ဧကရာဇ်ကို အဝတ်လဲပေးသည့် စစ်သေနာပတိချုပ်လို

အခန်းထဲမှ လူများသည် အကြီးအကဲလီက ဧကရာဇ်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်သို့ ဝမ်းနည်းကြောင်း သွားရောက်ပြသရန် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအမူအယာများ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်က အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်သို့ သွားပါက နောက်ထပ်ပြဿနာမဖြစ်နိုင်ဟု အာမခံနိုင်ပါ့မလား။ အကြီးအကဲလီကြီး၊ ခင်ဗျားကမှ ပြဿနာမီးမွှေးသူ မဟုတ်ဘူးလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုင်ရင်း အသုဘအခမ်းအနားဟူသော စကားလုံးကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကိုယ်တစ်ပိုင်းတစ်စသာ ကျန်သူများသည် ထားလိုက်တော့၊ ဥပမာအားဖြင့် လက်ပစ်ဗုံးဆွဲကာ ဖုတ်ကောင်များနှင့်အတူ အဆုံးစီရင်ခဲ့သော သူမကဲ့သို့ပင်။ သေဆုံးပြီးနောက် ကိုယ်အပြည့်အစုံ ကျန်သူများသည် မီးရှို့ပြာချခြင်းခံရသည်။ အဘိုးကြီးလီ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်သို့ သွားပြီး လူများက သခင်မကြီး၏ အလောင်းကို မီးရှို့ပြာချသည်ကို ကြည့်ရှုရမှာလား။

“ကျွန်တော် သွားကိုသွားရမှာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကြီးအကဲလီကို မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးသာ မသွားချင်ရင်လည်း ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ပါဘူး။” အကြီးအကဲလီက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးရှဲ့က လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီး ဘယ်လိုဆက်ဆံနေပါစေ၊ အရှင်မင်းကြီးက သခင်မကြီးရှဲ့ကို နောက်ဆုံးခရီး လိုက်ပို့ခြင်းက သားသမီးဝတ္တရားအရပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဒါဆိုရင် သွားကိုသွားရမယ်ပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုစူလိုက်ပြီး ဤကမ္ဘာမှ လူသားများ၏ အသုဘအခမ်းအနားကို ဦးစွာမေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူသားများဖြစ်သော်လည်း ဤကမ္ဘာမှ လူသားများသည် ကမ္ဘာပျက်ကာလမှ လူသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလေးအနက်ထားရုံသာမက စိတ်နုနယ်ကြသည်။ “အဲဒါ၊ ကျွန်တော်...” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးခွန်းမေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ‘ငါကိုယ်တော်မြတ်’ လို့ သုံးသင့်တယ်။” အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “‘ကျန်း’ လို့ သုံးရင်လည်း ရပါတယ်။” တစ်နေ့လုံး တစ်ခါလာလည်း ‘ငါ’၊ တစ်ခါလာလည်း ‘ကျွန်တော်’ နှင့် အဘိုးကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သည်းခံနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်...”

“အရှင်မင်းကြီး” အကြီးအကဲလီ၏ အသံသည် အလွန်တင်းမာသည်။

“နာမ်စားတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ‘ငါ’ ဟု သုံးလာသည်မှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ် အခုမှ ‘ငါကိုယ်တော်မြတ်'တွေ 'ကျန်း'တွေ သုံးရမှာလဲ။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ရုံနဲ့ ဒီလောက်တောင် လွတ်လပ်ခွင့် မရှိဘူးလား။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။

အကြီးအကဲလီသည် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို မဖျက်ဆီးသင့်ပါဘူး။”

“‘ကျန်း’ ဆိုတာ ဘာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ‘ငါကိုယ်တော်မြတ်’ နှင့် ‘ကျန်း’ ဟူသော နာမ်စားနှစ်ခုကို စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဖြစ်သွားရင် လူတွေကို ကြိုက်သလို ခုတ်ထစ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။” ဘေးမှ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်နဉ်သည် ထိုနေ့က ကွပ်မျက်ကွင်းတွင် အပြစ်ပေးခံရသော စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အထီးကျန်ခြင်းကို ဆိုလိုတာပါ၊ ခုတ်ထစ်ခြင်းကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး။” အရာရှိတစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အထီးကျန်ခြင်း၊ မုဆိုးဖိုပေါ့။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကြီးအကဲလီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဧကရာဇ်ဖြစ်ရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုဆိုးဖိုလို့ ခေါ်ရမှာလား။”

