အကြံသမားနှင့် အကြံအသုံးခံရသူ

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ပစ်ထားခဲ့သော ရှောင်ထောင်ဟွားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ကို ဒီကောင်မလေးကို ကျွေးမွေးထားခိုင်းတာလား။

"သူ့ကို မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို ပို့လိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းတျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။

ယင်းတျန့် ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး ဦးစွာ ရှောင်ထောင်ဟွား၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူကိုဆွဲမကာ ခေါ်ထုတ်သွားလေသည်။ ဒီမိန်းမ ဆက်ပြီးအော်ဟစ်နေရင် သူ့အစ်ကိုကြီး ပိုစိတ်ညစ်ရမှာပေါ့။

ရှောင်ထောင်ဟွားကို ယင်းတျန့် ခေါ်ထုတ်သွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောချင်သေးသည်။ မယ်တော်ကြီးနှင့် သူမကြားက ပဋိပက္ခသာ မရှိခဲ့ရင် ရှောင်ထောင်ဟွားကိစ္စလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အဆင်ပြေပါတယ်။"

ယင်းဖုန်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးအောင်ပြောလိုက်သည်။

"အမှားကြီး မကျူးလွန်မိခင် ဒီနန်းတွင်းအပျိုတော်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ခွာချနိုင်ခဲ့လို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ထားလိုက်ပါတော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းဖုန်းကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"နောက်ကျရင် မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာပေးမယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူကောင်းတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ယင်းဖုန်းက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်။"

.......

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေချိန်၌ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ခေါင်းမမော့ရဲပေ။

"လိုကျစ်ကွေ့..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထိုနာမည်ကို အံကြိတ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အိမ်တော်ထိန်းချုပ်ရှဲ့က၊ "သခင်ကြီး၊ အဲဒီ ၇ ယောက် တောင်ပိုင်းစစ်တပ်ဆီ ပြန်ရောက်သွားရင် အခြေအနေ ဆိုးသွားနိုင်ပါတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏လက်သည် စားပွဲပေါ်တွင်ရှိနေပြီး လက်မှ သွေးကြောများ ထောင်ထနေသည်။

"သတ်လို့မရဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် အဝိုင်းပုံစံများ ရေးဆွဲရင်း ခေါင်းထဲပေါ်လာသော နည်းလမ်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပယ်ချနေသည်။

လူလွှတ်ပြီး သတ်မလား။ မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒါဆို သူ လူသတ်ခိုင်းတယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ၇ ယောက်လုံး သေချာပေါက် သေမယ်လို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။

လူမလွှတ်ဘဲ နေမလား။ ဒါလည်း မဖြစ်ဘူး။ သူက လူမလွှတ်ရင် လိုကျစ်ကွေ့က လူလွှတ်ပြီး ဟန်ဆောင်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။

ဖွင့်ပြောမလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ ၇ ယောက်က အခုချိန်မှာ သူ့စကားကို ယုံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

မြို့တော်က ထွက်သွားပြီးမှ သတ်မလား။ ဒါက ရွေးချယ်လို့ရတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်များ လွတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်လာနိုင်တယ်။

တောင်ပိုင်း... အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။ ကျန်းနန်ရေတပ် မရှိတော့ဘူး။ လိုကျစ်ကွေ့က နောက်ထပ် စစ်တပ်တစ်တပ်ကို သိမ်းသွင်းသွားဦးမှာလား။ နဉ်ယွီက အင်အားစုဆောင်းပြီး သူ့ကို အာခံလာမှာကို ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုတားရမလဲ။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။ ကိုယ့်သခင်ကို မကူညီနိုင်သည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသည်။

"မင်းသားကျီဆီကနေတောင် သတင်းထွက်လာနိုင်တယ်ပေါ့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းသားကျီက လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်ပြီ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ... သခင်ကြီး၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

