အမတ်ချုပ်ကြီး ဒုက္ခပေးနိုင်ရင် ငါလည်း ကုပေးနိုင်တယ်

ဟုကော်ကုန်းက သူ့ညီဖြစ်သူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့တာတောင် မင်းက မြန်မြန် ဒူးထောက်အရိုအသေ မပေးသေးဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်။"

ဖေ့ယင်သည် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖေ့မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အသားအရေ ဖြူဝင်းနုဖတ်နေပြီး ယောကျာ်းပီသသည့်ပုံစံ သိပ်မပေါက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖေ့ယင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ထို့နောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။"

"ဟုတ်တယ်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးလက်ထဲမှာ စစ်အာဏာရှိနေတော့ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။"

ဖေ့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

ဖြောင်း...

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီနေ့ ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံတယ်ဆိုတာ..."

ဖေ့ယင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လက်ထဲမှာ သုံးစရာလူမရှိတော့လို့ ကျွန်တော်တို့ ဖေ့မိသားစုကို သတိရသွားတာ မဟုတ်လား။"

ဖြောင်း... ဖြောင်း...

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးကို နောက်ထပ်နှစ်ချက်ဆင့်ပြီး ရိုက်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား။"

ဖေ့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

"မြို့တံခါးကိုးပေါက်ရဲ့ တပ်မှူး ထောင်ချန် သေသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးရုံးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီနေရာကို တာဝန်ယူဖို့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကို လိုအပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို သဘောကျသွားတာမလား။ ဒီကိစ္စသာ မဟုတ်ရင် အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်ထဲမှာ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်သတိရပါ့မလဲ။"

ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်နှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ရောင်ကိုင်းနေလောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

သခင်မကြီးက သူမ၏သားငယ်ကို လှမ်းဟန့်လိုက်သည်။

ဖေ့ယင် ခေါင်းငုံ့သွားသော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်သောအပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

သခင်မကြီးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ဒုတိယသား ဖေ့ယင်ပါ။ ဒီကောင်လေးက မရင့်ကျက်သေးဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးမက အလိုလိုက်ထားလို့ စိတ်ရိုင်းဝင်ပြီး ပျက်စီးနေတာပါ။ မရိုမသေ ပြောဆိုမိတာရှိရင် အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါဘုရား။"

"အမေ..."

ဖေ့ယင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ပါးစပ်မပိတ်သေးဘူးလား။"

ဟုကော်ကုန်းကလည်း ဖေ့ယင်ကို လှမ်းဟန့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ဖေ့ယင်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေးက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့တဲ့ပုံပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်ကောင်း၊ စစ်သူကြီးကောင်းတွေ လိုအပ်နေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော် မပါရင် မဖြစ်ဘူးလို့များ ထင်နေသလား။"

လိုကျစ်ကွေ့၏စကားကြောင့် ဖေ့ယင်၏မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်သောအပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာထား တင်းမာခက်ထန်သွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တကယ်တော့ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်နှင့် ရန်မဖြစ်လိုပေ။ သို့သော် ဖေ့ယင်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရိသဲ့သဲ့လုပ်ပြီး အကြပ်ကိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ လာပြီး အသနားခံနေတယ်များ ထင်နေသလား။

"မင်း မဆိုးပါဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖေ့ယင်ကို လက်မထောင်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မကျေနပ်ရင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောရဲတာကို Like ပေးတယ်။ မင်းက တကယ့်ယောက်ျားကောင်းပဲ၊ ငါလေးစားတယ်။ လာ၊ ထိုင်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခန်းမထဲရှိ လွတ်နေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ "......"

ဖေ့မိသားစုဝင်များ "....."

