အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သော စစ်သေနာပတိချုပ်
Vol. 9 Ch. 138
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခန်းမဆောင်၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း အရိုးပြုတ်ခေါက်ဆွဲကို စားသုံးနေသည်။ အရိုးကြီးများတွင် အသားနှင့် အကြောများပါ ပါဝင်ပြီး ချိုးထားသော အရိုးများထဲတွင် ခြင်ဆီများ ရှိနေသည်။ အရိုးပြုတ်ရည်သည် ဖြူဖွေးနေပြီး ခေါက်ဆွဲမှာမူ ပျော့ပျောင်းနူးညံ့သည်။ နှမ်းဆီအနည်းငယ် ဆမ်းပြီး နံနံပင်များ ဖြူးထားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မသတ်နိုင်သောကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ဖြင့် ကုစားခြင်းခံလိုက်ရသည်။
လောင်တသည် စားပွဲပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “လူတွေအများကြီး သေသွားတယ်နော်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရိုးပြုတ်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်သည် ဘိုးဘေးခန်းမနှင့် အလှမ်းဝေးသော်လည်း လေထဲမှ သွေးနံ့များမှာ ဤမျှလောက် ပြင်းထန်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယနေ့ မည်မျှလောက် လူများ သေဆုံးခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်တားမြစ်သော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤဖြစ်ရပ်ဆိုးကို တားဆီးရန် သူမ၌ ဘာအစွမ်းအစများ ရှိလို့လဲ။
လောင်တသည် စားပွဲပေါ်တွင် ဝပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တော်သေးတာပေါ့ ရှောင်ယောင်း မင်းဘာမှမဖြစ်လို့။”
“ငါလည်း ဓားဒဏ်ရာတစ်ချက် ရထားတယ်လေ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။”
“ဒါဆိုရင်။” လောင်တသည် ကြောင်မျက်လုံးများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့ သူ့ကို သွားရိုက်ကြမလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “သတ်လို့မရမှတော့ ငါတို့က ဘာလို့ အလကားသက်သက် အားကုန်ခံနေမှာလဲ။”
လောင်တ စကားမပြောတော့ပေ။
ယင်းတျန့်သည် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးလာပြီး တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းသည်။
အခန်းတံခါးက ဖွင့်ထားရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းတျန့်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ယင်းတပ်မှူးလေးသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ သခင်မကြီး နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားပါပြီ။”
လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပန်းကန်လုံးသည် စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မှင်တက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလဲ။ ရှဲ့သခင်မကြီး နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေသွားတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” သူမသည် မကြာသေးမီက ထိုအဘွားကြီးနှင့် တွေ့ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ရှဲ့သခင်မကြီးသည် မည်သို့ကြည့်ကြည့် သေခါနီးလူတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်လို့လား။
ယင်းတျန့်က ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ အမတ်ချုပ်ကြီးက နန်းတော်ထဲကနေ အိမ်တော်ကို ပြန်သွားပါပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ အဖြူရောင်ပဝါစတွေ လွှင့်တင်ထားတယ်လို့ ကြားပါတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ကြီးလား။”
ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်နေရသော ဧကရာဇ်နဉ်သည် ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အပေါ်ထားရှိသော စိတ်ဒဏ်ရာမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့သခင်မကြီး နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသည်ကို မယုံကြည်ပေ။ ဤသည်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ နောက်ထပ်ပရိယာယ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လား။
ယင်းတျန့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကြောင့် သံသယဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ရဲ့မိခင်အရင်းကိုတောင်မှ ကျိန်ဆဲမှာလား။” ရှဲ့သခင်မကြီးသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သည်။ တကယ်သာ သေဟန်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပါက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မိခင်အို၏ သက်တမ်းကို တိုစေမည်ကို မကြောက်ဘူးလား။
“ငါထင်တာတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆွေမျိုးသားချင်းများသည် ရှဲ့အဘိုးကြီးအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ဖွင့်ထားသော အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်ယပ်ခေါ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှဲ့သခင်မကြီးရဲ့ကိစ္စကို ကြားပြီးပြီလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ယင်းတျန့်ကို အရင်ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကြားပြီးပြီ။ ရှဲ့သခင်မကြီး သေသွားပြီ။”
“တကယ်လား၊ အတုလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။
