အမတ်ချုပ်ကြီးက မိုးပေါ်မှာ ပျံဝဲနေတာတဲ့

အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ အပြေးကလေး ဝင်လာပြီး စာကြည့်ဆောင်တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝင်ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းသည် အခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်လာသည်။ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် အမတ်မင်းများနှင့် လူကြီးမင်းများ အပြည့်ထိုင်နေကြသဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းသည် ခေါင်းမမော့ရဲဘဲ ခါးကိုင်းကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မြို့တော်အနှံ့ လိုက်ကြည့်ပြီးပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်နဲ့ ကပ်ထားတဲ့ ကြေညာချက်ကို လုံးဝမတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ကာပြပြီး အိမ်တော်ထိန်းကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အမတ်မင်းဟောင်တို့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရုံ သက်သက်များလား။"

အိမ်တော်ထိန်း ထွက်သွားပြီးနောက် အမတ်တစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်မှာ နောက်ပြောင်မယ့် စိတ်ရှိမှာလဲ။ အဲဒီ ၈ ယောက် အိမ်က ထွက်သွားတာကို အရှင်မင်းကြီး သိသွားတာ သေချာတယ်။"

"ဒုက္ခသည်တွေက စစ်တပ်ထဲ ဝင်လို့မရဘူးဆိုတာ သိလို့ အရှင်မင်းကြီး လက်လျှော့လိုက်တာများလား။"

အခြားအမတ်တစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"လက်လျှော့လိုက်တာ ဟုတ်လား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အခု မြို့တော်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အမတ်မင်းဟောင်တို့ စစ်တပ်ထဲက ထွက်လာမှာကို စောင့်နေတာများလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားများ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ သတ်ချင်နေတာလား။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"စစ်တပ်ထဲမှာ လူနည်းနည်း ပိုနေလို့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားများ တွေးလိုက်မိကြသည်။ အဲဒီအမတ် ၈ ယောက် ကံမဆိုးသေးဘူးပဲ။ ဒီအခြေအနေရောက်မှတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးမှာ သေချာသွားပြီ။ မဟုတ်ရင် အရှင်မင်းကြီးက သူတို့တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သိက္ခာ ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခြေထောက်တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ ခြေမျက်စိမှနာကျင်မှုကြောင့် တောင့်ခဲသွားသည်။

အမတ်မင်းများ မည်သူမျှ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခြေထောက်ကို မကြည့်ရဲကြပေ။ ကြွက်ကိုက်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စက တကယ်ပြောရခက်တယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှ ဧကရာဇ်နန်းတော်ကြီးထဲမှာ ကြွက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ရဲ့ အကိုက်ခံရမှာလဲ။

"မြို့တံခါးကိုးပေါက်တပ်မှူးကိစ္စကိုပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ မင်းတို့ ပြန်ရောက်ရင် စဉ်းစားကြည့်ကြ။ ထောက်ခံချင်တဲ့သူရှိရင် စာရေးပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ပို့လိုက်ကြ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အမတ်မင်းများအားလုံး မတ်တတ်ရပ်ပြီး အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြသည်။

အမတ်မင်းများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"သူတို့ ဆွေးနွေးလို့ ပြီးသွားပြီလား။"

စာကလေးမလေးက မေးလိုက်သည်။

စာကလေးထီး ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပင် ရှဲ့မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေး ရှဲ့အန်းကျီသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ စာကြည့်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူတို့ဇနီးမောင်နှံ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆက်နားထောင်ကြည့်ရအောင်။"

စာကလေးထီးသည် နှုတ်သီးဖြင့် ဇနီးသည်၏ အမွှေးအတောင်များကို ဖြီးသင်ပေးရင်း စိတ်ရှည်ရှည်ထားရန် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ။"

စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် ရှဲ့အန်းကျီက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အင်း..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"တတိယညီလေးက သတိမရသေးဘူး။ အမေနဲ့ သူ့မိန်းမက အသည်းအသန်ငိုနေကြတယ်။"

"လာကြစမ်း။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အခန်းပြင်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"သခင်မကို သခင်မကြီးရဲ့ အသုဘအခမ်းအနားဆီ သွားခိုင်းလိုက်။ ဒါ ငါ့အမိန့်ပဲ။"

တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော အစေခံလေးသည် အမြန်ပြန်ထူးပြီး သတင်းပို့ရန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ရှဲ့အန်းကျီ စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ တတိယညီလေးရဲ့ အသက်ကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က၊ "အဖေက မင်းကို မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး ခန့်ချင်တယ်။"

ရှဲ့အန်းကျီသည် ရှဲ့အန်းရှီအတွက် စိတ်ပူနေသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ကြောင်အသွားသည်။

"မင်း စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှာ နေလာတာ ကြာလှပြီ။ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ပြောင်းသင့်ပြီ။"

မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးဖြစ်လာလျှင် လက်တွေ့အာဏာရှိလာမည့်အပြင် ရာထူးတိုးခြင်းလည်း ဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့အန်းကျီ လိုချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့သည် ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်သိသဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက သဘောတူပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်။"

"အရှင်မင်းကြီးက ဟုကော်ကုန်း ဖေ့ယိကို သဘောကျနေတာ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သားက..."

