ခွင့်လွှတ်သင့်တဲ့နေရာမှာ ခွင့်လွှတ်ပါ

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ခေါင်းနှင့်ကိုယ်ခန္ဓာ ခွဲထွက်သွားသော အလောင်းသုံးခု မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးများဖြင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး နီရဲလျက်ရှိသည်။

တိုက်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် လော့ချန်ထံသို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားသည်။

သို့ရာတွင် လော့မိသားစုဝင်များကမူ အကြည့်များထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု ပြည့်လျှံနေသည်။

လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူများကမူ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

“ရှူး...”

လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်ထံသို့ ရောက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ချန်အာ... ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ...”

“ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးရောင်သမ်းသော မျဉ်းကြောင်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ယခုလေးတင် သူသွေးအန်ခဲ့ခြင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကမူ ဘာမှ ထိခိုက်မှုမရှိပေ။

သို့သော် အလောင်းများနှင့် သွေးပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ပုံရိပ်ယောင်များကြောင့်လားမသိ၊ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ယခုအချိန်တွင် ပူလောင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သွေးဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတစ်ခု ပြင်းပြစွာ တဖွဖွ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အခန့်သင့်ပင် သူ၏ရှေ့တွင် သူ့စိတ်ဆန္ဒကို ဖွင့်ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်မည့် ပစ်မှတ်များ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

မျက်လုံးများကို မော့လိုက်ရာ လော့ချန်၏ အနည်းငယ် နီရဲနေသော မျက်လုံးများသည် လင်မိသားစုဝင်များကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းကို ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ကာ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ညာလက်ဖြင့် မီးလျှံဓားကို မြှောက်ကိုင်လျက် အောက်သို့ အားပြင်းစွာ ဖြတ်လှီးချလိုက်သည်။

တိမ်ယံတည်နေရာ...။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

ဓားစွမ်းအင်အမြောက်အမြားသည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုကို စုတ်ပြဲအောင် ဖြတ်လှီးလိုက်သည်။

“ဖူး... ဖူး... ဖူး...”

ရှေ့တွင်ရှိသော လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူလေးဦးသည် ရုတ်တရက် သွေးများ ဖြာထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။

သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင်ပင် သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ထင်ဟပ်နေပြီး သူတို့သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိရှိသလို ပုံစံမျိုးဖြင့် ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချန်လန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးကြောများ ထင်ရှားလာသည်။

မူလက သူတို့လင်မိသားစုဝင်များက လော့မိသားစုကို အစအနမကျန် သတ်ဖြတ်လိုက်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

ဤအချိန်အထိ လင်ချန်လန်သည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

အသုံးမကျသူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် လော့ချန်သည် တစ်နှစ်တောင်မပြည့်သေးသည့် ခြောက်လအတွင်း ဤမျှထူးချွန်သော စွမ်းအားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်သည်လား။

“သွားစို့...”

အနေအထားမကောင်းတော့ကြောင်း သိလိုက်သည့်အခါ လင်ချန်လန်သည် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ဟွမ်ရှီမြို့သို့ ပြန်သွားကာ မိသားစုကို ဦးဆောင်ပြီး တာယွဲ့မင်းဆက်မှ ထွက်ပြေးကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်သွား...”

“အား... မြန်မြန်ပြေး...”

ရှိနေသည့် လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူများသည် လော့ချန်အား ကြောက်လန့်နေကြပြီဖြစ်သည့်အတွက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လော့မိသားစုအိမ်တော်အပြင်သို့ ထွက်ပြေးကြသည်။

“သတ်...”

ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲနေသော လော့မိသားစုဝင်များသည် အရှိန်အဟုန်များ မြင့်တက်လာပြီး လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူများကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်း သွေးမိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလျက်ရှိပြီး လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူများသည် နေရာတွင်ပင် သေဆုံးလျက်ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူသုံးဆယ်နီးပါးအနက် လင်ချန်လန်အပါအဝင် ကိုးဦးသာလျှင် လော့မိသားစုအိမ်တော်တံခါးပေါက်မှ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

“လင်မိသားစုဝင်တွေ ထွက်လာပြီ...”

“ဟင်... ဘယ်လိုလုပ် ကိုးယောက်ပဲ ကျန်တာလဲ... သူတို့တွေ ဘာလို့ အသက်ရှင်ဖို့ ထွက်ပြေးနေရတာလဲ...”

