ပန်းမျိုးတစ်သောင်း ချိုင့်ဝှမ်း

စားသောက်ခန်းမအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ရှန်အာသည် နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျန်းပေရန်၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရှိရပေ။

‘ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ’

ရှန်အာသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ကျန်းပေရန်သည် သူစိမ်းနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ လျှောက်သွားနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် သူမ သေသေချာချာ မှာကြားခဲ့ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားရသနည်း။

‘သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား’

သို့သော် စောစောက စကားပြောကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် သာမန် တပည့်ငယ်များနှင့် မတူကြောင်း ရှန်အာ ခံစားမိလိုက်၏။

မည်ကဲ့သို့ မတူညီသနည်းဟု ဆိုရလျှင်...

သူ့အား သူမ၏ စည်းဝါးကိုက်ညီမှုအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းရန် အလွန် ခက်ခဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

‘မျိုးနွယ်စု သူတော်စင်က အထင်ကြီးတဲ့ လူငယ်လေး ဖြစ်ရတာ တန်ပါတယ် သူက တကယ်ကို သာမန်လူနဲ့ မတူဘူးပဲ’

ရှန်အာ သက်ပြင်းချရင်း တွေးတောလိုက်မိသည်။

စောစောပိုင်းက သူမသည် ကျန်းပေရန်နှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စကားပြောဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းနေခဲ့၏။

‘သူကပဲ ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားတာလား ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ ဒီလိုပုံစံ အမြဲနေတာလားတော့ မသိဘူး’

‘ဒါပေမဲ့ သူက အသုံးချလို့ကောင်းတဲ့ အရင်းအမြစ် တစ်ခုဆိုတာတော့ သေချာတယ်’

သရဲဆန်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ရှန်အာသည် စားသောက်ခန်းမထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော ကျန်းပေရန်အား စတင် ရှာဖွေလိုက်လေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှီဖုန်းလန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သော ကျန်းပေရန်မှာမူ ပန်းမျိုးစုံ ဝေဆာနေသည့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် ကျန်းပေရန်ပင်လျှင် နာမည်မခေါ်တတ်သော ပန်းများစွာ ပါဝင်နေ၏။

ပေရန်လေး ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်လံကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်သည် နောက်ပြန်လှည့်၍ လမ်းလျှောက်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ပန်းမျိုးတစ်သောင်း ချိုင့်ဝှမ်း လေ ပန်းအမျိုးအစား တစ်သောင်း တကယ် ရှိတယ်”

“တစ်သောင်းတောင်လား”

ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။

အခြားသူများက ပန်းတစ်ရာ ချိုင့်ဝှမ်းဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် ပုံမှန်အားဖြင့် ပိုပိုသာသာ ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသည်။

သူမ၏ မိသားစုမှာမူ ရိုးသားလှပေသည်။

ပန်းတစ်သောင်း ရှိသည်ဟု ဆိုလျှင် ပန်းတစ်သောင်း တကယ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ပန်းအမျိုးအစား တစ်သောင်း တကယ် ရှိလို့လား’

ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာခဲ့ရသည်။

သူသည် ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးရေးပညာတွင် ဆရာတစ်ဆူဟု ဆိုနိုင်သူ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော မျိုးစိတ်ပေါင်းစုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်လာရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤပန်းများထဲမှ မည်သည့်ပန်းက မှော်ရတနာ ကုန်ကြမ်း ဖြစ်လာနိုင်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

“ပေရန်လေး ပေရန်လေး မြန်မြန်လာကြည့်”

လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှီဖုန်းလန်သည် လမ်းဘေးတွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျန်းပေရန် လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ငါထွက်သွားတုန်းက ပွင့်ခါနီးပဲ ရှိသေးတာ အခု ပြန်ရောက်တော့ ကွက်တိ ပွင့်နေပြီ လှတယ်မလား”

ရှီဖုန်းလန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ခေါင်းမော့ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

“ရှီဖုန်းလန် ဒါ မင်းရဲ့ နေအိမ်များလား”

“အယ်”

ရှီဖုန်းလန် ခေတ္တမျှ တောင့်ခဲသွားရသည်။

“နင် ဘယ်လိုလုပ် သိလဲ”