"မြို့တံခါးတစ်ခုမှာ တပ်မှူးနှစ်ယောက်ရှိလို့ မဖြစ်စရာမရှိဘူး။ အဖေက ဖေ့ယိကို မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး ပေးလုပ်လိုက်ရင် အရှင်မင်းကြီးကလည်း လိုက်လျောပြီး မင်းကို တပ်မှူးရာထူး ပေးရလိမ့်မယ်။"

ရှဲ့အန်းကျီ အခြားအရာများကို မစိုးရိမ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမူ စိုးရိမ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက လိုက်လျောပါ့မလား။

"ဒီကိစ္စကို အဖေ စီစဉ်လိုက်မယ်။ မင်း အဆင်သင့်သာ ပြင်ထား။"

ရှဲ့အန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

"အဆင်သင့် ပြင်ထားရမယ် ဟုတ်လား။"

"ဖေ့ယိ မသေသရွေ့ နောင်ကျရင် နဉ်ယွီဘက်ကိုပါသွားမယ့် စစ်သည်တွေက များလာဖို့ပဲ ရှိတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဖေ့ယိကို သူ့အဖေဆီ ပို့ပေးမလို့။"

ရှဲ့အန်းကျီ အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဖေက ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။"

"မင်း တပ်မှူး အရင်လုပ်နှင့်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖေ့ယိက မလွတ်မြောက်နိုင်ပါဘူး။"

ရှဲ့အန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ဖခင် သတ်ချင်တဲ့လူ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်ဖူးဘူးလေ။

"သွားတော့။ မင်းအဘွားရဲ့ အသုဘအခမ်းအနားမှာ သွားစောင့်နေချေ။"

ရှဲ့အန်းကျီ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ရှောင်ယောင်းဆီ သွားကြစို့။"

စာကလေးမလေးက စာကလေးထီးကို ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ အဘိုးကြီးက အရမ်းယုတ်မာတာပဲ။"

စာကလေးထီးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် ခြံစည်းရိုးကိုကျော်ဖြတ်ကာ နန်းတော်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်လာသောအခါ စာကလေးမလေးသည် ပန်းခုံထဲတွင် ပိုးကောင်ရှာနေသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ကျီးကန်း၊ ကျီးကန်း..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင်ရပ်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာငှက်ဖြစ်မှတော့ ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ ရှဲ့မိသားစုကို ကောင်းချီးပေးသင့်တာပေါ့။"

စာကလေးမလေး ပျံထွက်သွားသည်။ ဆက်ပြီး နားထောင်မနေနိုင်တော့ပေ။

.......

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စာကြည့်ဆောင်ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်နေချိန်တွင် အမတ်မင်း ၈ ဦး၏ အိမ်တော်တံခါးများကို နဂါးအစောင့်များက ကန်ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ဒုက္ခသည်များသည် အိမ်တော်များထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အိမ်တော်များကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်။

အမတ်မင်း ၈ ဦးသည် အိမ်ထောင်ပရိဘောဂအသေးစားများနှင့် တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ယူဆောင်သွားကြသည်။ ပရိဘောဂအကြီးစားများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ စားနပ်ရိက္ခာများ၊ စားဖိုဆောင်သုံးပစ္စည်းများ၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည် စသည်တို့ကို ယူဆောင်သွားခြင်း မရှိပေ။ ဒုက္ခသည်များသည် ထိုပစ္စည်းများကို အကုန်အစင် လုယူလိုက်ကြသည်။

"လုပါစေ။"

ယင်းဖုန်း ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် နဂါးအစောင့်များကို ပြောလိုက်သည်။

"လူအသက်အန္တရာယ် မဖြစ်ရင် ပြီးတာပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

နဂါးအစောင့်များ အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြသည်။

"အိမ်တစ်လုံးလုံးကို တစ်ယောက်တည်းအပိုင်သိမ်းဖို့ ကြံစည်တဲ့လူတွေ့ရင် မောင်းထုတ်ပစ်။"

ယင်းဖုန်းက နောက်ထပ်အမိန့်တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။

သာ့ဖုန်း၏အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်ပြီး အလုအယက် ဖြစ်နေသော ဒုက္ခသည်များသည် ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

"စကားနားမထောင်တဲ့ကောင်ကို သတ်ပစ်မယ်။"