လင်ချန်လန်သည် ထူးချွန်သူများစွာကို ဦးဆောင်ပြီး လော့မိသားစုအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်သတင်းသည် ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်သည်။

သတင်းကြားလျှင်ကြားချင်း မြို့ထဲရှိ အင်အားစုအသီးသီးမှ လူများသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ဝေးဝေးမှ စောင့်ကြည့်လျက်ရှိသည်။ ဤတစ်ကြိမ် လော့မိသားစုနှင့် လင်မိသားစု၏ အင်အားပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် မည်သူက နောက်ဆုံးတွင် အောင်နိုင်သူဖြစ်မည်ကို သိလိုကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် လင်ချန်လန်၏ စွမ်းအားအဆင့်တက်လာသည့်သတင်းကို ကြားဖူးသူများစွာရှိပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်မိသားစုသည် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် လော့မိသားစုသည် ယနေ့တွင် ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ လင်ချန်လန်သည် လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူအနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ပြီး လော့မိသားစုအိမ်တော်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်ကြပြီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိရှိကြပေ။

“မြန်မြန်ပြေး...”

လော့မိသားစုအိမ်တော်မှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် လင်ချန်လန်သည် တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေရဲဘဲ လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ချီရှန်မြို့မှ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

“ရှူး...”

လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်ယံထဲတွင် လင်းယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်းတို့ကိုးဦးရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထိုလူသည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားကာ မြေပြင်ကို ညွှန်ပြလျက် ဓားသွားမှ ထက်မြသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“လော့ချန်...”

ကိုးဦးစလုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူများအားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

လော့ချန်တစ်ဦးတည်းသာလျှင် လင်ချန်လန်အပါအဝင် လူများကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရဲအောင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လူတို့ကို မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်စေသည်မဟုတ်ပါလား။

“ဟင်... သိပ်ကို အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုပဲ... ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်... လော့ချန်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် သိုင်းသမားဖြစ်နေပြီ...”

လူအုပ်ထဲတွင် မျက်စိထက်သော လူတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်တဲ့လား... မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

တစ်ချက်ဖြင့် လှိုင်းထောင်ချီထပြီး လူအုပ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ထူးချွန်စွာ ပြသခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် အသုံးမကျသည့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသည်ဆိုသည့် အချက်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် သူ့၏အနာဂတ်ကို အကောင်းမြင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဘဲ မိသားစုမှ စွန့်ပစ်ခံထားရသည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ခြောက်လအတွင်း၌ပင် လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအချက်သည် လူအုပ်ကြီးကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

လူအုပ်ထဲတွင် ချီမိသားစုမှ ချီဖုံးဆုန်းနှင့် ချီထင်တို့ မောင်နှမနှစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။

ခြောက်လအကြာတွင် ချီထင်သည် ပို၍ပြည့်ဖြိုးလှပလာပြီး အနီရောင်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်သည် လူငယ်စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး လှပသော မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လျက်ရှိသည်။

ရွှေကွင်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် အမြဲတမ်း ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရွှေကွင်းဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအတွင်းမှ အဓိကတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်၏ နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ခြောက်လအတွင်း အဆင့်သုံးဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

ချီထင်သည် သူမ၏တိုးတက်မှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားပြီး လော့ချန်ကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကာ ဤအိမ်ပြန်လာချိန်တွင် လော့ချန်နှင့် ထပ်မံယှဉ်ပြိုင်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည့် သတင်းကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ဆိုတော့ အဖေနဲ့ တူညီတဲ့ အဆင့်မဟုတ်လား...”

ချီတုံသည် တံတွေးကို အားယူမျိုချလိုက်ပြီး လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။

ချီဖုံးဆုန်းက သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ချီထင်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ထင်လေး... အရင်တုန်းက မင်းက သူနဲ့ စေ့စပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့ရင် အခုဆိုရင်...”

ချီထင်၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ဘဲ အကြည့်များသည် လော့ချန်ထံတွင်သာ ရပ်တန့်နေသည်။

လော့ချန်သည် လူကိုးဦးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး လင်ချန်လန်ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“လင်အိမ်တော်သခင်... မင်းဘယ်ကိုထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ...”

