အခန်း (၁၀၆)

ဆရာမမေလီထံမှ အလယ်အလတ် မှော်အလင်းဝင်ရိုးများ နှစ်ခုကို ရရှိပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် အဆောင်သို့ ပြန်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂူဖုန်းနှင့် ချီယဲ့တို့သည် အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်းသည် မှောင်မဲနေပြီး ယွင်ရှန်းသည် သူမ ပတ်ပတ်လည်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင် အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာကာ နက်နဲသော တရားထိုင်ခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် မိုးတိမ်အိပ်စက်ခြင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

နက်နဲသော တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေတွင် သူမသည် ထပ်ဆောင်း အိပ်စက်ခြင်း မလိုအပ်ဘဲ တစ်နာရီ အတွင်း သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်သည်။

သူမ ဆရာမမေလီကို ကတိပေးခဲ့သောကြောင့် မှော်အလင်းဝင်ရိုးများနှစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။ လာမည့်ကာလတွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လေ့ကျင့်မှု ကို ပိုမို အားကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြည်သူ့ ဆေးဘက်ဝင် အပင်စိုက်ခင်းကို ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်တာ မှော် စာမေးပွဲ၏ အဆုံးတွင် မှော်ဆေးရည် အဖွဲ့ ၁၃ ၏ ဂုဏ်ကို ကာကွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ပြည်သူ့ကျောင်းသား အဆောင်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး ကြယ်ရောင်အောက်ရှိ မှော်မျှော်စင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အောက်ဘက်ရှိအိပ်ရာတွင် လဲလျောင်းနေသော ချီယဲ့ လည်း ထလာခဲ့သည်။

သူ၏ စိမ်းပြာရောင် မျက်လုံးများမှ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ့အဝတ်အစား၏ တရှပ်ရှပ် အသံနှင့်အတူ သူသည်လည်း ယွင်ရှန်းနောက်ရှိအဆောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ညသည် မှင်ကဲ့သို့ မှောင်မဲနေပြီး ကြယ်ရောင် တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ ယွင်ရှန်းသည် မှော်မျှော်စင် သို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာသည်။

မျှော်စင်ကို တာဝန်ယူရသော အဖိုးအိုမှော်ဆရာသည် ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက်ခြင်းကို အံ့အားသင့်ပုံမရပေ။ သူသည် ယွင်ရှန်း၏ မှော်ကတ်ပြားကို တစ်သံတည်း ဖတ်ရှုပြီး သူမ မည်မျှကြာကြာ လေ့ကျင့်ရန် စီစဉ်ထားသည်ကို မေးသည်။

"လေးနာရီ။ ကျွန်မ အမှတ် ၂၀၄ မှော်နေရာကို ဆက်လက် ရွေးချယ်နိုင်ပါသလား"

ထိုက်လန်ထံမှ ၂၄ နာရီ အလယ်အလတ် မှော်ကတ်ပြားကို ရရှိထားသဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လေ့ကျင့်ချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ပိုမို အားထုတ်မှု ရှိလာသော်လည်း လေးနာရီသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်သည်။ မိုးမလင်းမီ လေးနာရီ ရှိသည်။ သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်မှ အပိုဆုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက သူမသည် မှော်မျှော်စင်တွင် နာရီနှစ်ဆယ်နှင့် ညီမျှသော အချိန် နှစ်ရက် နီးပါးခန့် နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤ ဖြုန်းတီးသော လေ့ကျင့်မှု အစည်းအဝေးသည် သူမအား အလယ်အလတ် မှော်ပညာ နှစ်ခုအနက် အနည်းဆုံး တစ်ခုကို သင်ယူနိုင်စေမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

အလယ်အလတ် မှော်အလင်းဝင်ရိုးများကို သူမ ရရှိသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ရှိ မှော်လေ့ကျင့်မှုဖြင့် အလယ်အလတ် မှော်ပညာကို သင်ယူရန် ခက်ခဲမည်ကို သူမ စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ မှော်မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါက အတွင်းရှိ ကြွယ်ဝသော မှော်ဒြပ်စင်များ ကြောင့် သူမသည် သူတို့ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက အမှတ် ၂၀၄ မှော် နေရာအတွက် မှော်ပုံဆောင်ခဲသော့ပါ။ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ အချိန်စေ့တဲ့အခါ သော့ကို ချေမှုန်းပြီး ဒီအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ပါ"

