ကလဲ့စားချေပြီ

ငရဲနန်းတော်အတွင်း၌ ဝေယွဲ့သည် ငရဲဘုရင့်ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ မျက်နှာ ညှိုးနွမ်းနေ၏။ သူက အဘွားရှားနဲ့ ရှန့်ထျန်းယွီကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။

"အရှင်ချင်ထျန်း ဘယ်မှာလဲ ချန်ရှီ ဘယ်မှာလဲ"

သူ့အသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။

နန်းမတက်မီ ဝေယွဲ့အား အမတမြို့တော်၏ သခင်လေးအဖြစ် ရိုသေလေးစားခဲ့ကြသော်လည်း ငယ်သည်မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ သူက အဘွားရှားနဲ့ အသက်အရွယ် အတူတူပါပဲ။ သူ၏ဖခင် ဝေ့လင်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ တရားသူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အရှင်ချင်ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဝေလင်က အမတမြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ဝေယွဲ့အား မြို့တော်၏ သခင်လေးအဖြစ် ကြည်ညိုလေးစားစေခဲ့သည်။

ဝေ့လင်က တစ္ဆေနတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး ဝေ့ယွဲ့ သည် သူ၏ တစ္ဆေနတ်ဘုရား ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အချို့ကို အမွေဆက်ခံခဲ့ပြီး အခြားသူများထက် အသက်ပိုရှည်စေကာ အလွန်နုနယ်ဆဲဖြစ်သည်။

သူ့ကို ယန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ရာထူးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက အထူးမြင့်မားခြင်းမရှိသလို နတ်သန့်စင်တဲ့ နယ်ပယ်အထိသာ ကျင့်ကြံရသေး၏။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်းတွင် သူသည် သူ၏ရွှေကိုယ်ခန္ဓာကို ဖန်တီးရန်အတွက် ထူးခြားသော စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ကျင့်ကြံရင်း အမွှေးတိုင်ပူဇော်ခြင်း၏ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ နတ်စွမ်းအားသည် အဆမတန် တိုးလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ၎င်းသည် မဟာယာနနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့်ပင် သူသည် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

အဖွားရှား ရှန့်ထျန်းယွီကို သူ့ရှေ့မှာ ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

အဖွားရှားက ဒီနေ့ အရမ်းလှနေ၏။ ချန်ရှီ ပေးသော ဂျင်ဆင်းအသီးကို စားသုံးပြီးနောက် သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။ သူမသည် လရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် အခြားအရောင်အဆင်း သို့မဟုတ် ပန်းထိုးခြင်းမရှိဘဲ အဖြူရောင်ပိတ်စကတ်ကိုသာ ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် အဝါဖျော့ဖျော့ ကော်လာပိတ်ကျဲစအင်္ကျီ၊ လက်မောင်းများကို ကြာပန်းပုံစံများဖြင့် ချယ်လှယ်ထားပြီး အနီရောင်ပိတ်တစ်ထည်က သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည်။

သားဖြစ်သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့သွား၍ ပျောက်ဆုံးသွားသောအခါ တူညီသောဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် သူမသည်လည်း ဤကဲ့သို့ တမင်တကာ ၀တ်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအခု လက်စားချေရန် လာခဲ့ပြီ။

ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲသံများ ဆူညံနေသော်လည်း အဝေးသို့ ဆုတ်သွားပုံရသည်။ ခန်းမအတွင်း၌မူ လေးနက်သော ငြိမ်သက်မှုတစ်ခုက လွှမ်းခြုံထားသည်။

"ထျန်းယွီ... သူလား"

ရှန့်ထျန်းယွီက ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ​ဝေ့ယွဲ့၏ မျက်နှာကို အသေအချာ စစ်ဆေး​နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး။

"ဒါသူပဲ ဖြစ်မယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက သူနဲ့အတူ ဆံပင်နီရဲ​နေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရှိတယ်"

