ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်

ရှေ့တွင်ရှိနေသော အနက်ရောင် ခေါင်းတလားက ယန်ကျန့်ကို သတိထားစေသည်။ ဒီပစ္စည်းက ကံစမ်းမဲပုံး တစ်ခုကို ဖွင့်ရသလိုပဲ အတွင်းထဲမှာ ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစားက လဲလျောင်းနေမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

အရင်တုန်းက တစ္ဆေတမန်တော်၊ နောက်တော့ တစ္ဆေရေကန်၊ အားလုံးက အနက်ရောင် ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ အပိတ်လှောင်ခံထားရတာချည်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒါကတော့ တတိယမြောက် ခေါင်းတလား ဖြစ်သည်။

"ဒီလို ခေါင်းတလားမျိုးက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မယ် ထုတ်လုပ်လို့ ရနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးပေါ့ အရင်တုန်းက ထိုက်ဖျင် ရှေးဟောင်းမြို့က တစ္ဆေလမ်းမကြီးမှာ ခေါင်းတလားဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိဖူးတယ် အဲဒီဆိုင်ထဲက ခေါင်းတလားတွေက ဒီဟာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"

ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်။

သူ မလောဘဲ ခေါင်းတလားကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီး လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းတလားက အဖွင့်ခံထားရတဲ့ လက္ခဏာ ရှိသည်။ ဘေးဘက် အနားသတ်တွေက နည်းနည်း လွဲနေသလို အတွင်းထဲကနေ ခပ်အုပ်အုပ် ထုရိုက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်ပြီး ပုံသေ စည်းချက် မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားမှာတော့ လူကို ကြက်သီးထစေသည်။

ဒါက တစ္ဆေပူးနေတဲ့ အိမ် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလားတွေ သိမ်းဆည်းဖို့နဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေကို ပိတ်လှောင်ဖို့ အသုံးပြုတဲ့ နေရာဖြစ်ပြီး လောကကြီးနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသည်။ ရွှံ့ဝါလမ်း တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပေမယ့် သာမန်လူတွေက ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ လျိုစန်းလို တစ္ဆေဆရာမျိုးကသာ စက္ကူရုပ်တွေ အများကြီး သုံးပြီး တောင်တစ်တောင်လုံးကို ရှာဖွေမှ ဒီလို လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အရှာမခံချင်တဲ့ တစ္ဆေပူးအိမ် တစ်လုံးဆိုတာက လူတွေကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေမှာ သေချာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ခေါင်းတလားကို ဒုတိယထပ်မှာ ထားတာလဲ ဘာလို့ ပထမထပ်မှာ မထားတာလဲ"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း မဖွင့်သေးဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းသည်။

အရင်တုန်းက တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ခေါင်းတလား ဖြစ်စေ၊ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ ခေါင်းတလား ဖြစ်စေ၊ အိမ်အိုကြီးထဲက အဘိုးအိုရဲ့ အနီရောင် ခေါင်းတလား ဖြစ်စေ အားလုံးကို မြေပြင်မှာပဲ ထားခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။ ဒီခေါင်းတလား တစ်လုံးတည်းကိုပဲ ဒုတိယထပ်မှာ တမင် ရွေးထားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယထပ်မှာ ထားရတာ အကြောင်းရင်းနဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိကို ရှိရမယ်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ရှေးရိုးစွဲ အယူအဆ တစ်ခု ရှိတယ် ခေါင်းတလားကို မြေပြင်နဲ့ လွတ်အောင် ထားတာက အလောင်းကောင် မြေဓာတ်ကို စုပ်ယူပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်နိုးထလာမှာ စိုးလို့တဲ့ ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာတော့ ဒီအယူအဆက သေချာပေါက် မှားလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ တခြား ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင် ခေါင်းတလားကို ဒုတိယထပ်မှာ ထားတာက ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်မှု ပုံစံကို မဖြစ်ပေါ်စေချင်လို့၊ တစ္ဆေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ကို လျှော့ချချင်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"အဲဒါသာ ဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီခေါင်းတလားကို ဒုတိယထပ်မှာ ထားလဲ ဆိုတာ ရှင်းသွားပြီ"

