ချီထင်၏ တောင်းပန်စကား၊ သိစိတ်ပင်လယ်၏ အပြောင်းအလဲ

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

လင်ချန်လန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း အသက်ရှူသံသည် အားနည်းလျက် အသက်ကိုအနိုင်နိုင်ရှိုက်လျက်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လုံးဝဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးတစ်စုံသည် လော့ချန်ကို တင်းတင်းကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ယုံကြည်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်သက်လုံး ထူးချွန်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ယခင်က သူလုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့သည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။

ဤဒေါသအာဃာတကို သူ မည်သို့ မျိုသိပ်နိုင်မည်နည်း။

“ဖူး...”

ဒေါသအမျက်ထွက်မှုကြောင့် လင်ချန်လန်သည် အဆုတ်အတွင်းက သွေးတစ်ပွက်ကို ထပ်မံအန်ထွက်လိုက်ပြီး အသက်ထွက်သွားတော့သည်။

“လင်မိသားစုခေါင်းဆောင် သေသွားပြီ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ မှင်တက်မိနေကြသည်။

ဤလူကိုးဦးမှာ လင်မိသားစုတွင် နာမည်ကြီးထင်ရှားသည့် ထူးချွန်သူများဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လင်ချန်လန်သည် ယခင်က ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည့် အရှိန်အဟုန်မှာ လူတို့၏ နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သူသည် နတ်တံတားကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသည့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိသူဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးချွန်သူမျိုးမှာ ချီရှန်မြို့တွင် မြို့စားယွမ်တော့ကျန်းတစ်ဦးတည်းသာ သူ့ကို လွှမ်းမိုးနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် လော့ချန်ရှေ့တွင် သူသည် တစ်ကွက်ကိုမျှ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

“ဒါက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... နတ်တံတားတည်ဆောက်ပြီးသူ လင်ချန်လန်ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ချက်ချင်းသတ်လိုက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီလော့ချန်ရဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာနေမလဲ...”

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့တပည့်တွေက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းကြတာလား... အသုံးမကျတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားနိုးကြားသူတောင် ဒီလောက်ထူးချွန်နိုင်တာလား...”

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွေးနွေးနေကြပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်များတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့ကို နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသလို ခံစားနေရသည်။

ယခင်က လူတိုင်းက အသုံးမကျသူဟု သတ်မှတ်ခဲ့သူတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ထူးချွန်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားရသည်။

လူအုပ်၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားရသည့်အခါ လော့မိသားစုမှ လူများသည် ထူးဆန်းသည့်အမူအရာများဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သာ သိရှိကြသည်။ လော့ချန်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ ထူးချွန်သူတစ်ဦးကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ လင်ချန်လန်တစ်ဦးတည်းက ဘာများထူးခြားနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ချီမိသားစုခေါင်းဆောင် ချီဖုံးဆုန်းသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လော့မင်ရှန်ထံသို့ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လော့မိသားစုခေါင်းဆောင် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ကျွန်တော် လော့ချန်ရဲ့ ထူးချွန်မှုကို ဟိုးအရင်ကတည်းက သိမြင်ခဲ့တာပါ... သူက ရေကန်ထဲက ငါးမဟုတ်ဘဲ တကယ့်ထူးချွန်သူပါ... ဒီနေ့မှာ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ထိ တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားတာပဲ... လော့မိသားစုမှာ ဒီလိုထူးချွန်သူရှိနေတော့ နောင်အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် တက်လမ်းပေါ်ရောက်မှာပါ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပွဲကြည့်လူအုပ်ထဲမှ အင်အားစုအသီးသီး၏ ခေါင်းဆောင်များသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

“လော့မိသားစုခေါင်းဆောင်... အခွင့်ရရင် တစ်ခါလောက် ဆုံပြီး စကားစမြည်ပြောရင်း အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ရအောင်ဗျာ...”

“ကျွန်တော့်သမီးလေးကလည်း သိုင်းပညာကို စိတ်ဝင်စားပေမယ့် သိပ်တော့မထူးချွန်ပါဘူး... လော့မိသားစုခေါင်းဆောင်... ဘယ်အချိန်များ လော့ချန်ကို သူ့ကို အနည်းငယ်လောက် လမ်းညွှန်ပေးခိုင်းလို့ ရမလဲဗျ...”

“လော့မိသားစုခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ကံကောင်းတဲ့သူပဲ... လော့ချန်လို ထူးချွန်တဲ့မြေးတစ်ယောက်ရှိတာက...”

