ဟန်ချီလင်းနှင့် ထပ်မံတိုက်ပွဲ
Vol. 23 Ch. 342
“ဘုန်း…”
လက်သီးရိုက်ချက်အသံနှင့်အတူ ဟန်ချီလင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်သီးစွမ်းအင် ထိမှန်ကာ နောက်သို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း လွင့်ထွက်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြိုကျသွားစေသည်။
ဟန်ချီလင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ချီစွမ်းအင်များ ပန်းထွက်လာကာ ခြေလှမ်းတစ်ချက်ဖြင့် အနီးအနားရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများကို လွင့်စင်သွားစေပြီး ပြိုကျရာပျက်စီးမှုထဲမှ လှမ်းထွက်လာသည်။
“ဟိတ်ကောင်… ငါမင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်…”
ချင်ယန်၏ ပုံပျက်ပန်းပျက်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ချီလင်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ပြင်းပြစွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။
သူမထင်ထားခဲ့သည်က လော့ချန်သည် သူတို့၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို သိရှိသွားပြီး ထွက်ပြေးရန် အလျင်မလိုဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ချင်ယန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သေးသည်။
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
လော့ချန်သည် ဟန်ချီလင်းအား အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်တစ်ပြက်လှုပ်ရှားကာ ဟန်ချီလင်းဆီသို့ အပြည့်အဝပြေးဝင်သွားပြီး မီးလျှံဓားကို လေထဲတွင် တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဖျစ်…”
မိုးကြိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ချွန်ထက်သော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ပြေးဝင်သွားသည်။
“ဟမ်… ဒါကလေးကစားစရာပဲ… ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်က ငါအာရုံမထားမိလို့ မင်းရဲ့လှည့်ကွက်ထဲ ဝင်သွားခဲ့တာ… မင်းလို အငယ်စားကောင်လေးက ငါနဲ့ရန်သူဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား… အခုငါမင်းကို ပြမယ်… ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကွာဟချက်က ဘယ်လောက်ကြီးမားလဲဆိုတာ… ဘယ်လိုမျိုး စိတ်ပျက်အားငယ်ရမလဲဆိုတာ…”
လော့ချန်က သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ချီလင်းသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ချီစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင်လက်ဖဝါးရာတစ်ခုသည် ဓားစွမ်းအင်ကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ အင်အားပြင်းထန်သည့် စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် တစ်ပြိုက်နက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သန့်စင်သော ချီစွမ်းအင်အဖြစ် လွင့်စင်ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“ဟမ်…”
ဟန်ချီလင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။
သူ၏ ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် အင်အား၏ ဆယ်ပုံရှစ်ပုံခန့်ကို အသုံးပြုထားသော်လည်း ရလဒ်မှာ ရိုးရှင်းစွာ တန်းတူရည်တူသာ ဖြစ်နေသည်။
ပြီးခဲ့သောတစ်ကြိမ်က လော့ချန်၏ ဓားစွမ်းရည်သည် ဤမျှလောက် ထက်မြက်မှုမရှိခဲ့ပေ။
“ဖျတ်…”
သူအံ့အားသင့်နေသည့် အချိန်အတွင်း လော့ချန်သည် ဟန်ချီလင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“တစ်အိုးစွမ်းအင်…”
ချီစွမ်းအင်များ တုန်ခါလှုပ်ရှားလာပြီး နားရွက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်သုံးချောင်းရှိသော ဧရာမအိုးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လော့ချန်၏ လက်သီးပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေပြီး လေထုကို ပေါက်ကွဲသံဖြင့် ဖြတ်ကျော်ကာ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုးထွက်သွားသည်။
“မင်းကို ငါအစောကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား… ဖျက်စီးလိုက်စမ်း…”
လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားသည် ပြင်းထန်ကြောင်း ဟန်ချီလင်းသိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဖြတ်လှဲလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်သည် ဧရာမလင်းယုန်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘုန်း…”
လင်းယုန်ချီစွမ်းအင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမအင်အားကြောင့် ဟန်ချီလင်းသည် ဆက်လက်နောက်ဆုတ်သွားရပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေသည်။
ဤလက်သီးတစ်ချက်၏ အင်အားသည် ပြီးခဲ့သောတစ်ကြိမ်ထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ပေါင်နှစ်သန်းကျော်ရှိသည်။
ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးတွင် ဤမျှလောက် ဧရာမအင်အားရှိနိုင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဟန်ချီလင်း ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် ချွန်ထက်သော ဓားအလင်းတစ်ခုသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။
“နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်နေပြီး တိုက်ခိုက်မှုများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တရစပ်စီးဆင်းနေသည်။ ဓားတစ်ချက်ကို အပေါ်မှအောက်သို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ဧရာမဓားစွမ်းအင်သည် မုန်တိုင်းတစ်ခု ပုံစံဖြစ်ပေါ်လာပြီး လေစီးကြောင်းများကို လှုပ်နှိုးကာ ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုးထွက်သွားကာ လေဟာနယ်တွင် ထင်ရှားသော အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။
“မင်းသေရမယ်… အစိမ်းရောင်ကောင်းကင်လင်းယုန်လက်ဖဝါး…”
ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်းသည် အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် လုံးဝရှောင်ဖယ်ရန် အချိန်မမီတော့သည့်အတွက် ဟန်ချီလင်းသည် ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့်အဆင့် ငှက်သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ညာလက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဧရာမအစိမ်းရောင်လင်းယုန်ခြေသည်းတစ်ချောင်းကို စုစည်းလိုက်ကာ ဓားစွမ်းအင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးကျသံတစ်ခုနှင့်အတူ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။
ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်းနှင့် အစိမ်းရောင်လင်းယုန်ခြေသည်းတို့ ထိတွေ့သည့်အချိန်တွင် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“ဖူး…”
ဟန်ချီလင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် သွေးတစ်လုပ် အန်ထွက်ကာ ညာလက်တစ်ဖက်လုံးသည် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ဓားရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
ထပ်မံပြီး ပြေးဝင်လာသည့် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ချီလင်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးများ ထောင်ထလာသည်။
သူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက သူ့ကို ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်နေသည်။
သူ အမှတ်ရနေသည်မှာ တစ်လခန့်က လော့ချန်၏ ဓားစွမ်းအင်သည် သူ၏ အကာအကွယ်ချီစွမ်းအင်ကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဟန်ချီလင်းသည် မတော်တဆ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည်။ သူ့ရှေ့ရှိသူသည် လော့ချန်မဟုတ်ဘဲ လော့ချန်၏ အရေခွံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင် တစ်လအတွင်း လူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် ဤမျှလောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာပုံပြင်သာ ဖြစ်သည်။
“နတ်ဆိုး… ဒီကောင်လေးက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ… ထွက်ပြေးရမယ်…”
အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် အစပိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်ချီလင်းသည် ချီစွမ်းအင်များကို အရူးအမူး လှုံ့ဆော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တောင်ကြားမှ ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။
“မင်းထွက်ပြေးလို့ မရဘူး…”
လော့ချန်သည် အစောကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတစ်ချက်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟန်ချီလင်းထက် ဦးစွာရောက်ရှိကာ သူ၏အပေါ်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အောက်ကိုဆင်းစမ်း…”
လေထဲတွင်ရှိနေရင်း လော့ချန်သည် မီးလျှံဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အင်အားအပြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ပိုင်းချလိုက်သည်။
“နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း…”
ယခင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည့် ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဟန်ချီလင်းကို ထိမှန်သွားသည်။
“အား…”
ဟန်ချီလင်းသည် ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်း ထိမှန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားသည်။
ရုန်းကန်ထလိုက်ပြီး ဟန်ချီလင်းသည် ရပ်တန့်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေပြီး အလျင်အမြန်ပြန်လည် အရှိန်မြှင့်ကာ တောင်ကြားအပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။
တောင်ကြားမှ ထွက်ပြေးနိုင်လျှင် ကျယ်ပြောသောနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်မြင့်သည်ဖြစ်စေ၊ ပင်လယ်ကျယ်သည်ဖြစ်စေ၊ လော့ချန်သည် မည်မျှပင် သန်မာနေပါစေ၊ သူ့အား တစ်ဖျားမျှပင် ထိခိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“မိုးကြိုးသံ…”
လော့ချန်သည် ဟန်ချီလင်းအား လိုရာဆန္ဒပြည့်ဝစေရန် မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ သူသည် အကွာအဝေးမှ အလျင်မြန်ဆုံးဓားစွမ်းရည်တစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဖျစ်…”
မိုးကြိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဓားစွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်လာသည်။
လေဟာနယ်တွင် အလင်းတစ်ခုလျှပ်တစ်ပြက်ဖြတ်သွားပြီး ဟန်ချီလင်းသည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ထပ်မံထိမှန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ချောက်နံရံကို လူပုံစံတွင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“ဘုန်း…”
ကျောက်သားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟန်ချီလင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သေစမ်း… ဟဲ့ကောင်လေး… ငါမင်းကို အသက်စွန့်ပြီး တိုက်မယ်…”
