အကြီးအကဲလီ၏ လျှို့ဝှက်ချက်
Vol. 9 Ch. 141
ယင်းဖုန်းသည် တံခါးဘေးတွင် ရပ်ကာ ကြေးမုံရှေ့မှ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဘာလွဲနေသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ တူလေးအတွက် ဆံပင်ဖြီးပေးဖူးသည်တဲ့လား။ လိုကျစ်ကွေ့က ဧကရာဇ်ကို သားတစ်ယောက်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေတာလား။
“ပြီးပြီ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မှန်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ သွားဖြီးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “အရမ်းချောသွားတယ်မလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် လှည့်ကာ ယင်းဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ယင်းဖုန်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ ဘာမှမကြားလိုက်ပေ။
“ချောတယ်။” ကြေးမုံထဲမှ မိမိကိုယ်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှည့်ကာ အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ယင်းဖုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ “သွားကြစို့၊ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို သွားပြီး အဘွားကြီးရဲ့ မီးသင်္ဂြိုဟ်တာကို ကြည့်ကြစို့။”
လိုကျစ်ကွေ့ "...." သူ ခုနက ဘာကြားလိုက်တာလဲ။ မီးသင်္ဂြိုဟ်တာ။ သူ နားကြားမှားလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဧကရာဇ်၏စကားအများစုကို သူ နားမလည်ပေ။ ယခု ယင်းဖုန်းသည် ဧကရာဇ်စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး ဧကရာဇ်နောက်မှ လိုက်သွားရုံဖြင့် အဆင်ပြေသည်ကို သင်ယူတတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လို သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။
“ခဏနေရင် မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့မယ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီကော်လံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော ပုရွက်ဆိတ်ငယ်အားမော့ကို ပြောလိုက်သည်။ “အစကတော့ ငါက လောင်တတို့ကို မင်းကို ပြန်ပို့ခိုင်းမလို့၊ အခုတော့ မလိုတော့ဘူး။”
အားမော့သည် အာရုံခံအင်္ဂါဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို ထိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ ကိစ္စပြီးသွားပြီလား။” အားမော့သည် ယခုတိုင် တွေဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤလူသားများ ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။
“ပြီးသွားပြီ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အင်္ကျီလက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး အားမော့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သကြားလုံးတစ်ထုပ် ယူလာတယ်၊ ခဏနေရင် မင်းကို အိမ်ပို့ပေးမယ်၊ အားမော့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအားလုံးကို မြည်းခိုင်းလိုက်။”
သကြားလုံးတစ်ထုပ် စားရမည်ကို ကြားသောအခါ အားမော့သည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ယောင်း။”
“ဟားဟား၊ ရပါတယ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဟားဟားဟု ရယ်မောလိုက်သည်။
လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အားမော့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက စောစောလာပြီး သတင်းပို့သင့်တာ၊ ကိစ္စဖြစ်ပြီးမှ မင်းလာတာ၊ မင်း ရှောင်ယောင်းရဲ့ အလောင်းကိုပဲ တွေ့လိုက်ရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုကျိန်ဆဲနေရမှာလား။”
အားမော့က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ပြေးလာခဲ့တာပါ။”
လောင်တက ပြောသည်။ “မင်းက ဘာလို့ ကြောင်တစ်ကောင်ကို သတင်းစကားပါးခိုင်းလို့မရတာလဲ။ ငါသိတယ်၊ မင်းက ရှောင်ယောင်းဆီက သကြားလုံးတောင်းဖို့ လာတာပဲ။”
“မဟုတ်ပါဘူး။” အားမော့သည် လောင်တ၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး အာရုံခံအင်္ဂါများကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကြောင်တွေကို မသိဘူး။”
“အားမော့ပြောတာ မှန်တယ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အားမော့ဘက်မှ ရပ်တည်လိုက်ပြီး လောင်တကို မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။ “မင်းက ကြောင်တစ်ကောင်ရှာရတာ လွယ်တယ်လို့များ ထင်နေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။” အားမော့က လောင်တကို ဟင်းဟင်းဟု ညည်းလိုက်သည်။
အနီးသို့ ရောက်လာသော လိုကျစ်ကွေ့ "...." သူက နဉ်အမျိုးသမီးလေး၏ အင်္ကျီကော်လံပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ကြောင်နှင့် စကားပြောရုံသာမက ပုရွက်ဆိတ်နှင့်ပါ စကားပြောနိုင်နေလေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး” ယင်းဖုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့လည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားမယ်။”
