ဘိုးဘေးမင်ရှန်

မကြာမီ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် အစေခံ မိန်းကလေး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လူမျိုးနွယ်စု ပင်မနေအိမ် အတွင်းရှိ ဘိုးဘေးမင်ရှန် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤနေရာသည် ယင်းရှိုရေကန်ဘေးတွင် တည်ရှိပြီး မြင့်မား၍ ခမ်းနားထည်ဝါသော မျှော်စင်ပေါ်မှနေ၍ ရေကန်ရှုခင်း တစ်ဝက်ခန့်ကို စီးမိုး ကြည့်ရှုနိုင်သည်။ ရေကန်မှ လေညှင်း၊ လှိုင်းပုတ်သံ၊ ငါးခုန်သံနှင့် ငှက်ကလေးများ၏ တေးသီသံတို့က အဆောက်အအုံကို သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားစေသည်။

"ယင်းရှိုတက်လူလမင်း မျှော်စင်" အမည်ရှိသော မျှော်စင်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ဝမ်ရှိုကျဲ့က လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဘိုးဘေးမင်ရှန်ကို တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်"

"ဝင်ခဲ့"

နွေးထွေးသော အသံတစ်သံ ဝမ်ရှိုကျဲ့ နားထဲ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ညွှန်ကြားချက် အတိုင်း ထူထဲသော သစ်သားလှေကားထစ်များ အတိုင်း တက်လှမ်းပြီး မျှော်စင် အထပ်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအို တစ်ဦးသည် ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ကျောပေးပြီး ထိုင်နေသည်။ သူသည် ယင်းရှိုရေကန် အတွင်းသို့ ငါးမျှားတံ အရှည်ကြီးဖြင့် ငါးမျှားနေသည်။

သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားက အလွန် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေသော်လည်း ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တောင်ကြီး သို့မဟုတ် အောက်ခြေမမြင်ရသော ရေကန်နက်ကြီး တစ်ခုပမာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။

သူ့ဘေးတွင် အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ၁၂ နှစ် ၁၃ နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူမသည် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ ညီမဝမ်းကွဲ လူရှောင်ရှောင် ဖြစ်သည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် စိတ်ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"အဘိုး အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရှိုကျဲ့ က အရမ်း ကပ်စေးနည်းတယ်လို့ ပြောတာ မှန်တယ်"

လူရှောင်ရှောင် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟို ဝမ်ကောင်မလေးကျတော့ ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ ရပြီး သမီးကျတော့ ဘာလို့ မရတာလဲ"

"အမ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤကောင်မလေးသည် ဘိုးဘေးဆီ တကယ် လာရောက် တိုင်တောခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းအစ်ကိုကို သင်ခန်းစာ ပေးဖို့ အဘိုးက ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါတုန်းကတော့ မင်းက အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရှိုကျဲ့ကို အချစ်ဆုံးလို့ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော"

အဘိုးအိုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခု မချစ်တော့ဘူးလား"

"ချစ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အမေ ပြောတာက ဝမ်မိသားစုက အခြေအနေ မကောင်းဘူးတဲ့ နေရာတကာမှာ ငွေလိုနေတယ်တဲ့"

လူရှောင်ရှောင် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဝမ်းကွဲဆီမှာ ပိုက်ဆံ အရမ်း ပြတ်လပ်နေလောက်တယ် ဒါကြောင့် အဘိုးက သူ့ကို ရွှေတာရာ ၅၀၀ ပေးပြီး သမီးအတွက် ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါလား ဒါဆိုရင် သမီး အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရှိုကျဲ့ကို စိတ်မဆိုးတော့ပါဘူး"

"ဘာလို့ ရွှေတာရာ ၅၀၀ တောင် လိုတာလဲ"

အဘိုးအို အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး မှတ်မိသလောက် သာမန် ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ တစ်ခုက ရွှေတာရာ ၂၀၀ ၃၀၀ လောက်ပဲ ရှိတာလေ ဈေးနှုန်းတွေက ဒီလောက်ထိ တက်သွားပြီလား"

"အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရှိုကျဲ့လည်း အဲဒီ ပျားအုံကို ဝယ်ဖို့ တော်တော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ"

ဖူး

စကားဝိုင်းသည် ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုလူမိသားစု ညီမဝမ်းကွဲ၏ ယုတ္တိဗေဒမှာ တကယ်ပင် အားကောင်းလွန်းလှပေသည်။ ပျားအုံ တစ်ခု ရရှိရေးအတွက် ဘိုးဘေးမင်ရှန်ကို ငွေရှင်းခိုင်းရန် ဝန်မလေးချေ။ ထိုအရာကို သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့ ချက်ချင်း ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှိုကျဲ့ က ဘိုးဘေးမင်ရှန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သို့သော် ဘိုးဘေးမင်ရှန်သည် ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လူရှောင်ရှောင်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေသည်။

"တကယ်လို့ မင်းအစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရှိုကျဲ့က မင်းအတွက် ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ ဝယ်ပေးရင် မင်း အဘိုး စကား နားထောင်မှာလား"

"နားထောင်မှာပေါ့"

လူရှောင်ရှောင် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးမင်ရှန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်လာကာ ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေတာရာ ငွေစက္ကူ အချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အလျင်စလို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေတာရာ ၁၀၀ တန် ငွေစက္ကူ ၅ ရွက် ဖြစ်နေသဖြင့် မှင်သက်သွားရသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဒါက...

"ကြားလား ရှိုကျဲ့"

အသက် ၅၀ အရွယ်လောက်သာ ထင်ရသော ဘိုးဘေးမင်ရှန်၏ မျက်နှာတွင် ကစားချင်စိတ် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မင်းညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ရှောင် အတွက် ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ တစ်ခု သွားဝယ်ပေးလိုက် ပိုတာကို မင်းအတွက် ဆုကြေး အဖြစ် ယူလိုက်လေတော့"

"ဒါက... ဘိုးဘေး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မျက်နှာတွင် ချွေးစေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ရှောင်က ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံကို တကယ် ကြိုက်နေတာပါ ကျွန်တော် သူ့အတွက် တစ်ခု ဝယ်ပေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာပါ့မယ်"

"တော်ပါတော့ မင်းတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ဘယ်လို အခြေအနေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မင်းလည်း သိသားပဲ မဟုတ်လား"

ဘိုးဘေးမင်ရှန် စိတ်မရှည်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီ ရွှေတာရာတွေကို ယူပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် တချို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက် မင်း တတ်နိုင်တဲ့ အချိန်ရောက်မှ ခရမ်းရောင်ကျောက်သလင်း ဝိညာဉ်ပျားအုံ ပြန်ဝယ်ပေးပေါ့"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ရင်ထဲ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားပြီး လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးရဲ့ ထောက်ပံ့မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကြည့်ရသည်မှာ ဘိုးဘေးမင်ရှန်သည် သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးချင်ပုံ ရသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း မငြင်းဆန်တော့ဘဲ ငွေကို ယူလိုက်လေသည်။

"ညီမလေးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်"

ဘိုးဘေးမင်ရှန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူသာ ဇွတ်အတင်း မပြောရင် အဘိုးက ဒီ ရွှေတာရာ ၅၀၀ ကို ခွဲထုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

လူမျိုးနွယ်စု အတွက်ဆိုလျှင် ရွှေတာရာ ၅၀၀ သည် ငွေပမာဏ မနည်းလှပေ။ ကြီးမားသော ကုန်ကျစရိတ်များ နုတ်ပြီးလျှင် တစ်နှစ်ကို ပမာဏ စုဆောင်းမိပါ့မလား ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့လည်း ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်"

လူရှောင်ရှောင်က ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ချင်သလို ပုံစံပေါက်နေသည်။