ဟန်ချီလင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အရှက်တကွဲနှင့် ဒေါသတရားများက သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားများကို လုံးဝလွှမ်းမိုးလိုက်သည်။
“အစိမ်းရောင်လင်းယုန် ကောင်းကင်ဖောက်…”
ဟိန်းဟောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟန်ချီလင်းသည် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုက်နက် ထုတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်များသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့်တူသော ချွန်ထက်သည့် လင်းယုန်ခြေသည်းနှစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လော့ချန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်… မင်းက အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်မှာကို ငါမကြောက်ဘူး… မင်းထွက်ပြေးမှာကိုသာ ငါစိုးရိမ်တာ…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် လျှပ်တစ်ပြက်လက်လာပြီး မီးလျှံဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်လေပြွန်ကိုးခုသည် အရူးအမူး လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့၊ သူ၏ စိတ်သည် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဗျစ်…”
ချွန်ထက်သော အရိပ်အလင်းတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လေနှင့်တိမ်များကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။
“နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း…”
ပုံစံမှာ နဂါးရှည်တစ်ကောင်နှင့်တူသော ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်းသည် ဖောက်ထွင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ချွန်ထက်မှုသည် မိုးမြေကို ဖောက်ထွင်းနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
“ဘုန်း…”
အကြီးမားဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနှစ်ခုသည် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် ထောင်ပေါင်းများစွာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်မိသွားသည်။
တစ်ကြိမ်တိုင်း ထိတွေ့မှုတွင် လေထုသည် ရေလှိုင်းကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး အနီးအနားရှိ တောင်ကျသောကျောက်သားများသည် လေဖြင့် ပုံစံပျက်သွားသည့်အလား ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆယ်မီတာအကွာအဝေးအတွင်း အရာအားလုံးသည် တစ်ပြိုက်နက် ဖျက်ဆီးခံရသည်။
“ရှူး…”
လော့ချန်သည် မီတာရာကျော် လွင့်ထွက်သွားသည်။
ဟန်ချီလင်းမှာ ပို၍ဆိုးရွားပြီး ကျန်ရှိသော စွမ်းအင်အား ထိမှန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချောက်နံရံထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိပြီး သွေးများကို မရပ်မနား အန်ထွက်နေသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ငါအပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါက ဘယ်လိုဓားအကွက်လဲ… လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ မင်းရဲ့ဓားစွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ ရောက်ရှိနေပြီလား…”
ဟန်ချီလင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး မယုံနိုင်စွာ ဖြစ်နေသည်။
သူဒဏ်ရာရထားသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် သိသိသာသာ လျော့ကျမသွားပေ။ အနည်းဆုံး ဆယ်ပုံရှစ်ပုံခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ယခုလက်ဖဝါးတစ်ချက်တွင် သူသည် အစွမ်းကုန်ဆုံးသော စွမ်းအားများဖြင့် ထုတ်လွှတ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အင်အားသည် မည်သည့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပထမအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားမျိုးကိုမဆို ဖျက်ဆီးနိုင်ရန် လုံလောက်သော်လည်း ဤသည်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်က သူ့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
လော့ချန်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားသည် ထင်သည့်အတိုင်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း ဤမျှလောက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ထိန်းထားနိုင်သေးသည်။
အကယ်၍ သူသည် အပြည့်အဝအင်အားနှင့် ရှိနေခဲ့ပါလျှင် ဤတိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
ညဉ့်အချိန်ကြာရှည်ပြီး အိပ်မက်များများစားစားဖြစ်ပေါ်မည်ကို မလိုလားသဖြင့် လော့ချန်သည် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာပြီး ဟန်ချီလင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဟန်ချီလင်း၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယခင်ဓားတစ်ချက်သည် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝပြိုလဲသွားစေပြီး လော့ချန်ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ အလျင်အမြန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လော့ချန်… ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့… မင်းငါ့ကို မသတ်ရင် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုမဆို ငါလက်ခံမယ်…”
“ထပ်ပြီး မင်းအတွက် သတင်းတစ်ခုလည်း ပြောပြပေးနိုင်တယ်… ဒီသတင်းက မင်းရဲ့အသက်နဲ့ ဆိုင်တယ်… မင်းစိတ်ဝင်စားမှာ သေချာတယ်…”
အခန်း (၃၄၂) ပြီးပါပြီ။