ရှီဖုန်းလန် ပန်းကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်းကို ကျန်းပေရန် အစကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ သူ သူမနှင့် စတင် ရင်းနှီးသွားရခြင်းမှာလည်း သူမ၏ ပန်းချစ်စိတ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သစ်ခွရေစင်အဆောင် တွင်ပင်လျှင် ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသော ပန်းများ အပြည့်စိုက်ပျိုးထားရာ သူမ၏ နေအိမ်တွင် မရှိပါက အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤ ပန်းမျိုးတစ်သောင်း ချိုင့်ဝှမ်းတွင် နေထိုင်သည်မှာ လုံးဝ ယုတ္တိရှိလှပေသည်။

“ဒီတိုင်း လျှောက်မှန်းလိုက်တာပါ”

မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည် စကပ်လေးကို ဆွဲဆန့်ကာ မော့ကြည့်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဒါ ငါ့အိမ်ပဲ လှတယ်မလား”

“လှတာတော့ အမှန်ပဲ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို မင်းအိမ် ခေါ်လာတာလဲ”

“နင် နေစရာ ရှာနေတယ်ဆို ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ အခန်းလွတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ် နင် ကြိုက်တာ ရွေးလို့ရတယ်”

ကျန်းပေရန် ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်နှင့် အတူနေထိုင်ခြင်းက အန္တရာယ် ရှိနိုင်သော်ငြား၊ ဤ ရှီအိမ်တော်ကြီးအတွင်း သူ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသွား အန္တရာယ် မရှိသောနေရာ ဟူ၍ မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အန္တရာယ် ရှိနေမည် ဆိုပါက ရှီဖုန်းလန်သည် အနည်းဆုံး သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သော အန္တရာယ် အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် အပြင်ဘက်မှ လူများထက်စာလျှင် အများကြီး သာလွန်ပေသည်။

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ငါ ဒီနေရာကို တော်တော် သဘောကျတယ်”

ပေရန်လေးက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ ရှီဖုန်းလန် တော်တော်လေး အံ့သြသွားပုံ ရလေသည်။

သူမသည် အစပိုင်းက သူ့အား အိမ်ထဲရောက်အောင် အရင် လှည့်စားခေါ်ဆောင်လာပြီးမှ သူမ ပြင်ဆင်ထားသော စည်းရုံးရေး စကား ၁၀ မျိုးဖြင့် နားချရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ပထမတစ်မျိုးပင် မသုံးရသေးမီ ပေရန်လေးက သဘောတူလိုက်ချေပြီ။

‘တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ

ဒါ ပေရန်လေးရဲ့ ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး’

သို့သော် မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာမူ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သွားကြစို့ သွားကြစို့ နင်ကြိုက်တဲ့နေရာ ငါ လိုက်ရွေးပေးမယ် ဒီမှာ ပန်းတွေတင် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး”

ရှီဖုန်းလန်နောက်သို့ လိုက်ပါလျက် ပန်းမျိုးတစ်သောင်း ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ ဤမျှ ကြီးမားသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေကြောင်း ကျန်းပေရန် မကြာမီပင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်၊ အစေခံ တစ်ယောက်မျှပင် မရှိပေ။

‘အဲ့ဒီ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ ကိစ္စကြောင့်များလား’

ပြောရလျှင် ရှီဟုန်ဖန်း၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကူလျန်ရန် တွက်ချက်ထားသည်မှာ ရှီဖုန်းလန် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း သို့ သွားရောက်နေထိုင်လိုက်ပါက အချိန်တန်သောအခါ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါသည် သူ့အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟုသာ သူ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် ပြောထားသော အခွင့်အခါသင့်သည့် အချိန်ဆိုသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ရှီဖုန်းလန်အပေါ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

‘သို့ဆိုလျှင် ယခု သူမ အဆင်ပြေသွားပြီလား သို့တည်းမဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါက နှောင့်ယှက်နေဆဲလား’

ထို ကူလျန်ရန် အကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ့အား သွားရောက်တွေ့ဆုံချင်စိတ်ကို ကျန်းပေရန် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

မည်သည့်ပညာမျှ မသင်ယူရလျှင်ပင် အတွေးအမြင် အချို့ ဖလှယ်ရပါက ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

“ပေရန်လေး ဒီနေရာ ဘယ်လိုလဲ”

ကျောက်စရစ်ခဲလေးများ ဝိုင်းရံထားသော အိမ်လေးတစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှီဖုန်းလန်သည် ကျန်းပေရန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရှုကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တော်တော် ကောင်းပါတယ် ငါ ဒီမှာပဲ နေလိုက်မယ်”

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ရှီဖုန်းလန်က သူ့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်လေသည်။

