လင်မိသားစု၏ နိဂုံးနှင့် ဓားအကွက်အသစ် တီထွင်ကျင့်ကြံခြင်း

လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြု၍ အလျင်စလို ခရီးနှင်သွားသည်။ ညအမှောင်ထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက်ဖြတ်သန်းလျက်ရှိသည်။

အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လေးထောင့်ပုံစံရှိသော မြို့တစ်မြို့သည် လော့ချန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဟွမ်ရှီမြို့။ ဤမြို့သည် ချီရှန်မြို့၏ အနောက်တောင်ဘက် မိုင်ရှစ်ရာအကွာတွင် တည်ရှိပြီး နတ်ဆိုးတောအုပ်နှင့် နီးကပ်နေသည့်အတွက် သယံဇာတများ ပေါများကာ အလွန်ကြွယ်ဝသည်။

လင်မိသားစုသည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ဤဟွမ်ရှီမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကာ ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဤအကြိမ်တွင် အိမ်ပြန်လာရင်း လော့ချန်အတွက် ဟွမ်ရှီမြို့သည် မဖြစ်မနေ လာရောက်ရမည့်နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ လင်မိသားစုကို အနည်းငယ်သာ ခြောက်လှန့်ထားရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလူများကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျက်စီးရာလမ်းကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အသက်ရှူသံတစ်ချက်နှင့်အတူ လော့ချန်သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အချိန်မှာ နံနက်စောစောဖြစ်နေသေးသည့်အတွက် မြို့လမ်းများပေါ်တွင် ဈေးသည်အနည်းငယ်သာ နံနက်ဈေးအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဘိုး… လင်မိသားစုဆီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ…”

ထိုအဘိုးကြီးသည် လော့ချန်၏ အပြာရောင်ဝတ်ရုံ၊ ခါးတွင်ဆွဲထားသော ရတနာဓားနှင့် ထူးကဲသောကျက်သရေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“လူငယ်ရေ… အိမ်ပြန်လာတာလား… ဘယ်လင်မိသားစုကို မေးတာလဲ…”

“ချီရှန်မြို့က ပြောင်းလာတဲ့ လင်မိသားစုပါ…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏမျှ မှင်တက်မိနေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

“အဲဒီလင်မိသားစုကို ရှာမယ်ဆိုရင်တော့… ရှာလို့ရတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး…”

လော့ချန်၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်သည် တွန့်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

အဘိုးကြီးသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အကြောင်းများကို တစစီ ပြောပြလာသည်။

သတင်းအရ တိုက်ပွဲကြီးဖြစ်ပွားသည့်နေ့တွင် လင်ချန်လန်နှင့် အခြားသူများ သေဆုံးသွားသည့်သတင်းသည် ဟွမ်ရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လင်မိသားစုတစ်ခုလုံး ကြီးမားသော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကျန်ရစ်သော လင်မိသားစုဝင်များသည် လန့်ဖြတ်ကာ တာယွဲ့မင်းဆက်နယ်မြေမှ ညအချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားစွာပင် လင်မိသားစုအိမ်တော်အတွင်းရှိ အစောင့်အကြပ်များသည် ရုတ်တရက် ပုန်ကန်ထကြွလာပြီး ကျန်ရစ်သော လင်မိသားစုဝင်များကို အကုန်လုံး သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် ခဏမျှ မှင်တက်မိသွားသည်။

“ဘာ့ကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ…”

“ဟဲဟဲ…”

အဘိုးကြီးသည် လော့ချန်သည် လင်မိသားစုဝင်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ ဆိုသည်။

“လူငယ်ရ… မင်းမသိသေးဘူးပဲ… လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲလောက်က လင်မိသားစုထဲကို နတ်ဆိုးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်… အဲဒီကတည်းက ငါတို့ ဟွမ်ရှီမြို့မှာ မိန်းမတွေ အကြောင်းမဲ့ ပျောက်ဆုံးတာမျိုး မကြာခဏ ဖြစ်လာတယ်… လင်မိသားစုအိမ်တော်ထဲက အစေခံမိန်းကလေးတွေဆိုလည်း နှစ်ဆယ်သုံးဆယ်လောက်ကို ပျောက်သွားတယ်… ကောလဟာလအရ အဲဒီသူတွေအားလုံးကို လင်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင် လင်ချန်လန်က သူ့ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးသိုင်းကျင့်စဉ်အတွက် သုံးလိုက်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်…”

