← Chapters

ကြောက်ရွံ့ရသူ

Vol. 87 Ch. 1239

ကြောက်ရွံ့ရသူ

Vol. 87 Ch. 1239

မြေပြင်ပေါ် ဖုံးလွှမ်းထားသော တစ္ဆေအရိပ်သည် ဒီအချိန်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကြားခံနယ် ပုံရိပ်များသည်လည်း ယန်ကျန့် မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီမရေမတွက်နိုင်သော ကြားခံနယ် ပုံရိပ်များကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သူ သိထားသည်။

သို့သော် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကြောင့် ဒီလူသတ်ကောင်သည် သူ အရင်က တွေ့ဖူးသော လူများနှင့် မတူကြောင်း ယန်ကျန့် နားလည်လိုက်သည်။ ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသည်။ သာမန် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သာ ဒီလိုလူနဲ့ သွားတွေ့လျှင် အသတ်ခံလိုက်ရမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် တာဝန်ခံ ဖြစ်သည့် ဂေါင်းမင်က ဒီလိုလူမျိုးနှင့်တွေ့ပြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေအရိပ် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသောအခါ...

ကြားခံနယ် ပုံရိပ်များ အားလုံး အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် လူသတ်ကောင်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီလှုပ်ရှားမှုကို အတင်းအဓမ္မ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

"ငါ သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး အရင်က ခန့်မှန်းခဲ့သလိုပဲ ဌာနချုပ်ရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုကတည်းက သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ မဟုတ်ဘူး ကံကောင်းတာက ဒီတစ်ခေါက် ထိပ်တိုက်တွေ့တာက ကြားခံနယ်ကနေတဆင့် ဖြစ်နေလို့ တကယ်လို့သာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ပြီး တိုက်ကြရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူး"

သူ့အကြည့်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထင်းခုတ်ဓားပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော သွေးစက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက စောစောက ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်သာ ဆိုရင် ငါတို့ အကုန် ဝိုင်းတိုက်ရင်တောင် သူ့ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူး"

လီကျွင်းက မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်း တွေးတာ လွန်နေပြီ သဘာဝလွန် လောကရဲ့ အခြေအနေကို မင်း သိသင့်ပါတယ် တစ်ခါတလေ အရေအတွက် များတာက အားသာချက် မဟုတ်ပါဘူး ဒီလို ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာမျိုးနဲ့ တွေ့ရင် လူများတာက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်မှာပါ သူက ဟာကွက်ရှာတွေ့ပြီး ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို အရင် ရှင်းထုတ်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးသွားလိမ့်မယ်"

"ပြီးတော့ စောစောက ငါနဲ့သူ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရင် ငါတို့ဘက်က အရင် အသတ်ခံရနိုင်ချေက အလွန့် အလွန် မြင့်မားတယ်"

အာဟုန်က ဝင်ပြောသည်။

"တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား သူ့အပေါ် ကျိန်စာတိုက်တာမျိုးပေါ့"

"ဘယ်လို ကျိန်စာမျိုးက ဒီလိုလူကို သတ်နိုင်မှာလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရင် သူက တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီဆိုတာ သိသာတယ် လူသစ် မဟုတ်ဘူး အချိန်ကြာမြင့်စွာ မသေဘဲ ရှင်သန်နေတဲ့ တစ္ဆေဆရာ ဆိုတာက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ"

"သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သွားရင် သေဖို့ မလွယ်တော့ဘူး"

ဒါပေမဲ့ ကျိန်စာအကြောင်း ပြောမည်ဆိုလျှင် သူ့လက်ထဲတွင် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တွေ့ပြီး အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းက တော်တော်လေး အစွန်းရောက်သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိန်စာ သက်ရောက်နေသည့် ကာလတွင် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာက သဘာဝလွန် အကာအကွယ် ပေးထားမည် ဖြစ်ပြီး ထိုကာလ ကုန်ဆုံးမှသာ ကျိန်စာသင့်သူကို သတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာကလည်း တစ်ဖက်လူကို မသတ်နိုင်လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာနှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပါလော။

