ဧကရာဇ်တွေးလိုက်တယ်၊ ရှဲ့အဘိုးကြီးက အလွန်ရက်စက်လွန်းတယ်
Vol. 10 Ch. 147
လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်မှ အပြာရောင်ပန်းပွင့်ကြွေပန်းကန်ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်မှ လူများပါ ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ထဲမှာ အဆိပ်ရှိတယ်။”
အခန်းထဲမှ လူများ၏အကြည့်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလိုလို တည့်မတ်စွာ ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အလေ့အကျင့်အရ သူမသည် တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
အကြီးအကဲလီသည် လူများနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်လူအုပ်သည် ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားနေသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်လောက် ရပ်နေပြီးတော့မှ အခုမှ ဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ထဲမှာ အဆိပ်ရှိတယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိတာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က သမားတော်မဟုတ်ဘူး။ ဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ကို မတော်တဆ ဖိတ်စင်သွားတာမဟုတ်ရင် ဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ထဲမှာ အဆိပ်ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း သိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
လိုကျစ်ကွေ့စကားဆုံးသောအခါ အခန်းထဲမှ လူများကို အဆိပ်ကြောင့် ပျက်စီးနေသော စားပွဲမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ဒုတိယသားက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အဘွားက နားထင်မှာ ဒဏ်ရာရတာ၊ ဒီအဆိပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
“လူသတ်သမားက အဆိပ်ခတ်လို့မအောင်မြင်တော့မှ လူသတ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ အခု အိမ်တော်ရဲ့ တံခါးတွေအားလုံးကို ပိတ်ထားပြီ။ လူသတ်သမားက အိမ်တော်ထဲမှာပဲ ရှိနေလောက်တယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီအမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ရှာဖွေချင်တာလား။”
အကြီးအကဲလီက ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ခင်ဗျားက လူသတ်သမားကို မဖမ်းချင်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အမတ်ချုပ်ကြီးက လူသတ်သမား ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိနေပြီလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမပြောမီမှာပင် ပြောလိုက်သည်။ “လာခဲ့စမ်း၊ အခု ရှာကြ။”
ရှဲ့ဒုတိယသားက ပြောသည်။ “လိုကျစ်ကွေ့၊ မင်းဘယ်သူ့ကို ရှာမှာလဲ။ ဘယ်သူက အဆိပ်ခတ်တယ်ဆိုတာကို မင်းသိလို့လား။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “မသိဘူး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးလိုက်ရင် တစ်ခုခုတော့ ထွက်လာမှာပဲ။”
ရှဲ့အန်းကျိက “မင်းပြောတော့သာ လွယ်တာ။ ငါတို့အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ လူတစ်ထောင်ကျော်ရှိတယ်၊ မင်းတစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးနေရင် ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ကာ သနားကရုဏာသက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယသားက ဦးနှောက်မရှိဘူးလား။”
“မင်း။” ရှဲ့အန်းကျိသည် လိုကျစ်ကွေ့၏စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
“အဟမ်း။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟမ့်လိုက်ပြီး ရှဲ့အန်းကျိကို သူမ၏လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုစကားတွေပြောနေတာလဲ။
ရှဲ့အန်းကျိသည်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အရိုက်ကို ခံဖူးသူဖြစ်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သီးဝှေ့ယမ်းပြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ဒုတိယသားသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆဲဆိုမည့်စကားများ ချက်ချင်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။
“ဧကရာဇ်။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့၏လက်သည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားနားထောင်စွာဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ စကားမပြောရုံပဲ မဟုတ်လား၊ သူမသည်းခံနိုင်တယ်။
“မိသားစုဝင်တွေကိုတော့ စစ်ဆေးစရာမလိုပါဘူး။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက ရှဲ့မျိုးနွယ်ထဲမှာ ဒီလိုလူယုတ်မာမျိုး ထွက်ပေါ်လာမယ်လို့ မယုံကြည်ဘူး၊ သခင်မကြီးနဲ့ မထိတွေ့နိုင်တဲ့လူတွေကိုလည်း စစ်ဆေးစရာမလိုဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့မှာ ဒီလိုစိတ်ရှိရင်တောင်မှ လက်လှမ်းမီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
“လူရှိလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သခင်မကြီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့လူတွေအားလုံးကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး စစ်ဆေးလိုက်။”
အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ချက်ချင်း ငိုယိုသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သခင်မကြီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သော အစေခံမများနှင့် အထိန်းတော်များကို အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ အစေခံများက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။ လူသုံးဆယ်ကျော်သည် အားလုံး အပြစ်မရှိကြောင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နားစွင့်ကာ အခန်းအပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို နားထောင်လိုက်သည်။ ဤလူများသည် သခင်မကြီးရှဲ့ကို အနီးကပ်ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများဖြစ်သည်၊ ကြာပန်းဖြူလေးနှင့် သခင်မကြီး ရန်ဖြစ်ကြစဉ် ဤလူများသည် အားလုံးမျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မဟုတ်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် အမှန်တရားကို သိရှိလောက်သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ လူများသည် အပြစ်မရှိကြောင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေရုံမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ အမှန်တရားကို မပြောဆိုကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သံသယဝင်လာသည်။ အမှန်တရားကို သိရှိသူများကို ဒီလူ သတ်လိုက်ပြီလား။
“နောက်ပြီးတော့ အပြင်ကလာတဲ့လူတွေ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူတွေရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မသိရဘူး။ မှားယွင်းဖမ်းဆီးမိတာက လွှတ်ပေးတာထက် ပိုကောင်းတယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်သည်။ ဒါကမှ လိုကျစ်ကွေ တကယ်ပြောချင်နေတဲ့စကားပဲ။
အကြီးအကဲလီက ပြောသည်။ “ဘာကိုစောင့်နေကြသေးတာလဲ။ စစ်ဆေးလေ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ရဲ့ဘေးတော်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ၊ မင်းတို့ စိတ်နှစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ရမယ်၊ သွားစစ်ဆေးလိုက်ပါ။”
ယင်းဖုန်းသည် အမိန့်ကို နာခံပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမပြောမီမှာပင် နဂါးအစောင့်များကို ဦးဆောင်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဂါးအစောင့်များ မိမိရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့အန်းကျိကို ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီး အန်းရှီကို ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်။”
ရှဲ့အန်းကျိသည် ဖခင်က တတိယညီကို ဘာများထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်ကို မသိသော်လည်း ဟုတ်ကဲ့ဟု တစ်ခွန်းဆိုကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
အာရုံစူးစိုက်ကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ ဤစကားကို ကြားနိုင်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရှဲ့အန်းရှီနှင့် ဘာမကောင်းကြံစည်မှုများ ထပ်မံကြံစည်လိုက်သည်ကို မသိပေ။ လောင်တ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “လောင်တ၊ ငါ့ကိုကူညီဦး၊ ရှဲ့အန်းကျိနောက်ကို တစ်ခေါက်လိုက်သွားပေးလို့ရမလား။”
လောင်တသည် သူ့လက်ကိုတစ်ချက်လျက်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ အသံမထွက်ဘဲ ရှဲ့အန်းကျိနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
ရှာဖွေမှုရလဒ်မထွက်သေးမီ အခန်းထဲမှ လူများသည် အချင်းချင်း စကားပြောစရာမရှိကြပေ။ ကြီးမားသော အခန်းထဲတွင် တစ်ခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သကြားလုံးတစ်လုံးကို ဝါးလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ရွှေငွေကျောက်မျက်ရတနာများကို ထပ်မံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည့်လေလေ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အလွန်အကျင့်ပျက်ခြစားသူဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလေလေဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် စစ်သေနာပတိချုပ်သည်လည်း အရာရှိကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမထံမှ ငွေတောင်းရပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အိမ်ခန်းထဲကြ ရွှေတွေငွေတွေ ပြည့်နေမှာလဲ။ ဤအဘိုးကြီးကို သတ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်
လိုက်သည်။ ရှဲ့အဘိုးကြီးကို သတ်လိုက်ရင် ဒီငွေတွေ သူမအပိုင်ပဲ။
ရှဲ့အန်းကျိသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းမှ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင် သူ့ညီကို ရှာတွေ့သွားသည်။ ရှဲ့အန်းရှီနှင့်အတူ တစ်ခန်းတည်းတွင် ရှိနေသော လူခုနစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ရှဲ့အန်းရှီကို ပြောလိုက်သည်။ “အဖေက မင်းကို သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။”
ရှဲ့အန်းရှီသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “လိုကျစ်ကွေ့က ငါတို့အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ရှာဖွေနေတာလား။”
ရှဲ့အန်းကျိသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လိုကျစ်ကွေ့က အဘွားဘေးမှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့လူတွေနဲ့ အပြင်ကလာတဲ့လူတွေကို စစ်ဆေးချင်နေတယ်။”
