အရှင်မင်းကြီး ဒဏ်ရာရသွားတယ်...

လိုကျစ်ကွေ့က ထိုလူကို သူ၏လေးဖြင့် ပစ်သတ်ပြီးနောက် တော်ဝင်အစောင့်ရာပေါင်းများစွာသည် လှေကားထစ်များအောက်တွင် စုရုံးနေသော ဒုက္ခသည်လူအုပ်ကို ချိန်ရွယ်လျက် သူတို့၏လေးများကို အေးစက်တောက်ပသော မြှားများဖြင့် တင်လိုက်ကြသည်။

"မင်း..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်မံအော်ဟစ်လိုသည်။

"မင်း စကားမပြောဘဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စစ်သေနာပတိချုပ် နောက်တစ်ယောက်ကို သတ်ရန် အကြောင်းပြချက်မရခင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း စကားပြောရင် သေမှာပဲ၊ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေရတာလဲ။ ငါမင်းကိုမေးမယ်၊ ဒီတစ်ခါ ဒုက္ခသည်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် မင်း ဘယ်လောက်ရလဲ။ မင်းရဲ့သခင်က မင်းအဖေလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ တကယ့်အချစ်စစ်လား။ သေခါနီး အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အတွက် မင်းရဲ့အသက်ကို စွန့်စားနေတာလား။ မင်းရဲ့အသက်က တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာပဲ၊ မင်း ဒါကို ပိုပြီးတန်ဖိုးထားသင့်တယ်။ ငါ မင်းအမေအတွက် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဘူး။ သူမက မင်းကို ဒီလို ဉာဏ်တိမ်တဲ့သတ္တဝါဖြစ်လာမယ်လို့ သိခဲ့ရင် မင်းကို ဘာလို့ အစကတည်းက မွေးခဲ့မှာလဲ။"

ထိုလူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကြမ်းတမ်းသောစကားများကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ နားထောင်နေသော အရာရှိများနှင့် အမတ်များစွာသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် မည်သည့်နာမည်ကိုမျှ မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုဒေါသတကြီးပြောဆိုမှုတွင် မည်သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေသည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ နေခဲ့သည်။ သူသည် ယခု မည်သည့်မျက်နှာအမူအရာကိုမျှ မပြနိုင်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်လျှင် သူရှုံးနိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ငါပြောမယ်၊ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေချာစဉ်းစားလို့မရဘူးလား။ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို အဆိပ်ခတ်ချင်ရင် အစကတည်းက ဘာလို့မလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ငါ့မှာ ဦးနှောက်ပျက်စီးနေလို့လား။ ငါ မင်းတို့ကို ဆန်စပါးတွေ အများကြီးပေးပြီးမှ ဒီနေ့ ရုတ်တရက် မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ဘာလို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာလဲ။"

"မင်း... မင်းက ငါတို့ကို နည်းနည်းချင်း သတ်ပစ်ဖို့ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အစီအစဉ်ရှိခဲ့တာ။"

မကြောက်မရွံ့သူတစ်ဦးက ပြန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မပစ်နဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လေးသမားများကို အရင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အသံလာရာသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ယာဂုထဲမှာ ကြွက်သတ်ဆေးထည့်ပြီး သတ်ပစ်လို့ရတယ်။ ဒီလို နှေးကွေးတဲ့အဆိပ်နဲ့ အချိန်ယူပြီး ဘာလို့လုပ်နေရမှာလဲ။"

"မင်း..."

အသံက တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့မကောင်းမှုတွေကို လူတိုင်းသိမှာကို ကြောက်နေတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရယ်ချင်သွားသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဆုံးမှာတော့ အားလုံးက သတ်ဖြတ်ခြင်းပဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ဖြည်းဖြည်းသတ်သတ်၊ မြန်မြန်သတ်သတ်၊ အဲ့ဒါက လူသတ်မှုပဲ။ ဒါဆိုရင် ငါက ဘာလို့ အဲ့ဒီဆန်စပါးတွေ၊ ထင်းတွေ၊ ရေတွေ၊ ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံးကို ယာဂုချက်ကျွေးဖို့ အလုပ်သမားငှားတဲ့ငွေတွေကို ဖြုန်းတီးနေရမှာလဲ။ ဒီမှာ ဘယ်သူက ဦးနှောက်ပျက်စီးနေတာလဲ၊ မင်းတို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါလား။"

ထိုလူသည် အဖြေမပေးနိုင်တော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဦးနှောက်ပျက်စီးတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ သိလား။ အဲ့ဒါက မင်းတို့ဦးနှောက် ပုပ်သိုးသွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မြည်းက မင်းတို့ခေါင်းကို ကန်လိုက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ခေါင်း တံခါးနဲ့ညှပ်မိတာကို ဆိုလိုတယ်။ အခြေခံအားဖြင့်၊ မင်းတို့အမေ မင်းတို့ကို မွေးတုန်းက မင်းတို့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ မင်းတို့ဦးနှောက်ကိုပါ မွေးဖို့မေ့သွားတာ။ မင်း..."

