လော့ဟုန်၏ အံ့ဩထိတ်လန့်မှု၊ ပထမနေရာကို ရည်မှန်းခြင်း

ညစာကို အဖိုးနှင့်အတူ မိသားစုစုံညီစွာ စားရန် ကတိပေးပြီးနောက် လော့ချန်သည် နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်တော်အတွင်း တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်လျှောက်သွားသည်။

လော့မိသားစုသည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှုရရှိပြီး လင်မိသားစု၏ တောင်ဖက်ဈေးကွက်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည့်နောက် အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဤခြောက်လအတွင်း လော့မိသားစုအိမ်တော်ကို တစ်ကြိမ် တိုးချဲ့တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အတွင်းတွင် ရေကန်ငယ်များ၊ တံတားကလေးများ၊ ပန်းခြံများနှင့် အဆောင်များစွာ ပြည့်စုံစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။

လော့ချန်သည် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းကာ စင်္ကြံအနည်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လော့မိသားစု၏ သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျယ်ဝန်းသော သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းထဲတွင် လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်စည်ကားလှသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာက မိသားစု၏ ရှင်သန်မှုကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် လော့ချန်၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားပြသမှုသည် လော့မိသားစုဝင်တိုင်းကို ပြင်းပြစွာ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

လော့မိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်များစွာသည် သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းတွင် ကြိုးစားအားထုတ်လျက်ရှိသည်။

အချို့သည် သိုင်းပညာကို တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံနေပြီး အချို့ကမူ နှစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ကွင်းတစ်ခုလုံး တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီးလော့ချန် ရောက်လာပြီ…”

မည်သူတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်မသိ...။

ရုတ်တရက် လော့မိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်များသည် လော့ချန်ထံသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ရိုသေလေးစားမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်အရိပ်အယောင်များဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“လော့ချန်…”

လူနှစ်ဦးထံမှ အရိပ်များ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လော့ချင်းဝမ်နှင့် လော့ချီရှင်တို့ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လော့ချန်နှင့်အတူ အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူများဖြစ်သည်။

ယခုအခါ တစ်ဦးက ခရမ်းရောင်တိမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ဦးက ရွှေကွင်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

“မတွေ့ရတာကြာပြီ…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့နှစ်ဦးနောက်မှ လူရိပ်တစ်ခုကို အကြည့်ရောက်သွားသည်။

ထိုသူမှာ လော့ချီ၊ သူ၏ တစ်ဝမ်းကွဲညီဝမ်းကွဲဖြစ်သည်။

လော့ချီသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အနည်းငယ် ထုံထိုင်းနေသယောင်။ လော့ချန်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်က အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူဟု သူလှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်တွေးမိရင်း မည်သို့ပြုမူရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူ၏ လုပ်ရပ်အားလုံးသည် မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

လော့ချင်းဝမ်က ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရပြီး လော့ချီကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ရယ်မောလျက်ပြောသည်။

“တောင်းပန်ချင်ရင် တောင်းပန်လိုက်ပေါ့… ဘာလို့ ဒီလိုတွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ…”

လော့ချီက အနည်းငယ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ “ကိုကြီးလော့ချန်…”

လော့ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ရပြီ… မိသားစုသားချင်း တောင်းပန်စကားတွေ မပြောနဲ့… အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မေ့လိုက်တော့… ငါတို့အားလုံး စည်းလုံးညီညွတ်မှသာ မိသားစုက အင်အားကြီးမားလာမှာ…”

“အင်း…”

လော့ချီက ခေါင်းကို အားပြင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လော့ချန်က လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်သုတ်လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းဆယ်ခုကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါတွေက ခန္ဓာသန့်စင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ… မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းမှုအတွက် အကူအညီဖြစ်မှာ… ယူပြီး သေသေချာချာ ကျင့်ကြံကြ…”

ဤကြယ်တစ်ပွင့်နှင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများသည် လော့ချန်အတွက် များစွာအသုံးမဝင်တော့ပေ။

သို့သော် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်နှင့် သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများအတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော ရတနာများဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်တစ်ကွင်းစီ ပေးလိုက်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထုံရွှမ်အဆင့်သိုင်းသမားများသာ အသုံးပြုနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ယခုပေးလိုက်လျှင် အလဟဿဖြစ်သွားနိုင်သည်။

စွမ်းအားနိမ့်ပါးလွန်းသူများအတွက် ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် သူတို့ကို ဒုက္ခပေးရုံသာဖြစ်လိမ့်မည်။