“ယင်းလေနဲ့ ယင်းတျန့်က နန်းတော်ထဲမှာ နေခဲ့။” လိုကျစ်ကွေ့က နဂါးအစောင့်များကို ပြောလိုက်သည်။ “နန်းတော်ထဲမှာ နောက်ထပ်ပြဿနာမဖြစ်စေနဲ့။”
“အိုး၊ ဒါဆိုရင် အားလေနဲ့ အားတျန့်က အိမ်မှာနေခဲ့ပေါ့။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ၊ ဦးနှောက်မသုံးဘဲ ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူတို့ဧကရာဇ်၏ အလိုတော်မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း ယင်းလေနှင့် ယင်းတျန့်သည် အမိန့်ကို နာခံရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှ အထိန်းတော်တစ်ဦး ထပ်မံရောက်လာသည်။ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မယ်တော်ကြီးက ကျွန်တော်မျိုးမကို အရှင်မင်းကြီးဆီ လာခိုင်းလိုက်လို့ပါ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ငါပါသိတယ်၊ မယ်တော်ကြီးက မင်းကို မခိုင်းရင် မင်းကလည်း ငါ့ကို တွေ့ချင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အထိန်းတော်သည် နေရာမှာပင် ဧကရာဇ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တော်ပြီ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ငါက အားယားနေလို့ လူသတ်တိုင်းကစားနေမှာလား။ ပြော၊ မယ်တော်ကြီးက ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှ အထိန်းတော်က ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သခင်မကြီးရှဲ့ ဆုံးပါးတဲ့သတင်းကိုကြားပြီး မယ်တော်ကြီး ဝမ်းနည်းလွန်ပြီးသတိလစ်သွားပါတယ်။ တော်ဝင်သမားတော်အဆောင်က...”
“သူမ သတိလစ်သွားပြန်ပြီလား။” အထိန်းတော်စကားမဆုံးမီ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သူက တစ်နေ့လုံး ဝမ်းနည်းရင် သတိလစ်၊ ဝမ်းနည်းရင် သတိလစ်နဲ့၊ မယ်တော်ကြီးက ဒီလောက်ခံစားလွယ်တဲ့သူလား။”
အထိန်းတော်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဖူးကိုပွတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူဘာကိစ္စရှိလဲလို့သာ အရင်မေးလိုက်ပါ။”
“အိုး ဟုတ်သားပဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အထိန်းတော်ကို မေးလိုက်သည်။ “မယ်တော်ကြီးက တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”
အထိန်းတော်က ပြောသည်။ “မယ်တော်ကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ဝမ်းနည်းကြောင်း သွားပြချင်ပါတယ်။”
ခုနက သူမ၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုသည် အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ပုံရသည်။ မယ်တော်ကြီးသည် ဤမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် မကောင်းကြံစည်ရန် ထပ်မံကြံစည်နေပြီလား။ “သူက သူ့သားကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။
အထိန်းတော်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောဝံ့ပေ။
“သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မကောင်းဘူး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို သွားပြီး ဝမ်းနည်းပြနေရင် မယ်တော်ကြီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမဆိုးသွားဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် အထိန်းတော်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းပြန်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးကို ပြောလိုက်၊ ငါပြောတယ်လို့ ပြောလိုက်၊ ငါက သူ့ကို အရမ်းစိတ်ပူတယ်၊ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ ကောင်းကောင်းအနားယူပါ၊ ဝမ်းနည်းကြောင်းပြသတဲ့ကိစ္စကို ငါတာဝန်ယူမယ်။”
“အရှင်.. အရှင်မင်းကြီး။”
“မယ်တော်ကြီးက ဘာလို့လဲလို့မေးရင် ငါက သူ့ကို နာကျင်စေချင်လို့ပဲလို့ ပြောလိုက်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မယ်တော်ကြီးကို အမြဲတမ်း နာကျင်စေမည်ဖြစ်သည်။
အားလုံး "..." မယ်တော်ကြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားဦးမယ်ထင်တယ်။
“မင်း မပြန်သေးဘူးလား။” ဤအထိန်းတော်သည် လက်မလျှော့ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် စကားဆက်ပြောချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်နှာအေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အရှင်မင်းကြီးစကားကို ဘယ်နှခေါက်ပြောမှ နားလည်မှာလဲ။”
မူလကတည်းက ကြောက်ရွံ့နေသော အထိန်းတော်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပိုမိုကြောက်ရွံ့သွားသည်။ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ နှုတ်ဆက်ကာ နောက်ဆုတ်လိုက်တာကြောင့် လဲကျသွားတော့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကိုယ်ကိုင်းကာ အထိန်းတော်ကို ထူပေးလိုက်ပြီး အထိန်းတော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဤအထိန်းတော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည်လည်း ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမရှိပေ။ “ပြန်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးကို ကောင်းကောင်းပြောပြလိုက်၊ လူဆိုတာ အကျိုးအကြောင်းမသိဘဲ နေလို့မရဘူး မဟုတ်လား။”
