ပေမင် ဘိုးဘေး၏ အမျက်ဒေါသ (၁)

~ "ပေမင်ကျန်းရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင်နဲ့ ဖိနှိပ်ထားတာ

တောင်မှ၊ သူက ငါ့ကို ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"

သူတို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြစဉ် ပေမင်ကျန်း၏ မယုံနိုင်ဖွယ် စွမ်းအားကို ဖုန်းဝူချန် အံ့ဩမိလေ၏။

ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင်သာ မရှိခဲ့ပါက၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ပေမင်ကျန်းကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးပင် ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုတ်ပါသည်။ ၎င်းက ဖုန်းဝူချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်မှာ တူညီနေခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သို့မဟုတ် တစ်ဆင့်နိမ့်နေသည့်တိုင်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ပေမင်ကျန်းကို အချိန်မရွေး အလွယ်တကူပင် ကြေမွသွားအောင် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း အေးစက်သော မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို ဖွင့်ဟလိုက်ကာ၊ ဖုန်းဝူချန်က ထုတ်ဖော်ပြောသည်။

"ခင်ဗျား ရှုံးသွားပြီ ဆိုကတည်းက... ခင်ဗျား သေရတော့မယ်"

ထိုအေးစက်လှသော အသံက လူတစ်ဦး၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်တက်သွားစေပြီး၊ နှလုံးသားများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များကို တောင့်ခဲသွားစေသည်။ အရိုးခိုက်အောင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းဝူချန်ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ၊ ပေမင် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။

'သေစမ်း၊ ငါ့သားကို တကယ် သတ်တော့မလို့...။ ငါ့သားကို အသေခံလို့ မဖြစ်ဘူး'

ဖုန်းဝူချန် လှုပ်ရှားလာမည့်အချိန်ကို မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ၊ ပေမင် ဘိုးဘေးသည် အလျင်အမြန် ပျံထွက်သွားတော့သည်။

ပေမင် ဘိုးဘေးသည်လည်း ထျန်းယွမ်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာတွင် ရှိနေပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပေမင်ကျန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လေသည်။ အကယ်၍ ဖုန်းဝူချန်က ပေမင်ကျန်းကို သတ်လိုလျှင်၊ သူသည် ပေမင် ဘိုးဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ပထမဦးစွာ သွားရပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ် စွမ်းအင်များစွာကိုလည်း သုံးစွဲထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပေမင် ဘိုးဘေး၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါဦးမည်လော။

ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင် ရှိနေသည့်တိုင်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပေမင် ဘိုးဘေး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်တော့ပေ။ ဖုန်းဝူချန် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ၊ ထျန်းယွမ်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာမှ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ပေမင် ဘိုးဘေး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ပထမဆုံး တခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသားကို ကယ်မလို့လား" ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဝှစ်"

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ပေမင်ကျန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ရုတ်ချည်းပင်၊ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုက အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေသော ပေမင်ကျန်းကို ဆွဲယူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"မြန်လိုက်တာ...။ ငါတောင် သူ့အရိပ်ကို မနည်း ဖမ်းကြည့်လိုက်ရတယ်"

ဖုန်းလန်ဂိုဏ်းချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသံထွက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဖုန်းဝူချန် အသုံးပြုလိုက်သော ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာကို သူပင်လျှင် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်သည်ကို သေချာ မသိလိုက်ပေ။

"ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ဖုန်းဝူချန်က ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမြန်နှုန်း ရှိနေသေးတယ်"

'ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...။ ပြီးတော့ ဘယ်လို ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ' နန်းကုန်း မိသားစုခေါင်းဆောင်ကလည်း မျက်မှောင် တင်းတင်းကြုတ်ရင်း သူ့ဘာသာသူ တွေးတောနေမိသည်။

ဖုန်းဝူချန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းက မဟာအင်အားကြီး ငါးဖွဲ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်

သွားစေခဲ့သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း... ဖုန်းဝူချန်"

