ရှောင်ဝမ် စစ်တုရင်ထိုးခြင်း

နေ့လယ် ၁ နာရီ။

ယန်ကျန့်သည် ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ မထွက်ခွာမီ တာချန်းမြို့ ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးပြီး ဖြေရှင်းရန် ကျန်ရှိနေသော ကိစ္စများ ရှိမရှိ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း သေချာမှ ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် ခရီးသွားရန် တစ္ဆေနယ်မြေ သို့မဟုတ် တစ္ဆေရေကန်ကို အသုံးမပြုဘဲ သာမန် အများသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အချိန်နည်းနည်း ပိုကုန်သော်လည်း တာချန်းမြို့မှ လူမြင်ကွင်းတွင် ထွက်ခွာသွားပြီး ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်ခြင်းသည် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ယန်ကျန့် ယူဆသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သတင်းများက သဘာဝကျကျ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး တက်ရောက်ရန် ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တချို့လူများက စိတ်ဝင်စားကြပြီး တချို့လူများက အံ့သြကြသည်။ အခြား ခေါင်းဆောင်များ ငြင်းပယ်နေချိန်တွင် ယန်ကျန့်က ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သို့သော် တချို့လူများကတော့ ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရကြပေ။

ဥပမာအားဖြင့် တာတုန်းမြို့မှ ဝမ်ချာလင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်တာတုန်းမြို့ နင်အန်အဆောက်အအုံ အတွင်းတွင် ဝမ်ချာလင်းသည် စစ်တုရင်ခုံ ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာထား မကောင်းလှပေ။ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူတစ်ယောက်နှင့် စစ်တုရင် ထိုးနေသည်။ သူသည် စစ်တုရင် ကစားရတာကို နှစ်သက်ပြီး နယ်ပယ်အသီးသီးမှ လူများနှင့် ကစားရတာကို သဘောကျသော်လည်း ယခု ကစားနေရသော ပြိုင်ဘက်ကိုတော့ သဘောမကျပေ။ သို့သော် ဒီအခြေအနေက ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ငြင်းပယ်၍ မရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်တုရင်ဖြင့် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ရန် သူကိုယ်တိုင် အကြံပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရဲကျန့် မင်းရဲ့ စစ်တုရင် အရည်အချင်းက တိုးတက်လာပေမယ့် ငါ့ကို မကြာခင် အနိုင်ရဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး ဆရာကောင်းကောင်း ရှာပြီး သင်ယူဖို့ အကြံပြုချင်တယ် တစ်လ၊ နှစ်လလောက် နေမှ ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်တာ မနောက်ကျသေးပါဘူး အခုက မင်း ငါ့အချိန်တွေကို လာဖြုန်းနေတာပဲ"

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်။

သူနှင့် စစ်တုရင် ထိုးနေသူမှာ သဘာဝလွန်ဖိုရမ်၏ သူဌေး ရဲကျန့် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရပြီး တာတုန်းမြို့က ဝမ်ချာလင်းကို လာစိန်ခေါ်ဖို့ ရဲကျန့် တကယ် ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ချာလင်းက မအပေ။ ရဲကျန့်နှင့် အကြောင်းမဲ့ သက်သက် မတိုက်ခိုက်ချင်ပေ။ နိုင်ရင် ကိစ္စမရှိပေမယ့် ရှုံးရင် ရဲကျန့်လက်ချက်နဲ့ သေသွားနိုင်တယ်။ အဓိပ္ပာယ် မရှိသော တိုက်ပွဲ ဖြစ်သဖြင့် စစ်တုရင်ဖြင့် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ရန် သူ အကြံပြုခဲ့သည်။

ရဲကျန့်က လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ပွဲ ရှုံးသည်နှင့် ခါးကြားမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူက ဉာဏ်ရည် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ မနိုင်ရင် ခွန်အား ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ မရှုံးစေရဘူးဟု ပြောလေသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချာလင်း စိတ်ညစ်သွားပြီး ရဲကျန့်ကို ချော့မော့ကာ "မင်း ငါ့ကို စစ်တုရင် နိုင်မှ ငါ မင်းနဲ့ တိုက်မယ်" ဟု ပြောခဲ့ရသည်။

ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရဲကျန့် တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြန်သွားကာ စစ်တုရင်ကို စတင် လေ့လာခဲ့သည်။

ရဲကျန့် ခဏလောက် ငြိမ်နေမယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒီညမှာပဲ ရဲကျန့် သူ့ဆီ ရောက်လာပြီး စိန်ခေါ်ပြန်သည်။ သူ စစ်တုရင် အသစ် သင်ထားလို့ နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် ရှိတယ် ဘာညာ ပြောဆိုပြီး နောက်ဆုံး တစ်မိနစ်တောင် မခံဘဲ ရှုံးသွားပြန်သည်။

"ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်"