ဆံပင်နီနတ်ဆိုးကိုတော့ အခု မတွေ့ချေ။

ဤ​တော့ ဝေ့ယွဲ့မျက်နှာက ညှိုးငယ်သွားသည်။

"မင်းပြောတဲ့ ဆံပင်နီနတ်ဆိုးက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ချန်ရှီ ထောင်ဖောက်ဖို့ ပူးပေါင်းသွားလို့ သူ့ကို ကွပ်မျက်ပြီးပြီ"

အဘွားရှား အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆံပင်နီနတ်ဆိုးက ချန်ရှီနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဝေ့ယွဲ့ကို လုပ်ကြံခဲ့တာလား။

ဝေ့ယွဲ့က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး :"ချန်ရှီ ငါသိပါတယ်... မင်းဒီကို ထွက်လာခဲ့ ငါတို့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်!"

ချန်ရှီသည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် အစောင့်အကြပ် အနေဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။ အတွင်းမှအသံများကို ကြားသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး လွှဓားငရဲ၏ စစ်မြေပြင်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေ၏။ လွှနှင့် ဓားများကြားတွင် တိုက်ပွဲများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ယန်မိသားစုတွင် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များ အများအပြား ရှိကြပြီး အများစုမှာ မဟာယာနအဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော တန်ခိုးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။ နန်းနန်း၏ အတိတ်ဘဝက နိုးထလာသော အမှတ်ရစရာများနှင့် တရားသူကြီးသုံးဦး ဖြစ်သည့် ကျုံးခွေ၊ တျယ်ချစ် နှင့် အဖြူအမည်းတမန်တို့၏ အကူအညီဖြင့်ပင် တိုက်ပွဲက အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ယန်မိသားစုမှ အင်အားကြီးသော ဤအဖွဲ့ဝင်များသည် နန်းနန်းကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ကြံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

အရှင်ချင်ထျန်းက သူ၏ နဂါးခေါင်းဓားကို ထုတ်လွှတ်ရန် တွန်းအားပေးထားခဲ့သည်။ အလင်းတန်းသုံးခုသည် ကောင်းကင်မှ အဆက်မပြတ် ဆင်းသက်လာကာ အထက်လူကြီးများနှင့် အောက်က သစ္စာဖောက် အရာရှိများကို ဖြတ်တောက်ကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခေါင်းများ ပြတ်တောက်ကုန်ကြ၏။

ချန်ရှီ၏ အရိုးစုသည် ကောင်းကင် သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ဖက်၌ တိုက်ပွဲနေလျက်။ တစ်ချက်လျှင် တစ်ယောက်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မခွဲခြားဘဲ ထိမှန်သူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ရွှေကိုယ်ထည် ပြိုကျခြင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ နတ်ဝိညာဥ်များ ဖြတ်တောက်ခံရကာ အနည်းစုက လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ သွေးအသွင်ပြောင်းနတ်ဓားကတော့ တကယ် တုနှိုင်းမရတဲ့ ကောင်းကင်ရတနာတစ်ခုပဲ..."

ချန်ရှီ ဓားစွမ်းအားကို အံ့ဩခြင်း မပြုနိုင်ပေ။ ကျုံးဝူဝမ့်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားဖြင့် ထိမှန်ခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း မသေခဲ့ကြောင်း သတိရမိသည်။ ယင်းအစား သူသည် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းသို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဒဏ်ရာကို ကုသနိုင်ခဲ့သည်။

ကျုံးဝူဝမ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ခွန်အားကို အမှန်တကယ် လျှော့တွက်၍မရပေ။

ငရဲနန်းတော်၌ ရှန့်ထျန်းယွီလက်ကို ကိုင်ထားသော အဘွားရှားက မေးလေသည်။

"ငရဲဘုရင်ဝေ့ မင်း ငါ့သားထျန်းယွီကို မမှတ်မိဘူးလား?"

ဝေ့ယွဲ့ ခဏစောင့်သော်လည်း ချန်ရှီဆီက အဖြေမထွက်လာချေ။ သူက ထိုသားအမိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး :"မင်းက ဘယ်သူလဲ မင်းနဲ့ငါ ရန်ငြိုးရှိလား"

အဘွားရှားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ :"ငရဲဘုရင်ဝေ့က ငါ့သားကို မမှတ်မိဘူးကိုး.. လွန်ခဲ့တဲ့ လေးဆယ့်နှစ်နှစ်လောက်က မင်းနဲ့ ဆံပင်နီဝိညာဉ်က သုံးဘဝကျောက်ကို ရှာဖွေနေတုန်း.. သုံးဘဝကျောက်ကို ရှာဖွေဖို့ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ဝင်သွားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်..."