ပေမင် ဘိုးဘေးက ထိတ်လန့်တကြား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဖုန်းဝူချန်၏ မှော်ဆန်သည့် အမြန်နှုန်းကြောင့် ပေမင်ဘိုးဘေး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသော်လည်း၊ ပေမင် ဘိုးဘေး ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ ပေမင်ကျန်း၏ အသက်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းဝူချန်က ပေမင်ကျန်းကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းက ပေမင် ဘိုးဘေးကို ရူးမတတ် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"ဝှစ်၊ ဝှစ်၊ ဝှစ်"

ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ ထျန်းယွမ်ဘုံ အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ နေရာရွှေ့ပြောင်း ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဖုန်းဝူချန်... သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်"

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း "မင်းသာ ပေမင်ကျန်းကို သတ်လိုက်ရင်... မင်းလည်း ဒီကနေ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ထွက်သွားနိုင်မယ် မထင်နဲ့" ဟု တင်းမာစွာ ဝင်ပြောသည်။

ဖုန်းဝူချန်၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ပေမင် ဘိုးဘေးထံသို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ပေမင် ဘိုးဘေး... ခင်ဗျားသာဆို ခင်ဗျားရဲ့ ရန်သူတွေကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် သတ်ပစ်မှာလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ ပေမင် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာအရောင်မှာ ကြီးစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

စောင့်ကြည့်နေကြသော မဟာအင်အားကြီး ငါးဖွဲ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများအားလုံးမှာလည်း အာရုံစူးစိုက်မှုများ တင်းမာသွားကြသည်။

ဖုန်းဝူချန်က ပေမင်ကျန်းကို တကယ်ကြီး သတ်တော့မလို့လား။

'မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...။ ပေမင်ကျန်းက ကျိုကျိုးမှာ ဩဇာကြီးတယ်...။ ကျန့်လင်တောင်ကြားကလည်း အင်အားကြီး ငါးဖွဲ့ထဲက တစ်ဖွဲ့လေ...။ ဖုန်းဝူချန် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ထက်... ကျန့်လင်တောင်ကြား တစ်ခုလုံးကိုတော့ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး'

လူအုပ်ကြီးမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အကယ်၍ ဖုန်းဝူချန်က ပေမင်ကျန်းကို သတ်လိုက်လျှင်၊ ပေမင် ဘိုးဘေးက ဤကိစ္စကို ဤမျှနှင့် ကျေအေး လွှတ်ပေးလိုက်မည်လော။

ထိုအခါ၊ ကျန့်လင်တောင်ကြားသည် ဖုန်းဝူချန်အပေါ် အဆုံးမရှိသော အသေအကြေ ကမ္မည်း လိုက်မည့် လက်စားချေမှုကို ဧကန်မလွဲ ပြုလုပ်လာလိမ့်မည်။

ပေမင် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဖုန်းဝူချန်။ မင်းသာ ပေမင်ကျန်းကို သတ်ရဲသတ်ကြည့်...။ မင်း... အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ဒီကနေ ထွက်မသွားနိုင်စေရဘူး၊ ငါ အာမခံတယ်"

သူသည် ဖုန်းဝူချန်ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ကျိုကျိုးတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ၊ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အမှန်တကယ် အကောင်အထည် ဖော်နိုင်သော စွမ်းအား သူ့ထံတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေ၏။

"ဖုန်းဝူချန်... ကျန့်လင်တောင်ကြားက မင်းအဖေကို ဖမ်းပြီး ခြေထောက် တစ်ဖက် ချိုးခဲ့တယ်။ မင်းကလည်း ပေမင်ခုံကို သတ်လိုက်ပြီပဲ။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အားလုံး ပြီးဆုံးလိုက်ကြရအောင်။ ဘာလို့ ရှေ့ဆက်တိုးပြီး ပြန်လှည့်မရနိုင်တဲ့ ရင်ဆိုင်မှုမျိုးအထိ တွန်းပို့နေချင်ရတာလဲ" ဖုန်းလန်ဂိုဏ်းချုပ်က ကြားဝင် ဖျန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဇွပ်"