“ဟေး နေပါဦး ဒါက ငါတို့ ပထမဆုံး ကြည့်တဲ့ နေရာပဲ ရှိသေးတာ နင် မကြည့်ရသေးတဲ့ အိမ်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်”

“မလိုပါဘူး ဒါ အဆင်ပြေတယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ကျောပြင်ပေါ်၌ စူးရှသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွေးချယ်မှု သုံးခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ - ရည်ရွယ်ချက် ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပါ] [ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ယန္တရားတစ်ထောင် အတတ်ပညာ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ တခြားလူ ရှိသေးလားလို့ ရှီဖုန်းလန်ကို မေးပါ] [ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကြယ်တာရာ သွင်ပြင် ရတနာကျမ်းလိပ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - အိမ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ပါ] [ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ကို ယခု စောင့်ကြည့်နေမှန်း ကျန်းပေရန် ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ပြီး၊ အတော်လေး ဝေးကွာသော နေရာမှ ကြည့်ရှုနေပုံ ရလေသည်။

‘ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာပဲ’

ခန့်မှန်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တံခါးတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ မည်သူမျှ မနေထိုင်သော်လည်း တော်တော်လေး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်ကို ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုလည်း ရှိသဖြင့် သူ့လိုအပ်ချက်များနှင့် ကွက်တိ ကိုက်ညီနေပေသည်။

ရှီဖုန်းလန်သည် ကုလားထိုင်အသေးလေး တစ်လုံးကို ရွှေ့ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ပေရန်လေး နင် ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ”

“မသေချာဘူး”

ကျန်းပေရန်သည် စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်အစုံအလင်ကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကိုယ်ပိုင် အစုံအလင်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

“မသေချာဘူး” ရှီဖုန်းလန် မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်မိသည်။

“ဆိုလိုတာက နင် အကြာကြီး နေနိုင်တယ်ပေါ့”

“မသေချာဘူး”

“ဒါဆို နင် အကြာကြီး နေမယ်လို့ပဲ ငါ ယူဆလိုက်မယ်”

ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မျှော်လင့်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီနေ့ ငါတို့ ဘာကစားကြမလဲ”

“ငါ မင်းဦးလေးနဲ့ တွေ့ရဦးမယ် ကစားဖို့ အချိန်ရမယ် မထင်ဘူး”

“အာ ပြောလို့ ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား ဦးလေးက ဘာလို့ နင့်ကို တွေ့ချင်နေရသေးတာလဲ”

“ဆွေးနွေးစရာတွေ ကျန်နေသေးလို့ပါ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းပေရန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“လက်ဖက်ရည် သောက်မလား”

ရှီဖုန်းလန် ချက်ချင်းပင် ညာလက်ထောင်ပြီး အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“သောက်မယ်”

ဂျာ... ဂျာ...

လက်ဖက်ရည်ပူပူ တစ်အိုး ဖျော်ပြီးနောက် ထို ကူလျန်ရန် အကြောင်း မည်သူ့ကို မေးမြန်းရမလဲ ဆိုသည်ကို ကျန်းပေရန် စဉ်းစားနေလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်ကို မေးမြန်း၍ မရနိုင်သည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ရှီဟုန်ဖန်း ပြောပုံအရဆိုလျှင် သူမ အပြင်ထွက်၍ မရသော အကြောင်းရင်းမှန်ကို ရှီမိသားစုက သူမအား ပြောပြထားပုံ မရပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမဆီမှ မည်သည့်အရာမျှ သိရှိရမည် မဟုတ်ချေ။

ရှီဟုန်ဖန်းသည်လည်း ရွေးချယ်စရာ ကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသိရှိပါက ထို အနက်ရောင်သူတော်စင်လည်း သိရှိသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို အနက်ရောင်သူတော်စင်သည် သူ့အား စိတ်ဝင်စားနေပြီးသား ဖြစ်ရာ၊ တကယ်လို့ ကျန်းပေရန်က ကူလျန်ရန်ကို တွေ့ချင်နေမှန်း သိရှိသွားပါက သူ ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာနိုင်ပေသည်။

‘အခွင့်ကောင်း ရလာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ်’

ပေရန်လေး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးနေသော ရှီဖုန်းလန်က ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ပေရန်လေး ငါနေတဲ့နေရာက ဒီနားမှာပဲ သွားကြည့်မလား”

“မကြည့်တော့ပါဘူး နောက်ရက်မှပေါ့ ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”

