ဒုက္ခသည်များ၏ အင်အားကြီးမားသော လှိုင်းလုံး

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး သတိထားကြ။ အောက်မှာ အဆိပ်မှုန့်တစ်မျိုးမျိုး ရှိနေတာ ထင်ရှားတယ်၊ ခဏလေးအတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်တယ်။"

အရာရှိများနှင့် အမတ်များအားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ မြို့ပြအရာရှိအတော်များများသည် တွင်း၏အောက်ခြေရှိ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင်အရည်များ ရောနှောနေသည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ ပျို့အန်ချင်လာကြသည်။

"အန်ချင်ရင် အပြင်မှာ အမြန်သွားအန်ကြ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရရင် အရမ်းဈေးကြီးမှာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏အော်သံနောက်တွင် လူ ၂၀ ခန့် တံခါးများဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အဲ့ဒီအဆိပ်မှုန့်ကို ဖြန်းခဲ့တာလား။"

စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးက မေးသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော့် ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကို ချေးငှားပြီး ဆိုသည်။

"မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အဆိပ်မှုန့်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ မထိခိုက်တာလဲ။"

"ကျွန်တော်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမသည် အဆိပ်ရာပေါင်းများစွာကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟု ပြောချင်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့က သူမ၏လက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏စကားများကို မျိုချလိုက်ရသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို ထိခိုက်စေချင်နေတာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

အဆိပ်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်တွေထဲမှာ လျှို့ဝှက်သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ရှိလိမ့်မည်ဟု အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မိမိကိုယ်ကို တွေးလိုက်သည်။ နဉ်ယွီသည် အစတည်းက ဖြေဆေးမရှိပါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မထိခိုက်ဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအဆိပ်မှုန့်က ငါ့ဆီမရောက်ခင် လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဦးနှောက်သည် သူ၏စိတ်တွက်ချက်မှုများဖြင့် “ရှုပ်နေခဲ့သည်။

အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်သည် စကားမပြောမီတွင် တန့်နေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရမယ်။"

"ငါတို့ ဒါကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရမှာပဲ။ အကြီးအကဲလီ၊ ငါတို့ ဘာကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။"

အကြီးအကဲလီသည် နဂါးဝတ်ရုံဝတ်ထားသော စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေးက စိတ်မနှံ့တော့ဘူး။ ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုစစ်ဆေးမေးမြန်းမလဲ။"

ကျွန်မကိုယ်တိုင် သူ့ကို ကုပေးလို့ရတယ်၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းက မိမိကိုယ်ကို တွေးလိုက်သည်၊ သို့သော် ယခုအချိန်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အပြစ်တင်ပြီး သူ၏ပြစ်မှုများအတွက် သတ်ပစ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် အကယ်၍ သူမက ကောင်လေးကို ဤနေရာ၊ ဤအချိန်တွင် ကုသပေးလိုက်နိုင်လျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အကယ်၍ ကောင်လေးက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စကားနိုင်မလုနိုင်လျှင် သူသည် ရာဇဝတ်သားအဖြစ် စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။ အင်း၊ ငါ သူ့ကို အခုချက်ချင်း ကုပေးလို့မရသေးဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်သီးတင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ငါ သူ့ကို ဒီညနောက်ပိုင်းမှ ကုပေးမယ်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်အရာရှိများနှင့် အမတ်များအားလုံးသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို မည်သို့ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သင့်သည်ကို ငြင်းခုံနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့ရန်ဖြစ်နေသည်ကို နားထောင်ပြီး ၎င်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အုပ်စုနှင့် အကြီးအကဲလီ၏အုပ်စု ထပ်မံရန်ဖြစ်ပွားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထပ်မံထုတ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လူတိုင်း ငြင်းခုံနေစဉ်တွင် သူမသည် ထိုအဘိုးကြီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်နှက်ရန် အခွင့်အရေးကို ယူလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် နက္ခတ်ဗေဒင်ဌာနမှ အရာရှိအုပ်စုသည် ဤလူများအားလုံးကို မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေးခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေရန် ပြောချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အတွင်းရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မစော်ကားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"သူတို့ အခု ဘယ်နေရာမှာ ငြင်းခုံနေကြတယ်ဆိုတာ မသိကြဘူးလား။"

နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်ချုပ်က သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသည်၊ သူသည် စကားမပြောချင်စိတ်ကို မရှိတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အဆင့်များထဲမှ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး၏ ပြဿနာကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေစဉ်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်သီးတစ်ချက် မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသတိပြုမိပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ကြံနေတာလဲ။"

သူက အလျင်အမြန် မေးသည်။

အခြားလူတိုင်းသည် သူတို့၏လမ်းကြောင်းအတိုင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ရိုက်နှက်တော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"......"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။ ဒါဆို ငါ အခု သူ့ကို ရိုက်ရမှာလား၊ မရိုက်ရဘူးလား။

"အရှင်မင်းကြီး။"

ယင်းယွီသည် ရုတ်တရက် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ခန်းမထဲတွင် လူအပြည့်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုနေရာမှ အရှင်မင်းကြီးကို မမြင်နိုင်ပေ။

"ဒီမှာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အရပ်ပုခြင်းသည် အမှန်ပင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ယင်းယွီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ကာ သတင်းပို့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မြို့တော်ထဲမှာ အဓိကရုဏ်းဖြစ်ပွားနေပါတယ်။ လူတွေက လုယက်မီးရှို့ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေကို ပစ်မှတ်ထားနေကြတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်း ဒါကိုလည်း လုပ်ခဲ့တာလား။

အကြီးအကဲလီသည် ယခုအခါ လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း အရှင်မင်းကြီးကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ စီစဉ်နေတုန်းပဲလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ဖြေသည်။

"အခုတော့ အဲ့ဒီအတွက် မလိုအပ်တော့ဘူးထင်တယ်။"

လူစားထိုးအစီအစဉ် ပျက်ကွက်သွားမှတော့ ဘာလို့ငါက အရှင်မင်းကြီးကို ခေါ်ထုတ်သွားရဦးမှာလဲ။

အကြီးအကဲလီက အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်၊ ဒါက အဆုံးသတ်ပဲလား။"

သူသည် အစမှအဆုံး အရာအားလုံးကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ခေါ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူအား ဖန်းထန်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ပြောတော့မည်ဖြစ်စဉ်တွင် မြို့တော်၏ ခြေလျှင်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အခြေအနေကို ကြည့်ရန် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ဒုက္ခသည် ဒါဇင်အနည်းငယ်သည် မြို့တော်၏မြောက်ဘက်တံခါးများအနီးရှိ အခမဲ့ယာဂုစခန်းရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများစီးကျနေပြီး သူတို့၏မျက်နှာများသည် ဖူးယောင်နေကာ သူတို့၏ဗိုက်များကို ဖိကိုင်ရင်း အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေကြသည်။

"အရှင်... အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို အဆိပ်ခတ်သတ်ချင်နေတာ။"

မနေ့က အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် သဘောတူညီမှုပြုလုပ်ခဲ့သော အဘိုးအိုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့တယ်၊ ယာဂုထဲမှာ အဆိပ်ပါတယ်လို့။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က လူတွေ သေနေကြတာ။"

အခြားအသံတစ်သံက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုးအိုကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို အဆိပ်ခတ်သတ်ချင်နေတာပဲ။"

အဘိုးအို၏အဆိုကို ထောက်ခံသော အသံများ ပိုမိုများပြားလာပြီး ဒုက္ခသည်များကို ပိုမိုဒေါသထွက်စေသည်။ အဘိုးအို၏ခြေထောက်များသည် တုန်ယင်နေပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရိုက်နှက်၊ သွေးထွက်၊ အော်ဟစ်နေသော ပုံစံများကို ကြည့်ရင်း စိတ်မအေးမှု တိုးပွားလာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို နောက်မှ တွန်းလိုက်ရာ သူမြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သွေးများသည် သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို စွန်းထင်းသွားစေပြီး အနီရောင်ဖြစ်သွားသည်။

"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။"

အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူမ၏လက်မောင်းထဲမှ ကလေးငယ်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့။"

အဘိုးအိုက အားတက်သရောအော်ဟစ်ရင်း တွားသွားထလာသည်။

"ငါတို့ နန်းတော်ကို သွားကြမယ်။ ငါတို့... ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင်မေးမယ်၊ သူ့ကို မေးမယ်..."