ချီရှန်မြို့မှ ထင်ရှားသည့်ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဂုဏ်ပြုစကားဆိုရန် ရှေ့သို့ထွက်လာကြသည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထင်ရှားလှသည်မှာ ယနေ့မှစ၍ ချီရှန်မြို့တွင် မိသားစုသုံးခုဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ လော့မိသားစုတစ်ခုတည်းသာ အုပ်စိုးသူအဖြစ် ကျန်ရစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ကမူ အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့သူဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် စွမ်းအားအဆင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့တိုက်ပွဲ၏ စွမ်းဆောင်မှုဖြင့် ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးကို အထင်ကြီးလောက်စရာ ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။

“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...”

လော့မင်ရှန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရွှင်လန်းနေပြီး စိတ်သက်သာရာရသည့်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လော့မိသားစုအိမ်တော်မှာ ဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ခုကျင်းပမှာပါ... အားလုံးက မျက်နှာပေးတတ်တယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာပေါက် လာရောက်ပေးကြပါ...”

ဤအချိန်ထိ လော့မင်ရှန်သည် အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အဖြစ်မှန်ကမူ ဤသည်မှာ အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်...။

လော့ချန်သည် အိမ်တော်အစေခံများကို လင်ချန်လန်အပါအဝင် အလောင်းများကို အိမ်တော်နောက်ဖေးသို့ သယ်ယူရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူသည် ဤလူများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူရန် ပြန်လည်သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

“လော့ချန်...”

ရုတ်တရက် ကြည်လင်သာယာသည့် အသံတစ်သံသည် ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ထိုသူမှာ ချီထင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် မောင်ဖြစ်သူ ချီတုံလည်း ရှိနေသည်။

“မတွေ့တာ ကြာပြီနော်...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ခြောက်လအတွင်း မတွေ့ခဲ့သည့်အချိန်တွင် ချီထင်သည် ယခင်ထက် ပို၍လှပလာသည်။ လော့ယောင်၊ ယွမ်မန်လီ၊ ချန်လင်းယူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မမီနိုင်သော်လည်း သူမသည် ချစ်စရာကောင်းသည့် အလှတရားလေးတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

ချီထင်၏ အင်္ကျီစွန်းပေါ်ရှိ ရွှေကွင်းအမှတ်အသားကို သတိပြုမိသည့်အခါ လော့ချန်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ရွှေကွင်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်သွားပြီပဲ... ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

လော့ချန်က သူမကို လျစ်လျူမရှုသည့်အတွက် ချီထင်သည် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာဂုဏ်ပြုစရာရှိမလဲ... ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထဲက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ နှိုင်းရင် အများကြီးနိမ့်နေသေးတာပဲ...”

“ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ တကယ့်ထူးချွန်သူပဲ... ခြောက်လအတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်... လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်တောင် မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ရွှေကွင်းဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းဆရာကြီးတောင် မင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မမီဘူး...”

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘာကိစ္စလာရှာတာလဲ...”

ချီထင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရဲတက်လာပြီး ချီတုံကို ဆွဲယူလာကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ချီတုံကို မင်းဆီ တောင်းပန်ဖို့ ခေါ်လာတာ... အရင်တုန်းက သူ လင်ယွမ်ရဲ့စကားကို ယုံပြီး မင်းနဲ့ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့တာလေ...”

ချီတုံသည် ကြက်ငှက်ငယ်လေး ဆန့်ကျည်နေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးလော့... ကျွန်တော် မှားပါတယ်... နောက်ဆို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး...”

လော့ချန်က လင်မိသားစုထူးချွန်သူများကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်သည့် မြင်ကွင်းသည် သူ့ကို သေလောက်အောင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီအရာတွေကို ငါ မေ့လိုက်တာ ကြာပြီ...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

ဤမျှလောက် အရာများစွာကို ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် သူသည် ဤကဲ့သို့ ကလေးဆန်သည့် အငြှိုးအတေးများကို စိတ်ထဲထည့်မထားတော့ပေ။

ချီထင်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ပြောမထွက်နိုင်ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူမ အမှန်တရားကို မပြောခဲ့ပေ။

ဤအကြိမ်လာရောက်ခြင်းမှာ သူမ၏ဖခင် ချီဖုံးဆုန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လော့ချန်နှင့် ရင်းနှီးမှုဖန်တီးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်က လက်ထပ်ရန်ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့စဉ်က လော့ချန်အား ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်တွေးမိသည့်အခါ ချီထင်၏ မျက်နှာသည် ပူထူလာပြီး ပါးစပ်ဟရန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူမပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ကွာဟချက်မှာ ပို၍ကြီးမားလာလိမ့်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဖြစ်မှန်ကမူ သူမပြောခဲ့သည့်အရာနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေသည်။

သူမသည် လော့ချန်နှင့် ကွာဟမှုမှာ ပို၍ကြီးမားလာပြီး ထိုကွာဟမှုမှာ အဆုံးမရှိသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် လင်ချန်လန်အပါအဝင် လူများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူရန် စိတ်ထဲတွင် တွေးထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တခြားကိစ္စမရှိရင် ငါ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီး လော့ချန်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

“လော့ချန်...”

