ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အရည်အချင်း၊ ကိုယ့်အားကိုယ်မသိသူ

လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ပြသပြီးနောက် လော့ယောင်နေထိုင်ရာ ထည်ဝါသောခြံဝင်းသို့ လွယ်ကူစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

“လော့သခင်လေး...”

အားမူသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရင်း လေးစားစွာ ကြိုဆိုလာပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။

“သခင်မလေးက ဒီမနက်မှာ လော့သခင်လေး လင်ကျန်းမြို့ကို ရောက်လာတော့မယ်လို့ ပြောနေတာ... ဒီလောက်တိုက်ဆိုင်နေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”

လော့ချန်က ရယ်ကာ မေးသည်။

“အစ်မကြီးလော့ယောင်ရော ဘယ်မှာလဲ...”

“သခင်မလေးက ဧည့်သည်တွေ့နေတယ်...”

“အို့... ဧည့်သည်တွေ့နေတယ်ဆိုရင် ငါမသွားတော့ဘူး... နောက်မှပဲ ပြန်လာမယ်...”

လော့ချန်သည် ဤအကြိမ် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ရောက်လာခြင်းမှာ ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်၏ ကျန်အကွက်များနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်ကို သိရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မိမိဖန်တီးထားသော နတ်ဆိုးမုန်တိုင်းစွမ်းရည်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေသေးသဖြင့် ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်အတွက် လိုအပ်ချက်မှာ ယခင်ကလောက် အလျင်စလိုမရှိတော့ပေ။

“လော့သခင်လေး ခဏရပ်ပါဦး... ဒီဧည့်သည်က သခင်လေးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောထားတယ်...”

လော့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။

“ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဟုတ်လား... ဘယ်သူလဲ...”

“အကြီးအကဲမို့လင်ရဲ့တပည့် လုချန်ရွှမ်ပါ...”

“အကြီးအကဲမို့လင်ရဲ့တပည့် ဟုတ်လား...”

“ဟုတ်တယ်... သူက သခင်လေးထားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးအနှစ်သာရတွေကို လာယူတာ...”

လော့ချန်သည် ခဏတွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝါးတောငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝါးတောနက်ရှိုင်းရာအရပ်တွင် ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး အဆိုပါ စားပွဲတွင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ လော့ယောင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပခုံးများမှာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားကာ ပိုးထည်ဝတ်ရုံရှည်သည် မြေပြင်ထိထိမိလျက် ယခင်အတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသည့် အလှတရားကို ဖော်ညွှန်းနေသည်။

လော့ယောင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေသူမှာ ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ ရုပ်ရည်ချောမောသူမဟုတ်သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် မြင့်မြတ်သော ကျက်သရေရှိမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ နောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော သူအိုကြီးတစ်ဦး ရပ်တည်နေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူကို သတိပြုမိသည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းသွားသည်။

ထိုသူသည် သူ့အား ဆရာကြီးချန်ရွှမ်ထက် မနိမ့်ကျသော ဖိအားတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး အနည်းဆုံး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ရမည်။

“ဟား... ဟား... လော့ချန်... ငါတို့ မင်းအကြောင်းကို ပြောနေတာ...”

လော့ယောင်သည် လော့ချန်ကို တွေ့မြင်သည်နှင့် ထရပ်လာပြီး နူးညံ့ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လော့ချန်ကို ကျောက်စားပွဲဘေးသို့ လိုက်ပို့လာသည်။

စကားရွှင်ရွှင်ပြောနေသည့် ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

လော့ယောင်က မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“ဒီသူက ငါ မင်းကို ပြောဖူးတဲ့ လော့ချန်ပဲ... ဒီဝိညာဉ်ဆေးအနှစ်သာရတွေကို သူပေးခဲ့တာ...”

ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် လော့ချန်သန့်စင်ပေးထားသော ဝိညာဉ်ဆေးအနှစ်သာရများကို ထည့်ထားသည့် ဆေးပုလင်းများစွာ တင်ထားသည်။

“ဒီသူက အကြီးအကဲမို့လင်ရဲ့ တတိယတပည့် လုချန်ရွှမ်ပါ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

လော့ယောင်သည် လော့ချန်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးရင်း ပြောသည်။

“အကြီးအကဲမို့လင်က မင်းကို ကိုယ်တိုင်လာတွေ့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ အခုအရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုရှိနေလို့ နောက်မှပဲ လာနိုင်မယ်တဲ့...”