ဒီလူက ဖေ့ယင် ပြောတာကို နားမလည်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ နားကြားမှားတာလား။

"အားလုံးပဲ ထိုင်ကြလေ။ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဖေ့ယင်သည် သခင်မကြီး ထိုင်လိုက်သည်ကို စောင့်ပြီးမှ သူကိုယ်တိုင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရွေးထိုင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ညွှန်ပြသော ကုလားထိုင်တွင် ဝင်မထိုင်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မူလက ထိပ်ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေသော်လည်း ဖေ့ယင် ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖေ့ယင်၏ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ဖေ့ယင်သည် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တည့်တည့်မကြည့်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဗျူဟာက မှန်ပါတယ်။ ရန်သူမလှုပ်ရင် ကိုယ်မလှုပ်နဲ့။ Like ပေးတယ်။"

ဖေ့ယင်သည် လက်ရှိအရှင်မင်းကြီး၏ ဦးနှောက်တွင် ပြဿနာရှိနေသည်ဟု သံသယဝင်လာသည်။ ဒီလူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။

"သိုင်းပညာ တတ်လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်ကို ကြားသည်နှင့် ဒီမိန်းကလေး ဘာလုပ်တော့မည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဖေ့ယင်က သိုင်းပညာတတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မတတ်သည်ဖြစ်စေ... ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းသော လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် မြို့တံခါးကိုးပေါက်ရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး၊ ဟုကော်ကုန်းက ကြည့်ရတာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ ယောက်ျားကောင်းကြီးပါ။ ရှဲ့အမတ်ချုပ်ကြီးလို လူမျိုးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရင် ဟုကော်ကုန်း အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ ကျွန်တော်စိုးရိမ်တယ်။"

ဖေ့ယင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကိုကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလူမျိုးကမှ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

"အဆိပ်ပြင်းတဲ့လူလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"ငါကြည့်ရတာ မင်းက ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ။"

ဒါဆို ငါက အဆိပ်ပြင်းတဲ့လူပေါ့။ ဖေ့ယင် နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားသည်။

"သိုင်းပညာ တတ်လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မျှော်လင့်တကြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ငယ်ငယ်ကတည်းက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပါတယ်။"

ဖေ့ယင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမလည်း စာအုပ်အနည်းငယ် ဖတ်ဖူးပါသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ မိန်းမစိုးများ ကျင့်ကြံသော 'နေကြာကျမ်း' (Sunflower Manual) သည် နတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းပညာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဖေ့ယင်သည်လည်း သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ (ဒီကမ္ဘာမှာ 'နေကြာကျမ်း' ရှိတယ်လို့ သေချာလို့လား။)

ဖေ့ယင်က မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို သုံးရဲလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းကရော မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး လုပ်ရဲလို့လား။"

"အရှင်မင်းကြီး သုံးရဲရင် ကျွန်တော်မျိုးက လုပ်ရဲတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့..."

"ရပြီ၊ ဒါဆို မင်းက မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဖေ့ယင် ကြောင်အသွားသည်။

ဖေ့မိသားစုဝင်များ ယခုအချိန်အထိ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သေချာနားမလည်ကြသေးပေ။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းကိုက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကိစ္စက အရေးကြီးပါတယ်။ နောက်ပြောင်လို့ မရပါဘူး။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများအားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ ဟုကော်ကုန်းကို ခန့်မယ်ဆို၊ ဘယ်လိုလုပ် လူပြောင်းသွားတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြောင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရွှေနှုတ်ထွက် စကားတော်ပဲ။"

မင်းရဲ့ ရွှေနှုတ်ထွက် စကားတော်ကြီးကို ငါ့လာမပြောနဲ့!

လိုကျစ်ကွေ့ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက မသန်စွမ်းတဲ့လူတစ်ယောက်ဆိုတာ အရှင်မင်းကြီး မသိဘူးလား။"