ယင်းဖုန်းက ဒုက္ခသည်များကို ထပ်မံခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဒုက္ခသည်တွေအပေါ် အငြိုးမထားပေမယ့် သာ့ဖုန်းကတော့ မှတ်ထားသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အသက်ရှူသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယင်းဖုန်းသည် အိမ်တော်တံခါးဝသို့ ထွက်လာပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သော နဂါးအစောင့်တပ်မှူးကို ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးကို သေချာစောင့်။ လာရှုပ်တဲ့လူရှိရင် ရိုက်ထုတ်လိုက်။ ရိုက်ထုတ်လို့မရရင် အရှင်မင်းကြီးကို သွားတွေ့ခိုင်းလိုက်။"

တပ်မှူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့က နန်းတော်တံခါးတောင် စောင့်နိုင်တာပဲ၊ အိမ်တော်တံခါးလောက်တော့ အေးဆေးပါ။

"အရှင်မင်းကြီးဆီ မရောက်အောင်တော့ တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ပါ။"

ယင်းဖုန်းက အသံကိုနှိမ့်ကာ တပ်မှူးကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရှိနေသရွေ့ မင်းတို့က လူမသတ်ရင်ပြီးရော၊ ကျန်တာ ကြိုက်တာလုပ်လို့ရတယ်။"

တပ်မှူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သာ့ဖုန်းရဲ့သဘောကို သူနားလည်သည်။ လာရှုပ်တဲ့လူရှိရင် မသေရုံတမယ် ရိုက်လို့ရတယ်ပေါ့။

......

ယင်းဖုန်းက အိမ်တော် ၈ လုံးကို တစ်ပတ်လိုက်ကြည့်ပြီးချိန်တွင် အိမ်တော်များ အသိမ်းခံလိုက်ရသော သတင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ!"

သတင်းပို့သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စားပွဲကိုရိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သတင်းပို့သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

အိမ်တော်ကို သိမ်းတာ၊ လူသတ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။

အရှင်မင်းကြီး၏ စိတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခန့်မှန်း၍လွဲသွားသော အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဒေါသထွက်ပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ ဒါက နောက်ထပ် ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုပဲ။

ရှဲ့အန်းကျီသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ဝင်ရောက်လာပြီး စာကြည့်ဆောင်ထဲ ရောက်သည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ အရှင်မင်းကြီးက သိပ်အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်။ သား လူခေါ်ပြီး အိမ်တော်တွေကို သွားပြန်ယူလိုက်မယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

ရှဲ့အန်းကျီ စိတ်မရှည်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အဖေ!"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မြောက်ပိုင်းကျားစခန်းကို သွားလိုက်။ ဦးလေးဟောင်တို့ကို ပြောလိုက်၊ အိမ်တော်တွေကို ပြန်လိုချင်ရင် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်ခင်းရလိမ့်မယ်လို့။ သူတို့ အဲဒီလို လုပ်ချင်လားလို့ မေးကြည့်။"

ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့က၊ "သူတို့မှာ ဘယ်ဒီလိုသတ္တိ ရှိပါ့မလဲ။"

"ဒါဆိုရင် အိမ်တော်တွေကို လှူလိုက်ပါလို့ ပြောလိုက်။ အပြင်ပန်းပစ္စည်းတွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီဆိုတော့ နာမည်ကောင်းလေးတော့ ရယူလိုက်ပေါ့။"

ရှဲ့အန်းကျီ ကြောင်သွားသည်။ ဒီလိုလုပ်လို့လည်း ရတာပဲလား။

"သူတို့ကို ရွေးခိုင်းလိုက်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိရင် သွားဖြစ်ခိုင်းလိုက်။"

"ဒါဆို အဖေကရော..."

"ငါက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်မခင်းချင်သေးဘူး။"

ရှဲ့အန်းကျီ စကားမပြောတော့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူက လက်မပါဘူးဆိုရင် ဟိုလူတွေက အိမ်တော်တွေကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ လှူလိုက်ရုံကလွဲပြီး ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

......

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ရှဲ့အန်းကျီ မြောက်ပိုင်းကျားစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် အမတ် ၈ ဦးက သူတို့၏အိမ်တော်များကို ဒုက္ခသည်များ ယာယီနေထိုင်ရန် ဆန္ဒအလျောက် လှူဒါန်းလိုက်ကြောင်း သတင်းသည် မြောက်ပိုင်းကျားစခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်ရှိ လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပေါက်စီကို ကိုက်ဝါးနေရင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ရယ်သံမမှန်သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးတို့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီပဲ၊ စစ်သူကြီးက မပျော်ဘူးလား။"