ရဲကျန့် ရှုံးပြီးနောက် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်မှ စပြီး ဝမ်ချာလင်း၏ ခေါင်းကိုက်စရာ နေ့ရက်များ စတင်ခဲ့သည်။

နေ့တိုင်း ရဲကျန့်က အချိန်မရွေး ရောက်လာပြီး စိန်ခေါ်တတ်သည်။ တစ်ခါတလေ တစ်နေ့ သုံးကြိမ်၊ တစ်ခါတလေ ငါးကြိမ်။

သို့သော် သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပေ။ ရဲကျန့် ပွဲတိုင်း ရှုံးပြီး ဝမ်ချာလင်း နိုင်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရဲကျန့်သည် စစ်တုရင် ထိုးရာတွင် အလွန် ညံ့ဖျင်းကြောင်း ဝမ်ချာလင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချာလင်းသည် သူ့စိန်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ရန် ကြိုးစားဖူးသော်လည်း ငြင်းလိုက်တိုင်း ရဲကျန့်က ခါးကြားမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်ပြီး ဉာဏ်ရည် မယှဉ်နိုင်ရင် ခွန်အား ယှဉ်မယ် ဆိုသည့် သဘောထားကို ပြသလေ့ရှိသည်။

မတတ်နိုင်ပေ။

ဒီကစားသမား အညံ့စားနှင့် စစ်တုရင် ဆက်ထိုးနေရုံမှတစ်ပါး အခြား မရှိတော့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ရဲကျန့်၏ စစ်တုရင် အရည်အချင်း နိမ့်လွန်းသဖြင့် ဝမ်ချာလင်း အလွယ်တကူ အနိုင်ရရှိနေပြီး သူတို့ကြား ပဋိပက္ခသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲ အဆင့်ထိ မရောက်ရှိသေးပေ။

"ဝမ်ချာလင်း မဟုတ်ဘူး မင်းကို ရှောင်ဝမ် လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်"

ရဲကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ် မင်း တစ်ခု နားမလည်သေးဘူး ငါသာ တကယ် ဆရာခေါ်သင်ရင် သုံးရက်အတွင်း မင်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို နိုင်တာက ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘူး အဲဒီလို နည်းလမ်းမျိုးကို ငါ မသုံးချင်ဘူး ဒါကြောင့် ငါက ကျရှုံးမှုတွေကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ကာ ငါ့ဉာဏ်ရည်နဲ့ မင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ အနိုင်ယူပြမယ်"

"အဲဒီကျမှ မင်း တကယ် ယုံကြည်လက်ခံလာမှာ ပြီးတော့ မမေ့နဲ့ ဉာဏ်ရည် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးရင် ခွန်အား ယှဉ်ပြိုင်မှု လာဦးမှာ ဒုတိယအချီ အနိုင်အရှုံးကို အဲဒီကျမှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့"

"ဒီရက်ပိုင်း မင်း ငါနဲ့ စစ်တုရင် ထိုးနေတာ အမြဲ နိုင်နေပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စစ်တုရင် စွမ်းရည် တိုးတက်လာတာကို မင်း ခံစားမိမှာပါ ငါ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေတယ် မင်း အနိုင်ရဖို့ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် မင်း ရှုံးမယ့်နေ့က သိပ်မဝေးတော့ဘူး အဲဒီနေ့ ရောက်ရင် မင်း ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေလေးကောင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ့ကို ပြပါဦး ရှောင်ဝမ်"

ဝမ်ချာလင်း သူ့ရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်း အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

ရဲကျန့်၏ အလွန် ညံ့ဖျင်းပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော စစ်တုရင် ဗျူဟာများတွင် တိုးတက်မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရပေ။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ အကြိမ်တိုင်း မတူညီသော နည်းလမ်းများဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ရဲကျန့် ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ် မင်းနဲ့ စစ်တုရင်ထိုးဖို့ အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်ဘူး မင်း ငါ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတာ သိလား"

ဝမ်ချာလင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ် ဒီနေ့တော့ ငါနဲ့ ခွန်အား ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား ကောင်းပြီ ငါ ဒါကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ မင်းသာ ငါ့ကို ခွန်အားနဲ့ပါ အနိုင်ယူနိုင်ရင် ဒုတိယနေရာကို ငါ မင်းကို ပေးပြီး ငါက တတိယနေရာ ယူလိုက်မယ်"

ရဲကျန့်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ခါးကြားမှ ဓားရှည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်း မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ရဲကျန့်၏ ဓားသည် အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းကြောင်း၊ သာမန်ဓား မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ အစောကြီးကတည်းက သံသယ ရှိခဲ့သည်။

"စစ်တုရင် ဆက်ထိုးမယ်"

သူ အံကြိတ်ပြီး စကားပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ရဲကျန့်ကို အကွက်အနည်းငယ်ဖြင့် ထပ်မံ အနိုင်ယူလိုက်သည်။

