နဂါးဗိမာန်သို့ရောက်ရှိရာ လမ်းပေါက်

ကြယ်ရာပေါင်းများစွာ ဖြန့်ကျက်ထားသည့် ကောင်းကင်ယံသည် တလက်လက် တောက်ပလျက်၊ ကြယ်တန်းများကမူ ပိုးသားကဲ့သို့ လှပစီးဆင်းနေသည်။

မြင့်မားသော နဂါးမြည်သံတစ်ခုကြားလျှင် လော့ချန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောက်ပလှသော ကြယ်များအားလုံး အသက်ဝင်လာကာ တိမ်များကို ဝါးမျိုလိုက်၊ မီးခိုးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဦးချိုဖြစ်ထွန်းနေသော ဧရာမနဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုနဂါးတစ်ကောင်ချင်းစီ၏ အရှည်မှာ မည်မျှရှိသည်ကို မသိရသော်လည်း စကြဝဠာအတွင်း ဝဲပျံနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိမ်မွေ့သော ရောင်စဉ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နတ်ဘုရားရောင်ခြည်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နိုင်ငံပေါင်းများစွာ၊ သတ္တဝါသန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည့်နှယ် ထင်ရသည်။

ထိုနဂါးတစ်ကောင်သည် ပြည့်စုံသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို လော့ချန်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီးဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်လည်း စိတ်ထဲ၌ အံ့ဩမှုဖြစ်ပေါ်လျက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေရသည်။

ထိုနဂါးများစွာတို့သည် အားလုံးတစ်ပြိုင်နက် မော့ကြည့်နေသည့်နေရာမှာ အိပ်မက်ဆန်သော နတ်ဘုရားရောင်စဉ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် နဂါးဗိမာန်တစ်ခုဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်...

ဤအကြိမ်တွင် စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြူခိုးများကဲ့သို့ မရေရာမှုမရှိတော့ဘဲ အမှန်တကယ်ရှိနေသည့်နှယ် ပို၍ ထင်ရှားလျက်ရှိသည်။

အနည်းငယ်ဝေးကွာသောနေရာမှ ကြည့်လျှင် ထိုဗိမာန်တစ်ခုလုံးသည် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဧရာမပုံပေါက်လျက် မြို့တစ်မြို့လုံးနှင့်ပင် တူသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ဘုရားရောင်ခြည်များ ဝန်းရံထားပြီး နဂါးချီစွမ်းအင်များ ပျံဝဲနေကာ ရှေးဟောင်းဆန်လှသည့်အပြင် အလွန်ရှည်လျားသော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာလဖြတ်သန်းမှုကို ခံစားရစေသည်။

လော့ချန်သည် မိမိခြေထောက်အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ရှိသလို မရှိသလိုထင်ရသော ကြည်လင်တောက်ပသည့် နတ်ဘုရားရောင်ခြည်တစ်ခုသည် ဖြတ်ပြေးလျက်ရှိသည်။

ထိုနတ်ဘုရားရောင်ခြည်သည် မည်မျှအကျယ်ရှိသည်ကို မသိရသော်လည်း ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်းများဖြင့် စီးဆင်းလျက်ရှိပြီး တောက်ပထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လှပတင့်တယ်လှသည်။ အလွန်ထူးခြားသည့်နှယ် နတ်ဘုရားရောင်စဉ်ကွင်းဆက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တံတားရှည်တစ်ခုနှင့်တူသည်။

ထိုနတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားသည် ကြယ်ရာပေါင်းများစွာရှိသော ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းထားပြီး တောက်ပလှသော အလင်းရောင်များဖြင့် လှည့်လည်နေကာ မြူခိုးဆန်သည့်အသွင်ဖြင့် ကြယ်များကိုပင် အရောင်မှေးမှိန်သွားစေသည်။ စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်၏ တံခါးဝသို့ရောက်ရှိရန် တစ်ဆင့်သာ လိုအပ်နေသည်။

ဤထူးခြားသောမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် အံ့ဩထိတ်လန့်နေရင်း အနည်းငယ် မွန်းကြပ်သွားသည်။

ယခင်အကြိမ်များတွင် သူ၏အသိစိတ်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့စဉ်က ဤနတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားမရှိခဲ့ပေ။

“ဒီနတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားဟာ ငါ့ရဲ့အသိစိတ်ထဲက နတ်ဘုရားတံတားနဲ့ ဆက်စပ်နေတာများလား…”

ထိုအတွေးတစ်ခုသည် လော့ချန်၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူထိုသို့တွေးမိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူ၏စွမ်းအားအဆင့်သည် မကြာသေးမီကမှ တက်လှမ်းပြီးစီးခဲ့ပြီး ဤနတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားသည် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် နတ်ဘုရားတံတားကို အပြည့်အဝဖြစ်ပေါ်စေရန် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် လိုအပ်နေသေးသည်။

ဤနတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားသည်လည်း စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်ဆင့်လိုနေသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်နေလျှင် သိပ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်။

“တကယ်လို့ ဒါဟာ အမှန်ဖြစ်နေရင်… ငါ နတ်ဘုရားတံတားကို အပြည့်အဝဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရင် စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်ထဲကို ရောက်သွားနိုင်မှာလား…”

လော့ချန်၏စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤစစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

သူသည် ထိုဗိမာန်အတွင်း၌ မည်သည့်အရာများရှိမည်ကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြလျက်ရှိသည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာနှင့် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“စမ်းကြည့်ကြစို့…”

လေးလံစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် နတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားပေါ်သို့ ခြေတစ်လှမ်းတင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

“ဘုန်း…”

နတ်ဘုရားရောင်စဉ်တံတားပေါ်သို့ ခြေလှမ်းတင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လော့ချန်သည် လေးမျက်နှာအနှံ့မှ ဖိစီးလာသော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းဟောက်လျက် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်နှယ် ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် နိုးကြားလာခဲ့သည်။

“အ…”

မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်သည် ခေါင်းမူးလျက် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော နိုးကြားဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူသောက်သုံးလိုက်သည်။

ခဏအနားယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ပြန်လည်နာလန်ထူလာသည်။

“တကယ်ပဲ ဒီလောက်ရိုးရှင်းမနေဘူးပဲ…”

ယခုတင်က အသက်ရှူကြပ်လောက်စရာ ဖိအားကို ပြန်တွေးမိရင်း လော့ချန်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့အဆင့်က မလုံလောက်သေးဘူးထင်တယ်… ဖြည်းဖြည်းလုပ်ရမယ်။ အရင်ဆုံး နတ်ဘုရားတံတားကို အပြည့်အဝဖြစ်ပေါ်အောင် လုပ်မယ်…”

အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ၏စွမ်းအားအဆင့် တက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ စစ်မှန်သောနဂါးဗိမာန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မကြာမီ ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“အချိန်က မစောတော့ဘူး… ဂိုဏ်းကို အရင်ပြန်မယ်…”

ဤတိုက်ပွဲတစ်ခုကြောင့် ဤမျှလောက်ကြာရှည်နှောင့်နှေးသွားလိမ့်မည်ဟု လော့ချန်မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏စွမ်းအားအဆင့်သည် အဆမတန် မြင့်တက်လာပြီး နတ်ဘုရားတံတားကို အပြည့်အဝဖြစ်ပေါ်စေရန် နောက်ဆုံးတစ်ဆင့်သာ လိုအပ်နေသည်။

“ကျော့…”

မြင်းပေါ်သို့ လှစ်ခနဲ တက်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဖုန်မှုန့်များဖြစ်ပေါ်စေလျက် ထွက်ခွာသွားသည်။

နှစ်နာရီအကြာတွင် လော့ချန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းကို သားရဲမွေးမြူရေးတောင်ထိပ်တွင် ထားရှိပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်လျက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

“အို့… စီနီယာလော့ချန်… နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ…”

