သေလမ်း

ထိုက်ဖျင်ခရိုင်သည် ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း လူဆယ်ဦးတွင် နှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော်လည်း အရေအတွက်မှာ များပြားနေဆဲဖြစ်သည်။ မြို့သည် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရေးအား အပြင်းအထန် လိုအပ်နေပြီး ဈေးသည်များနှင့် အလုပ်သမားများသည် လမ်းများပေါ် ထွက်နေရပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ တောင်းဆိုမှုများကြောင့် လူများစွာဟာ အိမ်များမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လူတွေရဲ့မျက်နှာကလည်း နေရောင်ခြည်က ပိုထွက်လာသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုနည်းနေပြီပဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီနှင့် ယန်ရှန့်ကျစ်တို့အနားကနေ ရံဖန်ရံခါ လူများဖြတ်သွားကာ တချို့က ၎င်းတို့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဝင်တိုက်သွားကြသည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ လေထုကို ကွဲထွက်သွားစေသည်။ သူ့ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်ဘုရားလို နေ၊ လ၊ ကြယ်တွေက လှည့်ပတ်နေကာ သူ့ရဲ့နတ်ဝိညာဥ်က ဘုန်းအသရေ အပြည့်နဲ့ အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်နေသည်။

"လူကြီးမင်းလေးချန်... မင်းအဖေက မင်းကို ရှားရှားပါးပါး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် ခဏခဏ ချီးမွမ်းလေ့ရှိတယ်... မင်းက သေခြင်းကနေ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့တယ်.. နတ်သန္ဓေသားမရှိဘဲ ရှီးကျင်းမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာတွေကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်.. သခင်လေးကို သတ်ပြီး ငါတို့မိသားစု ဆယ့်သုံးစုရဲ့ အကြံအစည်ကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်.... ဒါပေမယ့် မင်းကို ငါ အရမ်းချီးကျူးပြီး ဘယ်တော့မှ မဖယ်ရှားခဲ့ဘူး"

ယန်ရှန့်ကျစ် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး။

"အထက်ကမ္ဘာနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ကျန်းရဲ့ နန်းတော် ကိုးခု ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ မိသားစု ဆယ့်သုံးပါး ပြိုလဲသွားပြီလို့ မင်းထင်နေတာလား? ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ မိသားစုကြီးတွေမှာ ငရဲဘုရင်ဆယ်ပါးနဲ့ ငရဲအဆင့် တစ္ဆေတမန် ဆယ့်ရှစ်ပါး ကျန်သေးတာ မင်းမသိဘူးမလား... အထက်ကမ္ဘာက ငါတို့ မိသားစုဆယ့်သုံးစု တန်ခိုးရဲ့ ထက်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ..."

သူ့အနောက်မှာတော့ မယားငယ်က သူ့သားကို ကိုင်ထားပြီး ကြောက်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေ၏။

သူမသည် သေခြင်းရှင်ခြင်း ဒုက္ခများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမက ယန်ရှန့်ကျစ်၏ နောက်ဆုံးကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီ တော်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် မြို့တော်သို့ လာသောအခါတွင်က သူမ ယန်ရှန့်ကျစ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားချိန်တွင် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော ဘုရင်ကျန်း၏ နန်းတော်ကိုးခု ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် ရှီးကျင်းက ၎င်းရဲ့ကမ်းရိုးတန်းကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ပင်လယ်ဘီလူးများက ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ရှီးကျင်းဘက်သို့ ခုန်တက်သွားကာ မြို့ပြိုကျကာ အသေအပျောက်များ များပြားခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအရဆို ကြည်းတပ်ငါးခု၊ နတ်ယန္တရားစခန်းနှင့် နတ်မဏ္ဍိုင် တပ်မတော်တို့အပါအဝင် ရှီးကျင်း၏ စစ်တပ်အမျိုးမျိုးသည် မြို့ကိုကာကွယ်ရန် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယင်နှင့်ယန် နယ်မြေများ ပေါင်းစည်းလိုက်သဖြင့် တပ်များသည် တောင်တန်းများကြားတွင် ပြန့်ကျဲကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရှီးကျင်းရှိ အရာရှိများနှင့် မှူးမတ်အများအပြားလည်း ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်သည် သူ့မိသားစုနှင့်အတူ ပင်လယ်မှော်ဘီလူးများဆီက လိုက်ဖမ်းခံရကာ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ သရဲတစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်လည်း သေဆုံးမှုများစွာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ယန်မိသားစု အဖွဲ့ဝင်များ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်၍ သေဆုံးနေသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရပြီး စားစရာကုန်သွားပြီးနောက် ဆရာကြီး ယန်ရှန့်ကျစ်၏ ဆိုးရွားသောမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ယန်မိသားစုကို ခေါ်သွားကာ သွေးများဖြင့် ပြန်လာပြီး အပြုံးတစ်ခုနဲ့ စားစရာများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုစဥ်က သခင်ကြီး၏ မျက်နှာသည် ယခုနှင့် တူသော်လည်း ထိုအပြုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ရှိနေသည်အား သူမ ခံစားမိနေ၏။

