အခြေအနေကို စမ်းသပ်ခြင်း

ဝင်နီနှင့် အယ်ဒီလာတို့လည်း တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုသည်မှာ အမျိုးသားနှစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးသည်တော့ စောစောက စကားပြောလိုက်သူဖြစ်သည်။

သူမသည် အရပ်ရှည်သွယ်ကာ လှပသော်လည်း သူမဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများသည် အနည်းငယ် ရိုးရှင်းပုံရသည်။

အခြား အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာတော့ တစ်ဦးသည် အသက်ကြီးပုံရပြီး တစ်ဦးမှာ ငယ်ရွယ်သည်။

ငယ်ရွယ်သူမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးပုံရပြီး အမှောင်ထဲတွင် သူ့ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

အသက်ပိုကြီးပုံရသူမှာ ကြောက်ရွံ့တတ်သည့်ပုံစံရှိသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ဤသို့လူစုပုံစံသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ အဆင့်နိမ့် မျိုးရိုးနိမ့်များ လာရောက်လည်ပတ်သည့် ပုံစံမျိုးနှင့် တူနေသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများစုက သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။

ဝင်နီတစ်ယောက်သာလျှင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ စူးရှသောအာရုံခံစားမှုကြောင့် ထိုလူသုံးယောက်မှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း ဘာကထူးဆန်းနေမှန်း အတိအကျ မပြောပြတတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် တည်းခိုခန်းမှ တာဝန်ရှိသူ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ထိုလူသုံးဦးကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အော်... လူတွေရှိသားပဲ၊ အကုန်သေကုန်ကြပြီတောင် ထင်နေတာ"

ထိုအမျိုးသမီးသည် မင်းသမီးတစ်ပါး၏ မာနထောင်လွှားပြီး ရိုင်းစိုင်းသည့် အမူအရာမျိုးကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ကာ ရွဲ့တဲ့တဲ့လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ ခုနက ဆိုင်ရှင်က ကိစ္စတချို့ တိုင်ပင်စရာရှိလို့ဆိုပြီး အနောက်ဘက်ကို ခေါ်သွားလို့ပါ၊ ဧည့်သည်တွေ ဒီမှာ တည်းချင်လို့လားခင်ဗျာ"

ဝန်ထမ်းက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောချင်နေသော်လည်း...

လူငယ်သည် ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

မကြာမီ ဝန်ထမ်းက သူတို့အတွက် နေရာထိုင်ခင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းထွက်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် သူတို့သုံးဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင်မှ...

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

"သခင်ကြီး... ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"

ဟုတ်ပါသည်။

ထိုလူသုံးယောက်သည် ရွှယ်အန်း၊ ဟော့အာ နှင့် အိုက်ရှီတို့သာ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီတည်းခိုခန်းက... ရိုးရှင်းမနေဘူး"

"ဘာကြီး၊ ကျွန်မတော့ ဘာမှထူးခြားတာ မတွေ့တာကို"

အိုက်ရှီက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ဟော့အာက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခုနက ဝန်ထမ်းရဲ့ ခါးမှာ ထူးခြားတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုကို လှမ်းတွေ့လိုက်လို့ပါ၊ အဲ့ဒီအမှတ်အသားက သိပ်မထင်ရှားပေမယ့် တကယ်တော့ အဲ့ဒါ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တံဆိပ်ပဲ"

လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း...

အိုက်ရှီအနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားသည်။

"သွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တွေကို ဖြုတ်ချဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းဆိုတာလား"

ဟော့အာ လန့်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... အသံတိုးတိုးပြောပါ၊ သူများတွေ ကြားကုန်ပါ့မယ်"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ရတယ်... ငါ ဒီအခန်းထဲမှာ အကာအကွယ် အစီအရင်တစ်ခု လုပ်ထားပြီးပြီ၊ အပြင်လူတွေ ငါတို့ပြောတာကို မကြားနိုင်ဘူး"

ဟော့အာ ပြောသလိုပင် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှတစ်ဆင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မသဲကွဲသော ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် အထဲတွင် နတ်ဘုရားအာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် အထဲတွင် ဘာရှိမှန်း သူ တိတိကျကျ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဟော့အာ ပြောစကားအရဆိုလျှင်...

ဤတည်းခိုခန်းသည် လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းဟု ခေါ်ကြသည့် အဖွဲ့၏ စခန်းတစ်ခုမှန်း ရွှယ်အန်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်း ထိုလျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း အကြောင်းကို သေချာလေ့လာကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။

ဒီလျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းက မဆိုးဘူးပဲ...

ထိုအချိန်တွင် ဟော့အာက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းဆိုရင် သွေးမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေက လုံးဝသည်းမခံဘဲ ရှင်းပစ်ကြတာပေါ့၊ သူတို့က လုံးဝကို သဟဇာတမဖြစ်ကြဘူးလေ၊ ဒီ သွေးယဇ်ပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနားမှာ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းက သေချာပေါက် တစ်ခုခု လုပ်ကြလိမ့်မယ်"

ရွှယ်အန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

တည်းခိုခန်း၏ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုထဲ၌ ဝင်နီသည် ဝန်ထမ်း၏ တင်ပြချက်ကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် နားထောင်နေသည်။

"သခင်မ ဝင်နီ... ကျွန်တော်တို့ ခုနက အဲ့ဒီအခန်းကို နားထောင်ဖို့ နည်းမျိုးစုံ ကြိုးစားကြည့်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံး မအောင်မြင်ပါဘူး"

"မအောင်မြင်ဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အခန်းထဲမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ခိုးနားထောင်တဲ့ အစီအရင်ကအစ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး"

ထိုသည်ကိုကြားတော့ ဝင်နီ၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုအေးစက်သွားသည်။

ဒီလူသုံးယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်တာ သေချာသွားပြီ...