ဖုန်းဝူချန်သည် အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရားဓားကို ပေမင်ကျန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ မဆိုင်းမတွပင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သွေးနီနီများ စီးထွက်လာသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အရေပြားကိုသာ ထိုးဖောက် ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ ဖုန်းဝူချန်၏ ဤ လုပ်ရပ်က လူတိုင်းကို ချွေးစေးများ ပျံသွားစေသည်။

ပေမင် ဘိုးဘေးမှာလည်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဖုန်းဝူချန်...။ မင်း... မင်း... သတ္တိရှိလှချည်လား"

"တကယ်တော့... ကျုပ်က လူသတ်ရတာ မကြိုက်ပါဘူး။ လူသတ်တယ်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါပေမဲ့... ကျုပ်မှာ ရန်သူတွေ များလွန်းနေတယ်။ မသတ်ဘဲထားရင်... ရန်သူက ပိုပိုများလာမှာပဲ။ ရန်သူ နည်းသွားတာက ပိုကောင်းတယ်လို့... ခင်ဗျားတို့ရော မထင်ဘူးလား"

ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ ပြောရင်း အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရားဓားကို ပေမင်ကျန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း... ဖုန်းဝူချန်"

ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခံထားရပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသော ပေမင်ကျန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခွေးမသား"

ပေမင် ဘိုးဘေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့။ ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ထဲမှ ဓားသည် ပေမင်ကျန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်နေရသဖြင့်၊ သူ မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပစ်ဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ မလှုပ်ရှားခဲ့လျှင်၊ ပေမင်ကျန်းသည် ဧကန်မလွဲ သေဆုံးရတော့မည်။

တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု လာနေသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ၊ ဖုန်းဝူချန်သည် အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရားဓားကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး အခွင့်အရေးမှာပင် လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ နေရာရွှေ့ပြောင်း ထွက်ခွာသွားစဉ်မှာပင်၊ အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရားဓားက ပေမင်ကျန်း၏ လည်ပင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့လေသည်။

ပေမင်ကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း၊ သွေးများမှာမူ တားဆီးမရနိုင်အောင် စီးကျနေသည်။

"ကျန်းအာ၊ သား..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ပေမင် ဘိုးဘေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးမှာလည်း ကြက်သေ သေသွားကြ၏။

ဖုန်းဝူချန်က သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ပေမင်ကျန်းကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြ။

မဟာအင်အားကြီး ငါးဖွဲ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ဖုန်းဝူချန်... အမှန်တကယ်ပင် ပေမင်ကျန်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီ။

ဖုန်းလန်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ဖုန်းဝူချန်က ဤမျှ ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူသည် ညှိနှိုင်းစရာ အခန်းကဏ္ဍ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မချန်ထားခဲ့ပေ။

ထို ရက်စက်ပြီး နှလုံးသား မရှိသော နည်းလမ်းများက သူတို့အား ကြက်သီးမွှေးညှင်း ထသွားစေသည်။

‘တကယ့် နတ်ဆိုးပဲ...။ သူ့ကို သွားစခဲ့မိတာ... ငါတို့ရဲ့ နိဂုံးပဲ’

ရှောင်မိသားစုမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာမူ ဖုန်းဝူချန်၏ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သော လုပ်ရပ်ကြောင့် လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုများက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဆေးပညာရှင်နှင့် ချူချန်ခုံးတို့မှာမူ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပေမင်ကျန်း အသက်ပျောက်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ၊ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခုမှာ ယခုအခါ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"ကူ... ကူညီပြီး... လက်စား... ချေ..." ပေမင်ကျန်း၏ အသက်စွမ်းအားမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူ၏ လက်စားချေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ဆုံး စကားလုံးကို မဆုံးမီမှာပင် သူ... အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

"ပေမင်ကျန်း"