"အမတ်တွေက အိမ်တော်တွေကို ဆန္ဒအလျောက် လှူဒါန်းလိုက်တယ်ဆိုတော့၊ အရှင်မင်းကြီးက နဂါးအစောင့်တွေလွှတ်ပြီး ဒုက္ခသည်တွေအတွက် အိမ်တော်တွေကို သိမ်းယူပေးတဲ့ကိစ္စက အမတ်တွေနဲ့ နာမည်ကောင်း လုယူသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ထဲမှ ပေါက်စီကို ဝါးပြီး မျိုချလိုက်ကာ၊ "ဟာ... ရှဲ့အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒီလူအုပ်စုအတွက် နာမည်ကောင်း ရချင်နေသေးတာလား။ ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးတုန်းကကျတော့ သူကိုယ်တိုင်က အိမ်သာထဲက ကျောက်တုံးဖြစ်နေပြီဆိုတာ မကြည့်ဘူးလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားတွေက ကောင်းတာလုပ်နိုင်လို့လား။ သရဲကိုသွားလိမ်ခိုင်းလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့... ဒီကောင်မလေးရဲ့ စကားတွေက သူ့ကို ပြောစရာမရှိအောင် လုပ်နိုင်လိုက်တာ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ထပ် ပေါက်စီတစ်လုံး လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ မိုးပေါ်မှာ ပျံဝဲနေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ လူ့လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာ သူမှမသိဘဲ။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက ဒီစကားတွေ ဘယ်ကတတ်လာတာလဲ။

"ယင်းလေ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ယင်းလေသည် ပေါက်စီတစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားလျက် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။

"မင်း တစ်ခေါက်လောက် သွားလိုက်။ နဂါးအစောင့်တွေ ကာကွယ်ပေးထားလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေက အိမ်တော်တွေကို ပြန်မသိမ်းရဲဘဲ ငါ့ကို နာမည်ဖျက်နေတာလို့ ဒုက္ခသည်တွေကို သွားပြောပြလိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းလေကို မှာကြားလိုက်သည်။

ယင်းလေ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဒုက္ခသည်တွေကို ခေါ်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို သွားသတ်ရမလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောခင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"စကားပါးရုံပဲ ပါးလိုက်။ ကျန်တာ ဘာမှမလုပ်နဲ့။"

ယင်းလေ စိတ်ပျက်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မသတ်ရဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ သတိထားမိသည်မှာ ဤနဂါးအစောင့်တပ်သားများသည် စကားပိုများလာကြသည်။ တကယ်ပဲ ဆရာသမားနဲ့ တပည့် တူကြတာများလား။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်အပြည့် ပေါက်စီဝါးနေရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးကို သတ်မယ်လို့ မပြောပါဘူး။"

"သွားတော့။"

လိုကျစ်ကွေ့က ယင်းလေကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

ယင်းလေသည် ပေါက်စီတစ်ဝက်ကို ကိုင်လျက် အလုပ်သွားလုပ်လေတော့သည်။

"ကျွန်မသူငယ်ချင်းဆီကရတဲ့ သတင်းအရ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ထဲမှ ပေါက်စီကို မျိုချလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ရှဲ့အန်းကျီကို မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး ခန့်ချင်နေတယ်။ စစ်သူကြီး ဘယ်လိုမြင်လဲ။"

"မထူးဆန်းပါဘူး။ သူက အသုံးမကျဘူးလို့ စစ်သူကြီး ပြောဖူးတယ်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက၊ "စစ်ထွက်ရင် သားအဖတွေ တူတူထွက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်မှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့သားကိုပဲ ယုံကြည်တော့တာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းစောင်းပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဖေ့ယင်ရဲ့ သဘောထားကို အရင်မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူက ရှဲ့အန်းကျီကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မက ရှဲ့အန်းကျီ ပြုတ်ကျသွားအောင် နည်းလမ်းစဉ်းစားရမှာပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောပေ။ အခုချိန်မှာ ရှဲ့အန်းကျီကို သတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ တရားဝင်သား သုံးယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒုက္ခပေးလိုက်ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို အတင်းအဓမ္မ ပုန်ကန်ခိုင်းသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။

"ဒါနဲ့..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေတစ်ခွက်ငှဲ့သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟို တောင်ပိုင်းက စစ်သူကြီး ၇ ယောက်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလောက်ပြီ။ ဒီည သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ကြမလား။"

"သက်သာပြီ ဟုတ်လား။"

လက်ထဲတွင် အလုပ်များနေသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုစစ်သူကြီး ၇ ဦးကို သွားကြည့်ရန် အချိန်မရသေးပေ။

"အင်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အရင်ပြောဖူးသလိုပဲလေ... အမတ်ချုပ်ကြီး ဒုက္ခပေးနိုင်ရင် သူမက ကုပေးနိုင်တယ်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး ကြည်လင်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်ထဲတွင် လှည့်ကစားနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း "....."

ဒါက နောက်ထပ် မကောင်းကြံတော့မယ့် လက္ခဏာလား။

***