“အဲဒီအစေခံမိန်းကလေးတွေထဲက အများစုဟာ လင်မိသားစုရဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေရဲ့ ချစ်ကြိုးသွယ်နေကြသူတွေပဲ… ယခင်ကတော့ လင်ချန်လန်နဲ့ အခြားသိုင်းသမားတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး…”

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ လင်ချန်လန်က လင်မိသားစုရဲ့ ထိပ်သီးသိုင်းသမားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လော့မိသားစုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သွားခဲ့ရာမှာ ချီရှန်မြို့မှာ သေဆုံးသွားကြတယ်… ဒီအခါမှာ အစောင့်အကြပ်တွေက တစ်ယောက်တစ်လှည့် အော်ဟစ်ဦးဆောင်ပြီး လင်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အပေါ်အောက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်… ပြီးတော့ အိမ်တော်ကို မီးရှို့လိုက်သေးတယ်… အဲဒီမီးကြီးက သုံးရက်သုံးည လောင်ပြီးမှ ငြိမ်းသွားတာ… ဟိုမှာ… မြို့အလယ်မှာ အဲဒီဟာကို မြင်ရမယ်…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငွေတစ်တုံးကို အဘိုးကြီးထံ ပေးလိုက်သည်။

“လူငယ်ရ… ဒါ… ဒါက တော်တော်များနေတယ်…”

အဘိုးကြီးသည် လက်ထဲရှိ ငွေတုံးကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်မိနေသည်။

လော့ချန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး လမ်းထောင့်တစ်နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြို့အလယ်တွင် တစ်ချိန်က ဟွမ်ရှီမြို့၏ အကြီးဆုံးအိမ်တော်ဖြစ်ပြီး လင်မိသားစုနေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ဤနေရာတွင် ပြိုကျပျက်စီးနေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အရိုးဖြူဖြူများအဖြစ် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော အလောင်းများသည် နေရာအနှံ့တွင်ရှိနေပြီး အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာမြင်ကွင်းဖြစ်နေသည်။

“မတရားမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျက်စီးစေသည်သာ…”

ဤအပျက်အစီးများကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် မူလက လင်မိသားစုဝင်များ၏ နှုတ်မှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုအစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ရှီမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချီရှန်မြို့သို့ ပြန်မသွားဘဲ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းပါးသော နတ်ဆိုးတောအုပ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

မကြာမီပင် လော့ချန်သည် နတ်ဆိုးတောအုပ်၏ အစွန်းပိုင်းတွင် တောင်ကျရေနံဘေးရှိ ပြန့်ပြူးသော မြေပြန့်တစ်နေရာကို ရှာတွေ့သည်။

“ဒီနေရာကောင်းတယ်…”

လော့ချန်သည် တောင်တက်ရေကစားရန် ထွက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဒုတိယလ ဒုတိယနေ့သို့ရောက်ရန် နှစ်ပတ်ကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် အာရုံစူးစိုက်ကျင့်ကြံရင်း နတ်တံတားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် ရွှေရောင်ရေကန်သည် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လှိုင်းထနေပြီး ရေကန်အလယ်တွင် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

စွမ်းအင်ဝိညာဉ်အလင်းသည် ရေကန်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ကြာစေ့တစ်စေ့အလား အပင်ပေါက်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ထွက်ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အောက်သို့ ရွှေ့လိုက်ရင်း ဒျန်တန်အတွင်းရှိ သွေးစက်တစ်စက်ကို သတိပြုမိသည်။

ထိုသွေးစက်သည် တောက်ပလျက် အလွန်ပြင်းထန်သော သက်ဝင်စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ဖြာထုတ်နေသည်။