“စီနီယာလော့ချန် မင်္ဂလာပါ…”

“စီနီယာလော့ချန်… အစ်မကြီးချန်လင်းယူက ဒီနှစ်ရက်လုံး အစ်ကိုကြီးကို လိုက်ရှာနေတာ…”

အပြင်စည်းကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် အပြင်စည်းတပည့်များသည် လော့ချန်ကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် မိန်းမငယ်တပည့်များသည် လော့ချန်ကို စူးစမ်းစိတ်ဝင်စားသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အလုပ်သင်တပည့်မှတစ်ဆင့် အပြင်စည်းဦးဆောင်တပည့်အဖြစ်သို့ တစ်ဆင့်တက်လှမ်းလာခဲ့သူ လော့ချန်၏ ထွန်းကားလာမှုသည် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ယနေ့တိုင် လူတိုင်းသည် ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

အနီးအနားတွင် မင်းသားတန်းမှ တပည့်များလည်း ရှိနေပြီး လော့ချန်ကို မြင်လျှင် ကြွက်က ကြောင်ကိုတွေ့သကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

“ကောင်းပြီ…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ကျင်းယူရှီတောင်ထိပ်သို့ ထွက်ခွာရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။ သူလည်း ဆရာ့ထံ တစ်ခါ သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုသည်။

သိပ်မဝေးသေးသည့်နေရာသို့ လှမ်းလာစဉ်တွင် လူတစ်စုသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။

ထိုသူများမှာ မင်းသားတန်းမှ တပည့်များဖြစ်ပြီး ဦးဆောင်သူမှာ အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှ လင်ချီတုန်းဖြစ်သည်။

“စီနီယာလင်… မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကျင်းယူတောင်ထိပ်ကို သွားရမယ့်နေ့ပဲ… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က ပြန်မရောက်လာသေးဘူး…”

“ဟဲ… အဲ့ဒီအသုံးမကျသူကို ဘာလို့ ပြောနေရမှာလဲ… သူက လူတွေကို ဒီလောက်ရန်စထားတာ… အပြင်မှာ သေသွားပြီးလောက်ပြီ…”

“အို့… လော့ချန်…”

ထိုသူများသည် ရယ်မောပြောဆိုနေရင်း လော့ချန်ကို သတိပြုမိသွားသည်နှင့် ရယ်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လင်ချီတုန်း၏ မျက်နှာသည် အေးစက်လျက်ရှိပြီး သွားများပင် ကြိတ်ထားသည့်နှယ် ထင်ရသည်။

ယခင်အကြိမ်က သူသည် လင်ရှောင်ယွမ်ကို ဒုက္ခပေးရန် သွားခဲ့စဉ် လော့ချန်ထံမှ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လဝက်ခန့် လှဲလျောင်းနေရသည်။ မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် လင်ချီတုန်းကို လျစ်လျူရှုလျက် ဘေးဘက်တွင်ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည်လူငယ်တစ်ဦးထံ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

“မင်းခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ…”

ထိုအရပ်ရှည်လူငယ်သည် လော့ချန်ကို စော်ကားပြောဆိုခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ၎င်း၏နှလုံးသည် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်လာပြီး သွားများဖြင့် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ… ငါ ဘာမှ မပြောဘူး…”

“ဟုတ်လား…”

လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အကြောင်းမရှိဘဲ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

“အား…”

ထိုအရပ်ရှည်လူငယ်သည် လော့ချန်က ပြောရုံမျှဖြင့် လက်ချက်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လက်ဖဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးသုံးပေခန့် အန်ထွက်သွားသည်။

အခြားသူများသည် ထိတ်လန့်စွာ အံ့ဩသွားပြီး အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

လင်ချီတုန်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသတကြီး နီရဲလာပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းက ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ လူကို ရိုက်နှက်တယ်… ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်တာလဲ…”