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ်မပြောနဲ့တော့။ သူမ၏ဒေါသတကြီးပြောဆိုမှုကို ကြားရသည်မှာ ကျေနပ်စရာကောင်းသော်လည်း လက်ရှိဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနှင့် သူတို့၏ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည်။ သူမသည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ လူအုပ်ကို ကျိန်ဆဲ၍မရပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ ငါ့မှာ ကျိန်ဆဲစရာတွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်လေ။

အကြီးအကဲလီက ထိုအချိန်တွင် သူ၏အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဒုက္ခသည်တွေသက်သက်ပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မေတ္တာကရုဏာသာမရှိရင် မင်းတို့ အသက်ရှင်တာသေတာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။"

ဒုက္ခသည်တွေသက်သက်ပဲ။ အကြီးအကဲလီ၏စကားသည် လူများစွာကို ခေါင်းငုံ့သွားစေသည်။ ဒုက္ခသည်များ၏အသက်သည် ရှေးခေတ်ကတည်းက တန်ဖိုးမရှိခဲ့ပေ။ ငါတို့အတွက် ဘာကို တိုက်ခိုက်စရာရှိလို့လဲ။

"အရှင်မင်းကြီးသာ အခမဲ့ယာဂု မထောက်ပံ့ခဲ့ရင် မင်းတို့ထဲက အများစုဟာ အငတ်ဘေးနဲ့သေဆုံးပြီး ကျန်တဲ့လူတွေအတွက် အစာအဖြစ် အသုံးပြုခံရတဲ့အလောင်းတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို တစ်ခုမေးချင်တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘာမှမလုပ်ဘဲ မင်းတို့ သေဆုံးတာကို ကြည့်နေနိုင်ရင် ဘာလို့ မင်းတို့ကို အဆိပ်ခတ်တဲ့ဒုက္ခကို ခံယူနေမှာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ထဲက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့လူတွေကရော။ ဒီမှာ အဆိပ်သင့်နေတဲ့လူတွေကရော။ ယာဂုထဲမှာ ဘာလို့ အဆိပ်ပါနေတာလဲ။"

"ငါပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ယာဂုကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချေပလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ထိုလူက ထစ်ငေါ့သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့က ဘာလို့ ငါလုပ်ခဲ့တယ်လို့ အတွေးရှိနေရတာလဲ။ မင်းတို့ ငါ အဆိပ်ထည့်တာကို မြင်လိုက်လို့လား။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ငါ့ကို မြင်လိုက်တာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ရှေ့မှ လူအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

မည်သည့်ဒုက္ခသည်မျှ သူမ၏မေးခွန်းကို အဖြေမပေးနိုင်ပေ။ အရှင်မင်းကြီးသည် နန်းတော်တွင် နေထိုင်သည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ယာဂုစခန်းများသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် အချိန်ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။

"မင်းတို့ ဒီကိုပြေးဝင်လာပြီး ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ငါသေပြီးရင် မင်းတို့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာနိုင်လို့လား။ ဒီလိုကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်တတ်လို့လား။ ငါပြောမယ်၊ မင်းတို့အားလုံး၊ နည်းနည်းလောက် ဉာဏ်ကောင်းပြီး လိမ်လည်ရမလွယ်ကြစမ်းပါနဲ့။ ငါသာ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့ရင် ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို မိုးကြိုးပစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်... မဟုတ်ဘူး၊ ငါဆိုလိုတာက၊ အရူးတွေ ကိုက်သတ်ပါစေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ကျိန်ဆိုမှုများ ရောနှောမှုသည် ဒုက္ခသည်လူအုပ်ကို အမှန်တကယ် တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ၏တော်ဝင်မြေးမက ဒုက္ခသည်ခွေးများနှင့် စကားပြောရန် ဆန္ဒရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သလို ဤမျှစကားများများပြောမည်ဟုလည်း မထင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအား စကားပြောခွင့်ပေးခဲ့ခြင်းသည် ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုအရာကိုပင် သတိပြုမိပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်ပြောနေ။"

နောက်ဆုံးတွင် တိုင်းပြည်၏အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်၏ တော်ဝင်အာဏာဖြင့်ပြောသော စကားများထက် ပို၍ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရာမှာ အဘယ်အရာရှိမည်နည်း။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက နှာရှုံ့ပြီး လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလျှောက်လာသည်။ နောက်ထပ် ဘာပြောစရာရှိသေးလို့လဲ။ ငါ အဆိပ်သင့်တဲ့လူတွေကို အရင်ဆုံး ကယ်တင်သင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့သေလိမ့်မယ်။