“တကယ်ပါ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “သခင်မကြီးက တကယ်ပဲ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေတာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့၏ နဉ်ရှောင်ယောင်းဒဏ်ရာပေါ်သို့ ကျရောက်ရန် ပြင်နေသော လက်သည် တစ်ချက်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ရှဲ့မိသားစုပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမှာပေါ့။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။ အဘွားကြီးက သေချာပေါက် မသေဘူး။”
“ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ကျွန်မ အဲဒီအဘွားကြီးနဲ့ တွေ့တာ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတာလေ။ သူ့မှာ ရောဂါရှိမရှိက ကျွန်မမျက်စိကို လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား။ စစ်သေနာပတိချုပ် မေ့နေပြီလား။ အဲဒီနေ့က သူက မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ကျွန်မနဲ့ လက်ထပ်ပေးချင်နေသေးတာ။”
ဤကိစ္စကို လိုကျစ်ကွေ့ မမေ့နိုင်ပေ။
“အိုး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၊ ဒီလူမဆန်တဲ့ကောင်။ အဘွားကြီးကို အသေဟန်ဆောင်ခိုင်းတာက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ဒဏ်ရာက နာသေးလား။”
“အခု ဘယ်သူက ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်နေလို့လဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်မတို့ အရင်ဆုံး မျက်စိရှေ့က ပြဿနာကို လေ့လာကြရအောင်လား။”
“သခင်မကြီးသေတာက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်အတွက် အကျိုးမရှိဘူး။” လိုကျစ်ကွေ့က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဟမ်။” ဟု အာမေဍိတ်ပြုလိုက်သည်။
“ရှဲ့သခင်မကြီးသေသွားရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သားဦးဖြစ်တဲ့အတွက် သုံးနှစ်ကြာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး အမှုထမ်းခြင်းကနေ အနားယူရမယ်။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။ “ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ။”
“ရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်ပြီး အိမ်ပြန်၊ သခင်မကြီးရဲ့ အမည်ကမ္ပည်းပြားကို သုံးနှစ်ကြာ စောင့်ရှောက်နေရတာကို ဆိုလိုတယ်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူဤသို့ပြောလျှင် နဉ်အမျိုးသမီးလေး နားလည်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
ချက်ချင်းနားလည်သွားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်မ သုံးနှစ်လောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တွေ့စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။” ရှဲ့သခင်မကြီးအတွက် ဝမ်းနည်းရမည်ကို သိသော်လည်း ဧကရာဇ်နဉ်သည် ပါးစပ်ကို မစိနိုင်အောင် ပြုံးရယ်နေမိသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဟနေသော ပါးစပ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှဲ့မိသားစုက မြို့တော်က လူတွေပဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားစရာမလိုဘူး။ သူက နန်းတွင်းမှာ မရှိပေမယ့် သူ့မှာ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ၊ တပည့်တပန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒီလူတွေက သူ့ရဲ့ မျက်စိ၊ သူ့ရဲ့ လက်ခြေတွေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်တယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေလျော့သွားသော ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ညှိုးငယ်သွားပြီး “အိုး” ဟူသော အသံတစ်ခု ပြုလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြန်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့လက်နဲ့ လုပ်တဲ့ကိစ္စတွေက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကိုယ်တိုင်လုပ်တာနဲ့ ကွာခြားချက်ရှိမှာပဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ “သူက ဧည့်သည်တွေကိုလည်း လက်မခံဘဲ နေရမယ်။ ဒါကြောင့် ကိစ္စတော်တော်များများကို လုပ်ရတာ အဆင်မပြေတော့ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်တောင်ခတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အရင်က စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေ စစ်ပွဲမှာ ကျဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ်ကရော အိမ်မှာ သုံးနှစ်ကြာ နေခဲ့ရလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သူရဲတွေက ရက်တစ်ရာပဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အိမ်မှာ ဆယ်ရက်ပဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရတယ်။ နှောင်းဘုရင်မင်းမြတ်က စစ်ရေးကိစ္စတွေက အရေးကြီးတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခိုင်းခဲ့တယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖဝါးကို ကုတ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သူမနားမလည်ကြောင်း ရိုးသားစွာ ပြောပြလိုက်လျှင် သူမသည် အလွန်တုံးအသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်လား။
