အဆိပ်ပြင်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်၏နှလုံးသား

"ဒီတော့ မယ်တော်ကြီးကဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီလို ကျွန်ယုတ်ကို မသတ်ဘဲထားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောတော့ပေ။

ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူအများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အဖြေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအတိုင်း အရှုံးပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မယုံကြည်ကြပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နားရွက်နောက်ကို လက်ဝါးကာလိုက်ပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ လေတိုက်နေလို့ သေချာမကြားလိုက်ရဘူး။"

လူအများ "....."

ဟုတ်သားပဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးကို အရှုံးပေးမယ့်သူမှ မဟုတ်တာ။

"ဘယ်မှာ လေတိုက်နေလို့လဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဒေါသကို ထိန်းရင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေတစ်ချက်ဝှေ့လာပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့လက်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါ လွင့်ပါသွားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ တွေ့တယ်မလား၊ ဘာပြောစရာ လိုသေးလဲ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော မားမားအချို့သည် မယ်တော်ကြီးကို ပြန်ခေါ်သွားသင့်မသင့် စဉ်းစားနေကြသည်။ မယ်တော်ကြီးသည် အလွန်တော်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးလို လူမိုက်ဆန်ဆန် ပြုမူတတ်သူကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။ လူမိုက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ရင် တုတ်ကိုင်ပြီး ရိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ဧကရာဇ်မင်းကို ရိုက်ရဲမှာလဲ။

"အိုက်ကျားကတော့ ယင်းယွီဆိုတဲ့ ကျွန်ယုတ်ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက၊ "မယ်တော်ကြီးရဲ့ လူတွေက ကျွန်တော်တို့ ယင်းယွီကို နိုင်အောင်တိုက်နိုင်ရင်တော့ မယ်တော်ကြီး သဘောပါပဲ။"

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီကျွန်ယုတ်ကို ကာကွယ်ပေးမလို့လား။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ ကျွန်တော်ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောတာတောင် နားမလည်သေးဘူးလား။ ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင်တော့ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလာပြီ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းကတော့ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။

"ခေါ်လာခဲ့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို စော်ကားတဲ့ မိန်းမယုတ်ကို ခေါ်လာခဲ့။"

မိန်းမစိုးနှစ်ယောက်သည် နန်းတွင်းအပျိုတော်တစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

ထိုအပျိုတော်သည် အသက်မကြီးသေးပေ။ ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားပြီး မျက်နှာနှင့် လက်များတွင် ဒဏ်ရာများရရှိထားသဖြင့် အရိုက်ခံထားရကြောင်း သိသာနေသည်။

ယင်းတျန့်သည် ထိုအပျိုတော်ကို မြင်သောအခါ "ဟင်" ဟု အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ။"

ယင်းတျန့်က တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ သူက ရှောင်ထောင်ဟွားပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း "....."

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အနောက်တွင် ရပ်နေသော ယင်းဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ရှောင်ထောင်ဟွားကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရုပ်ရည်ချောမောလှပပြီး ရှဲ့သော်ယင်းနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင် ဖြစ်သည်။ အသားအရေ ကြည်လင်ဝင်းပနေပြီး အတွင်းဘက်သို့ ကွေးညွတ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဒုက္ခရောက်နေသဖြင့် ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းနေသည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ အသက်ချမ်းသာပေးပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အကဲခတ်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်ထောင်ဟွားသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို အသနားခံလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း ရှေ့တိုးသွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ကာပြပြီး တားလိုက်သည်။

လောင်တသည် ပန်းခြံငယ်လေးဘက်မှ ပြေးလာပြီး စင်္ကြံလမ်းလက်ရန်းအောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ ရှောင်ထောင်ဟွားကို ကြည့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီးက ဘာလို့ ကိုယ့်လူကို ပြန်ရိုက်နေတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီရှောင်ထောင်ဟွားက ငါတို့ဘက်ကို မပါလာသေးလို့ မယ်တော်ကြီးရှဲ့က 'နာကျင်မှုကို အရင်းပြုတဲ့ လှည့်ကွက်'ကို သုံးနေတာများလား။ ဘုရားရေ... နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စစ်ရေးဗျူဟာကျမ်းမှာ ဗျူဟာ ၃၆ မျိုး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ တစ်ခုတည်းကိုပဲ စွဲသုံးနေရတာ မပျင်းဘူးလား။

"ဒီမိန်းမယုတ်က အိုက်ကျားကို စော်ကားတယ်။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီး!"