ရှဲ့အန်းရှီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူကလည်း အပြင်ကလာတဲ့လူပဲ မဟုတ်လား။”
ရှဲ့အန်းကျိသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မကြီး ကွယ်လွန်သွားတော့မှ သူက ဧကရာဇ်နဲ့အတူ ရောက်လာတာ။ မင်းအခု သူနဲ့ ဒီကိစ္စကို အငြင်းပွားနေလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အဖေ မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ။”
လောင်တသည် တစ်ဝက်ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်တ၏ ကြောင်မျက်လုံးများသည် တစ်ချက်ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် ရှင်းပစ်ချင်သော လူများအားလုံး ဤအခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
ရှဲ့တတိယသားသည် တပ်မှူးခုနစ်
ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ယှက်
အရိုအသေပြုကာ တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”
တပ်မှူးခုနစ်ယောက်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဘာများစီစဉ်ထားသည်ကို မသိကြပေ။ အားလုံး သံသယဖြင့် ရှဲ့အန်းရှီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူ့အဖေ၏ စရိုက်ကို သိသော ရှဲ့အန်းကျိသည်မူ တစ်ချက်လန့်သွားသည်။ သူ၏ဖခင်က လူသတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ရန် ကြံစည်နေတာလား။
ရှဲ့အန်းရှီသည် တံခါးသို့ အသံကျယ်စွာ အော်လိုက်သည်။ “လူရှိလား။”
အမတ်ချုပ်ကြီး၏ အစောင့်၁၂ယောက်သည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
ရှဲ့အန်းရှီသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး လောင်တထိုင်နေသော ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
အစောင့်များသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စကားမပြောဘဲ ထိုင်နေသော တပ်မှူးခုနစ်ယောက်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ကြသည်။
တပ်မှူးခုနစ်ယောက်သည် ဓားဒဏ်ရာရသွားပြီး စစ်သည်တစ်ဦး၏ ဗီဇအရ ပြန်လည်ခုခံရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
ရှဲ့အန်းရှီသည် ဤအချိန်တွင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဒဏ်ရာမရရင် လိုကျစ်ကွေ့က ဖမ်းဆီးမှာပဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့လက်ထဲကို ရောက်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ သေတာမှ ပိုကောင်းမယ့်ဘဝကို ရောက်သွားမှာပဲ။”
တပ်မှူးခုနစ်ယောက်သည် ရှဲ့အန်းရှီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မြှောက်ထားသော လက်သီး၊ မြှောက်ထားသော ခြေထောက်များသည် တစ်ဝက်တွင် တောင့်တင်းသွားသည်။
“အမိန့်မရှိဘဲ မြို့တော်ကို ခိုးဝင်တာက သေဒဏ်ပဲ။” ရှဲ့အန်းရှီက ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်ဖခင်က လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အသက်အတွက် စဉ်းစားပေးတာပါ။ လူကြီးမင်းတို့ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
တပ်မှူးခုနစ်ယောက်မှာ... သူတို့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ ခေါ်ယူမှုဖြင့် မြို့တော်သို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ရှဲ့တတိယသား၏ စကားအရ ဒါဟာ သူတို့အပြစ်ပဲဖြစ်သွားတာလား။
“ဘာလို့တွေဝေနေကြတာလဲ။” ရှဲ့အန်းရှီသည် အစောင့်များကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ “မလုပ်ကြသေးဘူးလား။”
အစောင့်များသည် ဓားချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ခုနစ်ယောက်ကို သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားစေသည်။
ရှဲ့အန်းကျိ၏ လည်ချောင်းသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောက်ကျောသည် တံတိုင်းနှင့် ထိသွားသည်။ ရှေ့မှ ဓားကိုင်သွေးဖြန်းမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့အန်းကျိသည် ရုတ်တရက် အစာအိမ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားလာပြီး သူအန်ချင်လာသည်။
ရှဲ့အန်းရှီသည်လည်း သွေးမြင်ရသည်ကို မကြိုက်သော်လည်း သူ့ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှဲ့တတိယသားသည် ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ လက်နောက်ပစ်ကာ ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရှဲ့အန်းရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မတွေ့ရပေ။
လောင်တသည် ခုနစ်ယောက်ထဲမှ အရပ်
အရှည်ဆုံးသော တပ်မှူး၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများက ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်၍ အရိုးများပင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမြီးကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လောင်တသည် ပြတင်းပေါက်ပေါ်မှ ခုန်ချကာ သခင်မကြီး၏ အခန်းသို့ ပြေးသွားသည်။
လောင်တ သွားလိုက်ပြန်လိုက်လုပ်သည်ကို ရှဲ့ညီအစ်ကိုများ၊ အခန်းထဲမှ လူများသည် သတိမထားမိကြပေ။ သို့မဟုတ် ဤကြောင်ကို မြင်သော်လည်း အလေးအနက်မထားဘဲ စိတ်ထဲတွင် မထားရှိကြပေ။