အဖိုးအို မှော်ဆရာက ပြောလိုက်ပြီး သော့ကို ယွင်ရှန်းအား ပေးအပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး ငိုက်မြည်း နေခဲ့သည်။

ညဘက်တွင် မှော်မျှော်စင်၌ လူများများစားစား မရှိပေ။ ယွင်ရှန်းသည် မှော်နေရာကို ဖွင့်

လိုက်ပြီး ဝင်ရောက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော မှော်လှိုင်းများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘိုဘို ချစ်လှစွာသော သခင်မ"

ဘိုဘိုသည် ရောင်စုံမှော်ဒြပ်စင်များကြားတွင် ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်ကထက် သူသည် ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဘဲဥ အရွယ်အစား ဖြစ်နေပြီ (မူလက ဘိုဘိုသည် ကြက်ဥ အရွယ်အစား ဖြစ်သည်)။

"ဘိုဘို မင်း လျှောက်သွားနေတာလား"

ယွင်ရှန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘိုဘိုကို မှော်မျှော်စင် တွင် ထားခဲ့ရသည်ကို သူမ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ပြီး ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

"ဘိုဘို က ဥကောင်းလေးပါ"

ဘိုဘိုသည် အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"သတိထားပါ။ ငါ မရှိတဲ့အခါ မင်း လျှောက်သွားလို့ မရဘူး"

ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘိုကို သတိပေးလိုက်သည်။

မှော်မျှော်စင် အတွင်း၌ မှော်ဒြပ်စင်များ အလွန် ပေါများနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်း

သည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ခွေးမည်းလေးကိုပါ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် နည်းလမ်း ရှာရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အလယ်အလတ် မှော်မီးပိုက်ကွန် ပါဝင်သော အလင်းဝင်ရိုးကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

လှိုင်းများ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်ပြီးနောက် သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ လေထုအသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မီးပိုက်ကွန်၊ ဗဟို မီးမှော်ပညာ၊ အကွာအဝေး တိုက်ခိုက်မှု မှော်ပညာ ဖြစ်သည်။ အသုံးပြုသူသည် မီးမှော်ဒြပ်စင်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ရမည်"

ယွင်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် မှော်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တကယ့် မှော်ဆရာ တစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဝါးနေသော်လည်း နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများ သုံးခုဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော သူ၏ ကြိမ်လုံးသည် သူသည် မှော်ဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

မှော်ရွတ်ဆိုခြင်း၊ မှော်ဒြပ်စင်များကို ထုတ်လွှတ်ခြင်းသည် မီး၏ ဖျူးများ များစွာကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေး ရစ်ပတ်ပြီး မီးပိုက်ကွန် တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တကယ့် မှော်ဆရာသည် ဗဟိုမီးမှော်ပညာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပစ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ ရွတ်ဆိုသံသည် အားကောင်းပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲသို့ တံဆိပ်ခတ် ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် မှော်အလင်းဝင်ရိုးမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မှော်ပုံရိပ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ထုတ်

လွှတ်သော မှော်အကျိုးသက်ရောက်မှုက အံ့မခန်း လက်တွေ့ဆန် လှသည်။

မီးပိုက်ကွန်၏ မီးလျှံများသည် ယွင်ရှန်း၏ အရေပြားနှင့် ဆံပင်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မီးဘေးဒဏ် ဖြစ်ရပ်နှင့် ဆင်တူသော ပြင်းထန်သော အပူလှိုင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် သူမအား ရေ မှော်ဒြပ်စင်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံး သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ မှော်ဆရာ၏ လှုပ်ရှားမှုများ၊ ရွတ်ဆိုမှုတိုင်း၊ အသေးစိတ် လုပ်ဆောင်မှုတိုင်း၊ မှော်

ဒြပ်စင်များ အပေါ် ထိန်းချုပ်မှု၏ ကြိုးမျှင်တိုင်းကို အာရုံစိုက် လေ့လာခဲ့သည်။

အလယ်အလတ် မှော်ပညာအတွက် လိုအပ်သော ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အခြေခံမှော်ပညာထက် များစွာ ရှုပ်ထွေးပြီး ယွင်ရှန်းသည် သုံးကြိမ် အပြည့်အဝ လေ့လာ ပြီးမှသာ အလယ်အလတ် မှော်ပညာကို လေ့ကျင့် ရန် ကြိုးစားဝံ့ခဲ့သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းသည် ထစ်အစွာ ရွတ်ဆို၍ ပြီးဆုံးသောအခါ သူမ၏ မှော်ဒြပ်စင်အများစုကုန်ခန်းသွားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အလယ်အလတ် မှော်ပညာကို ပစ်လွှတ်ရန်အတွက် မှော် ရွတ်ဆိုခြင်းကပင် မှော်ဒြပ်စင်များကို စားသုံးဖို့ လိုအပ်လို့လား။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှော်ဒြပ်စင်များ လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားသည့် ချက်ချင်းတွင် ယွင်ရှန်း

