား။"

ယေဘုယျအားဖြင့် သာမန် အတွင်းအားလက်စွဲစာအုပ်တွေတောင်မှ အဆင့်မြင့်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ရင် သက်တမ်းတိုးနိုင်ပါသည်။

ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တဲ့ သိုင်းပညာအတွက်ကတော့ အရေအတွက်က နည်းပါးလှသည်။

ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ပြုလုပ်ရာမှာ စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့သက်တမ်းကို တိုးချင်လို့ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း အသက်ပိုရှည်လေ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ စွမ်းရည်က ပိုကြောက်စရာကောင်းလေလေပင်။

စူးချန်ခုန်းက ချီသွေးမီးပြင်းဖိုနယ်ပယ်ကို ရောက်ရင်တောင်မှ ထူးဆန်းတဲ့အရိပ်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပိုကောင်းတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ပြိုင်ဘက်တွေ ပုံတူကူးလို့မရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်အောင် သိုင်းပညာမှာ ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာဖွေတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာနဲ့ ဝူချင်းရှီနှစ်ခုစလုံးဟာ အဆင့် ၉ မှာ ရှိနေပြီး အချိန်တိုအတွင်း အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် တိုးတက်ဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် တခြားကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို စမ်းကြည့်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှာ ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းဟာ သူ့ရဲ့သက်တမ်းကို တိုးစေပြီး တစ်ဖက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ချီနဲ့သွေး အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ချီသွေးမီးပြင်းဖိုနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပါက သူ့ရဲ့သက်တမ်းကို ပိုမိုတိုးစေမှာဖြစ်ပြီး နှစ်ခုစလုံးရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်က အရေအတွက်နည်းမှာ မဟုတ်ပါ။

စွမ်းရည်တန်ဖိုး မြင့်လေလေ စူးချန်ခုန်းက ပို၍ကြောက်ခမန်းလိလိဖြစ်လာလေလေဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာ နတ်ဆိုးအတတ်တောင် ပုံတူကူးလို့မရတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ရောက်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

မော့ယင်နဲ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ စူးချန်ခုန်းဟာ အမျက်ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးဘူးလား။ ဒါဆို ပိုပြီးသန်မာလာရမယ်။ လုံလောက်အောင် မပြင်းထန်သေးဘူးလား။ ဒါဆို ပိုပြင်းပြင်းပြင်းထန်ထန်လုပ်ရမယ်။

“ကောင်းပြီ။ ဖေမိသားစုက အဲ့တာတွေကို ရနိုင်မလားလို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖေကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။” ဟုန်ကျန်းရှန့်က စူးချန်ခုန်းက ဘာကြောင့် ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ သိုင်းပညာကို လိုချင်တာလဲလို့ မမေးဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။

ဖေယန်သည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်၏ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီး အခိုင်အမာရပ်တည်နေသော ဖေမိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ သိုင်းပညာ ရှိလောက်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်က တော်တော်လေး အားကိုးရပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် သူယုံကြည်ရသော တိဟန်သည် စူးချန်ခုန်းနေထိုင်သည့် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ဆရာစူး၊ ဒါက စစ်သူကြီးဟုန်က ဆရာစူးဆီ ယူလာပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတာပါ။”

စူးချန်ခုန်းကို မျက်နှာမူပြီး တိဟန်က ရိုသေလေးစားစွာ ဆိုကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အဝတ်အိတ်လေးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

“အာ… ယူလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး တိဟန်ကို ကျေးဇူးတင်ကာ အဝတ်အိတ်ကို သူ့ထံမှ ယူလိုက်သည်။

တိဟန် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အိမ်တော်တံခါးကို ပိတ်ကာ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး အဝတ်အိတ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဝတ်အိတ်ထဲတွင် သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ် လေးအုပ် ရှိသည်။

“ထိုက်ချီ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းခြင်း လက်သီး၊ ချောင်ချွမ်းနည်းပညာ၊ အသက်ရှည်မျောက်ဖြူလက်သီး၊ လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ”

စုစုပေါင်း ကိုယ်ခံပညာ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ် လေးအုပ်၊ အားလုံးက ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်ဖြစ်သည်။

ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရည်ရွယ်သော သိုင်းပညာ များများစားစား မရှိသော်လည်း ဖေမိသားစုက လေးအုပ် စုဆောင်းထားပြီး စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာဖြစ်သည်။

“လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာက တကယ်တော့ အမှိုက်လို သာမန် အတွင်းအားအဆင့်သုံးလောက်ပဲရှိတယ်။” ဟု စူးချန်ခုန်းက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ကျောက်မိသားစုမှ ကျင်းပသော လေလံပွဲတစ်ခုတွင် လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာကို ငွေတစ်ရာကျော် သုံးစွဲကာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ အားကောင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ အဆင့် ၉ အထိ လေ့ကျင့်ထားလို့ဖြစ်ပြီး လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာက ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုလို့ မဆိုလိုပါ။

စူးချန်ခုန်း သိပြီးသား လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာအပြင် ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ် သုံးအုပ်ရှိသည်။ အဲဒါတွေကတော့ ထိုက်ချီကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းခြင်း လက်သီး၊ အသက်ရှည်မျောက်ဖြူလက်သီးနဲ့ ချောင်ချွမ်းနည်းပညာတို့ပဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ လက်သီးနည်းစနစ်နှစ်မျိုးနဲ့ အတွင်းအားနည်းစနစ် တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

