လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု အဆင့်မြင့်

လော့ချန်သည် နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း ဓားသိုင်းကွက်ကို ထပ်မံလေ့ကျင့်လိုက်သည်။

စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးမှသာ သူရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ချင်း...”

ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ရာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဓားသွားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များကို လှိုင်းထစေကာ တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော နတ်ဆိုးသားရဲများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသလို အားလုံးတိတ်ဆိတ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ငြိမ်သက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဟမ်... ဓားသိုင်းအဆင့်က ထပ်မံတက်လှမ်းတော့မယ်လား...”

ဓားသိုင်းအဆင့်၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

သူသည် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု၏ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ရက်ပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။

ဤမျှလျင်မြန်စွာ ထပ်မံတက်လှမ်းနိုင်ပြီး လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု၏ အဆင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါးဖြစ်နေမည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဓားသိုင်းအဆင့်၏ ကျင့်ကြံမှုသည် မည်မျှခက်ခဲနက်နဲသနည်း။

ဂိုဏ်းသုံးခုမှ အပြင်စည်းဓားသမားများ မရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိပြီး ထူးချွန်သူများလည်း မရေတွက်နိုင်သော်လည်း လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှုကို သိမြင်နိုင်သူမှာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

ယန်ချင်းရှုံးသည် ဓားသိုင်းကို လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု၏ အဆင့်မြင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရာစုနှစ်တစ်ခုတွင် တစ်ဦးသာရှိသည့် ထူးချွန်သော ဓားသမားအဖြစ် သမုတ်ခံခဲ့ရသည်။

“ဒါက မြန်လွန်းတယ်... ငါကိုယ်တိုင် နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း ဓားကွက်ကို ဖန်တီးခဲ့လို့လား...”

လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားမိပြီး တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်သည်။

“ရတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ...”

အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် လော့ချန်သည် ဤပြဿနာကို နက်နက်နဲနဲဆက်လက်စူးစမ်းရန် မရည်ရွယ်တော့ချေ။

အကြောင်းရင်းအမှန်ကို နောင်တစ်ချိန်တွင် သဘာဝကျကျ သိရှိလာမည်သာဖြစ်သည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်...

လော့ချန်သည် လင်ကျန်းမြို့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကို အဝေးမှမြင်လိုက်ရသဖြင့် မြင်း၏ကြိုးကို ဆွဲတင်ကာ အမြန်နှင်လာခဲ့သည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် လူအုပ်ထဲတွင် ဓားနှင့်လှံ ကိုင်ဆောင်ထားသော သိုင်းသမားများစွာပါဝင်သည်။

ထိုသူများသည် သုံးယောက်စီ ငါးယောက်စီအုပ်စုဖွဲ့ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း သိုင်းလောကအကြောင်းကို ကျယ်လောင်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဆွေးနွေးမှု၏ ဦးတည်ရာမှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျင်းယူတောင်ထိပ်တွင် ကျင်းပမည့် ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲပင်ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား... လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ ယန်ချင်းရှုံးက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဓားသိုင်းအဆင့်ကို လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှုရဲ့ ပြည့်စုံမှုအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့...”

“ဘယ်မကြားပဲ နေမလဲ... ထူးချွန်တဲ့ သမီးတော်ပဲ... ဒီလိုအမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် သူမဟာ မကြာခင် ဓားရည်ကို သိမြင်နိုင်လိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် အဆင့်ကျော်လွှားတိုက်ခိုက်မှုဟာ သူမအတွက် ထမင်းစားရေသောက်သလောက် လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်... ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ ထိပ်တန်းဓားကျင့်ကြံသူအဖြစ် သူမကသာ ထိုက်တန်တယ်...”

“ဒါက စောစောစီးစီးပြောလို့မရသေးဘူး... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အရိပ်မဲ့ဓား ဖေ့ကျွယ်ကလည်း လျှော့တွက်လို့မရနိုင်တဲ့သူပဲ... သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းအဆင့်က လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်သာဖြစ်ပေမဲ့ သူကျင့်ကြံထားတဲ့ မြန်နှုန်းမြင့်ဓားကွက်က အတော်ထူးချွန်တယ်... ဓားတစ်ချက်နဲ့ ဓားစွမ်းအင် သုံးဆယ့်ခြောက်ခုကို ခွဲထုတ်နိုင်တယ်တဲ့...”

“အင်း... ဖေ့ကျွယ်ကလည်း မဆိုးဘူး... ဘယ်သူက ပိုထူးချွန်တယ်ဆိုတာ တစ်ပွဲတိုက်ကြည့်မှသာ သိရလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ယန်ချင်းရှုံးသည် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု၏ ပြည့်စုံအဆင့်သို့ သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤသတင်းက သူ့စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းသုံးခု၏ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် ထိပ်ဆုံးဓားသမားဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို သူလည်း ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ပေါက်လာသည်။

“ငါကတော့ ဒီတစ်ကြိမ်ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ဟွာကျင်းယန်က ပြိုင်ဘက်မရှိဘူးလို့ ထင်ထားပေမဲ့ ယန်ချင်းရှုံးက လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု ပြည့်စုံအဆင့်ကို သိမြင်နိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူနဲ့တစ်ကွက်တိုက်ဖို့ အရည်အချင်းရှိလာပြီ...”