“အစ်ကိုကြီးလော့ချန်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

လူအုပ်ကြီးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ကြသည်။

ခန္ဓာသန့်စင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး… တစ်လုံးတည်းကပင် ငွေတစ်သိန်းမှ ဆယ်သိန်းအထိ တန်ဖိုးရှိသည်။

ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ဤဆေးလုံးကို ဝယ်ယူသုံးစွဲနိုင်သူ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

“ရပြီ… မင်းတို့ သေသေချာချာကျင့်ကြံကြတော့…”

ညအခါရောက်လာသည်။

ညစာပွဲသည် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ကုန်းနေ၊ ရေနေ၊ လေနေ သတ္တဝါများစွာ၏ အသားများဖြင့် အရာအားလုံး ပြည့်စုံလှသည်။

လော့မင်ရှန်သည် ဤမျှလောက် ပျော်ရွှင်မှုကို ကာလအတန်ကြာ မခံစားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ မူးယစ်နစ်မွှန်းသည်အထိ သောက်စားနေသည်။

သန်းခေါင်ယံအခါ။

အခန်းထဲတွင် လော့ချန်နှင့် လော့ဟုန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လော့ချန်သည် သိုလှောင်မှုလက်စွပ် ဆယ်ကွင်းကျော်ကို ထုတ်ယူကာ လော့ဟုန်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ဖခင်… ဒီပစ္စည်းတွေကို မိသားစုဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက် သုံးဖို့ ယူထားလိုက်ပါ…”

လော့ဟုန်က သိုလှောင်မှုလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို လှမ်းယူပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မတော်တဆ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ခြင်းက သူ့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းတွင် ထူးခြားရတနာများ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၊ ဝိညာဉ်ဆေးများနှင့် သိုင်းကျမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လော့ဟုန်က သိုင်းကျမ်းတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကြယ်လေးပွင့်လက်ဖဝါးစွမ်းရည်… မုန်တိုင်းလက်ဖဝါးစွမ်းရည်…”

အံ့ဩထိတ်လန့်စွာဖြင့် လော့ဟုန်က နောက်ထပ် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သည်။

အတွင်းတွင် စွမ်းအင်ဆေးလုံးများ တစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီး တန်ဖိုးအားဖြင့် ငွေ ၁၀၀ သိန်းကျော်ရှိသည်။

သိုလှောင်မှုလက်စွပ် ဆယ်ကွင်းကျော်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စစ်ဆေးပြီးနောက် လော့ဟုန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသိုလှောင်မှုလက်စွပ်များထဲမှ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် အနည်းဆုံး ငွေ သိန်း ၄၀၀ မှ သိန်း ၅၀၀ အထိ ရှိလိမ့်မည်။

လော့မိသားစုလေးတစ်ခုသာမက အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ မိသားစုများပင် ဤမျှလောက် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ထုတ်ယူပြသနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အောင့်အီးထိန်းချုပ်ရင်း လော့ဟုန်က မေးလိုက်သည်။ “ချန်အာ… ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးက မင်းဟာတွေလား…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒီခြောက်လအတွင်း ကျွန်တော်မှာ အခွင့်အရေးကောင်းတွေ ရခဲ့တယ်… ပြီးတော့ ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းသမားတချို့ကိုလည်း သတ်ခဲ့ရတယ်… ဒါတွေက သူတို့ဆီက ရထားတာပါ…”

လော့ဟုန်က သိုလှောင်မှုလက်စွပ်များကို ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

“ချန်အာ… မင်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်သုံးထပ်အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခါစဖြစ်တာမို့ ဒီလို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးပြုပြီး အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့လိုတယ်… ပြီးမှ အဆုတ်စွမ်းအင်ကို သိစိတ်နယ်ပယ်ထဲ ဖောက်ထွင်းပြီး နတ်တံတားကို ဖြစ်ပေါ်လာအောင် လုပ်ရမယ်… အဲဒီအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှသာ မင်းဟာ တကယ့်သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မှာ… လောကီသေမျိုးဘဝက ရုန်းထွက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သိုင်းသမားဖြစ်လာမယ်… သာမန်လူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ… ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်း သေချာသိမ်းထားလိုက်…”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဖခင်… ကျွန်တော်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာရခဲ့လို့ ဂိုဏ်းက စွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးသောင်းကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့တယ်… အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်ကျင့်ကြံဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ…”