ထပ်ခါထပ်ခါ ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် ရှီဖုန်းလန် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကနေ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“တကယ်ပါပဲ အဖေနဲ့ တူလိုက်တာ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်ရှုပ် အလုပ်ရှုပ်နဲ့”

တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အလွန် နီးကပ်နေသဖြင့် ကျန်းပေရန် သဘာဝကျကျပင် အကုန် ကြားသိလိုက်ရသည်။

‘ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ အဖေက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ သိချင်လိုက်တာ’

“တကယ်လို့ ငါ့ယောက်ဖသာ လန်အာ မင်းနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာ မြင်သွားရင် မင်း ငါတို့ ရှီအိမ်တော်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား ငါ အာမ မခံရဲဘူး” ဟူသော ရှီဟုန်ဖန်း၏ စကားကို ကြည့်လျှင် ရှီဖုန်းလန်၏ ဖခင်သည် သူမကို အလွန် ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါကြောင့်သာ သမီးနှင့် ဝေးဝေးနေရပုံ ပေါက်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချက်က ကျန်းပေရန်ကို ပိုမို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။

ရှီဖုန်းလန် အိမ်ပြန်လာလို့ ရပြီ၊ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါလည်း မရှိတော့ဘူး ဆိုမှတော့ အဘယ်ကြောင့် သူမ မိဘများက သူမကို ရှောင်ရှားနေကြသေးသနည်း။

‘ကြည့်ရတာ ရှီဟုန်ဖန်းက ငါ့ကို ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး ပြောပြခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနဲ့ တူတယ်

ဘယ်လောက် ဖုံးကွယ်ထားလဲ ဆိုတာပဲ မသိတာ’

“ပေရန်လေး နင် ဘာတွေ တွေးနေပြန်ပြီလဲ”

ရှီဖုန်းလန်က မေးစေ့ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်တော့ ထွက်သွားမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ”

“ဝူး...” သူမ မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်သည်။

“ငါက နင်နဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ ဘာလို့ ငါ့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ”

“ဒါဆို မင်း ငါ့အတွက် ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ပေးမလား”

“ဘာလဲ” ရှီဖုန်းလန် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းဦးလေးကို ကူခေါ်ပေးပါ ငါ နေစရာ တွေ့ပြီလို့ ပြောပေး”

“ကျွတ်” သူမ အသံရှည်ဆွဲလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ ငါ အခု သွားခေါ်ပေးမယ်”

ရှီဟုန်ဖန်းကို တွေ့ရန် ထိုမျှ လောနေရသော အကြောင်းရင်းမှာ နောက်ကျပါက ရှန်အာ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့နား လာကပ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တွေ့ဆုံပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်မှုများ ပေါ်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ကျန်းပေရန် သေချာပေါက် ဝေးဝေးနေမည် ဖြစ်သည်။

ရှီဟုန်ဖန်းအား လမ်းပြအလုပ်ကို အမြန် လွှဲယူခိုင်းမှသာ သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးရမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီအချိန်တွင်ပင် ရှီဖုန်းလန်က ရှီဟုန်ဖန်းနှင့်အတူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

“အင်း... လက်ဖက်ရည်နံ့က တော်တော် ထူးခြားတာပဲ”

အိမ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ရှီဟုန်ဖန်းက ကျေနပ်သော ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီဖုန်းလန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် ပေရန်လေးက လက်ဖက်ရည်ဖျော်တာ အရမ်း ကောင်းတယ် ဦးလေး သောက်ကြည့်မလား”

ရှီဖုန်းလန်က ထိုသို့ပြောလာမှတော့ ကျန်းပေရန်လည်း ရေလိုက်ငါးလိုက်သာ နေလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ ရှီဟုန်ဖန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာ စိတ်မရှိရင် မြည်းစမ်းကြည့်ပါ”

“ကောင်းပြီလေ”

ခွက်ကိုယူပြီး ရှီဟုန်ဖန်း နှုတ်ခမ်းနားတေ့ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

“အင်း...” ခဏမျှ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ရှီဟုန်ဖန်း စကားနှစ်လုံး ပြောလိုက်သည်။

“လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ”

“စီနီယာ ကြိုက်နှစ်သက်လို့ ဝမ်းသာပါတယ်”

“ဘိုးဘေး ပြောသလိုပါပဲ မင်းရဲ့ ပါရမီတွေက အစီအရင် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးပဲ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တဲ့ လက်ရာကအစ သာမန်ထက် ထူးကဲနေတယ် ငါ လက်ဖက်ရည်သောက်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ ဒီလိုရနံ့မျိုး တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးဘူး ဒီလက်ဖက်ရည် နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်လဲ”