“ဒါလည်း မသေချာဘူး... ဟွာကျင်းယန်က တစ်လကျော်လောက်ကတည်းက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်တစ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းရှိတယ်တဲ့... အဲ့ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူက ပြိုင်ဘက်ကို အပြတ်အသတ်ဖိနှိပ်ပြီး အသက်ရှုဖို့တောင် အခွင့်မပေးခဲ့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်...”

“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်တစ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားကို ဖိနှိပ်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်တဲ့လား... ဒါက သိပ်ကို အင်အားကြီးလွန်းတာပဲ... ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကပဲ ပထမရမှာ သေချာသွားပြီ...”

ရုတ်တရက် အရပ်ရှည်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးက ရယ်လျက်ပြောသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေက အမြင့်ဆုံး ဘယ်နံပါတ်ထိ ရောက်နိုင်မယ်လို့ မင်းတို့ထင်လဲ...”

“ဟား... ဟား... ဒါကတော့ ပြောရခက်တယ်... အရင်က ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲတွေမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ရလဒ်က သိပ်မထူးချွန်ပေမဲ့ တပည့်တချို့က ထိပ်တန်းငါးဦးထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒီနှစ်မှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ကြီးက ထုံရွှမ်အဆင့်သုံးကို ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး သူရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတဲ့ဝိညာဉ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒါကြောင့် ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး...”

“ငါ့အထင်ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေက ထိပ်တန်းငါးဦးထဲ ဝင်ဖို့မပြောနဲ့ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးထဲတောင် ဝင်ဖို့ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

လူအုပ်ကြီးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး လာမည့် ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲအတွက် မစောင့်နိုင်တော့သည့်ပုံစံဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် အသုံးဝင်သော သတင်းများ မရရှိသဖြင့် မြို့တံခါးဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦးက လော့ချန်၏ အင်္ကျီလက်ဖျားတွင် တိမ်ပုံအမှတ်အသားကို မတော်တဆမြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ တိုးတိုးပြောသည်။

“တိုးတိုးပြော... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက် ဒီမှာရှိတယ်...”

“ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ... ငါတို့က အမှန်တရားကိုပဲ ပြောနေတာပဲ...”

မကြာခင်တွင် လော့ချန်သည် မြို့တံခါးသို့ရောက်ရှိပြီး ဝင်ကြေးပေးဆောင်ကာ လင်ကျန်းမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဆရာကြီး... သူပဲထင်တယ်...”

မြို့တံခါးအနီးတွင် ကျားကျားလျားလျားပုံစံရှိသော လူအုပ်တစ်စုသည် လူသွားလူလာများကို အကဲခတ်နေသည်။

လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အလယ်တွင်ရှိသော မျက်နှာတွင်ဓားရာရှိသူကို ဆွဲလှုပ်လိုက်သည်။

ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်က လော့ချန်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောသည်။

“ပုံတူနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ... မမှားနိုင်ဘူး... ငါ သူတို့ကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်မယ်... မင်းတို့ သူ့ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထား... လွတ်မသွားစေနဲ့...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်သည် ချက်ချင်းပင် ခမ်းနားထည်ဝါသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

စားသောက်ဆိုင်၏ တတိယထပ်ရှိ မိုးကောင်းကင်အမှတ်အသားပါသော အခန်းထဲတွင် လူငယ်နှစ်ဦးက အရက်သောက်နေကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်းတပည့်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို ပြသနေကာ နှစ်ဦးစလုံးသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်သည်။

ညာဖက်ရှိ လူငယ်၏ အကြည့်များသည် အေးစက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ ဗလာကျင်းနေသည်မှာ ဟန်ချီလင်းပင်ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီးဟန်... မင်းလက်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘယ်သူက ဒဏ်ရာပေးခဲ့တာလဲ...”

သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းပုံစံရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုစကားကြားရသဖြင့် ဟန်ချီလင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် အရက်တစ်ငုံသောက်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြောသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အရင်တစ်ခါ လော့ယန်မြစ်မှာ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်မိခဲ့ပြီး သတိမထားမိလိုက်လို့ပါ...”

သူသည် လော့ချန်ကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဟု လုံးဝပြောမည်မဟုတ်ပေ။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိသူတစ်ဦးက သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ဟု ပြောလျှင် ရှက်စရာဖြစ်ပြီး ထွက်ပေါ်သွားပါက လူအများက သရော်ရယ်မောကြမည်သာဖြစ်သည်။

အရပ်ရှည်လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။

“လော့ယန်မြစ်တဝိုက်က မကြာသေးခင်က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာမှန်တယ်... ကူးယွမ်မြို့နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... အဲ့ဒီမှာ တိုက်ပွဲကြီးတွေ အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်...”