လင်ချန်လန်၏ မျက်နှာသည် ပုံပျက်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ငါ လင်ချန်လန်က ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့လင်မိသားစုဝင်တွေ ချီရှန်မြို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလှမ်းတော့ဘူးဆိုပြီး ဒီမှာ ကျိန်ဆိုတယ်... ခွင့်လွှတ်သင့်တဲ့နေရာမှာ ခွင့်လွှတ်ပါ... မင်းက ငါတို့လင်မိသားစုက လူတွေကို ဒီလောက်အများကြီး သတ်ဖြတ်ပြီးပြီပဲ... ဒီလောက်နဲ့ မရပ်ချင်သေးဘူးလား...”

“ဟား... ဟား... ခွင့်လွှတ်သင့်တဲ့နေရာမှာ ခွင့်လွှတ်ပါတဲ့လား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းက လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ငါတို့လော့မိသားစုထဲကို ဝင်သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ ဒီစကားကို တစ်ခါလောက် စဉ်းစားဖူးရဲ့လား... ငါပြောခဲ့တယ်... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး... ဒါတင်မကဘူး... မင်းတို့ လင်မိသားစုတစ်ခုလုံးဟာ ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ဘူး...”

ယနေ့ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်အခါ လော့ချန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အကယ်၍ သူအိမ်တွင် မရှိခဲ့ပါက လင်ချန်လန်တို့ကို မည်သူက တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

“မင်း...”

လော့ချန်က လင်မိသားစုကို သုတ်သင်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်ချန်လန်၏ မျက်နှာအရောင်သည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး အခြေအနေမှာ ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးနားထောင်... ဒီကောင်မသေရင် ငါတို့လင်မိသားစုဟာ ပျက်စီးခြင်းဘေးဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်... ငါနဲ့အတူ လက်တွဲပြီး ဒီကောင်လေးကို အတူတူ သတ်ဖြတ်ကြစို့...”

“ဘုန်း...”

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်ချန်လန်သည် စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး သူ့နောက်တွင်ရှိသော တောင်ကြားသိုင်းဝိညာဉ်သည် တဟုန်းဟုန်း တုန်ခါလျက်ရှိပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်သည် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသည့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“သတ်...”

ကိုးဦးသည် အတူတကွ ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး အကောင်းဆုံး သတ်ဖြတ်ရေးအကွက်များကို အသီးသီး အသုံးပြုကာ လော့ချန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း...”

ကိုးခုသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် တစ်ခုသို့ ပေါင်းစည်းသွားပြီး မြေပြင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အက်ကွဲရာတစ်ခုအဖြစ် ထွင်းထုလိုက်ကာ သဲမှုန်များကို လှည့်ပတ်တင်ပို့လျက် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှိနေသူများအားလုံး၏ နှလုံးသားများသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်တစ်ခုမျှ မပါဘဲ ရိုးရှင်းသော ဓားတစ်ချက်ကို ဖြတ်လှီးလိုက်သည်။

“ဖူး...”

ဓားစွမ်းအင်သည် လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ကိုးဦး၏ အင်အားကြီးမားသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားကာ မီးခိုးများနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အား... အား... အား...”

ထို့နောက်တွင် ရှောင်လွှဲမမီသည့် လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူ လေးငါးဦးသည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ခါးမှ ဖြတ်တောက်ခံရပြီး ဆူညံစွာ အော်ဟစ်လျက်ရှိသည်။

“ဆုတ်...”

“မြန်မြန်ဆုတ်...”

လင်ချန်လန်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အသက်ရှင်ရန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“သေစမ်း...”

လူရိပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်နေသည့်အလား ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

စွမ်းအင်ဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည့် အိုးကြီးတစ်လုံးသည် လေထုထဲတွင် ကြီးမားလာသည်။

“ဖန်း... ဖန်း... ဖန်း... ဖန်း...”

မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ကျန်ရှိနေသေးသည့် လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူများသည် လက်သီးအားဖြင့် လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး စွမ်းအားအမြင့်ဆုံးရှိသူဖြစ်သော လင်ချန်လန်တစ်ဦးသာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူရိပ်တစ်ခုသည် နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လွင့်ထွက်သွားပြီး “ဘမ်း” ခနဲ အသံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူပုံစံ နက်ရှိုင်းသော တွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အခန်း (၃၃၄) ပြီးပါပြီ။