ယင်းတျန့် စိတ်ပူစွာ အော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းဘက် လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ထိခိုက်မှုအနည်းဆုံးဖြစ်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာမလို့ပဲ၊ အခုတော့ အချိန်မရတော့ဘူး။ ရှောင်ထောင်ဟွားက မယ်တော်ကြီးရဲ့ လူပဲ။"

ယင်းဖုန်း မျက်နှာသေဖြင့် ရပ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်း၏ တောင့်တင်းနေသော လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

ယင်းတျန့်က စကားထစ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲလား။"

"ငါက ဘာကိစ္စ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေရမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သာ့ဖုန်း ကောင်းစားဖို့ မျှော်လင့်တာပေါ့။"

ယင်းတျန့်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သေသင့်တဲ့မိန်းမ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စမှာ ရှောင်ထောင်ဟွားက မင်းဆီက ပိုက်ဆံလိမ်ယူသွားတာ မရှိဘူး။ မင်းက သူ့ကို အိမ်ဝယ်ပေးလိုက်တာလည်း မရှိဘူး။ ပြောင်းပြန်ပြောရရင် ငါတို့က သူ့ဆီက မုန့်ကောင်းကောင်းလေးတွေတောင် ရလိုက်သေးတယ်။ သာ့ဖုန်း၊ မင်းသူ့နဲ့ အိပ်ဖူးရင်တောင် နစ်နာတာက သူပဲလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ယင်းတျန့်က သူ့အစ်ကိုကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။"

"လူငယ်ဘဝမှာ ဘယ်သူက မမိုက်မဲဖူးလို့လဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်လှည့်စားတာ ခံရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းဖုန်း၏လက်မောင်းကို ထပ်ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မက်မွန်ပွင့်လေး မကောင်းရင် တခြားပန်းပွင့် ရှာကြတာပေါ့။"

ယင်းဖုန်း စကားမပြောသေးပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ငါ့အဖေ၊ နှောင်းဧကရာဇ်ကို ကြည့်ပါလား။ သူက ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်တာတောင် မယ်တော်ကြီးလို မိန်းမမျိုးကို ချစ်မိသွားသေးတာပဲ။ တစ်သက်လုံး အလိမ်ခံလိုက်ရတဲ့ နှောင်းဧကရာဇ်နဲ့ ယှဉ်ရင် သာ့ဖုန်းက သိပ်ကံဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဒီတစ်ခါတော့ ယင်းဖုန်း သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက နှောင်းဧကရာဇ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ရဲမှာလဲ။ နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမြင်က သိပ်မကောင်းလှဘူးဆိုပေမယ့်... ဝေါယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အဆင်ပြေပါတယ်။"

"အဆင်မပြေမှန်း ငါသိပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငိုချင်ရင် ငိုလိုက်ပါ။"

ယင်းဖုန်း အတော်ကြာမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး မငိုချင်ပါဘူး။"

ယင်းတျန့် စိတ်ပူလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မယ်တော်ကြီးက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။"

"နာကျင်မှုကို အရင်းပြုတဲ့လှည့်ကွက်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

ယင်းတျန့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးတို့ တိုင်ပင်လို့ ပြီးပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူကို ကျွန်တော်မှမသိတာ၊ သာ့ဖုန်း၊ ရှောင်တျန့်တို့နဲ့ ဘာတိုင်ပင်စရာ ရှိလို့လဲ။ နေပါဦး... မယ်တော်ကြီးက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။"

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငိုယိုအော်ဟစ်ပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမက ရှောင်ထောင်ဟွားပါ။"

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြော။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းဖုန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ရှောင်ထောင်ဟွားနဲ့ အိပ်ဖူးလား။"

"မအိပ်ဖူးပါဘူး။"

ယင်းဖုန်းက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယင်းဖုန်း စိတ်ပူသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမှာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အတူနေလို့ ရပါ့မလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာက တော်တော်နာနေပြီ...