“စီနီယာ မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ ဒါက ကျွန်တော့် ဇာတိက လက်ဖက်ရည်အသစ် တစ်မျိုးပါပဲ ခင်ဗျား ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နည်းနည်း ယူသွားပါ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းပေရန်က ဘေးမှ လက်ဖက်ခြောက်အိတ် တစ်အိတ်ကို ယူပြီး ရှီဟုန်ဖန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“တခြားဟာသာ ဆိုရင် မင်းလို ဂျူနီယာဆီက အခွင့်အရေးယူရမှာ ငါ အားနာမိမှာ ဒါပေမဲ့ ဒီလက်ဖက်ရည်ကတော့ ငါ့အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်နေလို့ အားမနာတော့ဘူး”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှီဟုန်ဖန်း လက်ဖက်ခြောက်အိတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

“စီနီယာ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်ရက်ကျ တခြားအမျိုးအစားတွေပါ ယူလာခဲ့ပေးမယ် ကျွန်တော့်မှာ တခြားဟာ သိပ်မရှိပေမယ့် လက်ဖက်ရည်ကောင်းတွေတော့ အများကြီး ရှိပါတယ် ခင်ဗျား ကျေနပ်စေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်”

ကျန်းပေရန်၏ ပေါ့ပါးသော လေသံကို ကြားရသောအခါ ရှီဟုန်ဖန်း စိတ်ထဲကနေ ခံစားချက် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဂျူနီယာများ သူ့ကို မြင်ပါက အလွန် ရိုသေလေးစားကြပြီး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲကြပေ။

သို့သော် ကျန်းပေရန်မှာမူ သူ့ကို အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေဖြင့် လေးစားမှု ရှိသော်လည်း၊ စကားပြောဆိုသော လေသံမှာ အများကြီး ပိုမို ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေပြီး၊ သူတို့ကြားက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကွာခြားချက် ကြီးမားနေသည်ကို ဂရုမစိုက်သည့် ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဟုတ်ပေသည်။

ဘိုးဘေး ရှေ့မှာပင် သူက တည်ငြိမ်အေးဆေး နေနိုင်သေးရာ၊ သူ့ရှေ့မှာလောက်ကတော့ ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

‘ဘိုးဘေး ပြောသလိုများလား ဒီ ကျန်းပေရန်က ပုံမှန်အားဖြင့် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ဆက်ဆံနေကျမို့လား’

သူ စဉ်းစားနေစဉ် ပိုမို စိတ်ငြိမ်စေသော လက်ဖက်ရည်နံ့ တစ်မျိုး ပျံ့လွင့်လာပြီး သူ့အတွေးများကို လုံးဝ ပြန့်ကျဲသွားစေခဲ့သည်။

“ဒါက ဘာလက်ဖက်ရည်လဲ”

ရှီဟုန်ဖန်း ဒီနေ့ မျက်စိပွင့်သွားရသည်။

သူသည် လက်ဖက်ရည် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် နေလာသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ပြီး လောကတွင်ရှိသမျှ လက်ဖက်ရည်ကောင်း အကုန်လုံးကို မြည်းစမ်းဖူးပြီဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးသော လက်ဖက်ရည်ကောင်း နှစ်မျိုးကို ကျန်းပေရန် ထုတ်ပေးလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

လက်ဖက်ရည်အိုး အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စီနီယာကို ဒီလက်ဖက်ရည်ကို ရွှေရောင်မျက်ခုံးမွေး လက်ဖက်ရည် လို့ ခေါ်ပါတယ် ကျွန်တော် အားနေတုန်း စမ်းသပ်ဖန်တီးထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်နီ တစ်မျိုးပါ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ပါသလား”

“လက်ဖက်ရည်နီ”

မရင်းနှီးသော ဝေါဟာရက ရှီဟုန်ဖန်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်သည်။

“လက်ဖက်ခြောက်ကို ကြည့်လို့ ရမလား”

“ရတာပေါ့ ကြိုက်သလို ကြည့်ပါ ကြိုက်ရင် တန်းယူသွားလို့ ရပါတယ်”

ထိုမိသားစု၏ အကြိုက်ကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းပေရန်က လေးစားမှုနှင့် ရင်းနှီးမှုကို ရောစပ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်၏ စကားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့သော မိသားစုကြီးများမှ လူများသည် ရှားပါးအစားအစာများနှင့် ယဉ်ပါးနေကြပြီး၊ ရိုးရှင်းသော ဟင်းရံတစ်ခွက်လောက် စားလိုက်ရလျှင်ပင် “ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ” ဟု အော်ဟစ်တတ်ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