"လူကြီးမင်းလေးချန်... မင်းဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ် မင်းက ငါတို့မိသားစု ဆယ့်သုံးစုကို ချေမှုန်းဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုအနေနဲ့ အထက်ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး အသုံးချသွားတာ.... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ကြီးတဲ့သူတွေရှိတယ် မင်းက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ ဒါပေမယ့် မိသားစုဆယ့်သုံးစုကတော့ သူတို့ပိုင်တဲ့နေရာကို ပြန်သွားရလိမ့်မယ်"

ယန်ရှန့်ကျစ်သည် မြို့တွင်း သွားလာနေကြသော လူများကို လျစ်လျူရှုကာ ချန်ရှီကို အကြည့်တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးပြီး။

"စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက မိသားစုဆယ့်သုံးစုကို လုံးလုံးလျားလျား မသုတ်သင်သေးလို့ သူတို့ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး... မရဏကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါတို့ရဲ့မိသားစု ဆယ့်သုံးစုက ကမ္ဘာပေါ်မှာ စွမ်းအားအကြီးဆုံး အင်အားစုလို ကျန်ရှိနေဦးမှာ..."

သူသည် ချန်ယန်တောင်တွင်ရှိခဲ့သော ကျေးကျွန်ပုံစံ မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းအစား ရှီးကျင်း၏ မဟာအတွင်းဝန်ရာထူး နေရာအား ပြန်​ရောက်သွားသကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုရှိပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်​နေပုံရသည်။

"လူကြီးမင်းလေးချန်.. ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိသားစုဆယ့်သုံးစုရဲ့ ရန်သူလို့ မယူဆပါနဲ့"

သူ့စကားက သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။

ချန်ရှီ ရှီးကျင်းတွင် နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုသောအခါက အခြေတည်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်၌သာ ရှိခဲ့သည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သူ၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်မှုနှင့်အတူပင် သူသည် ခန္ဓာပေါင်းစည်းနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသေး၏။

ခန္ဓာပေါင်းစည်းနယ်ပယ်တွင် နတ်ဝိညာဉ်က ၁၈ပေထက်မပိုနိုင်ပါ။ နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်တွင် နတ်ဝိညာဥ်က ပေတစ်ရာအတွင်း ဖြစ်သည်။ အတုအယောင်နယ်မြေ ဖန်တီးနိုင်သူများကသာ ပေရာနှင့်ချီမြင့်သော နတ်ဝိညာဉ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဒီနယ်ပယ်တွေကြားက ခြားနားချက်က စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်စရာပင်။ ပြီးတော့ သူကအခု အတုအယောင်ပြန်ခြင်း နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူပါပဲ။

"ဒါဆို သေလမ်းကို ရွေးပြီးပြီပေါ့..."

ချန်ရှီအသံ ထွက်လာသည်။ ယန်ရှန့်ကျစ်နှင့် သူ၏ကိုယ်လုပ်တော်ကြားရှိ အကွာအဝေးသည် ပို၍ပို၍ ကြီးထွားလာသည်ကို ရုတ်တရက်သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းပေါ်၌ ရှိနေဆဲ။ လူများ သွားလာနေကြသော်လည်း လမ်းပေါ်ရှိလူတိုင်းက သူ့ထံမှ ဝေးရာသို့ ရွေ့သွားကြသည်။

ဤလူတို့သည် ထင်ရှားစွာ လျှောက်လှမ်းလျက်ရှိနေတုန်းပင်။ အဘွားကြီးတစ်ဦးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းသူအား အသီးအရွက်ဈေးအကြောင်း မေးရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး စျေးသည်တစ်ဦးသည် ကလေးငယ်များကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ဗုံကို လှုပ်ယမ်းနေပုံ၊ ဆိုင်အကူတစ်ဦးသည် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်နေပုံများအား တွေ့ရလေသည်။

သူအဲဒီမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မတ်တပ်ရပ်နေပေမယ့် ဒီလူတွေအားလုံးက အဝေးကို ရွေ့လျားသွားပြီး သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ အသွင်သဏ္ဍာန်တွေ ဖြစ်သွားကြ၏။ သို့သော်လည်း သူနှင့် ချန်ရှီအကြား အကွာအဝေးကတော့ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုတစ်ခု တိုးလာသည်။

ရုတ်တရတ် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ရှီးကျင်းမှာ အင်အားကြီးမားသော မိသားစုအသီးသီး၏ ဘိုးဘေးများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို သတိရမိသွားသည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ၏ ထူးခြားသော နယ်မြေအောက်တွင် ဘိုးဘေးများသည် ယုတ်မာသောလူအိုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူငယ်တစ်ဦးကို အုပ်စုဖွဲ့ အနိုင်ကျင့်လိုက်ပုံရသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူသည် နတ်ဆိုးဖြစ်သောကြောင့် လမ်းပေါ်က တိုက်ပွဲများနှင့် မရင်းနှီးလေသဖြင့် ဘိုးဘေးများဆီက လွှမ်းခြုံခံရကာ ထွက်ပြေးခဲ့ရ၏။

ထိုစဥ်က ယန်ရှန့်ကျစ်သည် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ မျိုးနွယ်စုများသည် ဖျော်ဖြေမှု၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောပြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

အခုလည်း သူတို့လို ကြုံလာရတော့မယ်လို့ ခံစားလာရ၏။

သူသည် လင်ရှန်းခန်းမတွင် စုဆောင်းထားသော နောက်ဆုံးကျင့်စဥ်ကို ဟောက်ကာ ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓား ၁၂ ချောင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤဓားသိုင်းသည် ယင်နှင့်ယန်၏ စွမ်းအားများနှင့် ဒြပ်စင်ငါးပါး ပါ၀င်​လေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားလို အသုံးပြုရန်အတွက် ငှားရမ်းနိုင်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

သူ့ဓားသိုင်းပညာသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ဓား ၁၂ ချောင်းထဲက ပထမဓား ခြောက်ချောင်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။ ဓားစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပြည့်စေသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အဆုံးမရှိ စီးဆင်းသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတုအယောင်နယ်မြေ အတွင်းရှိ သူ့ဦးခေါင်းထက်တွင် ပေသုံးရာကျော် ရှည်လျားသော နတ်ဝိညာဥ်သည် နယ်မြေအတွင်းက တာအိုစွမ်းအားကို စုစည်းကာ ကျစ်ဝူဓား ၁၂ ချောင်း၏ ပထမခြောက်ချောင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်သည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူဆံပင်ဖြူနှင့် ကမ္ဘာကို အပြစ်ပေးရန်အတွက် ဓားကိုကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကောင်းကင်တမန်တစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူပြီး အံ့သြထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်း​နေသည်။

သို့သော် လမ်းပေါ်ရှိ အခြားလူများကမူ ဤသက်ကြီးရွယ်အိုဟာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဓားစွမ်းအင်အချို့ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ဓားစွမ်းအင်က မမြန်တာကြောင့် ကျင့်ကြံသူမဟုတ်သူများပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်​လောက်သည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ လူများက တအံ့တသြ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ အဘိုးကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် လူငယ်လေးသည် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ဓားစွမ်းအင်ကို သွက်သွက်လက်လက် ရှောင်ကာ ပိတ်ဆို့ထားရန် ကြိုးစားလျက်ရှိသည်။

အဘိုးအိုသည် သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို ကိုးရိုးကားရား ပြောင်းလဲရင်း အကွာအဝေးကို ဖန်တီးကာ ဆုတ်ခွာရန် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း လူငယ်က ကွာဟချက်ကို ပိတ်ကာ ပေါင်ခြံအား ကန်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အဘိုးအိုမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ရလေသည်။ ထိုစဥ် လူငယ်က သူ့နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ဖိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ အလင်းတန်းများ ပျက်ပြယ်သွားလေသည်။