"လိုကျစ်ကွေ့က ငါ့ကို အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ အဲဒီလူက သခင်ကြီးကို အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာတင် မကဘူး၊ သခင်ကြီးရဲ့အသက်ကိုပါ လိုချင်နေတာပါ။

"လိုကျစ်ကွေ့က ဘာကို အားကိုးပြီး ငါ့ကို အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို မေးသလိုလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးသလိုလို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်က ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ လိုကျစ်ကွေ့က စစ်သားတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူက ခဏတာ ကျေနပ်မှုကို လိုချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ သူ... သူက သခင်ကြီးကို အကွက်ဆင်နိုင်ပါ့မလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စားပွဲပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းဆွဲနေသော လက်ကို ရပ်လိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူစကားမှားပြောမိပြီဟု ထင်ကာ ခေါင်းငုံ့သွားပြန်သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင်၊ ဟိုတစ်လောက မင်းသားကျီအိမ်တော်က မြင်းလှည်းတန်းတစ်ခု ချိုးဖုန်းမြို့ကို ပြန်သွားတယ်မလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီလိုကိစ္စရှိခဲ့ပါတယ်။" ရှဲ့လိုင်ပေါင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့လူတွေ အန်းယွမ်ကို ပြန်နေပြီ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စားပွဲကို အားပါးတရ ရိုက်လိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် ကြောင်အသွားသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

"လာကြစမ်း။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အခန်းပြင်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။

ထို့နောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သွား၊ လိုကျစ်ကွေ့နဲ့အတူ မြို့တော်တက်လာတဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က စစ်သူကြီးတွေထဲက ဘယ်သူတွေ ပျောက်နေလဲဆိုတာ စုံစမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင် ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် မျက်လုံးကစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်ကလူတွေ နန်းတော်ထဲကနေ မထွက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်မလား။"

"တစ်ယောက်ယောက်တော့ ပြန်သွားပြီ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ ဆက်ပြောပြီး ငြင်းနေလျှင် သခင်ကြီးက သူ့ကိုပါ သံသယဝင်လာနိုင်သည်။

"မင်း သွားတော့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် အစေခံများကိုခေါ်ပြီး သူ့ကို ထမ်းထုတ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် ပူနေရာမှ အေးစက်သွားပြီဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က မင်းသားကျီကို အသုံးချမယ်ဆိုတာ ငါသိသွားပြီဆိုတော့ သူ့လူတွေ အန်းယွမ်ပြန်သွားတဲ့ကိစ္စက လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ နေဦး... အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က အဲဒီလောက် မတုံးဘူး။ ဒီလူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။

....

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် တောင်ဘက်မြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် တောင်ပိုင်းစစ်သူကြီး ၇ ဦးသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

"စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြန်တော့မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရပ်သားဝတ်စုံများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီး ၇ ဦးသည် မြင်းလှည့်ပြီး တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

တောလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သွေးကွက်များနှင့် လက်နက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည်။

စစ်သူကြီး ၇ ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်မှ စစ်သူကြီးအချို့ကို တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ စစ်သူကြီးများသည် စကားများများမပြောရဲဘဲ တပ်သားများကို ခေါ်ကာ တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ တောအုပ်ထဲတွင် စောင့်နေပြီး မကြာမီမှာပင် မင်းသားကျီ မြင်းစီးပြီး ရောက်လာသည်။ သွေးကွက်များရှိသော တောလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ငါ သတင်းဖြန့်ပေးလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အလိမ်မခံဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် မင်းသားကျီ၏ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ပေးလိုက်သည်။

မင်းသားကျီ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့၊ ငါ သတင်းဖြန့်လိုက်တယ်ဆိုတော့၊ စုန့်ကျင်း အန်းယွမ်ကို ပြန်သွားတဲ့ကိစ္စကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ် သိသွားပြီပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း..."