"......"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်မောင်းဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားသည်။ မင်းကို စကားပြောခွင့်ပေးတာက မင်းကို လှေကားထစ်တွေကနေ ဆင်းလျှောက်ခွင့်ပေးတာနဲ့ မတူဘူး။

"ငါတို့... ငါတို့မှာ မျက်မြင်သက်သေရှိတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အဆိပ်ထည့်ဖို့ လူလွှတ်တာကို မြင်တဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်။"

အရပ်ပုသောလူတစ်ဦးက အော်ဟစ်ရင်း လူအုပ်ထဲမှ ထိုးထွက်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမကို လက်ညှိုးထိုးနေသော ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ဧကရာဇ်ဘွဲ့သည် အဘယ်ကြောင့် လေးစားမှုမရရှိရသနည်းဟု တွေးတောနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကြောင့် မလှည့်စားခံကြနဲ့။ မင်းတို့ ဖော်ထုတ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်ရင် ငါ့ကို ပစ်သတ်လိုက်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာပြီးမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားဖို့ စီစဉ်မထားဘူး။"

ထိုလူက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး လှေကားထစ်များပေါ်ရှိ လူများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီမှာတော့ အာဇာနည်တစ်ယောက်ပါလား။

"မင်းမှာ ဘယ်လိုသက်သေမျိုးရှိလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထိုလူကို မေးသည်။ အကြီးအကဲလီသည် ချက်ချင်းပင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းကောင်၊ မင်း မျက်နှာကို ဘေးဖယ်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။

ထိုလူသည် ဒုက္ခသည်လူအုပ်ထဲမှ ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် လူအုပ်ရှေ့တွင် ယိမ်းယိုင်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏သွားများ တုန်ခါနေကာ အလွန်ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူမ၏တရားခံကို တွေ့ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားကို ယုံကြည်ပြီး သူ၏ဆွေမျိုးအရင်းများကို အဆိပ်သင့်စေခဲ့သော ခေါင်းမာသောအဘိုးကြီးဖြစ်သည်။ သူ၏စကားများသည် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အလေးထားခံရသည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ ထို့ကြောင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့ကို အစကတည်းက ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုက္ခသည်များအားလုံးသည် အဘိုးအို၏ ထုတ်ဖော်ချက်ကြောင့် မိမိတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးလာကြပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်သော သူတို့၏အကြည့်များသည် ပိုမိုလှုပ်ရှားလာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဘိုးအိုထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူနှင့် တစ်ဦးချင်း စကားပြောရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် အရပ်ပုသောလူက ဤအခွင့်အရေးကိုယူပြီး လှေကားထစ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် ဆုံမိသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆိုသည်။

"အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောပြမယ်လေ၊ ခင်ဗျားရဲ့မိသားစု..."

သူမ၏မျက်လုံးထောင့်မှ လက်နက်တစ်ခု၏ အရောင်အဝါကို မြင်လိုက်ရပြီး အဘိုးအိုကို ဘေးသို့ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မင်း ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ သက်သေကို နှုတ်ပိတ်ချင်နေတာလား။ ဆက်ပြီးအိပ်မက်မက်နေလိုက်။

အဘိုးအိုသည် သူမဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်မောင်းထဲသို့ ယိမ်းယိုင်ကျသွားပြီး အရပ်ပုသောလူ၏လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သတိပေးရန် အော်ဟစ်လိုသော်လည်း ဓားမြှောင်သည် သူ၏ခါးဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဘိုးအိုကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

ယင်းဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးကို ကာကွယ်ရန် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် တစ်လှမ်းမပြည့်သော အလွန်နီးကပ်သောနေရာတွင် ရပ်နေသော်လည်း အရပ်ပုသောလူသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ယင်းဖုန်းက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးကို ကာကွယ်ပြီး သူမကို ဘေးကင်းရာသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် အရပ်ပုသောလူက သူ၏ဓားမြှောင်ကိုင်ထားပုံကို ပြောင်းလဲပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဗိုက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှောင်တိမ်းရာတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော်လည်း သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စူးရှသောနာကျင်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အရပ်ပုသောလူသည် သူ၏ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားသောကြောင့် အလျင်အမြန် လှည့်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ဖရိုဖရဲဆံပင်နှင့် ညစ်ပတ်သောမျက်နှာသည် သူ၏စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ကို အခြားသူများနှင့် ခွဲခြားမရအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

"သွေး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပစ်ချခံရသော အဘိုးအိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အား၊ ဒါကြောင့် ငါ အစောက နာကျင်သွားတာကိုး။ အပုကောင်က သူ့ဓားမြှောင်နဲ့ ငါ့ကို ခုတ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ခနတော့နေလိုက်ဦးပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏လက်ကို ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ဖိထားပြီးနောက် သူမ၏လက်ချောင်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ၏သွေးသည် အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဓားတွင် အဆိပ်ပါဝင်နေသည်။