“ကောင်းပြီ...”

လော့ချန်လည်း အကြီးအကဲမို့လင်ကို တွေ့ဆုံလိုသည်။

ထိုသူမှာ ကြယ်ရှစ်ပွင့်ဆေးသန့်စင်သူဖြစ်ပြီး ဖခင်၏ ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်သက်သာအောင် ကူညီပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ ရှိပေလိမ့်မည်။

လော့ယောင်က လော့ချန်အတွက် ကိုယ်တိုင်လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုချန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနှစ်မြို့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက စကားဖြတ်ပြီး ဝင်ပြောသည်။

“လော့ချန်... ငါ့ဆရာကြီးက မင်းအကြောင်းကို ပြောဖူးတယ်... မင်းက လူငယ်ထူးချွန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆေးသန့်စင်ရာမှာ ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းရှိတယ်တဲ့...”

လော့ချန်က ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရှိသေးသဖြင့် ပြောသည်။

“သာမန်ပါပဲ...”

လုချန်ရွှမ်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ပြုံးရင်း မေးသည်။

“ငါကတော့ သိပ်မတော်ပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ကြယ်သုံးပွင့်ဆေးသန့်စင်သူအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်... မင်းကရော အခု ကြယ်ဘယ်နှစ်ပွင့်ဆေးသန့်စင်သူလဲ...”

လော့ချန်တစ်ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့ကို တမင်တကာ အခက်တွေ့အောင် လုပ်လိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

ဆေးသန့်စင်သူတစ်ဦးဖြစ်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် မီးဖိုထိန်းချုပ်ပြီး ဆေးသန့်စင်ရန် လိုအပ်သည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများသာ ဆေးသန့်စင်သူဖြစ်နိုင်သည်မှာ သာမန်ဗဟုသုတတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ဆေးသန့်စင်သူဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကို မသိမည် မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်က မျက်နှာမပြောင်းလဲဘဲ ပြောသည်။

“ငါက ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တယ်...”

လုချန်ရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ်ပြုံးယောင်ထင်ပြီး ပြောသည်။

“ဟုတ်ပြီ... ငါကတော့ ရိုင်းစိုင်းမိသွားတာပဲ... ဒါဆို မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဘယ်အဆင့်လဲ...”

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်လာပြီး ထိုသူ၏ လှည့်ကွက်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လော့ယောင်ကို ပြောသည်။

“ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်ကျမ်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ သတင်းရပြီလား...”

လော့ယောင်က ခေါင်းခါပြသည်။

“တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးက လင်ယွမ်ပြတိုက်တွေကို ငါ စုံစမ်းပြီးပြီ... ဒီဓားစွမ်းရည်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိဘူး... အနီးနားနိုင်ငံတွေမှာပါ စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ထားပြီ... သတင်းရတာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားမယ်...”

“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါအရင်သွားတော့မယ်...”

လော့ချန်သည် နှုတ်ဆက်ပြီး လုချန်ရွှမ်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

လော့ယောင်က ထပြီး လိုက်ပို့ပေးသည်။

လုချန်ရွှမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ညွှန်ကြားသည်။

“ချန်အိမ်တော်ထိန်း... ဒီကောင်လေးနဲ့ သခင်မလေးလော့ယောင်က ဘယ်လိုဆက်နွှယ်မှုရှိလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုက လေးစားစွာ ဖြေသည်။

“ဟမ်း... ဘာမှဆက်နွှယ်မှုမရှိရင် အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင်တော့...”

အေးစက်စွာ ဟမ်းခနဲပြောပြီး လုချန်ရွှမ်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ခွက်ကို အားဖြင့် ချလိုက်သည်။

လော့ချန်နှင့် လော့ယောင်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

လော့ယောင်၏ ဆံနွယ်များမှာ မည်းနက်စွဲမက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှည်လျားလှပသည့်အပြင် ကွေ့ကောက်သော အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ လော့ချန်ဘေးတွင် လျှောက်လှမ်းလာရင်း သူမထံမှ မသိမသာ မွှေးရနံ့တစ်ခုသည် လော့ချန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

လော့ချန်သည် ယခင်ကိစ္စကို ပြန်တွေးရင်း မေးသည်။

“စီနီယာလုချန်ရွှမ်ရဲ့ ဆေးသန့်စင်ရေးအရည်အချင်းက အရမ်းမြင့်မားလား...”

