လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်

~လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် တစ်ချက်တည်း... တစ်ချက်တည်းဖြင့် လေးလွှာတိတိ ခုန်တက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုးတက်မှုအရှိန်က ဖုန်းဝူချန်၊ လင်ရှောင်ရှောင်နှင့် ကျန်းကျွင့်လန် သုံးဦးလုံးကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြက်သေသေသွားစေခဲ့၏။

နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်းဘုံ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးထံမှ အမွေအနှစ်မှာ... တကယ်ပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ ကောင်းလှပေစွ။

"ထ... ထျန်းယွမ် ဘုံ .. ပထမအလွှာ"

ကျန်းကျွင့်လန်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

'...တစ်ခဏလေး... တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာ လျိုချင်းယန်နဲ့ မြောင်ချင်းချင်းက ငါ့အဆင့်ကို အမီလိုက်လာပြီ... ဘုရား...'

ဖုန်းဝူချန်တို့နှစ်ဦး၏ အာရုံမှာလည်း လျိုချင်းယန်တို့ထံတွင်သာ အလုံးစုံ ကျရောက်နေ၏။ သူတို့ မူလ လာရင်း ကိစ္စဖြစ်သော အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများ အကြောင်းကိုပင် ခေတ္တမျှ မေ့လျော့သွားကြသည်။

"လေးလွှာ... ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လေးလွှာလုံး တက်သွားတယ်..." ဖုန်းဝူချန်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိပြီး ထိုကျင့်ကြံသူကြီး၏ စွမ်းအားကို စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ အံ့ဩနေမိတော့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါသည် ထျန်းယွမ် ဘုံ ပထမအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း... သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာမူ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့လေပြီ။

"ထျန်းယွမ် ဘုံ.. ပထမအလွှာ ငါ... ငါ ထျန်းယွမ် ဘုံ ကို ရောက်သွားပြီ"

ကျောက်တုံးများကြားမှ မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

... ဒါက လျိုချင်းယန်ရဲ့ အသံပင်။

"အစ်ကိုဖုန်း.. တွေ့လား တွေ့လား ကျွန်တော် ထျန်းယွမ် ဘုံ ကို တက်သွားပြီ ဟားဟား"

"ချင်းချင်း... တို့တွေ ထျန်းယွမ် ဘုံ ကို ရောက်သွားပြီ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စီနီယာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

လျိုချင်းယန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံများမှာ သူ့ရင်ထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို မည်သို့မျှ ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

မြောင်ချင်းချင်းမှာလည်း သတိပြန်လည်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများက အပြည့်ဖြင့်...

"အကြီးအကဲက... သိုင်းပညာ အမွေပေးရင်းနဲ့... သူတို့နှစ်ယောက်ကို 'အစစ်အမှန် ယွမ်စွမ်းအင်' တွေပါ တစ်ခါတည်း ထည့်ပေးလိုက်တာပဲ..." လင်ရှောင်ရှောင်မှာလည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မကြာမီပင် ကျောက်တုံးများကြားမှ အရိပ်သုံးခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လျိုချင်းယန်၊ မြောင်ချင်းချင်းတို့နှင့်အတူ... ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် ပြည့်စုံသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ပါဝင်လေသည်။

"ဂျူနီယာ ဖုန်းဝူချန်... စီနီယာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဖုန်းဝူချန်တို့ သုံးဦးလုံးမှာ ဤမျှ ရှေးကျပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မရိုမသေ မဖြစ်ဝံ့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

အဘိုးအိုက ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် "ချင်းယန်... 'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' က ရှားပါးတယ်ကွ။ ချင်းချင်းလေးကို သေချာကာကွယ်ပေး... 'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' က နောက်ကျမှ နိုးထလာတာက ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့... မလိုလားအပ်တဲ့ စူးစမ်းမှုတွေကို ရှောင်နိုင်တာပေါ့။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...စီနီယာ၊ ချင်းချင်း ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..." မြောင်ချင်းချင်းက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အကြီးအကဲ" လျိုချင်းယန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ

"ကျွန်တော် သေရင်သေပါစေ... ချင်းချင်းကို ဘာအန္တရာယ်မှ အဖြစ်မခံဘူး၊ တစ်ချက်ကလေးတောင် အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး"

အဘိုးအိုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး... "ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး... တပည့်တစ်ယောက်မှ မမွေးမြူခဲ့ဖူးဘူး... အခု... ဒီလို ခွဲခွာရတော့မယ့် အချိန်မှာ... မင်းတို့က ငါ့ကို 'ဆရာ' လို့ ခေါ်သွားပေးနိုင်မလား..."

“တပည့်တို့... ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်" အဘိုးအိုက အလွန် ပီတိဖြစ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း... သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျက်ရည်များပင် ဝဲလာခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ဖုန်းဝူချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "စီနီယာရဲ့ ဘွဲ့နာမကို သိခွင့်ရှိမလား ခင်ဗျာ..."

အဘိုးအိုမှာ အတန်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးမှ...

"ဒီလောကကြီးကတော့... ငါ့ကို 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' လို့ ခေါ်ကြတယ်..."

"လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်"

လျိုချင်းယန်တို့အုပ်စုမှာ ဤအမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပေ။

သူတို့ မပြောနှင့်... ဤပြည်မကြီးပေါ်မှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' ၏ ဖြစ်တည်မှုကို သိကြမည် မဟုတ်ပေ။

"...လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်..."