"ဒါကြောင့် နောက်တစ်ဆင့် သတိထားရမှာက ခေါင်းတလား ပွင့်သွားပြီး တစ္ဆေ ထွက်လာတဲ့အခါ အလောင်းကောင် သံချောင်းနဲ့ ရိုက်ထည့်လို့ မရရင် အရေးအကြီးဆုံး လုပ်ရမှာက တစ္ဆေကို အောက်ထပ် မဆင်းနိုင်အောင် တားဖို့ပဲ"

ဒီအချက်ကို တွေးမိတော့ သူ နောက်လှည့်ပြီး ဘေးနားမှာ ထောင်ထားတဲ့ လှေကားကို တွန်းလှဲလိုက်သည်။ နောက်နောင် ဒုက္ခမရောက်အောင် ကြိုတင် ကာကွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအမြင့်က ခုန်ချရင် သာမန်လူတောင် သေမှာ မဟုတ်သလို တစ္ဆေဆရာ ဆိုရင် ပိုတောင် ပြောစရာ မလိုပေ။

ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေ ခုန်ချမချ ဆိုတာကတော့ ယန်ကျန့် ထည့်စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူ လုပ်နိုင်တာကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သေးငယ်ပေမယ့် တစ်ခါတလေ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေက အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်တတ်သည်။

"ခေါင်းတလား ဖွင့်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား"

ယန်ကျန့် ဒီအချိန်မှာ အနက်ရောင် ခေါင်းတလားဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ လက်တစ်ဖက်က အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းတလား ပွင့်တာနဲ့ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အလောင်းကောင် သံချောင်းနဲ့ ရိုက်ထည့်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားသည်။ နောက်လက်တစ်ဖက် ဖြစ်တဲ့ မီးကျွမ်းထားတဲ့ တစ္ဆေလက်ကိုတော့ အဖုံးပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။

ခဏလောက် ငြိမ်သက်နေပြီးနောက်...

သူ ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်သည်။

"ခွပ်"

လေးလံသော ခေါင်းတလား အဖုံး အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်။

"ဒီလောက်တောင် လေးတာလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထပ်မံ အားစိုက်လိုက်ရာ ခေါင်းတလား အဖုံး လုံးဝ ပွင့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင်...ပုပ်သိုးနံစော်နေသော အနံ့ဆိုးကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အတွင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်မှာ အလောင်းကောင် မဟုတ်ဘဲ စက္ကူရုပ် တစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။ ထိုစက္ကူရုပ်သည် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကောင်ရေများထဲတွင် စိမ်နေပြီး ခြေထောက်များက ရေထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေသည်။ လုံးဝ ဝါးမြိုခံထားရပြီး တိုက်စားခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"လျိုစန်း"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ခေါင်းတလား အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ့ထင်ကြေး မှန်ကန်ခဲ့သည်။ လျိုစန်း တကယ်ပဲ ခေါင်းတလားထဲမှာ ပိတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့စက္ကူရုပ်တွေ အားလုံး လှုပ်ရှားလို့ မရဖြစ်နေတာ မဆန်းပေ။ ခြေထောက်တွေက သဘာဝလွန် စွမ်းအားရဲ့ တိုက်စားတာ ခံနေရတော့ စက္ကူရုပ်တွေ အားလုံးကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

လျိုစန်း ဒီအချိန်မှာ သတိရှိနေသည်။ ခေါင်းတလား အဖုံး ပွင့်သွားသောအခါ အပြင်ဘက်မှ ယန်ကျန့်ကို တွေ့လိုက်ရသလို အလောင်းကောင် သံချောင်း တန်းတန်းမတ်မတ် ကျလာသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဘာမှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အလောင်းကောင် သံချောင်း တန်းတန်းမတ်မတ် ကျဆင်းလာသည်။

သို့သော် ဒီအလောင်းကောင် သံချောင်းက လျိုစန်း၏ ခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့နားရွက်နား ကပ်ကျလာပြီး ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေကို ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်... ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေက အထဲမှာ မဟုတ်ဘူး အဖုံးပေါ်မှာ"

လျိုစန်း ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားသည်။ သူ တွန်းဖွင့်လိုက်တုန်းက ခေါင်းတလား အဖုံးက ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ လေးလံနေတာကို သတိရလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။

"သွားစို့"