လူတွေလည်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း အံ့သြသွားကြ၏။

ယန်ရှန့်ကျစ်၏ မျက်လုံးများ မှိန်သွားသည်။ ချန်ရှီ လက်ချောင်းများက သူ့ဦးနှောက်ကို ထိုးဖောက်ခဲ့ပြီး သူ့အနောက်က အတုအယောင်နယ်မြေကိုပါ ထိုလက်ချောင်းက ဖြတ်၍ ထိုးဖောက်နေသည်။ လက်ချောင်းအတွင်းပါရှိသော ဓားစွမ်းအင်က သူ၏ နတ်ဝိညာဥ်ကိုပင် ထိုးဖောက်ပစ်ခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် မဟာရှန်း မင်းဆက်တွင် ထွန်းကားခဲ့သည့် ထိပ်တန်းအမတကျင့်စဥ်ဖြစ်သည့် သွေးကန်ကျင့်စဥ်ကို အသုံးပြုခဲ့၏။ ကောင်းကင်ဘုံ သွေးအသွင်ပြောင်းနတ်ဓားကို မသုံးမခဲ့ဘဲ ထိုအစား ယန်ရှန့်ကျစ်၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် နတ်ဝိညာဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် အမြင့်ဆုံး ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် သွေးပင်လယ်ငရဲကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။

ယန်ရှန့်ကျစ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ အသက်ဝိညာဥ် ချုပ်ငြိမ်းသွားသလို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ရှီ သူ့ကို ကူညီပြီး ခရိုင်အစိုးရရုံးကို ခေါ်သွား​ပေးခဲ့သည်။ သူက နံရံမှာ မှီလျက် ထိုင်​စေပြီး။

"လူကြီးမင်းယန်... ခရိုင်အစိုးရရုံးက ပျောက်နေတာကြာပြီ... မကောင်းတာတွေ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ထိုက်ဖျင်ခရိုင် တရားသူကြီးက ဟိုးရှေးရှေးတုန်းကတည်းက ကျနော့်တောင်နီခန်းမဆီမှာ အသတ်ခံခဲ့ရတာ"

သူသည် အသက်မရှိသော ယန်ရှန့်ကျစ်ကို လှဲချလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သားထွေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကိုယ်လုပ်တော်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို မကြည့်ဝံ့ပေ။ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချုပ်ထားသော သားသည် ချန်ရှီကို မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ မျက်လုံးများကို တင်းတင်း မှိတ်ထားသည်။

ချန်ရှီ သူမကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဤအမျိုးသမီးသည် ရှားပါးလှတဲ့ အလှအပရှိသည်။ ယန်ရှန့်ကျစ် သူမနှင့်လက်ထပ်စဉ်က အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ၏အလှကို သက်သေပြခဲ့သည်။ လေးနှစ်တာ ကာလရဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ကလေးမွေးထားပေမယ့် သူမရဲ့ အလှကတော့ ကျန်ရစ်နေဆဲ။

ချန်ရှီ: "သူက ယန်ရှန့်ကျစ်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလား... သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလား"

မယားငယ်က တုန်တုန်ယင်ယင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ကျနော်က လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး သူက ယန်ရှန့်ကျစ်ရဲ့သားဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့သားလည်း ဟုတ်တယ်... အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး လေးနှစ်သားပဲ ရှိသေးတာမလား..."

မယားငယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး :“လေးနှစ်မပြည့်သေးဘူး…”

"ဒါဆို ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့သားကို သတ်ဖို့ ကျ​နော့်မှာ အကြောင်းပြချက်နည်းနည်း ရှိသေးတယ်"

ချန်ရှီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယန်ရှန့်ကျစ်နဲ့ ခင်ဗျားပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားခဲ့ရပါဘူး အဲ့အစား အများကြီး ဒုက္ခရောက်သွားတယ်... အခု အပြင်မှာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီ၊ ယန်မိသားစုကို မပြန်ပါနဲ့ ယန်ရှန့်ကျစ် မရှိရင် မင်းအဲဒီမှာ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်... အပြင်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝနဲ့ နေရတာ ပိုကောင်းပါတယ်... နောင်နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ကျနော် ယန်မိသားစုကို ပြန်သွားရှာမယ် ခင်ဗျား အဲ့အနားမှာ ရှိနေရင် သတ်မိမှာပဲ...."