ဝေ့ယွဲ့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှန့်ထျန်းယွီကိုကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းက သုံးဘဝကျောက်တုံးရှာဖို့ ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲ ဝင်သွားတဲ့ ကလေးလား... ငါ မင်းကို မှတ်မိသေးတယ် မင်း တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့!"

သူတော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

"ငါမင်းကို ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲအပြင်မှာ ခုနစ်ရက်လောက်စောင့်ခဲ့ရတာ... မင်းမပေါ်လာတော့ သေသွားပြီထင်ပြီး ငါတို့လည်း ထွက်သွားခဲ့တာ.. ဒါဆို မင်း သုံးဘဝကျောက်တုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်ပေါ့?"

ရှန့်ထျန်းယွီကိုတွေ့ရတော့ ဝမ်းသာအားရ ပလ္လင်ပေါ်ကနေ ထရပ်လိုက်သည်။

"သုံးဘဝကျောက်ရှာဖို့ မင်းကို ငါလမ်းညွှန်ခဲ့တာ... ငါ့ကို တစ်ဝက်ပေးတာ ယုတ္တိတန်တယ်မလား"

အဖွားရှားသည် အမည်မဲ့ ဒေါသတဟုန်ထိုး တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အံကြိတ်ကာ။

"မင်းက ငါ့သားကို သတ်လိုက်တာ! သုံးဘဝကျောက်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို လိုချင်နေသေးတယ်ပေါ့?"

ဝေ့ယွဲ့ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး :"မင်းက ဒီညီငယ်ရဲ့အမေလား... ရှေးလူကြီးတွေက ကျားတွေတောင် သူတို့သားပေါက်တွေကို မစားဘူးလို့ ပြောကြတယ်... သူက မင်းရဲ့သား၊ မင်းအတွက် မင်းအတွက် သုံးဘဝကျောက်တုံးကို ရှာဖို့ အသက်ကို စွန့်စားပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ဘာလို့ စွန့်စားခိုင်းရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ် အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ ကျင့်​ကြံမှုအဆင့်ကနေ ဖြတ်ကျော်ချင်လွန်းလို့မလား... မင်း အဆင့်တစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တယ် ဒါကြောင့် မင်းအကြံဆိုးတစ်ခု အကောင်အထည် ဖော်လိုက်တယ်...မင်းဖောက်ထွက်ကူညီဖို့ မင်းသားလေးရဲ့ဝိညာဉ်ကို သုံးဘဝကျောက်တုံးကို ရှာဖို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထုတ်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာကို လွှတ်လိုက်တယ်.. မြေအောက်ကမ္ဘာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မင်းသိထားသင့်တယ် မင်းရဲ့သား လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက များနေပါ့မလား?"

အဖွားရှား တုန်လှုပ်သွားပြီး :"ထျန်းယွီအတွက် ငါသေချာ ပြင်ဆင်ထားတယ်..."

ဒီစကားကို ပြောရင်း မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီး ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာ၏။

စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားတယ်လို့ သူမ တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမ နားလည်နိုင်သော အကာအကွယ်နည်းများဖြင့် သားဖြစ်၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ရန် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည့် ရတနာများအားလုံးကို အလှဆင်ကာ ကြံ့ချိုမွှေးနံ့သာပေါင်းကို သူ၏ဝိညာဉ်ကို လမ်းညွှန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် သူ့ကိုကယ်ဆယ်ရန် အချိန်မရွေး မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရန်ပင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုပါ ပြင်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် ဘေးအန္တရာယ်က ကျရောက်ခဲ့ဆဲဖြစ်သည်။