"ယန်ကျန့်... တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက အဲဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်ဆိုရင် သူက သူ့ခြေရာကို ဖျောက်ထားစရာ မလိုသလို ဂေါင်းမင်ကိုလည်း နှုတ်ပိတ်ဖို့ သတ်စရာ မလိုဘူးလေ သူ့မှာ အားနည်းချက် တစ်ခုခု ရှိလို့ နေမှာပါ မဟုတ်ရင် သူ ငါတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတာ ကြာပြီ ဒါကြောင့် အဲဒီ လူသတ်ကောင်က အနိုင်မယူနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ငါတို့ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ"

လီကျွင်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"မင်းပြောတာ နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ် တစ်ဖက်လူက သူ့ခြေရာကို ဖျောက်ထားတယ်ဆိုတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားနေတာ သေချာတယ် ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာတော့ သူ ငါတို့ကို သတိထားနေတာ မဟုတ်ဘူး စောစောက ငါ ကြားခံနယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်တုန်းက လူသတ်ကောင်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ် ငါက နည်းနည်း ထူးခြားနေလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ငါ့ကံကြမ္မာလည်း ဂေါင်းမင်လို ဖြစ်သွားလောက်ပြီ"

"ပြီးတော့ ဒီမြို့မှာ သူ သတိထားရလောက်အောင် စိုးရိမ်ရတဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

အာဟုန်က ဝင်ပြောသည်။

"သူက တစ္ဆေပန်းချီကားဆီ တမင် သွားနေတာဆိုတော့ ပန်းချီကားကို သူ မကြောက်တာ သေချာတယ် ပြီးတော့ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေကိုလည်း သူ မကြောက်ဘူး သူ သတိထားနေတာ ဆိုလို့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိနိုင်တယ်..."

စကားပြောရင်း သူမ ဌာနချုပ်ရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဌာနချုပ်ထဲတွင် လူသတ်ကောင် ဂရုစိုက်နိုင်လောက်သည့်သူ ဆိုလို့ ထိုအဖိုးကြီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်။

"မှန်တယ်... အဖိုးကြီးချင်ပဲ အဲဒီလူက အဖိုးကြီးချင်ကို သတိထားနေတာ"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးကြီးချင် မပေါ်လာတာ ကြာပြီဆိုတာကို သူ သိနေပြီးသား ဖြစ်လောက်တယ် ဒါကြောင့် ဒီကို လာရဲတာ ဂေါင်းမင်ကို သတ်လိုက်တာက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက် မဟုတ်လောက်ဘူး စမ်းသပ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီကျွင်း ယန်ကျန့်ကို အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးသည်။

"ဒီအကြောင်းတွေကို ဒီနေရာမှာ ပြောနေရင် သတင်းပေါက်ကြားကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မပြောတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

"ငါတို့ ဒီမှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောနေတာကိုတောင် သူများ နားထောင်လို့ ရနေပြီဆိုရင် ဌာနချုပ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် ဆိုတာ ကျန်သေးလို့လားကွ"

ယန်ကျန့် ပြန်ပက်လိုက်သည်။ လီကျွင်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"တစ်ဖက်လူက ဒီလောက် လုပ်ရဲတယ်ဆိုတော့ အဖိုးကြီးချင်မှာ ပြဿနာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်စိတ် ရှိနေသေးတဲ့ လက္ခဏာ ပြနေတယ်ဆိုတော့ ဒီလူက အဖိုးကြီးချင်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် အားလုံးနီးပါးကို စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ သိပ်လွန်လွန်ကျွံကျွံ မလုပ်ရဲသေးဘူး အဖိုးကြီးချင် နိုးလာပြီး သူ့ကိုပါ ဆွဲချသွားမှာ စိုးလို့ ဖြစ်မယ်"

"ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် စီမံကိန်းက တကယ် မှန်ကန်ပါတယ် ဌာနချုပ်ကို ထိန်းထားနိုင်မယ့် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် မရှိတော့တာနဲ့ လူမိုက်တွေ၊ လူယုတ်မာတွေ ပေါ်လာကြတော့တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက အဖိုးကြီးချင်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ အစားထိုးနိုင်ဖို့အတွက် လောလောဆယ် ဌာနချုပ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"

အာဟုန်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းရော မရဘူးလား"

"ငါလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒါကတော့ ဒီလူသတ်ကောင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တဲ့အခါ သူ့ကို ငါ အောင်မြင်စွာ သတ်နိုင်မလား ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ် တကယ်လို့ မသတ်နိုင်ရင် ငါလည်း အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး"