ယန်ကျန့် ခေါင်းတလားထဲ လဲနေတဲ့ လျိုစန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သစ်သားပြတင်းပေါက် ဆီသို့ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ပြေးသွားလိုက်သည်။

သူ လျိုစန်းကို ခေါ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေက ထင်သလောက် ရိုးရှင်းမနေပေ။ ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်ဘူး ဆိုမှတော့ ဆက်ပြီး ဇွတ်တိုးနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ပြီးတော့ သူ လာတာက လျိုစန်းကို ရှာဖို့ပါ၊ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ကူရှင်းပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး။

ဒီက တစ္ဆေကို နောက်မှ လျိုစန်းဘာသာ ရှင်းပါစေ။

ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့...

နောက်တစ်ခဏမှာ အနောက်ဘက်ကနေ လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ ပိုမြန်မြန် လှုပ်ရှားလေ ခြေသံတွေက ပိုမြန်လာလေ ဖြစ်သည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း"

ကြမ်းခင်းတွေ တုန်ခါသွားပြီး အေးစက်ပုပ်သိုးနေတဲ့ အငွေ့အသက် တစ်ခု သူ့ဆီ တိုးကပ်လာတာကို ယန်ကျန့် ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်မရွေး သူ့ကို မှီတော့မယ့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက မြန်ပေမယ့် ယန်ကျန့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ပိုမြန်သည်။

"ခွမ်း"

ယန်ကျန့် ဒုတိယထပ်က သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး လျိုစန်းနဲ့အတူ ခုန်ချလိုက်သည်။ မြေကြီးပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်သွားသည်။

အနောက်က လိုက်လာတဲ့ ခြေသံတွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ တစ္ဆေက အောက်ထပ်ကို မဆင်းနိုင်ဘူး အပေါ်ထပ်ကနေလည်း ခုန်မချနိုင်ဘူး ခေါင်းတလား ထားခဲ့တဲ့သူမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ် ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေက အောက်ထပ် မဆင်းနိုင်မှန်း သိလို့ ခေါင်းတလားထားဖို့ သီးသန့် နှစ်ထပ် သစ်သားအိမ် ဆောက်ခဲ့တာ တစ္ဆေရဲ့ သဘောသဘာဝကို သုံးပြီး ဒုတိယထပ်မှာ ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ပေါ့"

ယန်ကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ကွဲနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အမှောင်တိနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ရစ်ဝဲနေသည်။ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် အဆက်မပြတ် လုပ်နေပြီး ဒုန်းဒုန်းဒိုင်းဒိုင်း အသံတွေ ထွက်နေပေမယ့် အောက်ဆင်းမယ့်လမ်းကို ရှာမတွေ့ပေ။

လှေကားကို ယန်ကျန့် စောစောက တွန်းလှဲထားခဲ့ပြီးပြီလေ။

ဒီအသေးစိတ် အချက်လေးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် တစ္ဆေက လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာပြီး ဒီတစ္ဆေအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာမှာ သေချာသည်။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ကိစ္စတွေက ဒီလောက် ရိုးရှင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"တစ္ဆေက အောက်ထပ် မဆင်းနိုင်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး ဒါကြောင့် ငါ ဒီအိမ်အိုကြီးကို ရောက်တုန်းက လှေကားကို တမင် ဖြုတ်ထားခဲ့တာကိုး"

လျိုစန်းလည်း ဒီအချက်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ထုံထိုင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး အံ့သြသွားသည်။

"မင်းက တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်ကို ရန်စမိလိုက်တာပဲ စက္ကူရုပ်တွေ အများကြီးတောင် မှောက်သွားရတယ်ဆိုတော့"

ယန်ကျန့် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လျိုစန်းကို သယ်ပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အိမ်အိုကြီးနဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခု ရောက်အောင် အမြန်သွားပြီး ရွှံ့ဝါလမ်းပေါ် ပြန်တက်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် ပေါ့ဆမိသွားတာပါ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ခေါင်းတလားက ငါ့ကို အကြာကြီး မပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပါဘူး အချိန်နည်းနည်း ရရင် ငါ အဲဒီကနေ သေချာပေါက် ဖောက်ထွက်နိုင်မှာပါ"

လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါက မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား"

ယန်ကျန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လျိုစန်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ မင်း ငါ့ကို ကြိုကယ်ပေးလို့ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဌာနချုပ် ကိစ္စအတွက် မင်း ဒီအထိ လာလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ အံ့သြမိတယ်"

"ငါ ပိုက်ဆံ ရထားလို့ပါ"

ယန်ကျန့်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဟားဟား အဲလိုလား"

မကြာမီ...