သူမ၏ စေ့စပ်သေချာမှုမှာ မလုံလောက်ခဲ့ချေ။

ချန်ယင်တူး၊ တုယိရန်နှင့် အခြားသူများက သူမ လုပ်သမျှကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကိုသာ ဂရုစိုက်ကြသည်။ ပြီးပြည့်စုံရန် ဘယ်သောအခါမှ မကြိုးစားနိုင်ခဲ့ကြောင်း လွန်ခဲ့သောနှစ်များကလည်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမ မကြာခဏဆိုသလို အပြင်းအထန် လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ်အချက်များက ချို့ယွင်းချက်များသဖြင့် အမှားအယွင်းများဆီသို့ မလွဲမသွေ ဦးတည်သွားမည် ဖြစ်ပြီး မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် သူမဘက်က ကြီးစွာသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီတစ်ခါ ဆုံးရှုံးမှုက အရမ်းဆိုးခဲ့သည်။

ရှန့်ထျန်းယွီ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး : "အမေ... မငိုနဲ့ အမေ သားဒီမှာလေ!"

အဖွားရှား ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာတွေ ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ သားကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သူမသားမှာ သေဆုံးနေခဲ့၏။

ရှန့်ထျန်းယွီ သူမအနားတွင် ရှိနေသော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင် အဖြစ်သာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန့်ထျန်းယွီကို သူမဘေးတွင် အတင်းအကြပ် ထားရန် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

တချို့ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်တော့မှ ကုစားလို့မရပေ။

အဖွားရှားသည် အမြဲတမ်း ရွှင်လန်းနေပုံရသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ တကယ်တော့ သူမဟာ သူ့သားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ဝေဒနာမှာ နှစ်မြုပ်နေသေးပြီး ဘယ်တုန်းကမှ တကယ် ပြန်ကောင်းမလာခဲ့ပါဘူး။

မြင့်မားသော စင်​မြင့်ပေါ်မှ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဆင်းလာသောအခါ ဝေယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒီနှစ်တွေထဲ မင်းသားကို လိုက်ရှာနေတာ မဟုတ်လား မင်း နာကျင်ပြီး နောင်တရနေခဲ့တယ်... မင်းခင်ပွန်းက မင်းကို စိတ်ဆိုးဖူးလား။ မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ မင်းသားကို သတ်ခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို သနားလိုက်တာ"

အဘွားရှားမှာ ဝမ်းဗိုက်ကို သွေးစွန်းနေသောဓားများဖြင့် ထိုးဖောက်ခံ​နေရသကဲ့သို့ နာကျင်လာသည်။ သူ့စကားသံသည် ရက်စက်သော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိရောက်သည်။ ဖြည်းညှင်းစွာ လိမ်လှည့်ကာ သူမ၏နှလုံးသားကို ခွဲထုတ်ကာ သူမအား ရင်မဆိုင်ရဲလောက်အောင် နာကျင်စေသည်။ သူသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ကာ စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေရင်း နာကျင်မှု သဲလွန်စတိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ချင်ခဲ့သည်။

ဝေ့ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စိမ်းပြာရောင် တိမ်တိုက်များနှင့်အတူ ခုန်တက်သွား၏။ သူ၏နတ်ဘုရားတန်ခိုးသည် အလွန်စုစည်းနေပြီး သူ၏လက်ဖဝါးတွင်ရှိသော ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အဘွားရှားထံ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာရင်း။

"သူ မင်းကို ထပ်မတွေ့ချင်တော့တာက မင်းကို စိတ်ဆိုးခဲ့တာဖြစ်မယ်... ဟုတ်သားပဲ သူ မင်းကို ကွာရှင်းလိုက်ပြီ.. မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ခင်ပွန်းက အတူတူ ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမယ့် အခု မင်းတို့က သူစိမ်းတွေလို ဖြစ်သွားပြီ... အဲဒါ မင်းရဲ့ လောဘကြောင့်ပဲ"

ဓားရှည်ရှည်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရယ်ပြ၏။

“မင်းသားမှာ ရန်သူရှိရင် အဲဒီရန်သူက ငါမဟုတ်ဘူး မင်းပဲ”

အဘွားရှား မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ရှန့်ထျန်းယွီက သူမရှေ့တွင်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထား၏။

"မင်းငါ့အမေကို နာကျင်အောင် လုပ်ခွင့်မရှိဘူး!"