သူ့၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအား အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်လျှင် အနိုင်ရမလားဆိုတာ သူ မသိပေ။ ဒီကိစ္စက တိုက်ခိုက်ပြီးမှသာ ဆုံးဖြတ်လို့ ရမည်ဖြစ်သည်။

"လီကျွင်း... ဒီနေ့ ငါ မင်းအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ရအောင် ဂေါင်းမင် ကိစ္စကို ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားဖို့ အကြံပြုချင်တယ် လူသတ်ကောင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး မင်းတို့ ဆက်ပြီး မဆင်မခြင် စုံစမ်းနေရင် လူတွေ ပိုသေကုန်လိမ့်မယ်"

"ငါက သေပြီးသား လူပါကွာ ကိစ္စ မရှိပါဘူး လူသတ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီး တရားစီရင်နိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"

လီကျွင်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သေမှာ မကြောက်ပေမယ့် တစ်ဖက်လူ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ မင်းဘေးမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ အာဟုန်ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်လို့လား ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက တစ္ဆေပန်းချီကားကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မင်း သေသွားရင် တစ္ဆေပန်းချီကားက လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ဒီအကျိုးဆက်ကို မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိလို့လား"

လီကျွင်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ္ဆေပန်းချီကား၏ အန္တရာယ်ကို သူ နားလည်သည်။ လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွား၍ မဖြစ်ပေ။

"ဒီအဆင့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ကိစ္စသေး မဟုတ်တော့ဘူး သေသေချာချာ မကိုင်တွယ်ရင် ကပ်ဘေး အကြီးကြီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ် ပြီးတော့ အခု ခေါင်းဆောင်တွေ အကုန် မစုံသေးတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလို ကပ်ဘေးမျိုး ဖြစ်လာရင် ဘယ်သူက အရှုပ်တွေ လိုက်ရှင်းပေးမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"အခု ခေတ်ကာလက မတူတော့ဘူး အရင်က ပုံစံဟောင်းတွေ ခေတ်ကုန်သွားပြီ တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက တကယ်ပဲ အင်အားကြီးတယ် ဆိုရင်တော့ ဂေါင်းမင်ကို သတ်သွားတာ ထားလိုက်ဦး ဌာနချုပ် တစ်ခုလုံးကို ပြာချလိုက်ရင်တောင် ငါက လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံပဲ ရှိမှာ"

ဒီနေရာ အရောက်တွင် ယန်ကျန့် ဆက်မပြောတော့ပေ။

"ငါ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ် ဒီမှာ ဆက်မနေတော့ဘူး"

လီကျွင်း တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အကြာကြီး စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ထွက်သွားမှသာ အာဟုန်က စကားစလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ပြောတာ မှန်ပါတယ် လူသတ်ကောင်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး ငါတို့ ရှာတွေ့ရင်တောင် သူ့ကို ဖမ်းဖို့ အင်အား မလုံလောက်ဘူး ယန်ကျန့်နဲ့ လူသတ်ကောင် ထိပ်တိုက်တွေ့တာကို ငါတို့ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီပဲ ဒီကိစ္စကို ဌာနချုပ် ပြန်ရောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ် ဒါက တကယ်ကို ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး သေသေချာချာ စီစဉ်ဖို့ လိုတယ်"

လီကျွင်း စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်မှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်မှုများနှင့် တုန်လှုပ်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် လူသတ်ကောင်ရဲ့ အထောက်အထားကို အတည်မပြုနိုင်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ လူသတ်ကောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် ဂေါင်းမင်ရဲ့ အလောင်းကို စီမံပြီးရင် ဌာနချုပ်ကို ပြန်ကြရအောင်"

အာဟုန်က အကြံပြုသည်။ လီကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဂေါင်းမင်၏ အလောင်းကိစ္စ ဆောင်ရွက်နေစဉ် ယန်ကျန့်သည် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ အဝေးကြီး မသွားဘဲ အနီးနားရှိ မြို့နယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုမြို့နယ်လေးသည် သိပ်မစည်ကားဘဲ သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံထဲရှိ အခြား မြို့နယ်လေးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လူနေတိုက်ခန်း တစ်ခုအောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဝင်ရောက်ပြီး လှေကားပေါ် တက်ကာ တတိယထပ်သို့ ရောက်လာသည်။

ရောက်ရောက်ချင်းပင်...အခန်းတံခါး ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးဝတွင် ချိုသာသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမသည် မူကြိုကျောင်းဆရာမ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမ နာမည်က လျိုစစ်ယွဲ့….