"ဟဲဟဲ ညီမလေး မင်း ကြိုးစားရမယ်နော် ဟို ဝိညာဉ်ပိုးမွှားသခင် ကောင်မလေးကို အကျော်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဘိုးဘေးမင်ရှန်က စနောက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသာ အစီအရင် ပညာရပ် ကို အောင်မြင်စွာ သင်ယူနိုင်ပြီး ပထမအဆင့် အစီအရင်သခင် ဖြစ်လာရင် မင်းအစ်ကိုဝမ်းကွဲက မင်းကို အထင်ကြီးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လာမယ် ဆိုတာ အဘိုး အာမခံတယ်"

"အစီအရင်သခင်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘိုးဘေး... ညီမလေးမှာ အစီအရင် ပညာရပ် ပါရမီ ပါတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

"မင်းတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဝိညာဉ်ပိုးမွှားသခင် တစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးနိုင်ပြီး ငါတို့ လူမျိုးနွယ်စုက အစီအရင်သခင် တစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

ဘိုးဘေးမင်ရှန် ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ သီးလာသည်။

"ဘိုးဘေး ကျွန်တော် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး နည်းနည်း အံ့သြသွားလို့ပါ ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဘိုးဘေး ဂုဏ်ပြုပါတယ် ညီမလေး"

သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ပါရမီ ဆိုတာ ဘယ်လောက် ခန့်မှန်းရခက်လဲ ဆိုတာ အံ့သြနေမိသည်။ လူရှောင်ရှောင်က "အခန်းကိုးခန်း သင်္ချာကျမ်း ကို ညံ့ဖျင်းစွာ သင်ယူခဲ့တာကို သူ ရေးရေးမျှ မှတ်မိနေသေးသည်။ သို့သော် သူမတွင် အစီအရင် ပညာရပ် ပါရမီ ပါနေသည်တဲ့...

"အဘိုး သမီး ဒီနေ့ကစပြီး သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ် မပျင်းတော့ပါဘူး"

လူရှောင်ရှောင် လိမ္မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သမီး ပထမအဆင့် အစီအရင်သခင် ဖြစ်လာရင် ဟို ဝိညာဉ်ပိုးမွှားသခင် ကောင်မလေးကို မနာလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ် ပြီးတော့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကိုလည်း အထင်သေးခွင့် မပေးတော့ဘူး"

"စိတ်ဓာတ်ကောင်းတယ် ဒါမှ ငါ လူမင်ရှန် ရဲ့ မြေးမလေး ပီသတာ"

ဘိုးဘေးမင်ရှန် ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"တူလေး မင်း သွားစရာ ရှိတာ သွားတော့လေ"

{ဒီခံစားချက်က "ကိရိယာ" တစ်ခု အဖြစ် ဆက်ဆံခံလိုက်ရသလိုပဲ မဟုတ်လား}

ဝမ်ရှိုကျဲ့ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှေတာရာ ၅၀၀ အတွက် ကိရိယာ အဖြစ် ဆက်ဆံခံရခြင်းက တန်လှပေသည်။ ဒါ့အပြင် လူရှောင်ရှောင်မှာ အစီအရင် ပညာရပ် ပါရမီ ပါသည်မှာ ကောင်းသော ကိစ္စပင်။ သူမက သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာ ညီမလေးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးမင်ရှန်ကို တွေ့ရခဲသဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့ အခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြစ်စေလိုပေ။ သူ ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ကျွန်တော့် ကျင့်ကြံမှုမှာ အခက်အခဲ တချို့ ရှိနေပါတယ် ဘိုးဘေး လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ဟေ့ကောင်လေး လောဘ မကြီးစမ်းနဲ့"

ဘိုးဘေးမင်ရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးလုံယန်က ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တယ် ငါက မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးစရာ လိုသေးလို့လား"

"မတူညီတဲ့ အမြင်တွေကို နားထောင်တာက အမြဲတမ်း ကောင်းပါတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အရူးကွက် နင်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"အမြင်ပေါင်းစုံ ရရှိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းအတွက် အကျိုးရှိနိုင်ပါတယ် ဒီနေရာက ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သေချာပေါက် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာမှာပါ..."