“ဒီသိုင်းကျမ်းတွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေကို မိသားစုရဲ့ အင်အားကို တိုးတက်အောင် အသုံးပြုလို့ရတယ်… မိသားစုရဲ့ အင်အားကြီးမားလာမှသာ ကျွန်တော် စိတ်အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနိုင်မှာပါ…”

ဤပစ္စည်းများသည် လော့ချန်ပိုင်ဆိုင်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာဖြစ်သည်။

သူ့ထံတွင် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှ ဆုအဖြစ်ရရှိသော စွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးသောင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်ရာကျော်ရှိပြီး သူ၏ကျင့်ကြံမှုအတွက် အနည်းဆုံး ကာလကြာရှည်အတွက်ပင် လုံလောက်သည်။

လော့ချန်က ဤသို့ပြောလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လော့ဟုန်သည် ထပ်မံငြင်းဆန်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ ရယ်မောလျက်ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ… ဒီလိုအရင်းအမြစ်တွေနဲ့ဆို ငါတို့လော့မိသားစုဟာ မကြီးပွားချင်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်က သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းများကို တစ်ပုလင်းပြီးတစ်ပုလင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အားလုံးသည် ဒဏ်ရာကုသဝိညာဉ်ဆေးလုံးများဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် ကြယ်လေးပွင့်ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးများလည်း ပါဝင်သည်။ တစ်လုံးလျှင် ငွေသိန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိပြီး လော့ချန်က စုဆောင်းထားသမျှဖြစ်သည်။

“ဖခင်… ဒီဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးတွေကို ဖခင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ စမ်းသုံးကြည့်နိုင်မလားလို့…”

“ကောင်းပြီ…”

လော့ဟုန်က ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံယူလိုက်သည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး နှစ်ရှည်လများ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာများဖြစ်ရာ သာမန်ဝိညာဉ်ဆေးများဖြင့် မည်သို့မျှ ထိရောက်မှုမရှိပေ။

သို့သော် လော့ချန်က ဤကိစ္စကို မှတ်မိနေသည်ကိုပင် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် စိတ်ကျေနပ်နေပြီဖြစ်သည်။

“အဖေ… နောက်ထပ် ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမှာမို့ အိမ်မှာ အကြာကြီး ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး…”

အိမ်တွင် ကျင့်ကြံလျှင် ဆူညံမှုများလွန်းနိုင်သည်ဖြစ်ရာ လော့ချန်သည် ဤအချိန်အတွင်း အပြင်တွင် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

“ကောင်းပြီ… အိမ်ကကိစ္စတွေကို မင်းစိတ်မပူနဲ့… ငါရှိတယ်…”

လော့ဟုန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးစလုံး စုဝေးပြီး အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာ… မင်းက ဘယ်နေရာကို ရည်မှန်းထားလဲ…”

လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ပထမနေရာပဲ…”

“ဒီလောက် ယုံကြည်ချက်ရှိတာလား…”

လော့ဟုန်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူ့အမြင်တွင် လော့ချန်၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိပ်ငါးဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်၊ သို့မဟုတ် ထိပ်သုံးဦးထဲသို့ပင် ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားသော်လည်း ပထမနေရာဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ဂိုဏ်းသုံးခုတွင် ထူးချွန်သူများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်လခန့်အကြာကပင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ကြီး ဟွာကျင်းယန်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်တစ်ရှိ သိုင်းသမားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်သတိရသွားရင်း လော့ဟုန်က ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ချန်အာ… မင်းလည်း သိမှာပဲ… ဆွန်ချွမ်ဝူဆိုတာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တယ်… ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ သူနဲ့တွေ့ရင် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မဆင်မခြင်လုပ်မိလို့ မဖြစ်ဘူး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ကိုပဲ ဦးစားပေးပါ…”

သူ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသည်။ ဆွန်ယင်ယန်သည် အငြိုးအတေးကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်လောင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဖခင် စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော့်မှာ ဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိပါတယ်…”

သားအဖနှစ်ယောက် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် လော့ချန်က နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာသည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ မိသားစုကိစ္စများကို အနီးစပ်ဆုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ယခုနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အားလုံးကို လွှတ်ထားပြီး ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲအတွက် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်နိုင်တော့မည်။

သို့သော် ထိုအရာမတိုင်မီ သူလုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စတစ်ခုရှိသေးသည်။

“ရှူး…”

ခြေလှမ်းတစ်ချက်နင်းလိုက်ရင်း လော့ချန်၏အရိပ်သည် ငန်းကြီးတစ်ကောင်နှယ် လော့မိသားစုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ မှောင်မိုက်ညအလယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အခန်း (၃၃၇) ပြီးပါပြီ။