ယန်ကျန့် ရွှံ့ဝါလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုသရဲခြောက်သော နေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး တောထဲတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် ညရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောထဲတွင် မှောင်မိုက်နေပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာသော ထူးဆန်းသည့် စက္ကူရုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။

"မင်း အဆင်ပြေသွားပြီနဲ့ တူတယ် ဒါဆို သုံးရက်အတွင်း ဌာနချုပ် အစည်းအဝေးကို အရောက်လာခဲ့ ငါ မင်းဆီ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မလာချင်ဘူးဆိုတာ မင်း သိမှာပါ"

ယန်ကျန့် လျိုစန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး မနက်စောစော ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ် သေချာပေါက် နောက်ကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့ ငါ တခြား ခေါင်းဆောင်တွေကို သွားရှာရဦးမယ် မင်းလိုပဲ အစည်းအဝေး မတက်ချင်တဲ့ကောင်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

"ငါ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး အခု သွားတော့မယ်"

သူ လက်ပြလိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

လျိုစန်း ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လျိုစန်း နောက်လှည့်ပြီး ရွှံ့ဝါလမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"အလောင်းစောင့်သူ ဟုတ်လား သေတာတောင် အေးအေးဆေးဆေး မနေဘဲ ငါ့ကို ခေါင်းတလားထဲ ဆွဲသွင်းချင်နေသေးတယ် ဒီနေရာကို အရင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ဦးမယ် ဌာနချုပ်က ပြန်လာမှ ဒီတစ္ဆေကိစ္စကို ရှင်းတော့မယ်"

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ စက္ကူရုပ်များ အားလုံး စုဝေးလာပြီး တန်းစီကာ ရွှံ့ဝါလမ်းအတိုင်း အိမ်အိုကြီးဆီ ဦးတည်သွားကြသည်။

နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ပြည့်အောင် ဖြည့်ရမယ် ဆိုရင်တောင် အဲဒီ အိမ်အိုကြီး တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားအောင် စက္ကူရုပ်တွေနဲ့ ဖြည့်ပစ်မယ်။

အစောကြီးကတည်းက ဒီလို လုပ်ခဲ့ရင် ဒီလောက် အနေရခက်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

လျိုစန်း ကိစ္စ ပြီးသွားသောအခါ ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ နောက်ထပ် ဦးတည်ရာဆီ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒါက တာချွမ်းမြို့ ဖြစ်သည်။

လီလဲ့ဖိန်ကို ရှာဖို့ တာချွမ်းမြို့ကို သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက် ဆက်သွယ်မည့် ခေါင်းဆောင် အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာ အထူးတလည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ တာချွမ်းမြို့က နီးနေလို့သာ ဖြစ်သည်။

"ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မှတ်မိလို့မရတဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့ကို ရှာရတာ နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ငါ တာချွမ်းမြို့မှာ ပေါ်လာရင် သူ သေချာပေါက် သိမှာပါ ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို လာရှာရလိမ့်မယ်"

တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုပြီး သွားလာရသည်မှာ မြန်ဆန်လှသည်။

ခဏအကြာတွင်...

သူ တာချွမ်းမြို့ အပေါ်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။

အရင်တုန်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက် အတွက် စာလာပို့ရင်း ဒီမြို့ကို ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ တာချွမ်းမြို့ အခန်း ၃၀၁ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး သေဆုံးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အဘွားအိုကြီး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အချိန်ကို ပြောင်းပြန် မလှန်နိုင်ခဲ့လျှင် အဲဒီ စာပို့တဲ့ တာဝန်မှာတင် သူ သေသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တာချွမ်းမြို့သည် လျိုစန်း တာဝန်ယူထားသော မြို့နှင့် ယှဉ်လျှင် သေချာပေါက် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