အားလုံးမှာ... ငိုချင်သလိုလို၊ ရယ်ချင်သလိုလို၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးကြီးများပြူးကာ ပါးလေးများဖောင်းနေသည်။ ဧကရာဇ်သည် သူနှင့် ရူးကြောင်ကြောင်ကစားနေပုံမရပေ။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် လူတစ်ယောက်က ‘ကျန်း’ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိနိုင်ရတာလဲ။ ဧကရာဇ်က စာမတတ်ဘူးလား။ အကြီးအကဲလီသည် ဤအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး စာအုပ်ကြီးလေးအုပ်ကို ဖတ်ဖူးလား။” အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်သည်။ နာမည်ကြားဖူးသော်လည်း အကြောင်းအရာက ဘာလဲဆိုတာကို မသိပေ။

အကြီးအကဲလီသည် ရပ်စောင့်နေသည်။ ဤကိစ္စကို သေချာပေါက် ရှင်းလင်းရမည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှည့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စာအကြောင်းသိပ်မသိဘဲ အသိပညာနည်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရတော့မှာလား။

“လူရှိလား။” လိုကျစ်ကွေ့က တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

ယင်းတျန့်သည် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် အဖြေပေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ရထားလုံးပြင်လိုက်၊ အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ဝမ်းနည်းကြောင်း သွားပြမှာ။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။” ယင်းတျန့်သည် အသံကျယ်စွာဖြင့် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး အဝတ်လဲရအောင်ပါ။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီနှင့် အရာရှိအားလုံးသည် နဂါးဝတ်ရုံပေါ်မှ သွေးကွက်ကြီးများကို မြင်နိုင်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်က အဝတ်လဲခြင်းသည် လူ့သဘာဝပင်၊ မည်သူကမျှ မဖြစ်နိုင်ဟု မပြောနိုင်ပေ။

“သွားကြစို့။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမြန်ထရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အကြီးအကဲလီနဲ့ စာအုပ်ကြီးလေးအုပ်ဂန္ဓဝင်ငါးပါးအကြောင်းတွေ ဆွေးနွေးချင်လို့လား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထပြီး ပြေးသွားသည်။ စာအုပ်လေးအုပ်ကိုပင် သူမ နားမလည်နိုင်၊ နောက်ထပ်ငါးအုပ်ပါ ရှိသေးတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်မှ လိုက်သွားသည်။ အကြီးအကဲလီ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် စစ်သေနာပတိချုပ်က အကြီးအကဲလီကို ပြောလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲလီလည်း အမတ်မင်းတို့နဲ့အတူ ပြင်ဆင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။”

အကြီးအကဲလီက ပြောသည်။ “ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒလား။”

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “အကြီးအကဲလီက အရှင်မင်းကြီးကို ဝမ်းနည်းကြောင်း သွားပြဖို့ အကြံပြုတာ မဟုတ်လား။ ဘာလဲ။ အကြီးအကဲလီက အဖော်မလိုက်ဘူးလား။”

အကြီးအကဲလီသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီစကားကို အရှင်မင်းကြီးက ပြောသင့်တယ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ် ဒီလိုလုပ်တာက အာဏာလွန်ကျူးရာ မရောက်ဘူးလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် အကြီးအကဲလီ၏ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ သူ ဤသူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲလီသည် ရုတ်တရက် သတိရလာပြီး ဘေးမှ အမတ်များကို မေးလိုက်သည်။ “ငါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပညာရေးကို မေးနေတာလေ၊ လိုကျစ်ကွေ့က အရှင်မင်းကြီးကို အဝတ်လဲခိုင်းတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”

အမတ်မင်းများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရသည်။ ဤကိစ္စတွင် သူတို့ ဝင်မပါဝင်ချင်ပေ။

......

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖွင့်ထားသော အဝတ်ဘီရိုကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေသည်။ အသုဘအခမ်းအနားတွင် အနက်ရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်သင့်ပုံရသည်။ သို့သော် သူမ၏ အဝတ်ဘီရိုထဲတွင် အနက်ရောင်အဝတ်အစား တစ်ထည်မျှမရှိပေ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ အကြီးအကဲဖုန်းတုထံက ညဝတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ငှားဝတ်ရမှာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဖွင့်ထားသော ဘီရိုတံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“အနက်ရောင်အင်္ကျီ မရှိဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်အင်္ကျီ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်းက ဧကရာဇ်ပဲ၊ သခင်မကြီးရှဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဝတ်စုံ ဝတ်စရာမလိုဘူး။”

“ဒီလိုလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အနီရောင်ဝတ်လိုက်ရင် ရှဲ့မိသားစုကို စိတ်ထိခိုက်စေမှာလား။”

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

“ကောင်းပြီ၊ အနီရောင်ကို မေ့လိုက်ကြရအောင်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ပြည့်ကျပ်နေသော အဝတ်ဘီရိုကို ကြည့်ကာ ရွေးချယ်ရခက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်အင်္ကျီကို ဝတ်ရမလဲ။

“သာမန်အဝတ်အစားတွေရော။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးသည်။

“အိုး၊ ယာမားမားက လျှော်ဖို့ ယူသွားပြီ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဖြူရောင်အဝတ်အစားတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ထည် အဆင်ပြေလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤအင်္ကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက အတွင်းခံအင်္ကျီပဲ၊ မင်းခဏနေရင် လဲဝတ်လိုက်ပါ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတွင်းခံအင်္ကျီကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ အပြင်အင်္ကျီကို ဆက်လက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ခရမ်းရောင်၊ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များ ပန်းထိုးထားသော နွေဦးဝတ်စုံတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ထည်ပဲ ဝတ်လိုက်ပါ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ‘အိုး’ ဟု တစ်ခွန်းဆိုကာ လှည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကျောပေးကာ အဝတ်အစားချွတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီမှာပဲ အဝတ်အစားလဲမှာလား။”

“ဟမ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှည့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ရှင် ကျွန်မကျောကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဘာအတွေးတွေ ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။”

“ကျွန်တော်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ယောက်ျားမိန်းမ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း ပြဿနာကို ထပ်မံဆွေးနွေးချင်လာသည်။ သို့သော် အကြည့်သည် အောက်သို့ကျသွားသောအခါ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးထားသော နေရာတွင် သွေးစွန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ သွေးထွက်နေတာလဲ။ ဒဏ်ရာက နာသေးလား။”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိမိဒဏ်ရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာသည် ပျောက်ကင်းနေပြီ၊ ဘယ်လိုကြောင့် သွေးထွက်နိုင်မှာလဲ။

“မလှုပ်နဲ့။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ပတ်တီးကို ဖြေရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးတစ်လုံး ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး လိမ်လိမ်မာမာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ပတ်တီးကို ဖြေလိုက်သောအခါ ပြားချပ်နေသော်လည်း ထိလိုက်လျှင် အသားပြည့်သော ဗိုက်ငယ်လေးပေါ်တွင် အနီရောင်အစင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။ နှစ်လက်မရှည်ပြီး တစ်လက်မကျယ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ လက်ချောင်းဖြင့် ဤအနီရောင်အစင်းပေါ်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ထပ်ဖိကြည့်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာသည် အတော်အတန် ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်မြှောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်မပြောသားပဲ၊ ကျွန်မက သမားတော်တစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆေးပညာက အတော်ကောင်းတယ်၊ ဟဲဟဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အနီရောင်အစင်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အမာရွတ်ကျန်ခဲ့မှာလား။”

“အင်း။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က အမာရွတ်ရှိတာကို ကြိုက်လား၊ မရှိတာကို ကြိုက်လား။”

“မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာလို့အမာရွတ်တွေ ထားရမှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က အလိုလို ပြောလိုက်သည်။

“အိုး၊ ဒါဆိုရင် အမာရွတ်ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မိမိဗိုက်ငယ်လေးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒဏ်ရာကို သူမ၏ ရဲရင့်သော တိုက်ပွဲဝင်မှု၏ သက်သေအဖြစ် ထားရှိရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် စစ်သေနာပတိချုပ်က မကြိုက်လျှင် ထားလိုက်တော့။ အခွံခွာထားသော ကြက်ဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလျှင် ပိုကောင်းသည်။

လက်အောက်မှ ဒဏ်ရာကို ပွတ်သပ်ရင်း လိုကျစ်ကွေ့သည် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆိုရင် သတိထား၊ ဒဏ်ရာထပ်မရစေနဲ့။”

“အင်း။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သော သကြားလုံးကို ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသာ အဘိုးကြီးကို မကာကွယ်ခဲ့လျှင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ လူများက သူမကို ဓားဖြင့်ထိုးခြင်း ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး။” တံခါးအပြင်ဘက်မှ ယင်းဖုန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှိတယ် ရှိတယ်” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဖြေပေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်း၏ အသံကြောင့် လန့်နိုးသွားသကဲ့သို့ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အကြည့်သည် အပေါ်သို့ တစ်ချက်လှန်လိုက်ပြီးနောက် ချောမောသောမျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။ “မဝင်နဲ့။”