အထိန်းတော်သည် မျက်ရည်ကျကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဤမိသားစုတစ်စုလုံးသည် အကျိုးအကြောင်းသိသူ တစ်ယောက်မျှမရှိပေ။
ရှဲ့မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏ အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လုံးဝမစဉ်းစားပေ။ နန်းတော်တံခါးမှ ထွက်လာသောအခါ အကြီးအကဲလီက သူမနှင့်အတူ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်သို့ လိုက်ပါမည်ကို သိရှိသွားသည်နှင့် ဧကရာဇ်နဉ်၏ စိတ်အခြေအနေသည် အလွန်မကောင်းလှပေ။ အဘိုးကြီး အိမ်သာပြန်လိုက်ပါတော့ဟု ပြောချင်သော်လည်း အဘိုးကြီးလီ၏ တည်ကြည်ပြီး မွေးကတည်းက မရယ်တတ်သလိုထင်ရသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤစကားကို ပြောရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။
“ရထားလုံးပေါ်တက်တော့။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧကရာဇ်သာ စီးနင်းနိုင်သော ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်ရင်း ဘီးများက ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ဖြတ်သွားသံကို နားထောင်ရင်း လက်သီးကိုဆုပ်ကာ လောင်တနှင့် အားမော့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ထားလိုက်တော့၊ သေရင်သေပါစေ။”
လောင်တက ပြောသည်။ “မင်းက သခင်မကြီးရှဲ့ရဲ့ အလောင်းကို သွားကြည့်တာလေ၊ ဘာကိစ္စ မင်းကသေရမှာလဲ။”
အားမော့သည် ယဉ်ကျေးသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ဖြစ်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက အတူတူမြှုပ်နှံတာကို ပြောနေတာလား။”
“မြှုပ်ရမယ်? ငါကဘာမြှုပ်ရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းကိုကိုင်ကာ အော်လိုက်သည်။ “ငါက အဘိုးကြီးလီကို ပြောနေတာ။”
လောင်တသည် အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက အဘယ်ကြောင့် အမတ်တစ်ယောက်ကို ကြောက်နေရတာလဲ။ ဤမိုက်မဲသောကောင်မလေးကို ကယ်တင်ရန်နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။
အားမော့သည်မူ အာရုံခံအင်္ဂါများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပြောတာတော့ အကြီးအကဲလီက မိန်းမကြောက်တဲ့သူတဲ့။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “ဘာလဲ မိန်းမကြောက်တာ။”
“မယားကြောက်ပေါ့။” လောင်တက စိတ်မရှည်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
အားမော့က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတွေအားလုံးက ပြောတယ်၊ အကြီးအကဲလီက သူ့ဇနီးကို အရမ်းကြောက်တယ်၊ သူ့ဇနီးက သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ခိုင်းရင် သူက ကုတင်ပေါ်မှာ မအိပ်ရဲဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း "...." သူမသည် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပုံရသည်။
“ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အကြီးအကဲလီကို ကြောက်စရာမလိုဘူး။” အားမော့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အားပေးလိုက်သည်။ “သူက မိန်းမကြောက်တယ်၊ မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့လိုက်သည်။ မိန်းမကြောက်ခြင်းနှင့် မိန်းကလေးကြောက်ခြင်းသည် မတူညီပေ။ သို့သော် အားမော့ကို ဤအချက်ကို နားလည်အောင်ပြောပြဖို့ ခက်မည့်ပုံပင်။ ပုရွက်ဆိတ်ငယ်တစ်ကောင်ကို လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နားလည်စေရန် တောင်းဆို၍မရပေ။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိမိမေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် သူမ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်တစ်ခု ထပ်တိုးသင့်သည်။ ၎င်းမှာ အကြီးအကဲလီ၏ လီကတော်ကို နှစ်သက်အောင်လုပ်ခြင်း၊ လီကတော်၏ ပေါင်ကိုဖက်ခြင်း၊ လီကတော်၏ ချစ်လှစွာသော သမီးငယ်လေးဖြစ်လာရန်ပင်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရထားထဲတွင် ထိုင်ရင်း အကြီးအကဲလီ၏ ဇနီးကို နှစ်သက်အောင်လုပ်ရန် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲစပြုလာသည်။ အတိုဆုံးအချိန်အတွင်း မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်စေရန်၊ နောက်နောင်တွင် အကြီးအကဲလီကို သူမ၏ရှေ့မှောက်တွင် မပေါ်လာစေရန်ပင်။
ဧကရာဇ်၏ ရထားလုံးသည် မြို့တော်လမ်းမများပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မကြာသေးမီက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော လမ်းမကြီးများနှင့် လမ်းကြားငယ်များသည် ယခုအချိန်တွင် ဗရမ်းဗတာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် လူများသည် လက်ရှိဧကရာဇ်ကို လမ်းမပေါ်တွင် တွေ့မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လူများသည် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ ဧကရာဇ် ဘာမှမဖြစ်လျှင် ယုံနင်၏ ကောင်းကင်သည် မပြိုကျသေးပေ။
လူများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းစီးနင်းသော ရထားလုံးကို အသက်ရှည်ပါစေဟု အော်ဟစ်ကြသည်။
မြင်းစီးကာ ရထားအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသော လိုကျစ်ကွေ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယနေ့ မြင်းစီးလာသော အကြီးအကဲလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဤအဘိုးကြီးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နန်းတော်အပြင်ထွက်ခိုင်းရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ရမည်။
အကြီးအကဲလီသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူထု၏ ထောက်ခံမှုသည် ဧကရာဇ်ဘက်တွင် ရှိနေသေးပုံရသည်။
ရထားလုံးသည် ရှဲ့မိသားစု၏ မုခ်ဦးကြီးအနီးသို့ ရောက်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် ရထားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ရှဲ့မိသားစုမုခ်ဦးကြီးကို ရောက်တော့မယ်၊ အမတ်တွေက မြင်းပေါ်က ဆင်းရမှာလား။”
“မဆင်းဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချက်ချင်း ရထားထဲမှ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ဆင်းရမှာလဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ အဲဒီမုခ်ဦးကြီးကို သိမ်းပိုက်မှာပဲ။”
“ကောင်းပြီ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်။”
ယွမ်ကျုံးဧကရာဇ်လက်ထက်မှစ၍ ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်လမ်းမရှေ့မှ ဤမုခ်ဦးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် လူများက မြင်းစီးကာ ၎င်း၏အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အိမ်တော်ထဲတွင် ဧကရာဇ်က ဝမ်းနည်းကြောင်း သွားပြမည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသောအခါ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ခန့် မှင်တက်သွားသည်။ နဉ်ယွီက ဝမ်းနည်းကြောင်း လာပြမယ်တဲ့လား။ ဒီကောင်မလေးက ပြဿနာရှာဖို့၊ သူ့ကိုအရှက်ခွဲဖို့လာတာပဲဖြစ်လောက်တယ်။
“အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ရောက်တော့မှာပါ။” သတင်းပေးလာသော နဂါးအစောင့်သည် လေးစားမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက အမြန်ဆုံး ကြိုဆိုဖို့ သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နဂါးအစောင့်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထွက်ခွာသွားစဉ် တင်းမာစွာဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်းက ပေးသော ငွေအိတ်ကို မယူခဲ့ပေ။ ဧကရာဇ်နှင့်အတူ နေထိုင်လျှင် သူက ငွေမရှိမှာကို ကြောက်ရွံ့ပါ့မလား။ ဤနဂါးအစောင့်လေးသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
“အဖေ။” ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ရှဲ့အန်းရှီက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“မင်းအစ်ကိုကို ခေါ်လိုက်။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ “အိမ်တော်ထဲက ယောက်ျားလေးတွေအားလုံး ငါနဲ့အတူ အိမ်တော်အပြင်ထွက်ပြီး ကြိုဆိုရမယ်။”
....
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများသည် အပြင်ထွက်ကြိုဆိုရန် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးသည် လိုကျစ်ကွေ့နောက်မှ လိုက်လာပြီး တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှဲ့အန်းယိကို တရားရေးဌာနအကျဉ်းထောင်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပါပြီ။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “မင်းတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုပြောခဲ့လဲ။”
ဤကိုယ်ရံတော်သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့က သူ့ကို အိမ်တော်ပြန်ပြီး သခင်မကြီးရှဲ့ကို နောက်ဆုံးခရီး လိုက်ပို့ခိုင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါသိပြီ၊ မင်းတို့ ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်။”
ကိုယ်ရံတော်သည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်ယှက်အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး မြင်းကို ကဆုန်စိုင်းကာ ပြန်ပြေးသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းကို ရထားပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် တင်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခဏနေလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ရောက်ရင်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် တိုးညင်းစွာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မငယ်ဝမ်ကို လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ပေးပြီး ရှဲ့အန်းယိရဲ့ ဇနီးမယားအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ မမေ့နဲ့။”
***