စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောတယ်၊ ကောင်းပြီ၊ တော်လောက်ပြီ

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အဆိပ်စုပ်ထုတ်ပေးရာ သူထွေးထုတ်နေသော သွေးသည် အနီရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်ကို မြင်မှသာ သူ၏တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသည် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အခြေအနေမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို တုန်ယင်နေသောလက်များဖြင့် ဖက်ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် အဆိပ်အမျိုးမျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ကြေညာချက်ကို မျိုချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသနည်းဟု စဉ်းစားနေသည်။ သူသည် သူမသေဆုံးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။ ဒါဆိုရင် စစ်သေနာပတိချုပ်က၊ ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊ ငါ့ကို အဲ့ဒီလို... ခံစားချက်တွေနဲ့ ဆက်ဆံနေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးသည်။

"နာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမအားနည်းဟန်ဆောင်သင့်သလားဟု စဉ်းစားနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ဒုက္ခသည်လူအုပ်ထဲမှ ကြောင်အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားများဖြင့်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်ကာ အော်ဟစ်နေကြစဉ်တွင် ကြောင်များ၏ စူးရှသောအော်သံများသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ အရေပြားကို ထုံကျင်စေသော အသံဖြစ်သည်။

"လောင်တ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်မောင်းများထဲမှ လွတ်ထွက်သွားသော စပရင်ကဲ့သို့ ခုန်ထွက်သွားပြီးနောက် ဒုက္ခသည်လူအုပ်ထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဝင်သွားသည်။

"....."

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။

"......"

ကျန်လူများအားလုံးလည်း ဘာမှမပြောနိုင်ကြပေ။

ဒါဆိုရင်၊ ဒါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။

လက်ရှိတွင် အဆိပ်ဂိုဏ်း၏ခေါင်းဆောင်သည် ကြောင်အုပ်ကြီး၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံခံထားရသည်။ သူသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆိုးရွားသောအခြေအနေမျိုးသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် တိရစ္ဆာန်များကို အဆိပ်မှုန့်ဖြန်းလိုသော်လည်း သူ၏လက်များပေါ်တွင် ကြောင်ငါးကောင်က ကိုက်ခဲနေသည်။ သူတို့ကို ဖယ်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်သလို ရှေ့သို့တိုးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် သူ၏လက်များကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ကြောင်ကိုက်ခံရ၍ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လောင်တသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ရဲရင့်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏မေးရိုးနှင့် ခြေလေးချောင်းလုံး၊ ခြေသည်းများထုတ်လျက်၊ ထိုလူ၏ဦးခေါင်းခွံကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆုပ်ထားရာ သွေးများသည် သူ၏မျက်နှာကို အနီရောင်စွန်းထင်းသွားစေပြီး သူ၏အမြင်ကို မှုန်ဝါးသွားစေသည်။

သူ၏ဖင်၊ ပေါင်နှင့် ဘောင်းဘီများကို ကိုက်ခဲနေသော ကြောင်များလည်း ရှိနေသည်။ အချို့သည် သူ၏ရင်ဘတ်သို့ တက်ရောက်လာပြီး ယခုအခါ သူ၏နှလုံးသားကို ခြေသည်းများဖြင့် ချိန်ရွယ်နေကြသည်။ ကြောင်များအားလုံးသည် ဤလူကို သူတို့၏နေ့စဉ် ကြွက်ဖမ်းလေ့ကျင့်ခန်းထက် ပိုမိုအားစိုက်ထုတ်နေကြသည်။

"ငါ့ရှောင်ယောင်းကို ဓားနဲ့ထိုးရဲတယ်လား။ မင်း ငါ့ရှောင်ယောင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်ရဲတယ်လား။ မြောင်။ ဒီကြောင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။"

လောင်တက ထိုလူ၏ခေါင်းကို ထပ်မံကိုက်ခဲရင်း ဦးခေါင်းကို ခြေသည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

လောင်တ၏အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူ၏ညီအစ်ကိုများအားလုံးသည် ကိုက်ခဲကုတ်ခြစ်ခြင်းတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒုက္ခသည်များပင်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နန်းတော်ထဲက ကြောင်တွေက လူစားကြတာလား။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ညာဘက်လက်ကို ကိုက်ခဲနေသော ကြောင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ လောင်တကို ဖမ်းယူရန် သွားလိုက်သည်။