ငွေအချို့ကို ထုတ်ယူပြီး အမျိုးသမီးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အခု မြေကြီးက ကျယ်ပြောပြီး လူဦးရေကျဲသွားတော့ အားလုံး ပြန်ဆောက်ဖို့ လိုတယ်... မြေကွက်သွားဝယ်၊ မင်းရဲ့သားကို ရိုးရိုးသားသား ပြုစုပျိုးထောင်၊ မိသားစုကောင်းနဲ့ တွေ့ရင် လက်ထပ်ပါ..."

မယားငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ငွေထုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားလေသည်။

ချန်ရှီ သူမလက်ကို သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မပြပါနဲ့ အာရုံမစိုက်နဲ့"

မယားငယ်က သတ္တိကို စုဆောင်းပြီး :"ကျွန်မက အားနည်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ ဒီဖရိုဖရဲကမ္ဘာမှာ ကျွန်မ ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲ... လူကြီးမင်း စိတ်မ၀င်ရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်သခင်မပဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်..."

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ရှီက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ချန်ရှီ ဟွမ်ဖောရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ချန်ယင်တူးက သစ်သားတွန်းလှည်းကို ဆေးကြောပြီး အရောင်တင်ထားသဖြင့် အသစ်တစ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပြောင်နေ၏။ လှည်းကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်ပတ်ကာ သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်နေသည်။

ချန်ရှီ လှည်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး အမြန်မောင်းထွက်သွားသည်။

ချန်ယင်တူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လာကာ။

"ကိစ္စပြီးသွားပြီလား?"

"ပြီးပြီ"

ချန်ရှီက စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ရယ်ပြလေ၏။

"အဲဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

"အင်ပါယာတရားရုံးရဲ့ မဟာအတွင်းဝန်ကို သတ်တာက အသေးအမွှား ကိစ္စမဟုတ်ပေမယ့် စစ်ပွဲရဲ့ ကမောက်ကမတွေနဲ့ သူ့ကိုသတ်တာက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ယင်တူး လှည်းပေါ် တက်သွားပြီး ချန်ရှီလည်း တက်ခဲ့သည်။ အဘိုးနှင့်မြေးတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကြပြီး သစ်သားရထားလုံးသည် ချန်ယန်တောင်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားကြသည်။ ဟေးကော်က ထုံးစံအတိုင်း ရှေ့ကို ပြေးပြီး လမ်းကို ဦးဆောင်၏။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူနှင့် ချန်ထန်တို့မှ လှည်းပေါ်မတက်ရသေးခင် မောင်းထွက်သွားသည်အား ကူကယ်ရာမဲ့ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ သို့နှင့် ချန်ထန်က ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး။

"ဒါကို မမျှော်လင့်ထားဘူးမလား မင်းက အပြင်လူပဲ"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက တခစ်ခစ်ရယ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်သို့တင်လျက် လျှောစောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

"ညီလေးထန်... ငါ့ဆီက ဖြစ်တည်မှုကို လုယူဖို့ မစဉ်းစား​နေနဲ့... အဖေက မင်းထက် ငါနဲ့ ပိုရင်းနှီးတယ်"

ချန်ထန် အော်ဟစ်ပြီး သစ်သားသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဝူးချင်းယွီက တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။

"ရှင် မဟာယာနနယ်ပယ်ကို ဖြတ်သွားတော့မယ် ဖြတ်ကျော်လိုက်တာနဲ့ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်... ဘာလို့ သူ့ကြောင့် အနှောက်အယှက် အဖြစ်ခံနေတာလဲ"

ဤတော့မှ ချန်ထန် သစ်သားသေတ္တာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"မှန်တယ်... သူက မဟာယာနနယ်ပယ်ကို မဖြတ်နိုင်သလို တာအိုပေါင်းစည်းမှုကိုလည်း မအောင်မြင်နိုင်ဘူး အဲဒါကြောင့် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ.. ငါ သူ့ကို အမီလိုက်နိုင်တယ်..."