တံခါးဝင်ရန် ပြင်နေသော ယင်းဖုန်း "..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးများ ဆက်လက်ပစ်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“မင်း။” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကံကြမ္မာကို လက်ခံသကဲ့သို့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အဝတ်အစားဝတ်ပေးလိုက်သည်။ အတွင်းခံအင်္ကျီဝတ်ပြီးနောက် အပြင်အင်္ကျီကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်မ ဘောင်းဘီလဲရဦးမှာလား။”

လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုနီရဲသွားပုံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နားလည်သွားသည်။ “အဲဒါဆို ဘောင်းဘီမလဲတော့ဘူး၊ ဟားဟား၊ ကျွန်မတင်ပါးမှာ ဒဏ်ရာမရှိဘူးလေ၊ ဘာလို့ ဘောင်းဘီလဲရမှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

“ဆက်မပြောနဲ့တော့။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က သူမရှေ့သို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာသည် မဟုတ်လား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုလွှတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ကို ဘီးအဖြစ်အသုံးပြုကာ ဆံပင်ကို ဘယ်ညာလိမ်ကာ ဆံထုံးတစ်ခု ထုံးလိုက်သည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေး ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်တည်ငြိမ်နေနိုင်ရတာလဲ။ သူမမျက်လုံးထဲမှာ သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလား။

“စစ်သေနာပတိချုပ် ရှက်နေစရာမလိုပါဘူး။” ဆံပင်ထုံးပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းမော့ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို နည်းနည်းကြည့်ခိုင်းရုံနဲ့ ကျွန်မအသားပဲ့ပါသွားမှာမှမဟုတ်တာ။”

လိုကျစ်ကွေ့ "...." ဒါက အသားပဲ့ပါတဲ့မပဲ့ပါတာ ပြဿနာမဟုတ်ဘူးလေ။

“ဘယ်လိုလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို သူမ၏ ယခုပုံစံကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားချက်သည် ဘယ်ကနေဘယ်လိုပေါ်လာရတာလဲ။

“အရှင်မင်းကြီး။” တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေရင်း စိုးရိမ်လာသော ယင်းဖုန်းက ထပ်မံခေါ်လိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အဖြေပေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပစ်ထားသော နဂါးဝတ်ရုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးသော သူ၏ဧကရာဇ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရာအားလုံး အဆင်ပြေပုံရသည်၊ စိတ်အခြေအနေ ပုံမှန်ဖြစ်သည်၊ အသားတစ်စမျှ မလျော့ပေ။ စိတ်အေးသွားသော ယင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ရထားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။”

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သွားကြရအောင်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏနေဦး။” လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တားလိုက်ပြီး မှန်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဘူးထဲမှ ဆံထိုးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “လာ၊ ဒါလေးကို တပ်လိုက်ဦး။”

ဤဆံထိုးကို နဉ်ရှောင်ယောင်း မြင်ဖူးသည်၊ ရောင်းချပြီး ငွေရှာရန် အကြံပင်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဆံထိုးသည် အလွန်သေးသွယ်ပြီး အမှတ်အသားကို ဖျက်ရန်ခက်ခဲသောကြောင့် ဤဆံထိုးသည် ယခုတိုင် ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြေးမုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ဆံပင်ကို ပြန်လည်ဖြီးသင်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ ဒီလိုလက်မှုပညာလည်း ရှိသေးတာလား။”

လိုကျစ်ကွေ့က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ကျွန်တော့်တူအတွက် ဖြီးပေးဖူးတယ်။”

ဟုတ်သားပဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မှန်ထဲမှ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်တွင် ကျန်းမာရေးမကောင်းသော တူလေးတစ်ယောက် ရှိသေးသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့တူက ဘာနာမည်လဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။

“လိုနန်။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။

“လိုနန်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤနာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် သူ့ကို သွားကြည့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား သူ့ကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော်ဆီ ခေါ်လာကြည့်ခိုင်းလည်း ရတယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆေးကုပေးမယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဆံထိုးကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဆံထုံးပေါ်တွင် တည့်မတ်စွာ ထားလိုက်သည်။ အနည်းငယ် အေးစက်သော လက်ချောင်းများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ သကြားမှုန့်များ ပေကျံနေသော နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးညင်းစွာ အဖြေပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

***