"ငါ့ကြောင်ကို လွှတ်လိုက်စမ်း။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ၏ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်လည်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလူက မသေသေးတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အပုကောင်နှင့် စကားမဖြုန်းဘဲ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပြီး လောင်တကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲသို့ ပြန်လည်လုယူနိုင်ခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ လိုက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် သူမကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့သောလူသည် လူအုပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး သူ၏ခြေရင်းတွင် လဲကျသွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လိုကျစ်ကွေ့က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ကန်လိုက်ရာ သူ၏နံရိုးများ ကျိုးသွားသည်။ အဆိပ်ဂိုဏ်းသားသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်ပြီးနောက် သတိလစ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို သွားရှာကြ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ယင်းဖုန်းနှင့် သူ၏လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူမက လူတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ပစ်ပေါက်နိုင်ရင် တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနေပုံရတယ်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံသို့ လှေကားထစ်များကို နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ ထိုလူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ယုံနင်တွင် ငြိမ်းချမ်းသောနေ့ရက်များ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ တောက်ပသော အဝါရောင်ဝတ်ရုံများသည် စုတ်ပြတ်နေသော လူအုပ်ထဲတွင် တောက်ပစွာ ထင်ရှားနေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ၏နေရာမှ သူမကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘာလို့ လုံးဝမထိခိုက်တာလဲ။ အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း အဆင်ပြေကြောင်း မြင်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့်အတူ သေဆုံးရန်ကို မေ့သွားသည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီးကို သူ၏အုပ်ချုပ်မှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ထောက်ခံလိုသေးသည်။

"ငါ ဒီည မင်းတို့အားလုံးကို ညစာကျွေးမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်ရင်း ကြောင်များကို ကတိပေးလိုက်သည်။

အမွေးရှည်ရှည်နှင့်ကြောင်ဖြူလေးက မေးသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ကြောင်လေးများအားလုံးသည် ထိုစကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ရှေ့သို့တိုးလာကာ သူမ၏ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်ကြသည်။ ထို့နောက် ကြောင်တပ်သည် လူစုခွဲသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ပခုံးများပေါ်တွင် ထပ်မံအနားယူနေသော လောင်တကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"လောင်တ၊ မင်း အဲ့ဒီမှာ သေလုနီးပါးဖြစ်သွားတာ သိလား။"

လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် မြည်တမ်းလိုက်သည်။

"အိုက်ယား၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေနိုင်မှာလဲ။ မင်းမေ့သွားပြီလား။ ငါသိ..."

"နတ်ဆိုးရဲ့ မှော်ပညာ။"

လောင်တက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် ဤအမဲရောင် အမွေးဖွာလုံးကို မကယ်တင်သင့်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယင်းဖုန်းသည် သူ၏နဂါးအစောင့်များကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ ဦးဆောင်လာပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အမှန်တော့ အဆင်ပြေတာထက် ပိုကောင်းနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီအပုကောင်က ငါ့လိုလူကို သတ်နိုင်ဖို့ နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်လောက် လေ့ကျင့်ရဦးမယ်၊ ဟီးဟီး။ ငါ အဆင်ပြေတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စကားဆုံးသည်နှင့် လှေကားထစ်များမှ တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြှားတွေကို လွှတ်လိုက်။"

ကျိုင်းကောင်အုပ်ကဲ့သို့ မြှားများသည် ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာပြီး ဒုက္ခသည်လူအုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် တုန်လှုပ်စွာ လှည့်ပြီး သူ၏ဓားသည် လက်ညှိုးကဲ့သို့ လှေကားထစ်များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မြှားတွေကို လွှတ်လိုက်။"