“သုံးကြည့်ရမလား…”

လော့ချန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသွေးစက်ကို အသုံးပြုရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤသွေးစက်သည် အလွန်ပင် အားကောင်းလွန်းသည်။ ဖြာထုတ်နေသော သက်ဝင်စွမ်းအင်လှိုင်းများကိုပင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လော့ချန်သည် ဤသွေးစက်၏ စွမ်းအားကို သူခံနိုင်ရည်မရှိမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက အလဟဿဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားကာ အကျိုးထက် အဆိုးပိုဖြစ်လာနိုင်သည်။

“ရပြီ… နတ်တံတားအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးမှ ဆက်လုပ်ကြည့်တော့မယ်… အခုတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်နဲ့ပဲ ကျင့်ကြံလိုက်ဦးမယ်…”

စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး လော့ချန်သည် စိတ်နိုးဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်လိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသစ်သားသေတ္တာထဲတွင် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ကျောက်များ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိသည်။

“အူး…”

သူ၏ အနည်းငယ်ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော နဂါးချီစွမ်းအင်သည် လေထဲတွင် ဝဲလည်လျက် ဝိညာဉ်ကျောက်ထဲရှိ သားရဲဝိညာဉ်များကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ထိုးတက်လာသည့်အတွက် လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်များကို စုပ်ယူသန့်စင်ရာတွင် အလွန်လျင်မြန်လာသည်။

သုံးနာရီခန့်သာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူသည် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးကို လုံးဝစုပ်ယူသန့်စင်ပြီးစီးသွားသည်။

အချိန်သည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားသည်။

သစ်သားသေတ္တာထဲရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်များ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် လော့ချန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်ဝိညာဉ်အလင်းသည် ပို၍ တောက်ပလာပြီး ၎င်းပတ်လည်တွင် ကြက်ဥအရွယ်စွမ်းအင်ပူဖောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအလင်းသည် ရေကန်တစ်ခုလုံးကို တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်းသည် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သော မီးတောင်တစ်ခုနှင့် တူလျက်ရှိသည်။

“ဒီလိုဆက်သွားရင်… သုံးရက်အတွင်း စွမ်းအင်ဝိညာဉ်အလင်းက စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မယ်…”

လော့ချန်၏ အသံထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုအနည်းငယ်ရောယှက်နေပြီး မထင်မှတ်ထားသည့် အံ့ဩမှုလည်း ပါဝင်နေသည်။

တစ်ခါက ချန်လင်းယူ ပြောဖူးသည်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်မှ စွမ်းအင်ဝိညာဉ်အလင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် သူမသည် သုံးလလေးလခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် လော့ချန်သည် သုံးရက်လေးရက်သာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည့် လက္ခဏာများကို မြင်တွေ့လာရသည်။

“ဟုတ်ပြီ… ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်မှာ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပေးရတယ်… ငါက သိုင်းဝိညာဉ်သားရဲဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူကျင့်ကြံတာကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဆက်လက်ထိုးတက်လာပြီး တူညီတဲ့အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတယ်… အခြေခံအုတ်မြစ်က အလွန်ခိုင်မာတာကြောင့် တိုးတက်မှုက မြန်ဆန်တာပေါ့…”

လော့ချန်သည် အဓိကအကြောင်းအမှတ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်သွားပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်… ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် နတ်တံတားအဆင့်ကို အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်…”

နတ်တံတားအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးသည်နှင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားသည် ထပ်မံထိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။

စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ထရပ်လိုက်သည်။

အချိန်အကြာကြီး အပြည့်အဝကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသည့်အတွက် ဆက်လက်ကျင့်ကြံပါက အကျိုးထက် အဆိုးပိုဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ခဏအနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် ကြယ်တစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ဖမ်းဆီးပြီးနောက် လော့ချန်သည် ၎င်းကို ရိုးရှင်းစွာ မီးဖုတ်ကာ အရသာရှိရှိ စားသုံးလိုက်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများသည် စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် အချိန်ကြာရှည် အစာငတ်မှုနှင့် ရေငတ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။