ဝေ့ယွဲ့ ရယ်ပြီး သူ့ဓားကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

အဖွားရှား သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံနှင့်အတူ ဝေယွဲ့၏ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ နောက်ပြန်ပျံသန်း၍ နန်းတော်တံတိုင်းကို ဝင်တိုက်ပစ်သဖြင့် ၎င်းက ပြိုကျသွားသည်။ သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွား၏။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က ဓားကိုယ်ဟန်နဲ့ တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏မြင့်မြတ်သောတန်ခိုးတော်သည် ဧကန်စင်စစ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး မဟာယာနနယ်ပယ်က လူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အစစ်အမှန်မှာ အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသည်။ ၎င်းက နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်မျှသာ ရှိသေး၏။

နံ့သာပေါင်း ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဘုရားကို ဆည်းကပ်ခြင်းသို့ ရောက်သော အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းသာ ဖြစ်၏။ သူ၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားကို သူ့ရုပ်ခန္ဓာထဲသို့ ထည့်သွင်း သန့်စင်ခဲ့သည်။ တခြားပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ရှုံးမှာမဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူသည် နှိုင်းမယှဉ်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သူ အဘွားရှားကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုးနှက်ချက်တစ်ချက်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်က ကွဲကွာသွားခဲ့သည်။

ဝေ့ယွဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ကမန်းကတန်း ​ပြန်ပြေးလာသည်။ ပြန်ရနိုင်ရင် သူ့မှာ အကန့်အသတ်မဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ။

အဘွားရှားက သူ့ကို မတားချေ။ သူမထပြီး ရှန့်ထျန်းယွီကိုပဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဝေ့ယွဲ့၏ နတ်ဝိညာဥ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ထိုမှသာလျှင် စိတ်က သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလိုက်ရကာ နတ်ဝိညာဥ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တို့ တစ်သားတည်း ဖြစ်လာ၏။

နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နတ်ဝိညာဥ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါင်းစပ်ကာ ပေတစ်ရာမြင့်သော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဖောင်းကားလာသည်နှင့်အမျှ ငရဲနန်းတော်သည်လည်း ဖောင်းကားလာပြီး သူနှင့် အချိုးအစားအတိအကျကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဝေ့ယွဲ့ သူ့ဓားကို ဆွဲချလိုက်ပေမယ့် ဓားက တစ်ဝက်လောက် အရောက်၌ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ပြန်ပျံပြီး ငရဲနန်းတော်နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်ချလိုက်မိပြန်၏။

"ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံး ငါမှားမှန်းသိတယ်"

အဖွားရှားရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ့ကြောင့် ထျန်းယွီ သေခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ အတွေးက ငါ့ကို နေ့တိုင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ် သူ့နေရာမှာ ငါပဲ သေလိုက်ချင်တယ် ဒါပေမယ့် ငါ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်"

သူမ၏နောက်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တစ္ဆေတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်ပြောသော ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ကျင့်​ကြံမှုမှာ ရပ်တန့်နေသော်လည်း ချန်ရှီက တစ္ဆေဝိညာဥ်လေး ရှန့်ထျန်းယွီကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီးကတည်းက သူမ၏ ကျင့်​ကြံမှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးလာခဲ့သည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သူမသည် အတုအယောင်နယ်ပယ်ထဲပင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

"ချလွင်း!"

ချိန်းကြိုးများသည် အတုအယောင်နယ်မြေထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ဝေ့ယွဲ့၏ နတ်ဝိညာဥ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကို ချည်နှောင်ကာ ဆိတ်ကွယ်ရာဘုံသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ယွဲ့သည် လူဆိတ်ညံကာ ကျယ်ပြောလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် တောင်များ၊ ရေကန်များ၊ လေ၊ မိုးခြိမ်းသံ၊ ရေနှင့် မီးတို့နှင့်အတူ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော ပါးကွာ့ရှစ်ကွက် အခင်းအကျင်းဖြင့် ကာရံထား၏။