"ငါတို့ကို ဘာလို့ အသက်ရှင်ခွင့်မပေးတာလဲလို့ မေးမယ်။"

တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ဝါကျကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒုက္ခသည်အဝတ်အစားဝတ်ထားသော တစ်စုံတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် ခက်ထန်ပြီး မာနကြီးနေကာ သူ၏အသားမာတက်နေသော လက်များသည် အရပ်သားတစ်ဦး၏လက်များမဟုတ်ဘဲ စစ်သားတစ်ဦး၏လက်များဖြစ်နေသည်။

"မင်း ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။"

ထိုလူက အဘိုးအိုကို မေးလိုက်ရာ သူက အလျင်အမြန် နောက်ပြန်လှည့်ပြီး မကြည့်တော့ပေ။

"သွားကြစို့။"

ထိုခက်ထန်သောလူက လမ်းတစ်လျှောက် ဦးဆောင်သွားသည်။

"ငါတို့ ဒီညီအစ်ကိုတွေကို ငါတို့နဲ့အတူ သယ်သွားမယ်။"

အခြားတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးကို သူတို့ရဲ့ သနားစရာအခြေအနေကို မြင်စေမယ်။"

အဆိပ်သင့်ဒုက္ခသည်များ၏ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံများသည် မီးကို ဟုန်းဟုန်းတောက်သော ငရဲမီးအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအုပ်၏စိတ်ဓာတ်ကို သူတို့လိုရာ ဖန်တီးလိုက်သောအခါ ဒုက္ခသည်များသည် သူတို့၏ဒုက္ခရောက်နေသော ညီအစ်ကိုများကို ဆွဲထူပြီး ခေါင်းဆောင်နောက်မှ နန်းတော်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ယာဂုတာဝန်ခံများသည် ဒုက္ခသည်များ အဆိပ်သင့်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် လူအုပ် နန်းတော်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

မြောက်ဘက်တံခါးများ၏ ဖြစ်ရပ်များသည် မကြာမီတွင် ပါးစပ်စကားဖြင့် မြို့တော်ရှိ ဒုက္ခသည်များအားလုံးထံသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အချို့က အရှင်မင်းကြီးသည် သူတို့ကို မြို့တော်မှ မောင်းထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူတို့ကို အဆိပ်ခတ်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ယာဂုခွက်များထဲတွင် တွေ့ရသောအသားသည် အခြားဒုက္ခသည်များ၏ အလောင်းများမှ လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ တော်ဝင်သမားတော်များသည် ဒုက္ခသည်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဓာတ်ပစ္စည်းအဖြစ် လိုချင်သည်၊ စစ်တပ်သည် သူတို့ကို သူတို့၏တပ်ဖွဲ့များကို သတ်ဖြတ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးရန် ပစ်မှတ်အဖြစ် အသုံးပြုသည်၊ သို့မဟုတ် အရှင်မင်းကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီးသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဒုက္ခသည်ကလေးများ၏ သွေးကို သောက်သုံးသည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် ရှိနေသည်။ အဆိုအမျိုးမျိုးသည် ပျံ့နှံ့နေပြီး နန်းတော်သို့ ဦးတည်နေသော လူထု၏ အရွယ်အစားသည် တဖြည်းဖြည်းကြီးလာခဲ့သည်။

"ဒုက္ခသည်တွေက လှုပ်ရှားလာကြပြီ။"

မြို့တော်တပ်ဖွဲ့၏ လူငယ်ခေါင်းဆောင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ယင်ဖုန်း၏လက်မောင်းထဲမှ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လူငယ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်။"

စစ်သားသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စကားကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်သားက သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ဆိုသည်။

"နားလည်ပါပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် အနည်းငယ်ဝေးကွာသောနေရာတွင် ရပ်နေသော်လည်း သူမသည် စကားလုံးတိုင်းကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည်တွေလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ဒါက ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူမနားမလည်မှတော့ ဘာလုပ်ရမလဲမသိပေ။ သဘာဝအတိုင်း လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဒုက္ခသည်တွေလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ငါတို့ နဉ်ယွီကို နောက်ထပ်မသုံးနိုင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ နဉ်ရှင်းကို ပလ္လင်ပေါ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်။ နန်းတွင်းနဉ်မျိုးနွယ်တွင် လူငယ်ဧကရာဇ်များ၏ မိခင်များကို ဖယ်ရှားသည့် ဓလေ့တစ်ခုလည်း ရှိသောကြောင့် သူသည် အချိန်တန်လျှင် သူ၏သမီးကို ဖယ်ရှားရန် သေချာစေရမည်ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူမကို စွန့်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မသိပေ။ သူမသည် သူမ၏ဘေးရှိ အထိန်းတော်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးကို အိုက်ကျားတို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာ သွားမေးလိုက်။"