မင်းသားကျီ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စုန့်ကျင်းက အခု လမ်းမှာလေ။ အမတ်ချုပ်ကြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အသက်ကို လိုချင်နေတာ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားကျီ တောအုပ်ထဲရှိ ကွင်းပြင်တွင် ခဏတာရပ်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ် မြောက်ဘက်ကိုတက်လာပြီး မြို့တော်ထဲ ဝင်လာမယ့်ကိစ္စကို အာရုံစိုက်နေရင်တော့ အရှင်မင်းကြီးကို ခဏလွှတ်ထားကောင်း လွှတ်ထားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ငါ မင်းကို မေးမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က မြို့တော်ထဲ ဝင်လို့မရဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပေးမှာလဲ။"

တောထဲမှ ငှက်တစ်ကောင် ပျံတက်လာပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

မင်းသားကျီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်ကို ရှင်းပြီးသွားရင် စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လိုကာကွယ်ပေးမှာလဲ။ တောင်ပိုင်းက စစ်တပ်တွေကို ခေါ်မှာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မြို့တော်ကနေ အန်းယွမ်သွားတဲ့လမ်းမှာ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ မျက်စိတွေ နားတွေ အပြည့်ပဲ။ စုန့်ကျင်း အန်းယွမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။"

"ဘာ..."

မင်းသားကျီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းက စုန့်ကျင်းကို သေလမ်းပို့လိုက်တာလား။"

"စုန့်ကျင်းက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ မင်းသားကျီနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ သေမယ့်အလုပ်ကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။"

"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသား အနေနဲ့ ချိုးဖုန်းမြို့ကို ပြန်သင့်ပြီ။"

မင်းသားကျီ ချက်ချင်း ပြန်မပြောပေ။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို မင်းလူတွေကို အန်းယွမ်အထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့စေချင်တာလား။"

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က စုန့်ကျင်းကို လိုက်သတ်ဖို့ အာရုံစိုက်နေရင် မင်းသားဘက်ကို သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်း နောက်ထပ် စာပို့သမားတစ်ယောက်လွှတ်မယ်ဆိုတာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် မစဉ်းစားမိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း..."

မင်းသားကျီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ငါနဲ့အတူ လိုက်လာမယ့်လူကလည်း မင်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်တဲ့ သားကောင်ပဲလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောပေ။ မင်းသားကျီ နားလည်ပြီးသားကိစ္စကို သူထပ်ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ပေ။

"ဒါဆို မင်း..."

မင်းသားကျီက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက လူဘယ်နှယောက် လွှတ်မလို့လဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောသေးပေ။

"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား။"

"မင်းသားကို မယုံတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မစဉ်းစားရသေးလို့ပါ။"

ဒီဆင်ခြေက မင်းသားကျီကို ပြောစရာမရှိ ဖြစ်သွားစေသည်။ မစဉ်းစားရသေးဘူးဆိုတော့ ဘာပြောရမှာလဲ။

"မင်းသား ဘယ်လိုသဘောရပါသလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က မင်းသားကျီကို မေးလိုက်သည်။

မင်းသားကျီသည် သဘာဝအလျောက် အရှုံးမခံတတ်သူဖြစ်သဖြင့် ပြုံးကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် မေ့နေတာလား။ လစာကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးက ဖြေရှင်းချက် မပေးသေးဘူးလေ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မြို့တော်က ထွက်ခွာလို့ရမှာလဲ။"

ပိုက်ဆံအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သူက ဘယ်ကနေ ငွေသွားရှာရမှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သခင်မကြီးရှဲ့ဆီကနေ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရထားတယ်ဆိုပေမယ့် တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အရေအတွက်နဲ့ တွက်ကြည့်လိုက်ရင်... နှစ်နှစ်စာ လစာပေးဖို့ဆိုတာ အဲဒီပစ္စည်းတွေ ရောင်းလိုက်ရင်တောင် မလောက်ပါဘူး။

"စစ်သေနာပတိချုပ် ပြန်ရောက်ရင် ငါ့အစား အရှင်မင်းကြီးကို မေးပေးပါဦး။"