ပေမင် ဘိုးဘေးက ကြေကွဲစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံ အထက်၊ ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင်၏ ထိပ်တွင်၊ ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ရန်သူ ဖြစ်နေမှတော့... သတ်ပစ်ရမှာပဲ”

သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် လူသားတို့၏ စာနာမှုများ ကင်းမဲ့နေပြီး၊ မျက်တောင်မခတ်တမ်း လူသတ်နိုင်သော နတ်ဆိုး တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

"ဖုန်းဝူချန်"

ဘိုးဘေး၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ လွှမ်းမိုးနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ သွေးဆာမှုများက သူ၏ မျက်လုံးအိုကြီးများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားကာ၊ သူသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

“ဘုန်း ..ဘုန်း”

အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ထိန်းချုပ်မရနိုင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ချီစွမ်းအားများက ဒေါသတကြီး လှိုင်းထနေသော လှိုင်းလုံးများအလား လိမ့်ထွက်လာသည်။

သူ၏ ဒေါသအရှိန်ကြောင့်၊ ဘိုးဘေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမှာ ထျန်းယွမ်ဘုံ ပဉ္စမအလွှာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဆဌမအလွှာသို့ ခြေတစ်လှမ်း ချင်းနင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက လူတိုင်းကို အစွမ်းကုန် ထိတ်လန့်သွားစေပြီး၊ နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကုန်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ပေမင် ဘိုးဘေး၏ အမျက်ဒေါသကို ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းဝူချန်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လျက်၊ ပေမင် ဘိုးဘေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဖုန်းဝူချန်။ မင်း... ကျိုကျိုးကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့"

"ပေမင် ဘိုးဘေး" ဆေးပညာရှင်က သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆေးပညာရှင်။ မင်းသာ ငါ့ကို တားရဲတားကြည့်...။ မင်းကိုပါ သတ်ပစ်မယ်" ပေမင် ဘိုးဘေးက ဒေါသတကြီး ပြန်ဟောက်လိုက်သည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများကြောင့် လုံးဝ စိတ်လွတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဖုန်းဝူချန်။ မင်း... ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပြီး... မင်းကို ပြာကျသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်"

ဘိုးဘေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

နန်းကုန်း မိသားစုခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ဒေါသထွက်နေသော ပေမင် ဘိုးဘေးကို သတိကြီးကြီး ထားနေရသည်။

"မဟာအကြီးအကဲ။ ချက်ချင်း... ချက်ချင်း ကျန့်လင်တောင်ကြားက တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး ယန်ဟော်အင်ပါယာကို သွား...။ ယန်ဟော်အင်ပါယာကို ငါ့အတွက် ချေမှုန်းပစ်...။ ဖုန်းမိသားစုကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်...။ တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့...။ ဖုန်းဝူချန်... မင်း ဘယ်သူ့ကို ကယ်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ဘိုးဘေးက သူ၏ တက်ကြွနေသော ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများကို ထုတ်ဖော်ရင်း ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့" မဟာအကြီးအကဲက ဒေါသတကြီး နှိုးဆော်လိုက်ပြီး၊ ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ ထျန်းယွမ်ဘုံ အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ် ငါးဦးကို အရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မယ် မထင်နဲ့"

ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကျန့်လင်တောင်ကြား၏ မဟာအကြီးအကဲကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟွန့်"

ဖုန်းဝူချန်ထံမှ လေးလံ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်၊ ကြမ်းကြုတ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားက မဟာအကြီးအကဲကို သွေးများ အန်ထုတ်သွားစေပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်။

"မဟာအကြီးအကဲ" ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သွား... အခု သွားကြ" မဟာအကြီးအကဲက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

'ဒါ..ဘယ်လို ဝိညာဉ်စွမ်းအားမျိုးလဲ...။ နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်တည်းနဲ့...။'

စတုတ္ထအဆင့် ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်တိုင်၊ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဖုန်းဝူချန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လုံးဝ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဟူး..."