သည် လက်ဖဝါး အရွယ်အစား မီးပိုက်ကွန်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်တွင် မှော်အလင်းဝင်ရိုးအတွင်းရှိ မှော်ဆရာသည် သူ၏ မှော်

လှံတံကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ မီးလုံး တစ်လုံးသည် သူမထံသို့ ဦးတည် ရိုက်ခတ်လာသည်။

"သေချာပေါက်"

ယွင်ရှန်းသည် အားအင်ကုန်ခမ်း နေပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရဘဲ မီးလုံး၏ တည့်တည့် ထိမှန်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့ နှင့်အတူ ယွင်ရှန်း

သည် နောက်ဆုံးတွင် ချီစွမ်းအား ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများသည် ခဲဖြင့် ပြည့်နေသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေရသည်။

မှော်အလင်းဝင်ရိုး အတွင်းရှိ မှော်ဆရာက သူမကို တိုက်ခိုက်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် စိတ်ယိမ်းယိုင် နေရတာလဲ။

အကယ်ဒမီမှ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော နှမြောတတ်သည့် ဆရာမမေလီသည် ပေးအပ်သူ အနေဖြင့် လူတိုင်း မခံနိုင်သော အရာတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်ကို ယွင်ရှန်းမသိခဲ့ပေ။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရှန်းနုန်၏ ဆေးပညာ လက်ကောက်မှ အေးမြသော စီးဆင်းမှုရှိသည့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျောက်စိမ်းနည်းပညာ၏ စွမ်းအားသည် ယွင်ရှန်း၏ လောင်ကျွမ်းနေသော အရေပြားကို လျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ပေးပြီး မီးလောင်ထားသောအရေပြားများ အောက်တွင် လတ်ဆတ်နုနယ်သော အရေပြား အသစ်ကို ပြန်လည်ပေါက်စေခဲ့သည်။

သူမ၏ ခွန်အားကို ပြန်လည် ရရှိပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ထပ်မံ ထရပ်ကာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ မှော်လှံတံဖြင့် ရွတ်ဆို နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ချွေးများ ခြောက်သွေ့ သွားသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ရှေ့မှ ကျယ်ပြန့်သော မီးပိုက်ကွန် မှော်အလင်းဝင်ရိုးသည် မတ်မတ်ရပ်နေသော တောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမသည် သူကို ကျော်တက်ရန် ဆုံးဖြတ် ထားသည်။

ဘန်း…

ဝိညာဉ်မြွေများကဲ့သို့ သွားလာသော မီးလျှံများ အများအပြားသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်သွားပြီး မှော်နေရာတွင် တောက်ပသော မီးပိုက်ကွန်တစ်ခုကို မမြင်နိုင်သော လက်များ က ရက်လုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုစိတ်ယိမ်းယိုင်သော အလင်းဝင်ရိုးမှော်ဆရာသည် မီးလုံးကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

မှော်ဆရာ၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းဝင်ရိုးအတွင်းသို့ စုပ်ယူခံရပြီး အလင်းဝင်ရိုးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူမ၏ ဒူးများ အားနည်းသွားသည်နှင့် ယွင်ရှန်းသည် ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ခွံများကိုပင် မမြှင့်နိုင်တော့ဟု သိလိုက်သည်။

အဆင့်မြင့် မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် မှော်ဒြပ်စင်များကို ပိုမိုထိန်းချုပ်မှု တောင်းဆိုရုံသာမက မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားအတွက်လည်း သိသာထင်ရှားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ယွင်ရှန်းသည် သတိမမူမိဘဲ မိုးတိမ်အိပ်စက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်သည် သူမ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော မှော်ဒြပ်စင်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အလယ်အလတ်မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းအပေါ် လုံးလုံး အာရုံစိုက်နေစဉ် ဘိုဘိုဥသည် သူမကို လေ့လာကြည့်ရှုနေပြီး ယခုအခါ စိတ်မငြိမ်သော အတောင်ပံများကို ခတ် ကာ ထောင့်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်း နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။