ဝေ့ယွဲ့သည် လျှပ်စီးကြောင်းကြောင့် ပူလောင်ပြီး ကွဲအက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နတ်ဝိညာဥ်သည် ရွှင့်လေဖြင့် အဆက်မပြတ် လွင့်နေရသည်။ တစ်ဖန် လီအကွက်က မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ခမ်အကွက်က ရေဖြင့် အပေါက်များ ပေါက်ထွက်ကုန်တော့သည်။

အမျိုးမျိုးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို အဆက်မပြတ် ကြံ့ကြံ့ခံနေရတာကြောင့် ငရဲပြည်သို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နောက်ထပ် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုပုံစံကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန်သာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်နာလန်ထူလာခဲ့သည်။

အဘွားရှားသည် ကလေးဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ အတုအယောင် နယ်မြေသည် တခြားကျင့်ကြံသူများထက် ငရဲပြည်လို ပုံပျက်နေ၏။

ဤကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေအတွင်း ဝေ့ယွဲ့ဟာ အဆက်မပြတ် ဖျက်ဆီးခံရပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားလာသည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးတိုင်း အဆုံးမရှိသော သံသရာထဲတွင် ဒုက္ခမျိုးစုံကို ကြံ့ကြံ့ခံ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ​ပြန်သည်။

အစတွင် သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ့တာအို​နှလုံးသားက ကွဲအက်ကာ အော်ဟစ်ရတော့၏။ သို့သော်လည်း အဘွားရှားက ဒါကို ထပ်ခါတလဲလဲ လှည့်ပတ်ပေးနေဆဲ။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထျန်းကျစ်ပြည်မှ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများသည် အခြားငရဲများမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို ဖယ်ထုတ်ကာ ပံ့ပိုးမှုပေးရန် လွှဓားငရဲဘုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယန်မိသားစု၏ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ စောင့်ကြိုနေသည့်အရာမှာ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုသာ ဖြစ်​လေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ချန်ရှီ စိတ်သက်သာရာရသွား၏။ ထို့ကြောင့် ငရဲနန်းတော်ထဲ ဝင်သွားပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

"အဘွား... အဘွားရဲ့ ကလဲ့စားချေချင်တဲ့စိတ်က အဘွားရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်နေပြီ...သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး"

ကျယ်ပြောလှသော အတုအယောင်နယ်မြေ အတွင်းတွင် ဝေယွဲ့သည် သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းများက သူ့စိတ်အတွင်းမှ တောက်ပလာသည်။

"သူ့ကို အမြန်သေခိုင်းလိုက်!"

ချန်ရှီ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

အဘွားရှား မျက်ရည်တွေ ဝဲနေရာမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော အတုအယောင်နယ်မြေ အတွင်း ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ လေ၊ မိုးခြိမ်းသံ၊ ရေ၊ မီး၊ တောင်တန်းများနှင့် စိမ့်ရေများ ရုတ်တရက် ရောနှောသွားပြီး ဝေယွဲ့ကို လတ်စတုံး ချေမှုန်းပစ်ကာ ဖရိုဖရဲ အစုလိုက်အပြုံလိုက်မှ ပြာမှုန်များ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဘွားရှား​သည်လည်း သူမ၏ ခွန်အားများ ဆုံးရှုံးသွားပုံဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ ချန်ရှီ သူမကို ပြေးထူလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် ကျုံးခွေ၊ ဝမ်ဖူနဲ့ ကျာယွမ်၊ အဖြူအမည်းတမန်၊ တခြားတစ္ဆေများနှင့် နတ်များလည်း နန်းနန်းကို ငရဲနန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့က ခန်းမ၏ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် သပ်ရပ်သော အတန်းများလို စီးတန်းလျက် ရပ်နေကြသည်။ နန်းနန်းသည် ငရဲဘုရင်၏ ရာဇပလ္လင်သို့ မရောက်မချင်း ခန်းမဆောင်၏ လှေကားထစ်များကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ပလ္လင်ပေါ်သို့တက်ပြီး ထိုင်နေသော်လည်း သူမ၏သေးငယ်သောအရွယ်အစားကြောင့် ရာဇပလ္လင်ကို ဗလာလိုလိုသာ ဖြစ်နေစေသည်။ ကလေးမလေးသည် သူမလက်ထဲတွင် ဖားတစ်ကောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်ငြား သူမ၏အမူအရာမှာ မြင့်မြတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ဘယ်ညာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"နှိမ့်ချတဲ့ ကျွန်အပေါင်းက ငရဲဘုရင်ကို ဂါဝရပြုပါတယ်...."