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”

တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟန်ချီလင်းက ပြောသည်။

“ဝင်ခဲ့...”

ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဟန်ချီလင်းကို ရိုသေစွာ ပြောသည်။

“သခင်လေး... သင်သတိထားဖို့ မှာထားတဲ့သူက လင်ကျန်းမြို့ကို ရောက်လာပြီ...”

“ဟား... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ...”

ဟန်ချီလင်းက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များသည် ဓားသွားတစ်ချောင်းလို ထက်မြလာသည်။

အရပ်ရှည်လူငယ်က ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်၏ လက်ထဲရှိ ပုံတူကို သတိပြုမိပြီး အံ့ဩစွာ မေးသည်။

“ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ... အစ်ကိုကြီးဟန်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိတာလား...”

ဟန်ချီလင်းက မဖြေဘဲ လက်ညှိုးကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူတစ်စောင်သည် ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထား... သူက လင်ကျန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ ချက်ချင်း ငါ့ကို အကြောင်းကြားစမ်း...”

ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်က ငွေတစ်ရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ကာ ပြောသည်။

“သခင်လေး... ဘယ်လိုလုပ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းပဲဖြစ်နေရတာလဲ... တစ်သန်းနှစ်သိန်းလို့ မပြောထားဘူးလား...”

ဟန်ချီလင်းက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါက မပေးဘူးလို့ မင်းထင်နေလား... တစ်သန်းနှစ်သိန်းဆိုတာ ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး... သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထား... ဒီကောင်လေးကို လွတ်သွားစေရင် မင်းမှာ အသက်ဆယ်ချီ ရှိရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး...”

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့...”

ဓားရာမျက်နှာပိုင်ရှင်သည် ထပ်မံမပြောရဲတော့ဘဲ ချွေးတဒီးဒီးကျကာ ဆုတ်ခွာထွက်သွားသည်။

ထိုသူထွက်သွားပြီးမှ ဟန်ချီလင်းက လှည့်ပြီး ဖြေသည်။

“ညီလေးချင်ယန်... ဒီသူက လော့ချန်ပဲ...”

“လော့ချန်... ချီဂူးယွမ်ကို သတ်ခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီးကျင်းမင်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီကောင်လား...”

ချင်ယန်သည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး ဟန်ချီလင်းက အတည်ပြုသည်ကို မြင်လျှင် မျက်ခုံးတွန့်ကာ ပြောသည်။

“အစ်ကိုကြီးဟန်... ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေက သူ့ကို ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်စေပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွက် ဂုဏ်သတင်းရယူစေချင်တယ်လို့ ကြားတယ်... အစ်ကိုကြီးကျင်းမင်ကိုတောင် သတိပေးခံထားရတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒါက ဘာကိစ္စလဲ...”

ဟန်ချီလင်းက ဒေါသတကြီး သက်ပြင်းချလျက် ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါ သူ့အသက်ကို ယူမယ်... ဒီကောင်က ငါတို့မင်းသားတန်းကို စိန်ခေါ်ခဲ့ပြီး ငါ့ညီမလေးကိုတောင် ရက်ရက်စက်စက် ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်... သူ့ကို မသတ်ရင် ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ဘူး...”

“ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲအကြောင်းကိုပြောရရင် ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေက မျက်စိမမြင်နားမကြားဖြစ်နေကြပြီ...”

“အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတဲ့ ဒီကောင်က အပြင်စည်းတပည့်ပြိုင်ပွဲမှာ ကံကောင်းလို့ ပထမနေရာရခဲ့တာ... ဂိုဏ်းသုံးခုသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်လို့ ဘာထူးမှာလဲ... ဒါက ငါတို့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို လူတွေရဲ့ရှေ့မှာ အရှက်ကွဲအောင် တမင်လုပ်နေတာပဲ... ငါတို့က အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပြိုင်ပွဲထဲ ပို့လွှတ်လိုက်တယ်လို့ လူတွေက ပြောကြလိမ့်မယ်...”

အကြည့်ကို မြှင့်လျက် ဟန်ချီလင်းက ပြောသည်။

“ညီငယ်ချင်ယန်... မင်း ငါ့ကို အကူအညီပေးမလား...”

ချင်ယန်က ဖျတ်လတ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“အစ်ကိုကြီးဟန်က တောင်းဆိုလာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မှာလဲ... ဒီကောင်လေးက ငါတို့မင်းသားတန်းကို ရန်စရဲတယ်ဆိုတော့ သူဟာ သေဖို့ထိုက်တန်တယ်...”

“ကောင်းပြီ... အရက်သောက်ကြစို့...”

အခန်း (၃၄၀) ပြီးပါပြီ။