အခန်းထဲမှ ကြမ်းပြင်သည် မကြာမီ သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ တပ်မှူးခုနစ်ယောက်သည် ခြေပြတ်၊ လက်ပြတ်ဖြစ်သွားကြသည်။ စစ်သည်များဖြစ်သောကြောင့် အရိုးကျိုးသည့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိသော်လည်း ဤခုနစ်ယောက်သည် သတိမလစ်ဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သမားတော်သုံးဦးကို အစောင့်များက အခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သွေးအိုင်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဒဏ်ရာရသူများကို မြင်သောအခါ သမားတော်သုံးဦးသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားကြသည်။
ရှဲ့အန်းရှီသည် သမားတော်သုံးဦးကို ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ဆေးကုပေးလိုက်ပါ။”
ရှဲ့အန်းကျိသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ပတ်ပတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့အန်းရှီ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အဖေက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။”
ရှဲ့အန်းရှီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလုပ်ချင်ရမှာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့က သူတို့ကို ဖမ်းချင်နေတာ၊ သူတို့ရဲ့လက်ခြေတွေကို မဖြတ်လိုက်ရင် အဖေက သူတို့က လူသတ်သမားမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်လိုသက်သေပြနိုင်မှာလဲ။”
ရှဲ့အန်းကျိသည် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ရှဲ့အန်းရှီ၏စကားကို နားလည်သွားသည်။ အသက်ကိုရှူလိုက်ပြီး ရှဲ့ဒုတိယသား၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီးနောက် ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ “တကယ်ကို နှိပ်စက်လွန်းတာပဲ။” ရှဲ့အန်းကျိက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရှဲ့အန်းရှီက ပြောသည်။ “ဒုတိယအစ်ကိုက ဧကရာဇ်က ဝမ်းနည်းကြောင်းပြသဖို့ လာတယ်လို့များ တကယ်ထင်နေတာလား။”
ရှဲ့အန်းကျိသည် အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
သခင်မကြီးသည် အိမ်တော်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အသက်ကြီးရင့်နေသူဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ရက်စက်စွာ အသတ်ခံရတာလဲ။
ရှဲ့အန်းရှီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မသိဘူး၊ အဲဒီတုန်းက မင်းနဲ့ငါ အိမ်တော်ထဲမှာ မရှိဘူး။ ခမည်းတော်လည်း မရှိဘူး။ မေးချင်ရင် အဖေ့ကို သွားမေးရမယ်။”
“ဧကရာဇ်ကြောင့်လား။” ရှဲ့အန်းကျိက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
ရှဲ့အန်းရှီသည် စကားမပြောပေ။ သခင်မကြီးကို ဘယ်သူသတ်သလဲဆိုတာကို အမေက အဖေ့ကို ဖုံးကွယ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။ သခင်မကြီးသည် ရက်စက်စွာ အသတ်ခံရသော်လည်း ဖခင်က သခင်မကြီးအတွက် အသုဘအခမ်းအနားကို အလျင်အမြန် ကျင်းပပြီး သူတို့ကိုပင် သခင်မကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ လူသတ်သမားက နဉ်ယွီလား။ ရှဲ့အန်းရှီ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နဉ်ယွီက လူလွှတ်ပြီး သခင်မကြီးကို သတ်ခိုင်းခဲ့တာလား။
.....
ထိုအချိန် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း လောင်တ၏စကားကို နားထောင်ပြီးသွားသည်။
“အခန်းတစ်ခုလုံး သွေးတွေချည်းပဲ၊ မြောင်။” လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖဝါးကိုကုတ်လိုက်သည်။ ရှဲ့အဘိုးကြီးက အလွန်ရက်စက်လှသည်။ လုံးဝတိုက်ခိုက်၍မနိုင်ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းထံမှ လှုပ်ရှားမှုရှိသည်ကို ခံစားမိသော လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အင်း။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “အဲဒီခုနစ်ယောက်က အိမ်တော်ရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းက ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘယ်လိုသိရှိသည်ကို မမေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ယင်းဖုန်းတို့ အဲဒီကို ရှာတွေ့သွားမှာပါ။”
လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် သတင်းဆိုးတစ်ခုရှိတယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “ဘာလဲ။”
“အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒီခုနစ်ယောက်ရဲ့ လက်ခြေတွေကို ဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပြီ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ “လူက လက်ခြေပြတ်နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး၊ သခင်မကြီးကို ဘယ်လိုအဆိပ်ခတ်ပြီး သတ်နိုင်မှာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်မှောင်တစ်ချက်ကြုတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိမိမျက်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ ရိုးသားတဲ့အကြည့်ကို ကြည့်ပါ။”
“မင်း။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ “မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း "...." ဤသည်မှာ အဓိကအချက်မဟုတ်ပေ။ ယခုအဓိကအချက်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်လျှင် သူတို့ အိမ်ပြန်ပြီး ရေမိုးချိုးအိပ်လိုက်လျှင် ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။
***