ဘိုးဘေးမင်ရှန် လမ်းမညွှန်မချင်း သူ ပြန်မသွားတော့မည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့အဘေးကို လှည့်ကွက်လေး သုံးခြင်းက ပြဿနာ မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ မေးစရာ ရှိတာ မြန်မြန်မေး ပြီးရင် ထွက်သွားတော့ ငါ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

ဘိုးဘေးမင်ရှန် လက်မှိုင်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြင်ဆင်ထားသော မေးခွန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလျင်စလို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးမင်ရှန်သည် မနှစ်မြို့သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ ကျင့်ကြံခြင်း မေးခွန်းများကို အလေးအနက် ထားပြီး ဂရုတစိုက် စဉ်းစားကာ တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားပေးသည်။ သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မေးခွန်းများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ခက်ခဲနက်နဲလာပြီး ဘိုးဘေးမင်ရှန်ပင်လျှင် မဖြေကြားမီ သေချာ စဉ်းစားရတော့သည်။

ဝိညာဉ်မကူးပြောင်းမီက ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ကိုယ့်ဘာသာ ကျင့်ကြံရန်သာ သိပြီး ထိုင်းမှိုင်း၍ ဗဟုသုတ နည်းပါးသူ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မေးခွန်းများစွာ ရှိသော်လည်း ဘိုးဘေးလုံယန်ကို မမေးရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် လက်ရှိ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည်ကား လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမြေ အတွေးအခေါ်များ လွှမ်းမိုးထားပြီး ရှုထောင့်ပေါင်းစုံက ကျင့်ကြံခြင်း မေးခွန်းများ စုဆောင်းထားပေသည်။

ဒါက ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက ကလေးတွေနဲ့ လှည့်လည် ကျင့်ကြံသူတွေကြား ကွာခြားချက် တစ်ခုပင်။ လမ်းပြပေးမယ့်၊ ရှင်းပြပေးမယ့် မိသားစု အကြီးအကဲတွေ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တော်ပြီ တော်ပြီ ဘိုးဘေးလည်း ကျင့်ကြံရဦးမယ်"

၂ နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် ဘိုးဘေးမင်ရှန် မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိလွန်းလှသည်။ ဆက်မေးနေရင် သူတောင် ဖြေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ နားမလည်တဲ့ အရာတွေကို လျှောက်ပြောလို့ မရဘူးလေ။ အဲဒါက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။

သူ တကယ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။

လူရှောင်ရှောင်ကတော့ အစပိုင်းမှာ စိတ်ဝင်စားသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ဘေးနားမှာ နားထောင်နေပေမဲ့ နားထောင်ရင်းနဲ့ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာကာ ပျင်းရိလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော့် သံသယတွေကို ရှင်းလင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ထွက်ခွာဖို့ အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ဝိညာဉ်အဆင့် ကို အမြန်ဆုံး ကျော်ဖြတ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်"

ဒီစကားက ဘိုးဘေးမင်ရှန်ကို တော်တော်လေး ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။ သူက ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်သူက ရှေ့ဆက် မတိုးချင်ဘဲ နေမှာလဲ။

ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ လူတိုင်းက သေမျိုးတွေပဲ ဆိုတာ သိထားရပေမည်။ သက်တမ်းက အများဆုံး နှစ် ၁၀၀ ပဲ ရှိသည်။ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးမှ သက်တမ်းကို တစ်ဝက်လောက် တိုးမြှင့်နိုင်ပြီး အများဆုံး သက်တမ်း နှစ် ၂၀၀ အထိ နေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်အဆင့်ကို "ဘိုးဘေး" အဆင့်လို့ ခေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေ မြေးတွေ သေဆုံးသွားတာကို မြင်တွေ့ရတဲ့ အထိ အသက်ရှည်ကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။