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နဂါးဝတ်ရုံကို စွန်းထင်းနေသော အနီရောင်သွေးများကို မြင်လိုက်ကြပြီးနောက် သွေးသည် တဖြည်းဖြည်း အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။ နဂါးအစောင့်များ၏ မျက်နှာများသည် သူတို့၏ဒဏ်ရာရနေသော အရှင်မင်းကြီးကို မြင်သောအခါ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ယင်းဖုန်းက သူ၏အသံကုန်အော်ဟစ်ပြီး တော်ဝင်သမားတော်တစ်ဦးကို ခေါ်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဒဏ်ရာပေါ်တွင် လက်တင်ရန် ကြိုးစားသည်။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာရှိ ယင်းဖုန်းကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက အဆိပ်သင့်မှာကို မကြောက်ဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး သူမ၏သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံများနှင့် အနက်ရောင်ဖြစ်နေသော သွေးကို မြင်သောအခါ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ အတန်ငယ် ယိမ်းယိုင်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဒုက္ခသည်များအားလုံးသည် အရှင်မင်းကြီးကို လုပ်ကြံရန်ကြိုးစားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ဖုတ်ကောင်များသည် လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့ကို ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ အော်ဟစ်ထွက်ပြေးစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မလုပ်...။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဖက်ထားပြီး ဆိုသည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်နဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဒဏ်ရာကို ထိလိုက်ပြီး သူမ၏အနက်ရောင်သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ဖဝါးဖြင့် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ကြည်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

လှေကားထစ်များထိပ်တွင် ရပ်နေသော အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နဂါးဝတ်ရုံကို အစက စွန်းထင်းခဲ့သော သွေးသည် အနီရောင်ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် ဒဏ်ရာမှ စီးကျနေသော သွေးသည် အနက်ရောင်ဖြစ်နေရာ သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ပြေပျောက်စေသည်။ အဆုံးသတ်သည် မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။ နဉ်ယွီ ဤအရာကို ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အစောက အရပ်ပုသောလူသည် သူနှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် မွေးမြူထားခဲ့သော အဆိပ်ဂိုဏ်း၏ခေါင်းဆောင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မဟုတ်ပေ။ သူ့ထံမှ အဆိပ်သင့်ခဲ့သော မည်သူမဆို သေချာပေါက် သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ မချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ သွေးကိုမြင်သောအခါ လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် အချိန်မီ မိမိကိုယ်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် ဆရာဝန်လည်းမဟုတ်၊ တိုက်ခိုက်ရေးသမားလည်းမဟုတ်ပေ။ အရှင်မင်းကြီး၏ဘေးသို့ သွားလျှင်ပင် သူသည် ဘာအသုံးဝင်နိုင်မည်နည်း။ အဲဒီအစား သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းကိုပါငါနဲ့အတူသေရအောင်လုပ်ပစ်မယ်။

"ရှောင်ယောင်း။"

လိုကျစ်ကွေ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ဖိထားသော သူ၏လက်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်လှုပ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားလက်ကို ဖယ်လိုက်ပါ။ ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်နက်လဲ ကျွန်မကြည့်ပါရစေ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးများသည် သူမ၏အနက်ရောင်သွေးများဖြင့် လုံးဝစွန်းထင်းနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ဖိလိုက်သည်။ သွေးစီးဆင်းမှုသည် ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း ၎င်းသည် အသားဒဏ်ရာတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ သူမလုပ်ရမည့်အရာမှာ အဆိပ်ကို ကုသရန်သာဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်စက္ကန့်မျှသာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကုပေးနိုင်လား။"

"ပြဿနာမရှိဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏လက်များကို ဘာမှထူးထူးခြားခြားမဖြစ်သကဲ့သို့ ဖယ်ရှားပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုအရ၊ အဆိပ်က သိပ်မနက်သေးဘူး။ ကျွန်မလုပ်ရမှာက အဲ့ဒါကို ဖိထုတ်ဖို့ပဲ။ မြင်လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ဒဏ်ရာကို ဖိလိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှ စီးကျနေသော သွေးပမာဏ တိုးပွားလာသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးထဲတွင် ယခင်ကထက် မှိန်ဖျော့သွားပုံရသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဗိုက်ပေါ်တွင် ဖိလိုက်ပြီးနောက် သွေးတစ်ငုံကို စုပ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လုံးဝအံ့အားသင့်သွားသည်။ အခုလေးတင်၊ ငါ သူ့ကို အဆိပ်အကြောင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေခဲ့တာ။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အဲ့ဒီလိုလုပ်ရင် အဆိပ်သင့်လိမ့်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသည်။

"မလှုပ်နဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ထပ်ကြွက်သားတစ်မျှင်မျှပင် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

***