ဤအခြေအနေရောက်မှတော့ ဖေ့ယင်သည် သူ့ဒဏ်ရာဟောင်းကို ပြန်ဖော်ပြရတော့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အကြည့်များ အောက်သို့ ရောက်သွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးကို ဖိထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လူများကို ဒဏ်ရာကုပေးသည့်ပုံစံကို သူမြင်ဖူးသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဒဏ်ရာပေါ် လက်တင်ပြီး ကုသခြင်းဖြစ်သည်။ ဖေ့ယင်ရဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်နေရာမှာလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လို တွေးလိုက်မိရုံဖြင့် ဒေါသထွက်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြည့်ကို အပေါ်သို့ ပြန်ရွှေ့လိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို သိမှ သူမ၏ စွမ်းအားကို ဘယ်လောက်သုံးရမလဲဆိုတာ သိနိုင်မည်။ အခုက ကိုင်ကြည့်လို့မရဘူးဆိုတော့... နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ကိုခါလိုက်ပြီး အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ မသိရင်လည်း အကုန်ပုံအောပြီး ကုလိုက်တာပေါ့။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာထား လေးနက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေ့ယင် သတိထားလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖေ့ယင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

"မင်း မလှုပ်နဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဖေ့ယင်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သခင်မကြီးက ခေါင်းခါပြီး တားလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်ထဲမှာ ဖေ့ယင်ကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်သည် ဖေ့ယင်၏ပခုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏စွမ်းအားသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တုန်းကနှင့် ယှဉ်လျှင် စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် 'ညံ့' သည့် အနေအထားဖြစ်သည်။ အဆင်ပြေပါစေ... စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုမရှိစွာ ရေရွတ်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် မြောက်တက်သွားပြီး ပြန်ကျသွားသည်။

နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာရာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ချောင်းများကြားမှ အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းလေးသည် နေရောင်ကြောင့် ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သစ်ပင်ပန်းမန်ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ထပ်မံရရှိလိုက်ပြန်သည်။ ထိုရနံ့ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ သေချာရှာကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်သည် ဖေ့ယင်၏ပခုံးပေါ်မှ ဖယ်ခွာသွားလေသည်။

ဖေ့ယင်သည် နွေးထွေးမှုတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားသည်ကို ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လူက နေလို့ကောင်းသွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့သြနေမိသည်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သကြားလုံးနှစ်လုံးကို ဖေ့ယင်၏ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စားလိုက်။ ယောက်ျားပီသမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေမယ့် ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ။ ငါ... ငါ့ရဲ့ ဆရာသမားဆီကရလာတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးစွမ်းကောင်းနော်။"

ဖေ့ယင် ပါးစပ်လှုပ်သွားသည်။ ဒီအရသာက... ငါ့ကို သကြားလုံးတစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး ထင်နေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖေ့ယင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"သူ့ဒဏ်ရာက တကယ်ကုလို့ရတာလား။"

"ရတာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ဒုက္ခပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ကုပေးနိုင်တယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ဖေ့ယင် ဒေါသထွက်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို စော်ကားချင်တာလား။"

ဖေ့ယင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ 'ဆေးစွမ်းကောင်း' ကို ထွေးထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖေ့ယင်၏နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုပါ အုပ်လိုက်သည်။

အသက်ရှူမရဖြစ်သွားသော ဖေ့ယင်သည် အလိုအလျောက် မျိုချလိုက်မိရာ 'ဆေးစွမ်းကောင်း' သည် ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားလေတော့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ကိုဖယ်လိုက်သည်။

ဖေ့ယင်သည် လည်ပင်းကိုကိုင်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေသော ဖေ့ယင်၏ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ဆွဲချပေးရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် မချောတော့ဘူးနော်။"

"မင်း..."

ဖေ့ယင် ထရပ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အသေအကြေသတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေနေပြီး လှုပ်၍မရ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သုံးရက်နေရင်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖေ့ယင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့ ညီလာခံကျရင် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမမှာ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်။ မတွေ့မချင်း မပြန်ကြေးနော်။"

ဖေ့ယင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း..."

"အာဏာရှင်မင်းဆိုးမင်းညစ်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို ပြောပြီးသား၊ တခြားစကားလုံး ပြောင်းပြော။"

လူအများ၏အကြည့်များ လိုကျစ်ကွေ့ထံ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တိတ်ဆိတ်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်း..."

ဖေ့ယင် ပါးစပ်ဟပြီး ထပ်ဆဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ဝါးမြှောက်ကာ ဖေ့ယင်ကို ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် ဖေ့ယင် မေ့လဲသွားလေသည်။

"ငါ သတိရပြီ၊ ငါက ဘာလို့ အဆဲခံနေရမှာလဲ။"

အခန်းထဲရှိ လူများအားလုံး "......"