နတ်ဘုရား ဆေးလုံး သခင်ကြီး အပါအဝင်၊ ထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင်များနှင့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ထို ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် မည်မျှ လွှမ်းမိုးနိုင်လိုက်ပါသနည်း။

သာမန် အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်တည်းက... ကျန့်လင်တောင်ကြား၏ မဟာအကြီးအကဲကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သည်။

ပဉ္စမအဆင့် ဆေးပညာရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းကင် ဝိညာဉ် လ ပိတ်လှောင်ခြင်း"

ပေမင် ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်သို့ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အနက်ရောင် သံကြိုးများ အစုလိုက် အပြုံလိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရူးသွပ်နေသည့်အလား ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပြေးဝင်သွားကြ၏။

"ဟွန့်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင်၏ ထိပ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ သံကြိုးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"ချွင်…"

ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် သံကြိုးပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင်ကို ထိမှန် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ပေါက်ကွဲသံများမှာ နားအူနေပြီး၊ ထိုစွမ်းအားက မျှော်စင်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေကာ၊ မျှော်စင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်များမှာ လှိုင်းထသွားစေ၏။

ပေမင် ဘိုးဘေးက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်လိုက်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ၊ ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "နက်နဲခြင်းအဆင့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာ။ ထိုက်ယီ ပုံကားချပ် အခင်းအကျင်း"

ဘိုးဘေး၏ ဟိန်းဟောက်သံ အဆုံးတွင်၊ ကြီးမားလှသော စိမ်းပြာရောင် ထိုက်ယီ ပုံကားချပ် အခင်းအကျင်းကြီးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ဖုန်းဝူချန်၏ အပေါ်မှ ကျရောက်လာသည်။

ထိုအခင်းအကျင်းအတွင်း ရောက်ရှိသွားသော ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင်၊ ၎င်းမှာ ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှား၍ မရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာနှင့် ရုပ်ခန္ဓာတို့၏ ချိတ်ဆက်မှုမှာ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝှစ်"

"ဘုန်း"

ဖုန်းဝူချန် စဉ်းစားတွေးတောချိန် မရလိုက်ပေ။ သူ ထိုအခင်းအကျင်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားသည့် တခဏမှာပင်၊ ပေမင် ဘိုးဘေးက လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိလာပြီး၊ ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများက ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားစေသည်။ မူလကတည်းက ဒဏ်ရာရရှိထားသော ဖုန်းဝူချန်မှာ သွေးတစ်ပွက် ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

အခင်းအကျင်း၏ ပိတ်မိခံထားရသဖြင့်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ဘိုးဘေး၏ လက်ဝါးချက်ကို ခံလိုက်ရပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဝင်ရိုက်သည်ကို ငြိမ်ခံနေရသည့်အလား ရပ်နေမိသည်။

"အစ်ကိုကြီးဖုန်း" လင်ရှောင်ရှောင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင်။ သူတို့ကို တားလိုက်" ဖုန်းဝူချန်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လင်ရှောင်ရှောင်သည် ဖုန်းဝူချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန့်လင်တောင်ကြား အကြီးအကဲများ ထွက်သွားရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း လိုက်ပါသွားသည်။

"ဟွန့်။ ကလေးမ တစ်ယောက်တည်းနဲ့...။ ငါတို့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

ကျန့်လင်တောင်ကြား၏ ဒုတိယအကြီးအကဲက မထီမဲ့မြင် ပြုံးရင်း ထုတ်ဖော်ပြောသည်။ သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ မည်းမှောင် သုန်မှုန်နေ၏။

"ရွှစ်"

ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ စကားလုံးများ မဆုံးသေးမီမှာပင်၊ အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ဝေါခနဲ ပန်းထွက်လာသည်။

"ဒုတိယအကြီးအကဲ"

ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ထျန်းယွမ်ဘုံ တတိယအလွှာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ရှိ ဒုတိယအကြီးအကဲ... မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့လေပြီ။