“အဲဒီတုန်းက စစ်ပွဲက မပြီးသေးဘူး။ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေ ကျဆုံးပြီးနောက်မှာ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်က ခေါင်းဆောင်မရှိဖြစ်နေခဲ့တယ်။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးညင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အိမ်မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလို့မရခဲ့ဘူး။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းဆိုတာ လူ့သဘာဝပဲ။ ခံစားချက်ကို လုယူခြင်းဆိုတာ လူ့သဘာဝကို လုယူခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နားလည်သွားပြီ။ ကြားရသည်မှာ အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။
“ဒဏ်ရာက နာသေးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် စကားလမ်းကြောင်းကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လွှဲလိုက်သည်။
“မနာတော့ဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ကျွန်မက သမားတော်တစ်ယောက်လေ။”
“ရှဲ့မိသားစုရဲ့ သခင်မကြီး..။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်လုံးကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ဘယ်လိုပဲသေသွားသေသွား၊ သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုက ကျွန်မတို့အတွက် အကျိုးရှိတယ်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမှန်တရားကို မပြောပြခဲ့ပေ။
“အင်း။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လူသေတာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာကိစ္စပဲလေ။”
“ဟုတ်တယ်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်း သခင်မငယ်ဝမ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။”
“ဟမ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ နားကြားများမှားသွားတာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ထိုကြာပန်းဖြူလေးကို လွှတ်ပေးစေချင်တယ်တဲ့လား။
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “သူ့ကို ရှဲ့အန်းယိရဲ့ တရားဝင်ဇနီးအဖြစ် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်မြှောက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏ နဖူးကို စမ်းလိုက်သည်။ ဒီလူ ဖျားပြီး ဦးနှောက်များ ပျက်စီးသွားပြီလား။ လက်အောက်မှ နဖူးအပူချိန်သည် ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိမိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။ “မဖျားပါဘူး။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဒုက္ခပေးမယ့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ချင်လို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အသုဘအခမ်းအနားလုပ်တာနဲ့ ကျွန်မက အဲဒီကြာပန်းဖြူလေးကို လွှတ်ပေးတာနဲ့ ဒီကိစ္စနှစ်ခုကြားမှာ ဆက်စပ်မှုရှိလို့လား။”
“ကျွန်တော် သခင်မငယ်ဝမ်ကို အကျဉ်းထောင်ကနေ လွှတ်ပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပြီ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခုန်ထလိုက်သည်။ “ဒါက ဘယ်တုန်းက ကိစ္စလဲ။” ဧကရာဇ်နဉ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်မိသည်။
“ဒီနေ့ပဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှဲ့သခင်မကြီးရဲ့ သေဆုံးမှုက သခင်မငယ်ဝမ်နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိနေတာများလား။”
“မသိဘူး။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။
“ခဏနေဦး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စကားဆက်မပြောရန် ပြောလိုက်သည်။ ဤကိစ္စသည် မမှန်ကန်ပေ။ ဤကိစ္စတွင် သူမ မစဉ်းစားမိသည့် အချက်တစ်ခုခု ရှိနေရမည်။
“ကျွန်တော်က အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ဒီနေ့ အိမ်တွင်းရေးမတည်မငြိမ်ဖြစ်စေချင်တာပဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်စေပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့သာ အဲဒီလူစားထိုးကို ဘာမှလုပ်လို့မရရင်၊ ကျွန်တော် မင်းကို မြို့ပြင်ခေါ်သွားတဲ့အခါ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ပြဿနာဖြစ်နေရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခွဲထုတ်နိုင်မှာလေ။ ဒီလိုဆို ကျွန်တော်တို့ မြို့ပြင်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလာမှာ မဟုတ်လား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“သခင်မငယ်ဝမ်ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးပြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ တရားဝင်ဇနီးလုပ်ခိုင်းတာက ကျွန်တော် သခင်မငယ်ဝမ်ကို ပေးထားတဲ့ ကတိပဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။
“လဲလှယ်တဲ့အချက်က သူက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ပြန်ပြီး ပြဿနာရှာရမှာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူက ပြဿနာရှာရင်း အဘွားကြီးကို သေအောင်လုပ်လိုက်တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ သူမသည် ရှဲ့သခင်မကြီး၏ သေဆုံးမှုအမှန်တရားကို သိရှိသွားပုံရသည်။