လက်ဖက်ခြောက်ဘူးကို ယူလိုက်ပြီး ရှီဟုန်ဖန်းက နှစ်ချက်ခန့် လှုပ်ခါကြည့်ကာ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

“အင်း... အရွက်တွေက ကျစ်လစ်တယ် သေးငယ်ပြီး ညီညာတယ် တောက်ပြောင်တဲ့ အရောင်အသွေး ရှိတယ် ရနံ့က နက်ရှိုင်းပြီး ထင်းရှူးနံ့ သင်းသင်းလေး ပါနေတယ် အရောင်က ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ အနီရောင် ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်အဖျားလေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတယ် တကယ်ကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပါပဲ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ သိပ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်...”

စာတတ်ပေတတ် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ။ ဒါ စာတတ်ပေတတ် ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်ပင် ဘယ်ကမ္ဘာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လက်ဖက်ရည်သောက်တာ ကြိုက်နှစ်သက်သူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ပညာတတ် အသိုင်းအဝိုင်းက ဖြစ်တတ်ကြသည်။

လက်ဖက်ရည်နီ ဖြည့်ထားသော ခွက်ငယ်လေးကို ရှီဟုန်ဖန်းဆီ ကမ်းပေးရင်း ကျန်းပေရန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး ခင်ဗျား ခံတွင်းနဲ့ တွေ့မတွေ့”

“ဒါဆို ငါ အားမနာတော့ဘူး”

ခွက်ကိုယူပြီး ရှီဟုန်ဖန်း ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား တကယ်ကို ထူးကဲတာပဲ အရသာက ချိုမြိန်ပြီး ပြည့်စုံတယ် ပါးစပ်ထဲမှာ ရနံ့သင်းကျန်ရစ်ပြီး အရသာက အဆုံးမရှိဘူး တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ”

“စီနီယာ ကြိုက်လို့ ဝမ်းသာပါတယ် ကျွန်တော် ဒီလက်ဖက်ရည်လည်း အများကြီး ယူလာပါတယ် နောက်မှ ခင်ဗျားအတွက် ထုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်”

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”

ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှီဟုန်ဖန်းက မထင်မှတ်ထားသော အကျိုးအမြတ်အတွက် သဘောကျနေပုံ ရလေသည်။

သူမဦးလေးက ပေရန်လေးနှင့် ဤမျှ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဂုဏ်ယူသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ အလွန် ထူးခြားသော ဂုဏ်ယူမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂုဏ်ယူတာအပြင် သူမ အများဆုံး ခံစားရသည်မှာ ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည်နီကို ကုန်အောင် သောက်ပြီးနောက် ဘိုးဘေး ပေးလိုက်သော အရေးကြီး တာဝန်ကို ရှီဟုန်ဖန်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လက်ဖက်ရည် ကိစ္စ ခဏထားလိုက်ဦး ဘိုးဘေးက မင်း နေရာဒေသနဲ့ ရင်းနှီးသွားအောင် အိမ်တော်ထဲ လိုက်ပြပေးဖို့ ငါ့ကို မှာလိုက်တယ်”

“ဒါဆို စီနီယာကို ဒုက္ခပေးရပါတော့မယ်”

ကျန်းပေရန်က ရှီဟုန်ဖန်းကို လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

“သမီးလည်း လိုက်မယ် သမီးလည်း လိုက်မယ်”

ယခုမှ အသိပြန်ဝင်လာသော ရှီဖုန်းလန်က ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“လိမ္မာပါ လန်အာ ဦးလေး သူနဲ့ သီးသန့် ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ မင်း အိမ်မှာပဲ စောင့်နေ”

“သမီး အဝေးကနေပဲ လိုက်ခဲ့မယ် ခိုးနားမထောင်ပါဘူးလို့ ကတိပေးတယ်”

ရှီဖုန်းလန်က နားရွက်ကို ပိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှီဟုန်ဖန်း ခေါင်းခါလိုက်တုန်းပင် ဖြစ်သည်။

“မရဘူးဆို မရဘူး အိမ်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေ”

“ဟွန်း”

သူမဦးလေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရမှန်း သိလိုက်သောအခါ ရှီဖုန်းလန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး၊ ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန် ပြန်လာနော်”

“အင်း”

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှီဟုန်ဖန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။