မိသားစုကြီးသုံးစုထဲက တစ်စုစုက လွှတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေများလား? ခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ကြံဖို့ အခွင့်အရေးချောင်းနေကြတာလား?

ဒီလိုဆိုမဖြစ်ဘူး၊ အန္တရာယ်ကို အစတည်းက ရှင်းပစ်ရမယ်...

ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးနောက် ဝင်နီမတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ ကိုယ်တိုင်သွားပြီး အခြေအနေ သွားစစ်ကြည့်လိုက်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ သခင်မ Win Ni..."

"ဘာမှမပြောနဲ့တော့၊ ဒီကိစ္စကို ခေါင်းဆောင်ကို ပေးမသိနဲ့"

ဝင်နီလည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ရွှယ်အန်းတို့ တည်းခိုနေသည့် အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တံခါးပွင့်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းက တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ့ရှေ့ မိန်းကလေးသည် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုသုံးကာ မျက်လုံးအရောင်ကို ပြောင်းလဲထားသော်လည်း လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်မရနိုင်သည့် သူမကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စရှိလို့လား"

"အာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ဒီတည်းခိုခန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ၊ စောစောက ဧည့်သည်တို့ကို လစ်လျူရှုမိသလို ဖြစ်သွားလို့ အထူးတလည် လာတောင်းပန်တာပါ"

ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘယ့်ကြောင့်မှန်းမသိ သူမတစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ပြင်ဆင်လာသည့် စကားများကို မေ့သွားကာ ဆင်ခြေတစ်ခုကို ကမန်းကတန်း ပေးလိုက်ရသည်။

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်က ယဉ်ကျေးလွန်းပါပြီ၊ ကဲ... အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး"

ရွှယ်အန်းက ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်ကို လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ဝင်နီတံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်သော်လည်း အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ အားမနာတော့ပါဘူး၊ ဝင်ခွင့်ပြုပါရှင်"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမ အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

အခန်းတွင်း ပြင်ဆင်ထားပုံများသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် အခြားအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကိုတော့ မတွေ့ရဘဲ ရွှယ်အန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။

"အိုး ... ရှင်နဲ့အတူ အဖော်နှစ်ယောက် ပါလာတယ်လို့ မှတ်မိတယ်၊ သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"အော်၊ သူတို့ ပျင်းတာနဲ့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြတယ်၊ ပစ္စည်းနည်းနည်း ဝယ်စရာရှိတယ် ဆိုလားပဲ"

ရွှယ်အန်းက တံခါးဘောင်ကို မှီရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ဝင်နီရယ်မောလိုက်ပြီး ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း လျှောက်ပြောနေရင်းမှ သဘာဝကျကျပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ရိုင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက်က ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့ Inor မြို့ကို ရောက်လာတာလဲ"

ရွှယ်အန်း စကားမပြောဘဲ ဝင်နီကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝင်နီ၏ လက်ဖဝါးများ ချွေးစို့လာပြီး နှလုံးခုန် မြန်လာသော်လည်း ရွှယ်အန်းကို ဆက်လက် ပြုံးပြနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ၏အပြုံးများ တောင့်တင်းလာပြီဟု ခံစားနေရချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ လာတွေ့တာပါ၊ ပြီးတော့ လုပ်စရာကိစ္စလေး နည်းနည်းရှိလို့"

"အိုး သွေးယဇ်ပူဇော်ပွဲအတွက် လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝင်နီစွန့်စားကာ ရုတ်တရက် တိုက်စစ်ဆင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤလူသာ မိသားစုကြီးသုံးစုထဲကသာဆိုပါက သူမ၏ ရုတ်တရက်မေးခွန်းကြောင့် ၎င်း၏ ပုံစံမှန် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် သူမ တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားသည်။

ရွှယ်အန်းက မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ဝင်နီကို အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက သွေးယဇ်ပူဇော်ပွဲအကြောင်းလည်း သိတာလား"

ဝင်နီအတင်းဟန်လုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟဟ... နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် လုပ်မယ့် သွေးယဇ်ပူဇော်ပွဲအကြောင်းကို Inor မြို့မှာ မသိတဲ့သူ ရှိလို့လား"

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတာလား"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ...

ဆက်လက် မေးမြန်းရန် ကြံရွယ်ထားသည့် ဝင်နီလည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သည်။

"အစ်... အစ်ကိုကြီး... ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ဝင်နီက တံခါးနောက်တွင် ရပ်နေသော အယ်ဒီလာကို ကြည့်ပြီး အတင်းဟန်လုပ် ပြုံးလိုက်သည်။

အယ်ဒီလာလည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်

"မင်း ဧည့်သည်တွေကို သွားတောင်းပန်တယ်လို့ အလုပ်သမားတွေဆီက ကြားလို့ ငါလိုက်လာတာပါ"

"အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ ညီမ တောင်းပန်ပြီးပြီ၊ ဧည့်သည်တွေကလည်း ခွင့်လွှတ်ပါတယ်တဲ့၊ သွားကြစို့"

ဝင်နီထွက်သွားချင်ဇောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အယ်ဒီလာက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တံခါးဘောင်ကို သက်သောင့်သက်သာမှီကာ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ကြည့်ရှုနေသော ရွှယ်အန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ရွှယ်အန်းလည်း ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့ရတာ ၀မ်းသာပါတယ်”