သို့သော် အစာစားလိုစိတ်ကိုမူ စွမ်းအင်ဆေးလုံးဖြင့် ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသောက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် မီးလျှံရာဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဓားစွမ်းရည်ကို ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ ဓားလမ်းအဆင့်သည် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ပိုင်းဖြတ်ခြင်းဓားစွမ်းရည် လေးကွက်နှင့်ပတ်သက်၍ အသစ်အဆန်းသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများစွာ ရရှိလာခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ထိုအရာများကို ကျွမ်းကျင်အောင် ကျင့်ကြံရန် အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။

“လေပြတ်ဖြတ်နည်း…”

“ချီ…”

ဓားတစ်ချက်ထိုးထွက်လိုက်သည့်အခါ လေထုသည် ရုတ်တရက် စေးကပ်လာသည့်နှယ် ရေထဲတွင်ရှိနေသလို ခံစားရသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ဓားအလင်းသည် အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် မျက်စိအာရုံ၏ အမှားအယွင်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ထင်နိုင်ပေသည်။

တစ်ကွက်ပြီးသည့်နောက် လော့ချန်သည် နောက်ထပ်တစ်ကွက်ကို ဆက်လက်ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

“ပလပ်…”

ဓားသွားတစ်ချက်လှုပ်ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ဓားစွမ်းအင်တစ်စုံသည် တောင်ထိပ်ပေါ်မှ တိမ်လှိုင်းများအလား လွှမ်းခြုံထွက်ပေါ်လာသည်။

“တိမ်ယံတည်နေရာ…”

“လျှပ်စီးဖြတ်သန်းမှု…”

“မိုးကြိုးသံ…”

လော့ချန်သည် ဓားတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်လက်ထုတ်သုံးရင်း ဓားအကွက်များသည် ပို၍ လျင်မြန်လာသည်။

တဖြည်းဖြည်း သူသည် အချိန်နှင့် နေရာအာကာသကို မေ့လျော့သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မေ့လျော့သွားကာ စိတ်ထဲတွင် လက်ထဲရှိ ဓားတစ်ချောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူသည် ထူးကဲဆန်းကြယ်သော အလွတ်အာရုံအခြေအနေထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ…”

ဓားအလင်းများ လှုပ်ရှားလျက်ရှိရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဓားအကွက်လှုပ်ရှားမှုများကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲတွင် ဓားအလင်းများသာ တိမ်လှိုင်းများ လှုပ်ရှားသည့်နှယ်၊ လျှပ်စီးများ ဖြတ်သန်းသွားသည့်နှယ်၊ မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည့်နှယ် မြင်တွေ့ရသည်။

အချိန်မည်မျှကုန်လွန်သွားသည်ကို မသိရသော်လည်း လော့ချန်သည် မြေပြင်ကို ခြေဖျားထိပ်ဖြင့် တစ်ချက်ထိလိုက်ပြီး တိမ်တစ်စင်းအလား လေထဲတွင် ဝဲလည်လျက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သဘာဝကျစွာပင် မီးလျှံရာဓားသည် မီးခိုးငွေ့အနည်းငယ်မျှမပါရှိဘဲ တစ်ချက်ထိုးထွင်းလိုက်သည်။

ဓားစွမ်းအင်သည် လှိုင်းထန်လျက် ကြီးမားသော ဓားစွမ်းအင်လေပြွန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ တောအုပ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ဘုန်း…”

မြေပြင်သည် တုန်ခါလျက် သစ်သားအပိုင်းအစများ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

လော့ချန်သည် သတိပြန်လည်ရရှိလာချိန်တွင် သူ့ရှေ့ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် အကျယ်ဆယ်မီတာခန့်၊ အရှည်ရာမီတာခန့်ရှိသော ဖြောင့်တန်းတန်းလမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးသည် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။

အခန်း (၃၃၈) ပြီးပါပြီ။