တော်ဝင်အစောင့်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မြှားများသည် လှေကားထစ်များ၏ အောက်ခြေမှ အပေါ်ရှိလူများဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်မှ စစ်သေနာပတိချုပ်နှစ်ဦးသည် တော်ဝင်အစောင့်များနှင့် နဂါးအစောင့်အုပ်စုရှေ့တွင် ဦးဆောင်ပြီး လှေကားများပေါ်သို့ တိုက်ခိုက်တက်သွားကြသည်။ လက်နက်များ ထိခတ်ပြီး သံချပ်ကာများ ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ လတ်ဆတ်သောသွေးနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ယခုအခါ စစ်သားများ တိုက်ခိုက်နေကြသောကြောင့် ဒုက္ခသည်များသည် ပိုမိုရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထွက်ပြေးလိုသော်လည်း သူတို့ကို ဘေးပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားသော အစောင့်များကို ဖယ်ရှားခြင်းမပြုလျှင် ထိုသို့မလုပ်နိုင်ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် တော်ဝင်အစောင့်များသည် အတွင်းပိုင်းမှ တိုက်ခိုက်ခံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အော်ဟစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သောအချိန်တွင် သူမကို မည်သူက ကြားမည်နည်း။ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည်ပင်လျှင် သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသော ဒုက္ခသည်များကို ဖယ်ရှားနေရသောကြောင့် သူမ၏စကားများကို နားမထောင်နိုင်ကြပေ။ အကြီးအကဲလီသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစောင့်များက ရန်ပွဲကို ရှောင်ရှားရန် ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ရှာဖွေရန် စဉ်းစားသောအခါ ထိုလူသည် အစောင့်များဖြင့် တောင်ဘက်စွန်းသို့ ဦးတည်သော လှေကားထစ်များမှ ဆင်းသွားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသော နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက လိုကျစ်ကွေ့၏ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး တိုးတိုးလေး သတင်းပို့သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ တတိယတပ်မှူးက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းတော်ကနေ မင်းသားချန်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းတွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့လူတွေကြောင့် သူ ထိုက်ဟွာခန်းမကို ပြန်လာဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ၏အခြားစစ်သေနာပတိချုပ်တစ်ဦးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်း၊ ယင်းယွီနဲ့ သူ့လူတွေကို နန်းတော်အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး လောင်ဟော့ရဲ့နေရာကို ဦးတည်သွား။ ငါ လူလွှတ်ပြီး မင်းတို့ကို ရှာခိုင်းတာမဟုတ်ရင် နန်းတော်ကို ပြန်မလာနဲ့။"

စစ်သေနာပတိချုပ်သည် သူ၏သတင်းစကားနှင့်အတူ လာခဲ့သော နဂါးအစောင့်နှင့်အတူ ထွက်ခွာမသွားမီ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ထွက်သွားသည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာထားဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ ပြေးလာသည်။ စိုးရိမ်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ရန်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာရတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ၏ရှေ့တွင် ဆွဲခေါ်ပြီး သူမ၏ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် ငုံ့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စိတ်မရှည်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သွေးစီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ၏အရေပြားအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော ကြွက်သားများကို မြင်နိုင်သေးသည်။ လျော့ရဲနေသော အရေပြားသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး ပါးစပ်ဖွင့်ပိတ်လုပ်သကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေသည်။

"တော်ဝင်သမားတော် ဘယ်မှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ဦးက တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းကို လူအုပ်ထဲမှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ဒဏ်ရာကို ကုသပေး။"

လိုကျစ်ကွေ့က သူ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ဗိုက်ကို တည့်တည့်ထိုးထားသော နက်ရှိုင်းသောဓားဒဏ်ရာဖြစ်သည်။ သူမသည် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနိုင်လောက်အောင် အသက်ရှင်နေနိုင်သေးသလော။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းက ထိုနေရာတွင် ရပ်ပြီး ဒဏ်ရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်ချင်လာသည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဒဏ်ရာကို ဒုတိယအကြိမ် ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏အပြင်ဘက်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပြီး သူမကို ထုပ်ပိုးရန် အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် သမားတော်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပတ်တီးကို ငါ့ကိုပေး။"

တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က သူနှင့် စကားပြောရန် လက်လျှော့ပြီး ဆေးသေတ္တာကို တော်ဝင်သမားတော်ကောင်း၏လက်မှ တိုက်ရိုက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ပတ်တီးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဒဏ်ရာကို ကိုယ်တိုင် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုယ်တိုင်သည် သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေဆဲဖြစ်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်တာ ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှုပ်ရှားခြင်းမှ ရပ်တန့်ရန် ဖိထားပြီး သူ၏အသံသည် အေးစက်နေသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ပထမဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့သူပဲ။ သူက ငါတို့ကို အားလုံးသတ်ပစ်ချင်နေတာ။ ငါတို့ ပြန်မတိုက်ခိုက်ရင် သေဖို့ စောင့်နေတာနဲ့ မတူဘူးလား။ ငြိမ်ငြိမ်နေ မလှုပ်နဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ခေါင်းကို မြှောက်ပြီး လှေကားထစ်များဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"အယ်... သေစမ်း။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"

နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက ထပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်ဖြေရရင်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက တောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားပါတယ်။"

တောင်ဘက်လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက စဉ်းစားလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီး၏နန်းတော်သည် တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်၊ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီရှဲ့အဘိုးကြီးက နောက်ထပ်မကောင်းတဲ့အကြံတွေ ကြံစည်ဖို့ သူမကို သွားရှာနေတာလား။ လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဒဏ်ရာကို လျင်မြန်စွာ စည်းနှောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နာလား။"