တစ္ဆေနှင့် နတ်အပေါင်းတို့ တစ်ပြိုင်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

"ထလော့...."

နန်းနန်းက သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး :"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ဘုရင်ကျန်းက ငါ့ကို နံ့သာပေါင်းနဲ့ ဖိတ်ပြီး သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်စေတယ်... အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှာ မရဏကမ္ဘာကို ငြိမ်းချမ်းအောင်၊ စည်းစနစ်တကျ ထူထောင်ပြီး စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိန်းကျောင်း​စေခဲ့တယ်... ဒါပေါ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ကြီး ကွယ်လွန်သွားတော့ သက်ရှိကမ္ဘာက သခင်လည်း ဆုံးရှုံးသွားတယ် မရဏကမ္ဘာကြီးကလည်း ဒီနေ့လိုပဲ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတယ်... မိသားစုဆယ့်သုံးစုကို ဒဏ်ခတ်စေမယ်... တခြားမရဏလောကကို အေးချမ်းစေဖို့ တစ္ဆေနဲ့ နတ်အပေါင်းတို့ကို ခေါ်ယူဖို့ မရဏတမန်အပေါင်းကို အမိန့်ပေးတော်မူမယ်!”

တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများက ဦးညွှတ်ကြပြန်သည်။

နန်းနန်းသည် တစ္ဆေနှင့် နတ်တို့ကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် မရဏနိုင်ငံသားများအား မိသားစု ၁၃ စုကို အပြစ်ပေးရန် အမိန့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

သူ့ကိစ္စတွေကို ကျွမ်းကျင်တာကြောင့် ချန်ရှီတောင်မှ အပြစ်ရှာလို့ မရချေ။

"ရှားချိုးထုန်... မရဏကမ္ဘာက လောလောဆယ် ဗလာဖြစ်နေတယ် နက်နဲတဲ့ကမ္ဘာမှာ တရားဝင်ရာထူးတွေ လစ်လပ်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့သားလေးက သေသွားတာကြာပြီ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီမရဏကမ္ဘာမှာ တွေ့ကြုံခံစားခွင့်မပေးတာလဲ"

နန်းနန်းက ဖားတစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ အဘွားရှားဆီ ရောက်လာသည်။

"သူသာ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုအောင်မြင်ရင် လူတွေဆီက ပူဇော်မှုတွေကို လက်ခံရရှိမှာပဲ... အချိန်အကြာကြီး ကိုးကွယ်ခံထားရတဲ့ နတ်တစ်ပါးဖြစ်လာရင် သူ့အဆင့်အတန်းကို ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဘွားရှားက ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းယမ်းပြ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင် ဒါပေမဲ့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ထျန်းယွီရဲ့ မိဘဘဝ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ခံစားခွင့် မပြုနိုင်ခဲ့ဘူး... သူ့အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်.. သူ့ကို အနားမှာနေဖို့ အတင်းအကြပ် ဆွဲထားခဲ့မိတယ်... သူ့ဘဝသစ်မှာ ပျော်ရွှင်နိုင်ဖို့ မလွှတ်နိုင်တဲ့အထိ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းမိခဲ့တယ်..."