လော့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

“သူက အကြီးအကဲမို့လင်ရဲ့ တပည့်သုံးယောက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အရည်အချင်း အမြင့်ဆုံးသူပဲ... နှစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ ကြယ်သုံးပွင့်ဆေးသန့်စင်သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်... လော့ချန်... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ...”

လော့ယောင်က လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။

သူမသည် အမှန်တကယ် သိချင်နေသည်။

လော့ချန်ကို ဆေးဘုရင်တစ်ဦးက အလေးထားသည်ဖြစ်ရာ ထူးခြားသော အရည်အချင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ သန်မာမှုသည် ဆေးသန့်စင်သူအတွက် အရေးကြီးဆုံး အရည်အချင်းဖြစ်သည်။

“မသိဘူး... စမ်းသပ်ဖူးတာ မရှိသေးဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြသည်။

လော့ယောင်က ဆွဲဆောင်ဖွယ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောသည်။

“ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက် အကြီးအကဲမို့လင်ရောက်လာရင် သူ့ကို မင်းအတွက် စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက်မယ်...”

“ကောင်းပြီ...”

လော့ချန်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ယခုအခါ မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို သိချင်နေသည်။

လော့ယောင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ ထွက်ခွာကာ လင်ကျန်းမြို့ကို ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းသည် လျှပ်စီးအလျင်ဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဆီသို့ ပြေးလွှားသွားသည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... တကယ်လိုက်လာတယ်... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတွေ...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းသွားသည်။

လင်ကျန်းမြို့သို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ထိုသူ၏ အဆင့်မှာ သိပ်မမြင့်မားသဖြင့် သူ ဂရုမထားခဲ့ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ သတိထားခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖုံးကွယ်နေသည့် အင်အားပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး အာရုံစူးစိုက်ထားသည့်အခါ အနီးဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းရာချီအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လွင်လာသည်။

“ဟန်ချီလင်း... နောက်တစ်ယောက်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦး...”

“ဟား... ငါ့ကို တကယ်အထင်ကြီးနေတာပဲ... အကူအညီပါ ခေါ်လာသေးတယ်...”

“လာစမ်းပါ... မကြာခင် မင်းတို့ကို နောင်တရအောင် လုပ်ပြမယ်...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်ရင်း အကြည့်များထဲတွင် ထက်မြက်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

အခြားအတွင်းစည်းတပည့်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ဟန်ချီလင်းထက်ပင် အားနည်းနေသေးပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပထမအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပုံရသည်။

လော့ချန်၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပေ။

သို့ရာတွင် ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများဖြစ်ပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့ နှစ်ဦးလုံးကို ဖမ်းဆီးရန် အစီအစဉ်တစ်ခု လိုအပ်မည်။

“ဟုတ်ပြီ... အဲဒီနေရာကို သွားမယ်...”

လော့ချန်သည် မြင်းဗိုက်ကို ညှစ်လိုက်ရင်း အနောက်မြောက်ဘက်သို့ အရှိန်မြှင့်ပြီး ပြေးလွှားသွားသည်။

“ဟီး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းကို တောင်ပံပါရင်တောင် ထွက်မပြေးနိုင်အောင် လုပ်မယ်...”

တိမ်လွှာများထက်တွင် ဟန်ချီလင်းက အေးစက်စွာ ရယ်သည်။

အင်အားအရ သူတစ်ဦးတည်းပင် လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

သို့ရာတွင် လော့ချန်၏ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ခက်ခဲသဖြင့် ယခင်က သင်ခန်းစာရခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သေချာစေရန် ချင်ကျောက်ကို အကူအညီအဖြစ် ခေါ်လာခဲ့သည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူနှစ်ဦးဖြင့် ထုံရွှမ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရန် မအောင်မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“အစ်ကိုဟန်... အခုလုပ်လိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား...”

ချင်ကျောက်သည် လော့ချန်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လှုပ်ရှားလိုစိတ်ပြင်းပြလာသည်။

ဟန်ချီလင်းက ခေါင်းခါပြသည်။

“ဒီနေရာက လင်ကျန်းမြို့နဲ့ သိပ်နီးကပ်လွန်းတယ်... နည်းနည်းထပ်စောင့်ကြည့်ပြီး မထင်မှတ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ရမယ်...”