“ဟုတ်ရင်လည်းဟုတ်မယ် မဟုတ်ရင်လည်းမဟုတ်ဘူး။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်ထင်တာတော့ သခင်မငယ်ဝမ်မှာ ဒီလောက်သတ္တိမရှိလောက်ဘူး။”
“မဟုတ်တာ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။ “သူက မိန်းကလေးအာရှင်းကို ဘယ်လိုဒုက္ခပေးခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီကြာပန်းဖြူလေးက ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူပဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ လူတွေအများကြီးရှိနေတာ၊ သူ့လို အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်က အဘွားအိုကို သတ်နိုင်ပါ့မလား။”
“ဟင်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ဓားမသုံးဘဲ အဆိပ်ခတ်လို့ရတယ်လေ။”
လိုကျစ်ကွေ့၏ နှလုံးသားသည် တစ်ချက်တုန်လှုပ်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်မပြောမယ်။ ဒါက အမှန်တရားနဲ့ အတော်လေး နီးစပ်တယ်။ အဘွားကြီးက သခင်မငယ်ဝမ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေသွားတာ။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော် သခင်မငယ်ဝမ်ကို ပေးထားတဲ့ ကတိကရော။”
“ကျွန်မ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခက်တွေ့သွားသည်။ “ကျွန်မထင်တာတော့ ရှဲ့သခင်မကြီးက အပြစ်မရှိပါဘူး။”
“သူက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့အမေလေ။” လိုကျစ်ကွေ့၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းမှာ... သူမကလည်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်၏ မြေးမ မဟုတ်ဘူးလား။ ဤမျှလောက် အေးစက်သွေးအေးစွာ ပြောရန် လိုအပ်လို့လား။
“သခင်မငယ်ဝမ်က အသက်ရှင်နေရင်တောင်မှ သက်သောင့်သက်သာ နေရမှာမဟုတ်ဘူး။” လိုကျစ်ကွေ့၏ အကြည့်သည် လျင်မြန်စွာ နွေးထွေးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို သေခိုင်းတာက သူ့ကို လွတ်မြောက်စေတာပဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ရမှာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဒီလိုဖြစ်စေချင်တယ်။”
လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်သည်းဖြင့် တစ်ချက်ကုတ်ကာ အော်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်လိုချင်တာကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် မပေးဘဲနေနိုင်မှာလဲ။ မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အိပ်ခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား။ မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်အပေါ်မှာ တာဝန်ယူရမယ်။ မြောင်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်မြှောက်ကာ လောင်တ၏ လည်ကုပ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ထိုအနက်ရောင်အလုံးလေးကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“မြောင်ဝူး။” လောင်တသည် ခြေသည်းများကို ကျုံ့ကာ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အော်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် သူမ ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။
“သခင်ကို မကုတ်ရဘူး။” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေးနက်စွာဖြင့် လောင်တကို ပြောလိုက်သည်။
ဟမ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးနေသည်။
“ကြားလား။” လိုကျစ်ကွေ့က လောင်တကို မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို လျှာထုတ်ပြောင်ပြလိုက်သည်။
လောင်တ၏ မျက်နှာသည် သေတာမှ ပိုကောင်းမည်ဟူသော အမူအရာဖြစ်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကောင်မလေးဘက်က ရပ်တည်နိုင်ရတာလဲ။
“ငါပြောတာကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် လောင်တကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မြောင်~” လောင်တ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးများမှာ တွဲကျသွားသည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်စကားကို နားလည်သွားတာလား။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ သူက အခု သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်နေတာ။”
“မြောင်ဂါး။” လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခေါင်းကို လိုကျစ်ကွေ့က လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။ လောင်တသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ထပ်မံအော်လိုက်သည်။ “မြောင်ဝူး~”
လိုကျစ်ကွေ့မှာ... ဤကြောင်သည် သူ့ကို ဆက်ဆံပုံနှင့် နဉ်အမျိုးသမီးလေးကို ဆက်ဆံပုံ မတူသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူပဲ အထင်မှားနေတာလား။
“သခင်မငယ်ဝမ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်မသာ သခင်မငယ်ဝမ်ကို ပေးထားတဲ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးရင် စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်မကို ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်မှာလဲ။” အမုန်းမခံရရန် တောင်းဆိုလျှင် ရနိုင်မလား မသိ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးပြင်ကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ရှောင်ယောင်းက ဘာလိုချင်လဲ။”
***