နန်းနန်း :“လူဝင်စားရာ လမ်းခြောက်သွယ်ဆီ လွှတ်လိုက်မယ်”

အဖွားရှားက ရှန့်ထျန်းယွီ၏ ခေါင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နန်းနန်း : "လူဝင်စားပြီးရင် သူလည်း ငါ့လိုပဲဖြစ်လိမ့်မယ်.... ဒီဘဝလေးကို သတိရပြီး အမေကို သတိရနေရင်တောင် သူ့အတိတ်ဘဝရဲ့ အမှတ်တရအဖြစ်ပဲ ခံစားရလိမ့်မယ်... ဒီဘဝက သူနဲ့သိပ်မဆိုင်ဘူး... နောက်ဘဝတွေမှ သူ့အမေနဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေး ရှိလာမှာ... သူ့အတိတ်ဘဝက အမှတ်တရတွေကို ပြန်မနိုးကြားဘူးဆိုရင် မင်းနဲ့ သူ သူစိမ်း ပြန်ဖြစ်သွားမှာ..."

အဖွားရှားက ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

နန်းနန်း ဆက်မတောင်းဆိုတော့ချေ။

ချန်ရှီလည်း အဘွားရှားအား ရှန့်ထျန်းယွီ၏ မရဏကမ္ဘာက လူဝင်စားခြင်း လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွား​ပေးပြီး လူဝင်စားခြင်းရဲ့ အလင်းထဲကို လှမ်းဖို့ လက်ဟန်ပြနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မေမေ... ကျနော် မေမေ့ကို မထားခဲ့ချင်ဘူး"

ရှန့်ထျန်းယွီ ရပ်တန့်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူမိုက်ကလေး... အမေကသာ မင်းကို လွှတ်ချဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့တာပါကွယ်..."

အဘွားရှား ပြုံးပြပေမယ့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ သားလေးကို လူဝင်စားတဲ့ သံသရာထဲကို တွန်းပို့လိုက်သည်။

“အမေ မင်းကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ဘဝ ပေးချင်တယ်.... ဒါကြောင့် မင်း ဒီဘဝရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေစရာမလိုပါဘူး”

သူမ တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရှင်းရှန်နံဘေးက ရှန့်ကျိုး၊ ဟဲကျင်းမြို့၊ လုံမန်ခရိုင်တွင် ဖန့်မိသားစု နေထိုင်သည်။ သူတို့က အတော်လေး ချမ်းသာခဲ့ကာ စာ​ပေပညာရှင် ဖန့်ရှိူ့ချိုင်သည် စာပေအသင်အပြ သီးသန့်ဆရာဖြစ်သည်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဖန့်မိသားစုက ကလေးအသစ်လေးကို ကြိုဆိုလိုက်ရ၏။ သူ့ဇနီးက ကျန်းမာပြီး ထွားကြိုင်းတဲ့ သားလေးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး မိသားစုတစ်စုလုံး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

ထူးဆန်းတာက လက်မလောက်သာ အရွယ်အစားရှိသော သေးငယ်တဲ့ သုံးရောင်ခြယ် ကျောက်တုံးကလေးနဲ့ မွေးဖွားလာတာပင်။

ဖန့်ရှိူ့ချိုင်က ၎င်းအား ကောင်းသောလက္ခဏာဟု မှတ်ယူကာ သားဖြစ်သူ၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲကာ ဖန့်ပူဟု အမည်ပေးကာ ထွင်းထုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် လှပသော ကျောက်စိမ်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ချန်ရှီသည် ဟဲကျင်းမြို့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ထိုမိသားစုကို အဝေးမှ ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက အဖွားရှားအား သတိပေးလိုက်၏။

"အဖွား... ကျနော်တို့ သွားသင့်ပြီ"

အဖွားရှား မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖန့်ပူ ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် သူသည် ဘဝသုံးကျောက်တုံးကြောင့် သူ့အတိတ်ဘဝကို သတိရနိုင်သော်လည်း သူနှင့်သူ့မိခင်ကြားက သွေးသားဆက်ဆံရေးမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ဖန့်ပူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူသည် ဤဘဝတွင် သူ့မိဘများနှင့် ပိုရင်းနှီးခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အဘွားရှားရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ မိခင်နဲ့ကလေးကြားက သွေးချင်းဆက်နွယ်မှုဟာ ဘယ်တော့မှ မပြိုကွဲခဲ့ပါဘူး။ မြေအောက်ခန်းထဲက စပျစ်ရည်ကောင်းတွေလို ပိုပိုနက်နဲလာ၏။