ချင်ကျောက်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“သူ့ကို ငါတို့လက်ထဲ ဖမ်းမိရင် ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး...”

“မင်းက သူ့ကို ဖမ်းထားဖို့ပဲ တာဝန်ယူ... သူ့အသက်ကို ငါကိုယ်တိုင်ယူမယ်...”

ဟန်ချီလင်းသည် လော့ချန်ကို အရိုးထဲထိ မုန်းတီးနေသဖြင့် သူ့လက်ဖြင့် လော့ချန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လိုအပ်သည်။

“ကောင်းပြီ...”

မီးလျှံရတနာမြင်းသည် အပြည့်အဝအရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေပြီး ခဏအကြာတွင် လင်ကျန်းမြို့မှ မိုင်ရာချီဝေးကွာသွားသည်။

ရှေ့တွင် အန္တရာယ်များပြည့်နှက်နေသော တောင်တန်းများ ဆက်လက်ဆန့်တန်းလျက်ရှိပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့်အလား ထူထပ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ထိုတောင်တန်းများအလယ်တွင် အနံဆယ်ပေကျော်ရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် ချောက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

ဝေးဝေးမှ ကြည့်လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားဖြင့် မြေကြီးကို ခုတ်ထစ်ထားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

“ကောင်းတဲ့နေရာ...”

ချောက်ကြီးကို မြင်သည်နှင့် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ ချောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“လုံလောက်ပြီ...”

ဟန်ချီလင်းသည် ထပ်မံသည်းခံလိုစိတ်မရှိတော့ပေ။

ချင်ကျောက်က ရယ်ရင်း ပြောသည်။

“ဒီချောက်ကြီးက ဒီလောက်ကျဉ်းမြောင်းနေတာ... သူထွက်ပြေးဖို့ နေရာမရှိဘူး... ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းမြေပဲ...”

“မမှားဘူး... ငါတို့ ဆင်းသွားမယ်...”

“ဝှစ်... ဝှစ်...”

သူတို့နှစ်ဦး အရှိန်မြှင့်လိုက်ရင်း လျှပ်စီးသဖွယ် ပုံရိပ်များဖြင့် ချောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချောက်ထဲတွင် အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့နေပြီး သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့နောက်ပျံသန်းကာလိုက်ရင်း အရှိန်ကို အဆုံးထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် ဟိန်းဟောက်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကောင်စုတ်လေး... မြင်းပေါ်က ဆင်းပြီး အလွတ်သေစမ်း...”

ချင်ကျောက်က အေးစက်စွာ ရယ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်များ ထိုးထွက်လာပြီး လက်ရုံးရွယ်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဟင်... လူကရော ဘယ်မှာလဲ...”

မြင်းကုန်းနှီးပေါ်တွင် ဘာမှမရှိဘဲ လူရိပ်လူယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။

“သတိထား... အန္တရာယ်ရှိတယ်...”

ဟန်ချီလင်းသည် လော့ချန်ထံမှ လှည့်စားခံရဖူးသဖြင့် မြင်းကုန်းနှီးပေါ်တွင် လူမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အေးစက်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်သည် ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် ဗီဇအလျောက် ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုနောက်တစ်ကြိမ်တွင်...

“ဝှစ်...”

ဘေးဘက်ကျောက်သားချောက်ကမ်းပါးမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ အထက်သို့ ခုန်တက်လာကာ အိုးပုံစံ လက်သီးအင်အားတစ်ခုသည် ချင်ကျောက်ကို ဖိသိပ်လာသည်။

“မင်းလောက်နဲ့တင်လား... ကိုယ့်အားကိုယ်မသိဘူး...”

ချင်ကျောက်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အေးစက်စွာ ရယ်ရင်း ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ လက်ဖဝါးဖြင့် တန်ပြန်ရိုက်ချက်ဖြင့် တုန့်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

သွေးမိုးသဖွယ် လေထဲတွင် ပန်းပွင့်သည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချင်ကျောက်သည် အော်ဟစ်မြည်တမ်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် အိုးပုံစံလက်သီးအင်အားဖြင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

အခန်း ၃၄၁ ပြီးပါပြီ။