မင်းသားကျီက ပြောလိုက်သည်။

လစာအကြောင်း ကြားလိုက်ရင် နဉ်ရှောင်ယောင်း သေချင်စိတ်ပေါက်သွားမယ့် မျက်နှာကို လိုကျစ်ကွေ့ မြင်ယောင်နေမိသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်?"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းသားကျီ ကျေနပ်သွားသည်။

"ကျွန်တော် မင်းသားအစား စကားပါးပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသား အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာတာ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့စစ်တပ်က အလှပြထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတိုင်းပြည် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့တိုင်းပြည် ဖြစ်သွားမှာကို မင်းသားလည်း မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ငါ မင်းကို အဖြေပြန်ပေးမယ်။"

မင်းသားကျီသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မြင်းပေါ်တက်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

....

"ဝံပုလွေဖြူတောင်ကြား..."

ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းခြံငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော ငန်းရိုင်းကြီးကို မေးလိုက်သည်။

"နာမည်ကြားရတာ အဲဒီတောင်ကြားထဲမှာ ဝံပုလွေဖြူတွေ အပြည့်ရှိနေသလိုပဲ။"

ငန်းရိုင်း အားမင် "..."

တခြားသူတွေပြောကြသလို ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ အ,တာလား။

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေဖြူတောင်ကြားလို့ ခေါ်တာနဲ့ အထဲမှာ ဝံပုလွေဖြူတွေ အပြည့်ရှိနေရောလား။ မင်းက လူနဲ့ ဝံပုလွေ အတူတူနေနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေဖြူ မရှိရင် ဘာလို့ ဝံပုလွေဖြူတောင်ကြားလို့ ခေါ်တာလဲ။"

"မင်းတို့လူတွေ နာမည်ပေးတာ ငါ့လာမေးနေတာလား။"

ထိုအချိန် အမွှေးရှည်ကြောင်ဖြူလေး ရှောင်ပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ ငါတို့ခေါင်းဆောင်က နယ်စပ်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးလေ။"

"ဒါဆို မင်းက ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ကြားလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တ၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

"မင်းတော့ တစ်ခုခု သိမယ်ထင်လိုက်တာ၊ မင်းကလည်း ဘာမှမသိတဲ့ကောင်ပဲ။"

လောင်တ လက်သည်းထုတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင် ရန်ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အားမင်က သူ့ကိုခေါ်လာသော အဘိုးစာကလေးကို မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်းက တကယ်ပဲ လူကယ်ချင်တာ ဟုတ်ရဲ့လား။"

လူကယ်ချင်တဲ့လူက ကြောင်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေပါ့မလား။

အဘိုးစာကလေးသည် လောင်တ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ အရင်ပြောကြစို့။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ကယ်ဖို့ ပြောထားတယ်မလား။"

ဟုတ်သားပဲ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး...

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သီးကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် ထုတ်လိုက်ကာ မြေကြီးပေါ် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ မင်စွတ်နေသော စုတ်တံတစ်ချောင်းကိုကိုင်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အားမင်၊ ဝံပုလွေဖြူတောင်ကြားရဲ့တည်နေရာအတိအကျကို ပြောပြပေး။ ငါတို့ မြေပုံဆွဲကြမယ်။"

အားမင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဝူယဲ့တောင်ကြားလမ်းကို ကျော်ပြီး မြောက်ဘက်ကို တောက်လျှောက်သွားရင် ရောက်ပြီ။ ငါ ဝံပုလွေဖြူတောင်ကြားကို ခဏခဏ ရောက်ဖူးတယ်၊ မမှားနိုင်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မြောက်ဘက်ကို တောက်လျှောက်သွားရမယ် ဟုတ်လား။ ကမ္ဘာကြီးက လုံးတယ်လေ။ မြောက်ဘက်ကို တောက်လျှောက်သွားရင် ကမ္ဘာတစ်ပတ် ပတ်မိသွားမှာပေါ့။

***