တုယိရန်သည် ရွာဝင်ပေါက်တွင် ကျောက်တုံးအိမ်ဆောက်ရန် အဘွားယွိကျူးဆီက မြေကွက်တစ်ကွက်ဝယ်ရန် ကြံရွယ်နေ၏။ အဘွားရှား၊ ကောင်းကင်မြေခွေးနဲ့ ချင်းယန်တို့က သက်ဆိုင်ရာ ရွာများသို့ ပြန်ခဲ့ကြသဖြင့် ဟွမ်ဖောရွာက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ရှိနေသည်။

သစ်သားတွန်းလှည်းက ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော်၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ရွေ့လျားနေသည်။

"အဘိုး ယန်ရှန့်ကျစ်ကို သိလား"

"သိတယ်... ငါ ရှီးကျင်းကို ဝင်စီးတုန်းက သူက မဟာအတွင်းရေးမှုး ဖြစ်နေပြီ... ယုတ္တိနည်းအရတော့ ပရမ်းပတာ ပျက်စီးမှုတွေ ကြုံလာရလို့ သူ့ကို ထုတ်ပယ်သင့်တယ် ဒါပေမယ့် သူ ဒီလောက်ကြာကြာ ဆက်ထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... အာဏာကို အသုံးချပြီး တရားရုံးက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အရောင်းဆိုးတာထက် ဘာမှ မပိုဘူးထင်တာပဲ ဒါကမှ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ကာလပဲ..."

သူက ချန်ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး :"ဒါပေမယ့် မင်း ခေါင်းပူတာနဲ့ ကြုံတဲ့အခါ အာဏာနဲ့ အစီအမံတွေက မလုံလောက်ဘူး... မင်းလမ်းပေါ်မှာ အရိုက်ခံရရင် ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

ချန်ရှီ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဘိုးက အဲဒါကို မြင်လား"

ချန်ယင်တူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် အဘိုး စိတ်ပူတယ်လေ.... နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်က အတုအယောင်နယ်မြေ ကျွမ်းကျင်သူမို့လို့ ငါမင်းကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ.. ယန်ရှန့်ကျစ်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်က မင်းရဲ့သခင်မဖြစ်ချင်ခဲ့တာ မင်းဘာလို့ သဘောမတူတာလဲ"

ချန်ရှီ အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ကိစ္စရှိတယ်လား"

"အဲ့ကိစ္စရှိတယ်"

ချန်ရှီသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို နင်းကာ နောင်တအပြည့်နဲ့ ဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုး ဘာလို့ စောစော မပြောတာလဲ"

ချန်ယင်တူး ပြုံးပြီး :"မင်း သူ့နောက်ကို လိုက်လို့ရသေးတယ်... အဲဒီမိန်းမက မင်းပေးခဲ့တဲ့ ငွေနဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ် မင်း အိမ်ထောင်ရေး လက်ဆောင်တွေ သက်သာနိုင်တယ်"

ချန်ရှီ မျက်လုံးပြူးသွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။

"လွဲသွားလည်း လွဲပါစေတော့.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော်က အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ ရှောင်သွမ့်ကလည်း လက်ထပ်ဖို့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ မတောင်းဘူး"

"မတူဘူး... ရှောင်သွမ့်က မင်းရဲ့ တရားဝင်မယား... သူက မယားငယ်ပဲ...ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ တရားဝင်မယားက စိတ်ပူပန်နေပုံပေါ်တယ်နော်.. ကောင်းကင်ကို ခဏခဏ မော့ကြည့်နေတယ်.. မင်းအချိန်ရရင် သူ့ကို သွားမေးပြီး ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ဦး"

ချန်ရှီ ခေတ္တ တန့်သွားရ၏။ သူ့အဖိုးပြန်လာတာကို ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ပြီး ရှောင်သွမ့် သူမရဲ့ ပူပန်သောက အခြေအနေထဲ နစ်မြှုပ်နေကြောင်း သတိမထားမိဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။

"စကားမစပ် အဘိုး ရှန်းမင်းဆက်အကြောင်း သိလား... မဟာရှန်းက ကျနော်တို့နဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးလဲ"

"နည်းနည်းသိတယ်... ရှန်းလူမျိုးတွေက သမိုင်းမတင်မီ အမွေအနှစ်တွေ အများကြီးကျန်ခဲ့တယ်...ရှန်းမင်းဆက်က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၃၄၀၀၀၀ လောက်က ရှိခဲ့ပေမယ့် အရေအတွက်အတိအကျကို သိချင်ရင်တော့ ဟွာရှရှန်ကျိုး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ကို သွားပြီးတော့ သေသေချာချာ စုံစမ်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ လန့်သွား၏။

"ရှောင်သွမ့်က ငါ့ထက် အများကြီး အသက်ကြီးတာလား"

"မင်းထက် သုံးနှစ်ကြီးတဲ့ မိန်းမက ရွှေအုတ်ခဲကိုင်ထားသလိုပဲ မင်းထက် နှစ်ထောင်မက အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းမက အမတတွေထဲ ရောက်နေသလိုပဲတဲ့... တစ်ဆယ်လေး မင်းမှာ အမတ ဖြစ်ဖို့ အခွင့်ကောင်းရှိတယ်"