ရဲကျန့် စစ်တုရင်ခုံကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ခေါင်းမော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းကို နှာတစ်ဖျား အကွာနဲ့ ထပ်ရှုံးသွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဒါပေမဲ့ တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ ပွဲပါပဲ စိတ်မပူပါနဲ့ တစ်ခါရှုံးတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ငါ ပြန်လေ့လာပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ဦးမယ်"

"တစ်နေ့ကျရင် ငါ မိုးကောင်းကင်ကို အောင်နိုင်ရမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် စစ်တုရင်ခုံကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ခါးကြားမှ ဓားရှည်ကို ပြင်လိုက်သည်။ ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်ထိ ရှိသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးသည် ရဲကျန့်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

သူသည် မှန်ကို တစ္ဆေကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အပြင်ဘက် လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

မိုးမျှော်တိုက်မှ လေတိုက်ခတ်မှုနှင့် နေရောင်ခြည်များအောက်တွင် ရဲကျန့် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ စစ်တုရင် ဆက်လက် လေ့လာရန် အခြားတစ်နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကြာကြီး မဟုတ်ပေ။

ရဲကျန့်သည် ဝမ်ချာလင်း ရှေ့တွင် တောက်ပစွာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီး စိန်ခေါ်မှု အသစ် တစ်ခု စတင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ကြာချိန်သည် တစ်နာရီမှ နာရီအနည်းငယ် အထိ ကြာမြင့်နိုင်သည်။ အန်နီမေးရှင်း အသစ် ထွက်ချိန်၊ သို့မဟုတ် အရုပ် အသစ် ထွက်ချိန်ပေါ် မူတည်သည်။

ဝမ်ချာလင်း သူ့အကြောင်း တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဒီကောင် ဘာတွေ လုပ်တတ်သလဲ ဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း သိထားသည်။

"ငါ အမြဲ တွေးနေမိတယ် ရဲကျန့်က ဘာလို့ ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ"

ဝမ်ချာလင်း ဒီကိစ္စကို အမြဲ စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ ပုံမှန်အားဖြင့် အနေအထိုင် ဆင်ခြင်သည်ဟု ထင်သည်။

တာဟိုင်မြို့နှင့် နီးကပ်နေသော်လည်း ဒါသည် ရဲကျန့် သူ့ကို လာရှာရမည့် အကြောင်းပြချက် မလုံလောက်ပေ။

"သူ့ကို ဖယ်ရှားဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာမှ ဖြစ်မယ် ရဲကျန့်နဲ့တော့ လုံးဝ ထိပ်တိုက် မတွေ့ချင်ဘူး"

ဝမ်ချာလင်း ဆက်လက် စဉ်းစားနေသည်။ ဒီစိတ်ပျက်စရာကောင်းသော လူကို မောင်းထုတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှာဖွေနေသည်။

မဟုတ်လျှင် ရဲကျန့်က နာရီပိုင်းခြားပြီး ရောက်လာနေသဖြင့် သူ အခြားကိစ္စ ဘာမှ လုပ်၍ မရပေ။

အချို့ကိစ္စတွေကို အသိခံ၍ မရပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ဌာနချုပ်မှ ခိုးယူလာသော၊ လုံခြုံရေးအိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော ပြိတ္တာ ကိစ္စမျိုး……

ဝမ်ချာလင်း ရဲကျန့်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မကြာမီ သတင်းတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်သည် ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ဖြင့် ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးသို့ သွားရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးကို ဝေ့ကျင်းနဲ့ လီကျွင်း ပြီးရင် ပထမဆုံး လက်ခံတာ သူလား သူက ဌာနချုပ်နဲ့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာ ဖြစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ အနည်းဆုံးလူက သူ ဖြစ်သင့်တာ"

"ဒါပေမဲ့ သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဆိုတော့ တခြားလူတွေ လိုက်လုပ်ကြမလား"

"ချောင်ယန်ဟွာက ထိုးဖောက်နိုင်မယ့် နေရာကောင်း တစ်ခု ရှာတွေ့သွားတာပဲ"

ဝမ်ချာလင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဘေးချကာ ရှေ့မှ စစ်တုရင်ခုံကို တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ စစ်တုရင်ခုံကို ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်။

မိုးမျှော်တိုက် အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး အလင်းတန်းများကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လှမ်းဝင်လာသည်။

"ရှောင်ဝမ် ငါ ရဲကျန့် မင်းကို စိန်ခေါ်ဖို့ ပြန်လာပြီ"

ဝမ်ချာလင်း၏ အပြုံး ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ ဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲ။ ၁၀ မိနစ်လား…….ဒီကောင် အိမ်သာတက်ပြီး ပြန်လာတာလား။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံကို ကန်မှောက်လိုက်ပြီး တစ်သက်လုံး စစ်တုရင် ပြန်မကစားချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။