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမကို ကယ်ပါဦး။"

ရှောင်ထောင်ဟွားက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးခိုက်လိုက်သည်။

"ငါတောင် မယ်တော်ကြီးကို မစော်ကားရဲဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မယ်တော်ကြီးကို စော်ကားပြီး အသက်ရှင်ချင်သေးတာလား။"

ရှောင်ထောင်ဟွား၏ငိုသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့လည်း အခြေအနေ မဟန်တော့မှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ရုပ်ရည်က ငါတို့ သာ့ဖုန်းနဲ့ မတန်ပါဘူး။ သွားစရာရှိတာ သွားလိုက်ပါတော့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ယင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း မျက်နှာသေဖြင့် ရပ်နေသည်။

"တော်ဝင်စားဖိုဆောင်က လက်ထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငါတို့သာ့ဖုန်းက မင်းကို ချစ်မိသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်ကနေ ယုံကြည်မှုတွေ ရထားတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ ယုံကြည်မှုပဲ။"

ရှောင်ထောင်ဟွား မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားလေပြီ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ လက်သည်းစွပ်အချွန်က လက်ဝါးကို ထောက်မိသွားသည်။

"လူကို မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"သတ်ချင်သတ်၊ လွှတ်ချင်လွှတ်၊ သဘောပါပဲ။"

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် ယင်းဖုန်း၏ ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူမ၏အကြောင်းကို သာ့ဖုန်း သိသွားမှန်း နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခံရလျှင် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်ထောင်ဟွားသည် မိန်းမစိုးနှစ်ယောက်၏ လက်မှ ရုန်းထွက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းအောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!"

ယင်းတျန့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့မှ ကာရပ်လိုက်သည်။

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ယင်းဖုန်းကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ကြည့်ကာ သနားစဖွယ် ခေါ်လိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အရှက်မရှိ လုပ်နေရတာလဲ။ ရှောင်တျန့်၊ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်။"

ယင်းတျန့် ခြေထောက်မြှောက်ပြီး ကန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း!"

ရှောင်ထောင်ဟွား စူးစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ထောင်ဟွား၏အော်သံကြောင့် ယင်းတျန့် ကန်ချက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းဖုန်းကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီအလှလေးက ကောက်ကြောင်းတွေ အများကြီးပဲ။ ကြည့်ရတာ ကလေးမွေးရင် သားယောက်ျားလေး မွေးပေးမယ့်ပုံပဲ။ သာ့ဖုန်း၊ မင်း သူ့ကို ဇနီးမယားအဖြစ် လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မယ်တော်ကြီးနဲ့ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်နွှဲပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပေးမယ်။"

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ယင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနန်းတွင်းအပျိုတော်က ကျွန်တော်မျိုးကို အသုံးချရုံသက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ အတူရှိချင်တဲ့စိတ် အစစ်အမှန် မရှိပါဘူး။"

"သံယောဇဉ်ဆိုတာ ပျိုးထောင်လို့ ရပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းက၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီအပျိုတော်နဲ့ အတူမရှိချင်ပါဘူး။"

သူက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ရဲ့ သူလျှိုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အတူနေနိုင်မှာလဲ။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါတော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်လေသည်။

ယင်းယွီ မရှိသလို၊ ရှောင်ထောင်ဟွား၏အကြောင်းလည်း ပေါ်သွားပြီဖြစ်၍ ယနေ့ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ဒေါသတကြီး လာရောက်ခြင်းသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလေပြီ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ စိတ်ပျက်သွားပြီး ရှောင်ထောင်ဟွားကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမယုတ်ကို ဆွဲထုတ်သွားကြ။"