ထိုအခါ ဟေးကော်က လှည့်၍ ချန်ရှီကို နှစ်ကြိမ်ဟောင်လေသည်။ ချန်ရှီက ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသဖြင့် ချန်ယင်တူး ရယ်လိုက်ကာ။

"ဒါပေမယ့် ရှောင်သွမ့်က အဲဒီလောက် အသက်မကြီးလောက်ဘူး"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

ချန်ယင်တူး: "ရှန်းလူမျိုးတွေကို ကျိုးလူမျိုးတွေက လုပ်ကြံပြီး ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့တယ်.. သူတို့က အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှာ မျိုးဆက်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် များလာခဲ့တယ်.. ငါ့မြေးချွေးမရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ အချိန်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၆၀၀၀ လောက်က ဖြစ်နိုင်တယ်... ရှားချိုးထုန်နဲ့ ငါ အပျက်အစီးတွေ အများကြီးကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးတယ် အဲဒီခေတ်က ရုပ်ကြွင်းတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ပိုတွေ့ပြီး သမိုင်းမတင်မီ မှတ်တမ်းတချို့ကို ရှာတွေ့တော့မှ အဲဒီနှစ်ခုက မတူမှန်း သိလိုက်ရတာ...."

သူတို့မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သစ်သားလှည်းက ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ ကြေးမုံအိုင်သည် အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် တောင်ပေါင်းတစ်ထောင် ဝန်းရံထားကာ ယင်စိမ့်စမ်း ပင်လယ်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေ၏။

နှစ်ယောက်စလုံး လှည်းပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။

ချန်ယင်တူး : "သမိုင်းမတင်မီက ရှေးဟောင်း အမွေအနှစ်တွေ ရှာတွေ့လေလေ၊ အချက်အလက်တွေ ပိုကြွယ်ဝလေလေပဲ..."

စကားပြောရင်း တောင်ပေါ်အိမ်ကြီးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။

"ငါတို့ စီရင်ချက်ချခဲ့တယ် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်၃သိန်း လောက်က ရှန်းလူမျိုးတွေ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရတယ်... လှည့်ကွက်တွေ အလှည့်အပြောင်းတွေ လုပ်ပြီး သူတို့ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားတယ်"

"သူတို့က တန်ခိုးကြီးတဲ့ ကောင်းကင်ရုပ်တုတချို့ကို ယူလာပြီး ဒီနေရာမှာ ရှင်သန်ခဲ့တယ်... ဆန်းကြယ်ငှက် ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးကို ပြန်တည်ဆောက်ပြီး ဘိုးဘွားတွေရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ရာထူးတွေကို ထူထောင်ခဲ့တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၁၆၀၀၀ လောက်က အင်အားကြီးတဲ့ အနောက်နွားရှင်းကျိုးကို ပေါင်းစည်းဖို့ ကြိုးပမ်းရင်း ဒီနေရာကို ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်.. ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် စားနပ်ရိက္ခာအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်..."

"ဆန်းကြယ်ငှက်ကောင်းကင်တရားရုံး ပျက်ဆီးပြီးနောက် အနှစ်လေးထောင်​လောက် အကြာမှာ မင်မင်းဆက်ရေတပ်ကို ဦးဆောင်တဲ့ မိန်းမစိုးစန်းပေါင်က အနောက်နွားရှင်းကျိုးကို အမှတ်မထင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရင်ကျန်းခေတ်ကို စတင်ခဲ့တယ်"

ချန်ရှီနှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး။

"ဆန်းကြယ်ငှက် ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးကို ဖြိုခွဲလိုက်တဲ့ အရာကရော ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... အနောက်နွားရှင်းကျိုးထဲက အရာအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက်မှာ ပျက်စီးသွားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်.... ဆန်းကြယ်ငှက် ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားပြီး အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှာ ပုန်းအောင်းနေတုန်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... သူက အဲဒါကို လုံးလုံးလျားလျား ကိုက်စားဖို့ စောင့်နေတာ"

ချန်ယင်တူးက ခေါင်းတလားဆီသို့ လှမ်းလာ၍ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"တာအိုအစ်ကို... ငါ မင်းကို ကတိအတိုင်း နှိုးဖို့ လာခဲ့တာ"