"ဒီထိုက်ချီ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းတဲ့လက်သီးနဲ့ စလိုက်ရအောင်။"

လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ် သုံးခု ရရှိပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ခဲ့ပြီး "ထိုက်ချီ ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းသည့်လက်သီး" ကို ဦးစွာ ကျက်မှတ်ကာ ဖော်ပြထားသော နည်းလမ်းများအရ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

"ခြေထောက်များသည် ယင်နှင့်ယန်ပေါ်တွင် နင်းခြင်း၊ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ငြိမ်သက်မှုကို ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ဆန့်ထုတ်ခြင်း..."

စွမ်းရည်အမှတ် ၃၃ မှတ်အထိ မြင့်မားသော တန်ဖိုးဖြင့် ဤထိုက်ချီ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းသည့် လက်သီးစနစ်သည် အထူးနက်နဲသော နည်းစနစ်တစ်ခု မဟုတ်သည့်အပြင် စူးချန်ခုန်းအတွက် အခက်အခဲ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို အတော်လေး ရိုးရှင်းစေသည်။

"နေ့လည်ခင်းမှာ အသက်ရှည်မျောက်ဖြူလက်သီးကို လေ့ကျင့်မယ်။ ညနေခင်းမှာ ချောင်ချွမ်းနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်မယ်။"

စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်အဝဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏အချိန်ကို ဂရုတစိုက် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ချီနှင့်သွေးကို အားကောင်းစေရန် နဂါးသွေးဆေးများကို နေ့စဉ် သန့်စင်ခြင်းအပြင် သူ၏ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းသည့် သိုင်းပညာ သုံးမျိုးကို လေ့ကျင့်ရန် အသုံးချခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်လတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုက်ချီကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းသည့်လက်သီးပညာ (တတိယအဆင့် ပြီးပြည့်စုံသောနားလည်မှု ၂%)၊ အသက်ရှည်မျောက်ဖြူလက်သီးပညာ (အဆင့် ၃ ပြီးပြည့်စုံသောနားလည်မှု ၁%)၊ ချောင်ချွမ်းနည်းပညာ (အဆင့် ၃ ပြီးပြည့်စုံသောနားလည်မှု ၁%)

ချောင်ချွမ်းနည်းပညာကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စူးချန်ခုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေးစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။

တစ်လကြာပြီးနောက် ဆေးလုံးများ၏အကူအညီဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဤကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းသော သိုင်းပညာသုံးမျိုးတွင် အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နည်းစနစ်သုံးမျိုးလုံးကို အဆင့် ၃ သို့ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်လူများရောက်ရှိရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုထက်ပိုသော အောင်မြင်မှုများဖြစ်သည်။

သက်တမ်း: ၁၈၅ နှစ်

စွမ်းရည်တန်ဖိုး: ၃၃ မှတ်

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏အရည်အချင်းပြဘောင်ကွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာ၏အကြောင်းရင်းမှာ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှပင်မရှိခဲ့ပါ။

သိုင်းပညာသုံးမျိုးလုံးကို အဆင့် ၃ သို့လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏သက်တမ်းသည် တစ်နှစ်မျှမတိုးခဲ့။

ဒီဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ရလဒ်အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ထားပေမယ့်လည်း စူးချန်ခုန်းဟာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။

“ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်တာက အလွယ်တကူ အဆင့်တက်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းတဲ့ လက်သီးဖြစ်တဲ့ ဝူချင်းရှီကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အဆင့် ၉ အထိတောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ထိုက်ချီ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းတဲ့ လက်သီးနဲ့ အသက်ရှည်မျောက်ဖြူလက်သီးကို ဝူချင်းရှီထက် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်မှသာ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုးနိုင်မှာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းက ပြဿနာရဲ့ အဓိကအချက်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဒါက လေ့ကျင့်ခန်းလိုပင်။ တစ်နဲ့တစ်ကို ပေါင်းလိုက်လို့ နှစ်ရတာလောက် မရိုးရှင်းပါ။

ဥပမာအားဖြင့် ပြေးတာက အဓိကအားဖြင့် ခြေထောက်ကြွက်သားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးကာ အားထည့်ပြီး လမ်းလျှောက်တာလည်း အတူတူဖြစ်သည်။ နှစ်ခုစလုံးက ကြွက်သားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးတာပင်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ ထိုက်ချီ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းတဲ့ လက်သီးနဲ့ အသက်ရှည်မျောက်ဖြူလက်သီး လေ့ကျင့်မှုက ဝူချင်းရှီနဲ့ အမျိုးအစားတူတာကြောင့် ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းတဲ့ လက်သီး သုံးမျိုးလုံးကို အတူတကွ လေ့ကျင့်တာက ဘာမှ ကွာခြားမှု မရှိပါ။ သူတို့အားလုံးက ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုတဲ့ လက်သီးနည်းစနစ်တွေဖြစ်တာကြောင့် အကျိုးရလဒ်တွေ ထပ်ပွားလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပင်။