ချီထင်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း လော့ချန်သည် ဝေးကွာသွားပြီဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် အိမ်တော်နောက်ဖေးသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အစေခံများကို ဖယ်ရှားထုတ်ပြီး ချက်ချင်းပင် သိုင်းဝိညာဉ်များကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဤအကြိမ်တွင် လင်မိသားစုမှ လူပေါင်းနှစ်ဆယ့်ခုနှစ်ဦးရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဝက်နီးပါးမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်ကြပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံးရှိသူမှာ လေးဦးသာရှိသည်။

လော့ချန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ချန်မထားဘဲ ၎င်းတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စုပ်ယူလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

စုပ်ယူမှုပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အားပြင်းသည့် စွမ်းအင်များသည် ရေလှိုင်းကြီးသဖွယ် တိုက်စစ်ဆင်လာပြီး သွေးကြောများပင် အနည်းငယ် ဖောင်းကားလာသည်။

လော့ချန်သည် ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အဆုံးစွန်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသည့် လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး မလျှော့တင်းဘဲ တစ်နေရာတွင် အာရုံစူးစိုက်ကျင့်ကြံမည်ဟု ကြေညာကာ သူ၏ အိမ်ခြံဝင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းအတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း လော့ချန်သည် နိုးကြားဆေးလုံးတစ်လုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အို့...”

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာအရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဒျန်တန်အတွင်း၌ သွေးတစ်စက်သည် ယခင်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လှည့်ပတ်နေရင်း အားပြင်းသည့် အသက်ဝိညာဉ်လှုပ်ရှားမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ယခင်ကလို လူတို့၏ နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မရှိတော့ပေ။

လော့ချန်ကို အံ့သြစေသည်မှာ သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်၏ အပြောင်းအလဲဖြစ်သည်။

သိစိတ်ပင်လယ်သည် ယခင်ထက် နှစ်ဆခန့် ကျယ်ဝန်းလာပြီး ရေကန်ငယ်တစ်ခုမှ တကယ့်ရေကန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အတွင်း၌ ရွှေရောင်လှိုင်းများ လှုပ်ခတ်နေသည်။

သူ၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံးသို့ ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ဤအချိန်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူသန့်စင်ခဲ့ရာ သိစိတ်ပင်လယ်တွင် အနည်းငယ်မျှသာ သိသာထင်ရှားသည့် အပြောင်းအလဲရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ရက်အတွင်း သိစိတ်ပင်လယ်သည် နှစ်ဆခန့် ကျယ်ဝန်းလာခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် မယုံနိုင်စရာဖြစ်သည်။

“ဒါက အလောင်းတောင်သွေးပင်လယ်ထဲက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ငါ့ရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးလိုက်တာကြောင့်ပဲ...”

အကြောင်းကို တွေးတောကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် ဖြစ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရင်းကို တွေးမိသွားသည်။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာဖြင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့် ထိုစိတ်ဆန္ဒသည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အတွက် အာဟာရဖြည့်ပေးသည့် အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လော့ချန်ကို အနည်းငယ် ဝမ်းသာစေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သေမင်းတံခါးဝမှ တစ်ကြိမ်ဖြတ်သန်းလာရခြင်းမှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။

“အဲဒီအနက်ရောင်ဝတ်လူက ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်သာဖြစ်ပြီး သူ့နောက်ကွယ်က တကယ့်တရားခံက ဘယ်သူမှန်း မသိဘူး...”

သွေးနီရောင်မျက်ဆံမှ ထုတ်လွှတ်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ လော့ချန်သည် ယခုအချိန်ထိ နှလုံးတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် အပိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုသွေးနီရောင်မျက်ဆံနောက်ကွယ်ရှိ မည်သည့်အရာဖြစ်စေကာမူ ယခုအချိန်တွင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။

စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံရမယ်... ဒီလောက်များတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ဆိုရင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံးရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လောက်တယ်...”

အခန်း (၃၃၅) ပြီးပါပြီ။