သခင်မကြီးသည် တုတ်ကောက်ကိုထောက်ကာ ကတုန်ကယင် ခြေလှမ်းများဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။

"သူ့ဒဏ်ရာကို ကျွန်တော်ကုနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ကုနိုင်တယ်။"

သခင်မကြီး မမေးခင် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် သခင်မကြီး သူ့ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်။ ဘယ်လိုစမ်းရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ထပ်ပြောပြစရာ မလိုတော့ဘူးမလား။"

သခင်မကြီးနှင့် နောက်ကျမှရောက်လာသော ဟုကော်ကုန်းတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အနေကြသည်။

"ကဲပါလေ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်ပဲ ထပ်ပြောပြပါ့မယ်။ သူ လက်ကိုသုံးလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လောက် ရှာပြီး..."

သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားသော လိုကျစ်ကွေ့သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏ ပါးစပ်ကို ထပ်မံပိတ်လိုက်ပြန်သည်။

သခင်မကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကို အထပ်ထပ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏လက်များ တုန်ယင်လာကာ လက်ထဲမှတုတ်ကောက် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့သား... ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့သား ပြန်ကောင်းသွားပြီလား။"

သခင်မကြီးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ကောင်းသွားပြီ။ ကျွန်တော်စောစောက ပြောပြီးပြီပဲ။"

"သူ... သူက နန်းတွင်းပြစ်ဒဏ် ပေးခံထားရတာလေ။"

သခင်မကြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖြတ်လိုက်ရင် ပြန်ရှည်လာမှာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခါးကိုမတ်မတ်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ဒုက္ခပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ကုပေးနိုင်တယ်။"

"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဟုကော်ကုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် မနက်ဖြန် စမ်းကြည့်ရင် သိမှာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"သုံးရက်နေရင် ညီလာခံကျရင် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမမှာ တွေ့ကြမယ်နော်။"

ဖေ့ယင်က မေ့လဲနေကာဖေ့မိသားစုဝင်များ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ကျွန်မတို့ ပြန်ကြမလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ သခင်မကြီးနဲ့ ဟုကော်ကုန်းက ထမင်းကျွေးဖို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်သင့်ပြီမလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သခင်မကြီးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုခေါ်ကာ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်မှ ထွက်သည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဖေ့မိသားစု ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ ဒဏ်ရာက တကယ်ပျောက်သွားတာလား။"

"အင်း... ငါ့ရဲ့ ဆေးစွမ်းကောင်းတောင် ပေးလိုက်ပြီပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် မပျောက်ဘဲ နေမလဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများအားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လေးစားကြည်ညိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျေနပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက မိုးထိအောင် မိုက်တယ်မလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အရှင်မင်းကြီး၏ ရုပ်သွင်က 'မိုက်' တယ်ဆိုတာနဲ့ အလှမ်းဝေးနေပေမယ့် ဒါက သူတို့အရှင်မင်းကြီးကို လေးစားကြည်ညိုဖို့ အတားအဆီး မဖြစ်ပါဘူး။

"မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးနေရာအတွက် လူရပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး၊ ဖေ့ယင်က အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ။"

"သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာကရော..."

လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ကျွန်မသာ သူ့ကို မကုနိုင်ရင် နောက်နောင် ကျွန်မ ကလေးမွေးလို့ မရပါစေနဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် စစ်သူကြီး စိတ်ချပြီလား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အရောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြန်သည်။ ဒီကောင်မလေးက နောင်ကျရင် သူမဟုတ်တဲ့ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးမွေးချင်နေသေးတာလား။ ဒါဆိုရင် ဖေ့ယင်ရဲ့ဒဏ်ရာက မပျောက်ဘူးဆိုရင် သူက မျိုးဆက်ပြတ်သွားတော့မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး~"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို ပြုံးပြလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တိတ်ဆိတ်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ။

***