အရင်တုန်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်အချို့ ဒီမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် မြို့ကို သိသိသာသာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဒေသခံ အများအပြား ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီး ဖြစ်ရပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အချို့ ပြန်လာကြသော်လည်း လူဦးရေ ထူထပ်မှုက အရင်ကနှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ယန်ကျန့် အဆောက်အအုံ တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ လီလဲ့ဖိန် ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

လျိုစန်းနှင့် မတူဘဲ လီလဲ့ဖိန်ကို ဖုန်းနှင့် အမြဲ ဆက်သွယ်လို့ ရသည်။

မကြာမီ ဖုန်းဝင်သွားသည်။

"လီလဲ့ဖိန်... ငါပါ ယန်ကျန့်"

ယန်ကျန့် ဖုန်းထဲ ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်က လူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို သူ ဘာမှ မှတ်မိခြင်း မရှိပေ။

တစ်ဖက်မှ အသံတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယန်ကျန့်လား မင်း ဘာလို့ တာချွမ်းမြို့ ရောက်နေတာလဲ"

"ဌာနချုပ်က မင်းကို အစည်းအဝေး ခေါ်တယ် မင်း ငြင်းလိုက်တယ် ဒါကြောင့် ငါ ရောက်လာတာ"

"ငါ အစည်းအဝေး မတက်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလိုက်တာပါ ငါ့အခြေအနေ မကောင်းဘူး လူလုံးထွက်ပြဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

လီလဲ့ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။

"လျိုစန်းလည်း အရင်တုန်းက အဲဒီလို ပြောတာပဲ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သဘောတူလိုက်တယ် ဒါဆို မင်းက ငြင်းမှာလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ထင်ချင်လည်း ရပါတယ်"

တစ်ဖက်မှ အသံက အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်နေသည်။ ဘာခံစားချက်မှ မပါပေ။

"မင်း ဒီသဘောထားအတိုင်း ဆက်ရှိနေမယ် ဆိုရင် ဌာနချုပ်ကို ခေါင်းဆောင် ရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်စာ တင်လိုက်ပါ အဲဒါဆိုရင် ငါနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလို့ ခေါင်းဆောင် ရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်ရမှာလဲ ငါ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး ထိုက်တန်ပါတယ် အစည်းအဝေး တစ်ခု ငြင်းလိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က အောင်မြင်မှုတွေ အားလုံးကို မင်း ဖျက်ပစ်လို့ မရဘူး"

လီလဲ့ဖိန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို အစည်းအဝေး မဖြစ်မနေ တက်ရမယ်လို့ ပြောရင်ရော"

ယန်ကျန့်ကလည်း အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါဆို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ပြီး ပြောကြတာပေါ့ ငါ လိပ်စာ ပို့လိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ယန်ကျန့် ဖုန်းချလိုက်သည်။

မကြာမီ စာတိုအသစ် တစ်စောင် ဝင်လာသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့် နေရာကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြန်ပေါ်လာသောအခါ မြို့စွန်ရှိ လုံးချင်းအိမ် တစ်လုံးထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာသည် မှောင်မဲနေပြီး ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးသာ လင်းနေသည်။

ယန်ကျန့် ပေါ်လာသောအခါ အမှောင်ထဲတွင် စိမ်းသက်သော အမျိုးသား တစ်ဦး ရှိနေသည်။

ဒီလူကို ယန်ကျန့် လုံးဝ မမှတ်မိပေ။ သို့သော် သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်များက သူသည် စွမ်းအားကြီးသော တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ပြီးတော့ တာချွမ်းမြို့မှာ လီလဲ့ဖိန်ကလွဲရင် ဘယ်သူက ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

"လီလဲ့ဖိန်လား ငါ ထင်တာ မင်း ငါ့ကို ရှောင်နေမယ်လို့"

"မင်းရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက မြို့တစ်မြို့လုံးကို အလွယ်တကူ ဖုံးလွှမ်းနိုင်တာလေ ငါ ဘယ်မှာ ပုန်းလို့ ရမှာလဲ"

လီလဲ့ဖိန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့အခြေအနေ မကောင်းဘူး ဆိုတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်"

"အရင်က အခြေအနေ မပြီးသေးဘူးလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ပြီးပါပြီ ဒါပေမဲ့ ပြီးပြည့်စုံအောင် မပြီးသေးဘူး"

လီလဲ့ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။