“ဟဲ… ငါအခုက အပြင်စည်းရဲ့ ဦးဆောင်တပည့်ကြီးပဲ… သူက ငါ့ကိုတွေ့တော့ ဂါရဝမပြုသလို စီနီယာလို့လည်း မခေါ်ဘူး… ဒါတင်မကသေးဘူး… ငါ့ကို စိန်ခေါ်ပြီး စော်ကားပြောဆိုတယ်… ငါက သူ့ကို စီနီယာကို ဘယ်လိုလေးစားရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးဖို့ အနည်းငယ်သာ အပြစ်ပေးလိုက်တာ…”

လော့ချန်သည် မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် လင်ချီတုန်းကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ… မင်း သူ့အတွက် မကျေနပ်ဘူးလား… သိုင်းပြိုင်ကွင်းမှာ တစ်ချီတိုက်ကြမယ်… ငါ အချိန်မရွေး အဆင်သင့်ပဲ…”

အနီးအနားရှိ အပြင်စည်းတပည့်များ၏ အကြည့်များသည် လင်ချီတုန်းထံသို့ စုစည်းရောက်ရှိလာသည်။

“မင်း…”

လင်ချီတုန်း၏ မျက်နှာသည် လုံးဝပုံပျက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသတစ်ခု ပိတ်ဆို့လျက်ရှိသည်။ သွေးအန်ထွက်တော့မည်နှယ်ပင် ခံစားရသော်လည်း လော့ချန်၏စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။

သူသည် နောက်လဝက် ထပ်လှဲလျောင်းနေရမည်ကို မလိုချင်ပေ။

ဤဖက်မှ ဆူညံသံများသည် လူအများအပြား၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး ထိုအထဲတွင် အပြင်စည်းအကြီးအကဲများနှင့် ချင်တို့ယွမ်လည်း ပါဝင်နေသည်။

အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် လျှောက်လှမ်းလာပြီး ပြေလည်အောင် ဖြန်ဖြေပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်း အပြင်ကနေ ပြန်ရောက်လာတာက ကောင်းတာပဲ… အမြန်သွားပြီး အနားယူလိုက်ဦး… အားအင်ကို သေချာဖြည့်တင်းထားပြီး မနက်ဖြန် ကျင်းယူရှီတောင်ထိပ်ကို ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ထားဦး…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ချင်တို့ယွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင်ထားလျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… ငါနဲ့ မင်းရဲ့ အလောင်းအစားကို မမေ့ဖို့လိုတယ်နော်…”

လော့ချန်သည် ချင်တို့ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲမှုမရှိခဲ့ပေ။

“ငါ မမေ့ပါဘူး…”

ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် ပြန်လှည့်ထွက်ခွာသွားသည်။

“ဟူး… ဟူး…”

လင်ချီတုန်းသည် လေးလံစွာ အသက်ရှူရင်း စိတ်ထဲရှိ ဒေါသမီးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလျက် သွားများကို ကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်က သိပ်ကို မာန်တက်နေတာပဲ…”

ချင်တို့ယွမ်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။

“လင်ချီတုန်း… အချိန်ကိုက်သူဟာ ထူးချွန်သူပဲ… မင်းက သူနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး… သူလည်း နှစ်ရက်သုံးရက်ထက်ပိုပြီး အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး…”

လင်ချီတုန်းသည် မကြာမီကျင်းပမည့် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းသိုင်းပြိုင်ပွဲကို တွေးမိပြီး ခေါင်းညိတ်လျက် ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချင်အကြီးအကဲ… သူ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးသွားရင် ချက်ချင်း သူ့အသက်ကို သုတ်သင်လိုက်မယ်…”

“ဟဲ… သူ အဲ့ဒီဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းသိုင်းပြိုင်ပွဲကို အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်ကျော်နိုင်မှ ပြောပြစရာရှိမယ်…”

ချင်တို့ယွမ်၏အသံသည် အေးစက်လျက်ရှိပြီး လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်ပြီး ကြံစည်သည့် အပြုံးတစ်ခု ထင်ရှားလာသည်။

အခန်း (၃၄၄) ပြီးပါပြီ။