အထိန်းတော်သည် ခြေလှမ်းတိုတိုဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံသို့ ပြေးသွားရာ သူက နားထောင်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏သမီးကို ပြုံးပြပြီးနောက် အထိန်းတော်ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ဆက်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ မယ်တော်ကြီးကို သူ့ရဲ့နန်းတော်ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်။ ငါ အဆင်ပြေမှာပါလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။"

အထိန်းတော်သည် သတင်းစကားဖြင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ထံသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အထိန်းတော် ရှဲ့သားအဖကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ယင်းယွီကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း တတ်နိုင်သလောက် လူများများခေါ်ပြီး မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းတော်ကို သွားလိုက်။ မင်းသားချန်ကို ထိုက်ဟွာခန်းမကို ခေါ်သွားပြီး ဧည့်သည်အားလုံးကို တားမြစ်လိုက်။"

"အာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် ဟသွားသည်။ သူ အခု ဘာတွေကြံနေတာလဲ။

"မင်းတို့ ဘာလို့ ရပ်နေကြသေးတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ယင်းယွီကို ဆူပူလိုက်ရာ သူက ကျောရိုးထဲမှ အေးစက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟင်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့၏လက်စွပ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ဒုက္ခသည်တွေက ပုန်ကန်ဖို့ ကြံနေကြတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မေးရိုး ပြုတ်ကျသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပုန်ကန်ခြင်းမပြုသေးဘဲ ဒုက္ခသည်များက ပုန်ကန်နေတာလား။ ဘယ်လိုတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။

"အကြီးအကဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က အကြီးအကဲလီကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း။"

သေးငယ်သောအသံတစ်သံ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါပါ၊ အားမော့။"

အားမော့သည် နောက်ဆုံးတွင် နန်းတော်ထဲသို့ တွားသွားဝင်ရောက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခြေရာခံမိခဲ့သည်။ ယခု သူသည် အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ဆင်းရဲသောပုရွက်ဆိတ်ကို သေလောက်အောင် မောပန်းစေခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ထုတ်ပေးလိုက်ရာ အားမော့က သူမ၏လက်ပေါ်သို့ တွားသွားတက်လာသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မကောင်းတော့ဘူး။ ပြဿနာတွေ ဖြစ်တော့မယ်။"

အားမော့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူမက သူတို့ကို ခန်းမအပြင်သို့ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သောနေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန် ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

"ဒီကိုရောက်ကတည်းက ငါ့အတွက် နေ့တိုင်း ပြဿဒါးဖြစ်နေတာ။ အားမော့၊ နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာဦးမှာလဲ။"

အားမော့က သူ၏အာရုံခံအမွေးများကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းအား အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အဘိုးအိုတစ်ဦးကိုလာဘ်ထိုးခဲ့ပုံကို အားလုံးပြောပြလိုက်

သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်း ဘာလုပ်မလဲ။"

"ဟီးဟီး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လှေကားထစ်များ၏ ထိပ်တွင် ထိုင်ရင်း ဆိုသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ပျော်စရာတစ်ခုခု ကျန်သေးတာလား။ ကိုယ့်လူများကို ထိခိုက်စေရန် အဆိပ်ကို အသုံးပြုခြင်းလား။ ထိုကဲ့သို့သော လူမိုက်များ ရှိနေသေးတာလား။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားကိုပင် ယုံကြည်ခဲ့တယ်ပေါ့။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သေစေချင်သလောက်ပင် သေချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် အရာအားလုံးသည် ဤမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသနည်း။

"ရှောင်ယောင်း။"

အားမော့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ချောင်းများကို ဂရုတစိုက် တို့လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးတစ်လုံး ထပ်မံထည့်ကာ ကိုက်လိုက်ပြီး အားမော့ကို အစအနအချို့ ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်မှု အနည်းငယ် လိုအပ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားလူများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို အစာကျွေးပြီး စကားစမြည်ပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူရန်ပင် မရဲကြပေ။ အရှင်မင်းကြီး ဒေါသကြောင့် စိတ်မနှံ့တော့ဘူးလား။ အခုတလော အမြဲတမ်းထူးဆန်းနေတယ်။

***