"ကျွန်မ ဘာလို့ နာရမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော အဆိပ်သင့်သူများကို ညွှန်ပြပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း၊ ငါတို့ သူတို့ကို ဘေးကို သယ်သွားရမယ်။ ငါ သူတို့ရဲ့အဆိပ်ကို ကုသပေးမယ်။"

ယခုအခါ နစ်နာသူများသည် နာကျင်မှုကြောင့် လူးလိမ့်ခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် သေမင်းတမန်တံခါးဝတွင် ရှိနေပုံရသည်။ လူတိုင်းမေ့သွားခဲ့သော အဘိုးအိုသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေစဉ်တွင် သူ့အငယ်ဆုံးမြေး၏ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏မြေးကို လက်မောင်းများထဲတွင် သယ်ဆောင်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးချကန်တော့ရန် ပြေးသွားသည်။

"ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးပါ။ အရှင်မင်းကြီး သနားတော်မူပါ..."

"တော်ပြီတော်ပြီတော်ပြီ၊ တော်လောက်ပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကောင်လေးကို ဖမ်းယူပြီး သူ၏လက်မောင်းများထဲသို့ ယူလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်ရင်း ဆိုသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ နည်းနည်းလေးမှမသနားရတာလဲ။ အခု၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် မယုံကြည်ရဘူးဆိုတာ သိပြီလား။"

အဘိုးအိုသည် သူ၏မိသားစု သေမင်းတမန်တံခါးဝတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့ကို လှည့်စားခဲ့ကြောင်း သိနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏လက်မောင်းထဲမှ ကလေးငယ်ကို နဂါးအစောင့်တစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်ရင်း ဆိုသည်။

"အခုလောလောဆယ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေက မင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ အချိန်မရှိလောက်အောင် အလုပ်များနေကြတယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို နှုတ်ပိတ်ဖို့အတွက် အခု သတ်ပစ်မှာ သေချာတယ်။ မင်း ငါ့ကို ယုံလား။"

အဘိုးအိုက ဤကဲ့သို့သောအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သံသယဝင်ရန်ပင် တွေးပါ့မလား။

လိုကျစ်ကွေ့က ထိုလူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း လှည့်စားခဲ့တဲ့လူတွေကို အမှန်တရားကို အမြန်ဆုံး မပြောပြသင့်ဘူးလား။"

အဘိုးအိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ၏မြေးတစ်ဦးကို ထပ်မံကောက်ယူသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လူအုပ်ဆီသို့ ဒူးထောက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ရည်များဖြင့် ငိုကြွေးရင်း ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုလိုက်သည်။

"ရပ်ကြပါ၊ တိုက်ခိုက်တာ ရပ်ကြပါ။ ဒါတွေအားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ကျွန်တော်က မင်းတို့အားလုံးကို လိမ်လည်ခဲ့တာ။"

သူ၏ကျယ်လောင်သောအော်ဟစ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒုက္ခသည်များကို တန့်သွားစေသည်။ အဘိုးအိုသည် သူ၏နှာရည်နှင့်မျက်ရည်များဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့ကို မည်သို့ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို ညွှန်ကြားခဲ့ပုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူသည် အမှုပြီးမြောက်လျှင် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်များနှင့် လျော်ကြေးများကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။ ဒုက္ခသည်များသည် သူတို့၏နားများကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲလီသည် ဒေါသထွက်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုယုတ်မာသောကောင်၊ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်။ သူ့ကို အသားစများအဖြစ် ပြုလုပ်သင့်တယ်။

"မင်း... မင်း ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖျက်ဆီးရတာလဲ။"

ဒုက္ခသည်တစ်ဦးက သတိပြန်လည်ရပြီးနောက် ပြန်လည်ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် သူ၏နဖူးကို မြေပြင်နှင့် ဖိထားလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး စကားပင်မပြောနိုင်အောင် ငိုကြွေးနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဆိပ်သင့်ဒုက္ခသည်တစ်ဦးကို ထပ်မံကုသပေးပြီးနောက် သူမ၏အမြင်သည် ခေတ္တမျှ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ သူမသည် ဤသို့ကြာရှည်စွာ မဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မိန်းကလေးနဉ်က သူမ၏လူနာများကို မည်သို့ကုသနေသည်ကို သူအတိအကျမသိသော်လည်း သူမနေရာတွင် ရပ်ရင်း ယိမ်းယိုင်နေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူငုံ့ပြီး သူမကို သူ၏လက်မောင်းများထဲသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ တော်လောက်ပြီ။ ကျန်တဲ့အဆိပ်ဖြေတဲ့အလုပ်ကို အဆိပ်ဂိုဏ်းသားကို ထားခဲ့လိုက်။"

သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

***