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် မိန်းမစိုးနှစ်ယောက် သူမထံ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထရပ်ပြီး လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ ယင်းဖုန်း၏အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်းက တကယ်ပဲ ကျွန်မအပေါ် ရက်စက်ရက်တာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နားထောင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ယင်းဖုန်းဘက်မှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"နေပါဦး၊ ဘယ်သူက ရက်စက်တာလဲ။ မင်း အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး နတ်ဘုရားဆီမှာ ဘာတွေဆုတောင်းခဲ့သလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးများ မှတ်နေလား။ စကားပြောရင် ပြောပါ၊ ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်မရိုက်ပါနဲ့။"

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများသည် ယခုအချိန်တွင် သူမကို လူပြက်တစ်ယောက်လို သရော်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ယင်းဖုန်းသည် လက်မောင်းကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်မှ မိန်းမစိုးများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအပျိုတော်ကို မဆွဲချသွားသေးဘူးလား။"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ထောင်ဟွားက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ သာ့ဖုန်းက ကျွန်တော်မျိုးမကို ပြောဖူးတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းကောင်းမင်းမြတ် မဟုတ်ဘူးတဲ့။"

ခြံဝင်းထဲရှိ လူများအားလုံး လန့်သွားကြသည်။ သေခါနီးအချိန်မှာ ဒီအပျိုတော်လေးက ယင်းဖုန်းကိုပါ ဆွဲချသွားမလို့လား။ တကယ့်ကို 'အဆိပ်ပြင်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသား' ပါလား။

"ကောင်းကင်ပူဇော်ပွဲတုန်းက ကိစ္စလေ။"

ရှောင်ထောင်ဟွားက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်းက အခြေအနေမကောင်းဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးမကို နန်းတော်ထဲက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုတင်စီစဉ်ပေးထားတယ်။"

"သေသင့်တဲ့ ကျွန်ယုတ်။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ယင်းဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး"

ယင်းတျန့် စိတ်ပူလာသည်။ ရှောင်ထောင်ဟွားကို နန်းတော်ထဲက ထွက်ပြေးဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့... သူ့အစ်ကိုက ဒီမိန်းမအပေါ် ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် ယင်းဖုန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ငါမရှင်သန်ရရင် နင်လည်း ရှင်သန်ခွင့်မရှိစေရဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေထောက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်း၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲထားသော ရှောင်ထောင်ဟွားကို မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ ဝေါယာဉ်ရှေ့သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီပန်းပွင့်လေးနဲ့ အတူနေချင်ရင်တောင် ငါသဘောမတူဘူး။ ငါသေတောင် သဘောမတူဘူး!"

ယင်းဖုန်း "....."

ကျွန်တော်မျိုးက မနေချင်ပါဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲဟာ။

"ခင်ဗျားလူကို ခေါ်ပြီး မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်တော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု စိတ်မကြည်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လက်ပါအောင် မလုပ်နဲ့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အိုက်ကျားကို ရိုက်မလို့လား။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မရိုက်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေ ဖြစ်နေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့သားကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်။"

နဉ်ရှင်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ အသည်းနှလုံး ဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခြိမ်းခြောက်စကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဒေါသထွက်သွားပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့အပေါ် မရိုမသေလုပ်တာ အားမရလို့ မင်းညီကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဖြစ်ချင်တာမှ မဟုတ်တာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ပြောင်နေတာမဟုတ်မှန်း သူယုံကြည်သည်။

"ကျွန်တော် ထပ်ပြောမယ်။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မယ်... မယ်တော်ကြီး..."

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားရင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို အသံတုန်တုန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သူမ၏လူယုံကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိမထားမိသော ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်လောက်တောင် တုံးအလိုက်လဲ။

မိန်းမစိုးလေးယောက်သည် ဝေါယာဉ်ကိုထမ်းလိုက်ကြပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့နှင့် အဖွဲ့သားများသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှောင်ထောင်ဟွားသည် ထိုလူအုပ်ကြီး သူမဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

***