တာချွမ်းမြို့တွင် သေဆုံးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယန်ကျန့်၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအား အကူအညီဖြင့် ပြန်လည် ရှင်သန်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ တာဝန်မှာ ကျောက်ခိုင်မင်၏ သမီး ကျောက်ရှောင်ယာကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

လျိုစစ်ယွဲ့သည် သူမ၏ တံခါးဝတွင် ယန်ကျန့် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မအံ့သြပေ။

သဘာဝလွန် အာရုံခံစားမှု တစ်ခု ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမနှင့် ယန်ကျန့် ကြားတွင် ပို၍ သိသာသည်။

"မစ္စတာယန်... ရောက်လာပြီကိုး"

လျိုစစ်ယွဲ့က လေးလေးစားစား ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ အခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားသည်။

သိပ်မကျယ်ဝန်းသော အခန်းလေးသည် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူမ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

"သူမ" ဆိုသည်မှာ ကျောက်ရှောင်ယာကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ သင်ကြားပြသမှုအောက်မှာ ရှောင်ယာလေးက အရင်ကထက် အများကြီး ပုံမှန် ဖြစ်လာပါပြီ ဒါပေမဲ့ ပြုပြင်ဖို့ လိုနေသေးတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ တချို့တော့ ရှိနေတုန်းပါပဲ အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြင်ယူရမှာပါ"

လျိုစစ်ယွဲ့က ပြောရင်း ကျောက်ရှောင်ယာ၏ လတ်တလော အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူမ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ ဒီတစ်ခေါက် အခြေအနေ လာကြည့်ရုံပါ ဟိုတစ္ဆေ ကိစ္စကိုတော့ လောလောဆယ် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး ပိတ်လှောင်ခံထားရလို့ ကျောက်ရှောင်ယာ နားကို ပြန်မလာနိုင်ဘူး"

"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ခန့်မှန်းမိပါတယ် မဟုတ်ရင် အခုလောက်ဆို ကျွန်မ သေနေလောက်ပြီ အစတုန်းက သူ ကျွန်မအပေါ် အငြိုးအတေး ကြီးကြီးမားမား ထားပြီး သတ်ချင်နေတာလေ"

လျိုစစ်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သေရင်တောင် ပြန်ရှင်နိုင်တာပဲ ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ"

ယန်ကျန့်က လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ လျိုစစ်ယွဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်"

ဒါပေမဲ့ သူမ မသေချင်ပေ။ အထူးသဖြင့် တစ်ခါ သေဖူးထားပြီးပြီမို့ ပိုပြီး အသက်ရှင်ချင်နေသည်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ပြန်ရှင်လာလျှင် ဘယ်သူ ပြန်ရှင်လာမလဲ ဆိုသည်ကို ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ လျိုစစ်ယွဲ့ ဖြစ်မလား၊ တခြား မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်မလား။

"နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်း အချိန်ရှာပြီး ကျောက်ရှောင်ယာကို ခေါ်ကာ တာချန်းမြို့ကို လာခဲ့ ဒီမှာ ဆက်မနေနဲ့တော့ အပြင်လောကကြီးက လုံခြုံမှု မရှိတော့ဘူး မင်းတို့ နေရာရွှေ့ဖို့ လိုတယ်"

"နားလည်ပါပြီ... ဒီညပဲ ကျောက်ရှောင်ယာကို ခေါ်ပြီး လေယာဉ်နဲ့ လိုက်လာခဲ့မယ်"

လျိုစစ်ယွဲ့ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခုမှ အခြေကျစ ပြုနေသော ဒီအိမ်လေးကို သူမ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ကျောက်ရှောင်ယာကို မင်း ဆက်ပြီး ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို ဆက်ရှင်သန်ခွင့် ပေးမယ် အဲဒါက မင်းအတွက် တကယ့် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး"

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

ယန်ကျန့် ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ ဒီကိစ္စသေးလေးကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။

လျိုစစ်ယွဲ့က ထမင်းစားပြီးမှ ပြန်ဖို့ ပြောသော်လည်း သူ ငြင်းလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ကျန့်မှာ လုပ်စရာ တခြား ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

All Chapters