ဖုန်းဝူချန်၏ ရင်ထဲတွင်မူ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားသည်။

'...ငါ့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ... ဒီနာမည်... ဒီနာမည် ပါခဲ့တယ်'

'...နတ်ဆိုး နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ... ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအကြောင်း ပါခဲ့တယ်'

'...အရင်က ငါ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ကြည့်တုန်းက... သိခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက များလွန်းတော့... ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်း ငါ သေချာ မစစ်ဆေးမိခဲ့ဘူး... အခု ဒီနာမည်ကို ကြားလိုက်မှ... ငါ သတိရတော့တယ်'

'...ပြီးတော့ ဒီနေရာ... ဒီနေရာကို အရင်တုန်းက အထီးကျန် နယ်မြေ လို့ မခေါ်ခဲ့ဘူး။ ဒါက နောက်လူတွေ ပေးခဲ့တဲ့ နာမည်...'

'...ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ... 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' ဆိုတာ... နတ်ဆိုး နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့... အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲ'

'...စွမ်းအားကတော့ နတ်ဆိုး နဂါးနတ်ဘုရားလောက် မကြီးမားပေမယ့်... သူတို့ခေတ်တုန်းကတော့... တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ...'

"ငါ့တပည့်မလေး... မင်းကို 'ကျောက်စိမ်း သံချပ်ဝတ်' တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးမယ်..." 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' က ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မြောင်ချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ဖြာထွက်လာပြီး... ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အင်မော်တယ်... လက်နက်"

ဖုန်းဝူချန်တို့ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်ပြောင်းသွားကြသည်။

'...တကယ့် အင်မော်တယ် လက်နက်စစ်စစ်ပဲ ၊ဒီအရှိန်အဝါက... ငါ့ရဲ့ ချီလင် ချပ်ဝတ်ထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေသလိုပဲ...'

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဆရာ..." မြောင်ချင်းချင်းမှာ မျက်ရည်များပင် လည်လာရသည်။ သူနှင့် 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' တို့မှာ ယခုမှ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... သိုင်းပညာများ ပေးအပ်သည့်အပြင်... အင်မော်တယ် လက်နက်ကိုပါ ပေးသနားခဲ့ပေသည်။

"ချင်းချင်း... ဒီ 'ကျောက်စိမ်းပြား' ကို အမြဲ ဆောင်ထား... တစ်နေ့နေ့မှာ အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်..." တာအိုအရှင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ရာ... အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုက မြောင်ချင်းချင်းထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" မြောင်ချင်းချင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်သည်။

'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဖုန်းဝူချန်က ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။

'...ကြည့်ရတာ... အကြီးအကဲက အရာအားလုံးကို ချင်းချင်းဆီမှာပဲ အပ်နှံသွားချင်ပုံပဲ...'

လင်ရှောင်ရှောင်ကလည်း ထိုကျောက်စိမ်းပြား၏ ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လင်ရှောင်ရှောင်သည်လည်း ထိုကျောက်စိမ်းပြား၏ သာမန် မဟုတ်သော ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို ရိပ်စားမိလိုက်လေသည်။

သူမ၏ အလှပဆုံးသော မျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင် အံ့သြသင့်မှုများ ဖြတ်သန်း စီးဆင်းသွားပြီးနောက်... ဖုန်းဝူချန် ရှိရာဆီသို့ အလိုအလျောက်ပင် လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်မိလေတော့သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းကျွင့်လန်မှာလည်း ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို စိုက်ကြည့်ရင်း…အသံတိတ်ဖတ်ရှုမိသည်။

'တာအိုဘိုး‌ဘေး'

ထို မြစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် "တာအို ဘိုးဘေး" ဟု ထွင်းထုထားသော စာလုံးများက... ဖုန်းဝူချန်တို့အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြန်သည်။

"ဆရာ ... ကျွန်တော့်အတွက်ရော... မရှိဘူးလား... အင်မော်တယ် ချပ်ဝတ် တစ်ခုလောက်... လေ..." လျိုချင်းယန်က မျော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' က ပြုံးစိစိဖြင့်... "မရှိဘူး... တစ်ခုပဲ"

"ဟင်... မရှိဘူး" လျိုချင်းယန်၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩသွားသည်။

'...ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက... မရှိဘူး... တဲ့လား...'

ထို့နောက် 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' ၏ အကြည့်က ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ ရောက်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး... ဖုန်းဝူချန်သည် အဆုံးအစမရှိ ဖြူဖွေးနေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤ ဖြူလျသော နေရာလွတ်ကြီးထဲတွင် သူနှင့် 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကို... ဘာများ မေးမြန်းချင်လို့ပါလဲ ခင်ဗျာ..." ဖုန်းဝူချန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

တာအိုအရှင်၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး... "မင်းဆီမှာ... ငါ့မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး.. နတ်ဆိုး နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ... မင်းဆီမှာ... နဂါးမျိုးနွယ်တွေထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့... ငါတောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေတယ်..."

ဖုန်းဝူချန်က ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က... နတ်ဆိုး နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး... သူ့ရဲ့ နဂါးဝိညာဉ်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ မတော်တဆ ပေါင်းစပ်မိခဲ့တာပါ... နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကလည်း... ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ နိုးထလာခဲ့တာပါ..."

နဂါးမျိုးနွယ်ထက် ပိုအားကောင်းသော အရှိန်အဝါ ဆိုသည့်အချက်ကိုမူ ဖုန်းဝူချန်က ဝင်ရောက် ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

"ဒီလိုကိုး... ဒါကြောင့် မင်းက အခုလို လူတစ်ပိုင်း နဂါးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ..." 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့မိတ်ဆွေဟောင်းက... သူ့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူကို ရှာတွေ့သွားပြီပဲ... ပြီးတော့ ငါ့တပည့်ကလည်း မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတယ်... ဒါ... ကံကြမ္မာပဲ..."

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ဘဝက သာမန်မဟုတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုကလည်း... နတ်ဆိုး နဂါးနတ်ဘုရားထက် မလျော့နည်းသွားနိုင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ တပည့်မလေးကို မင်းပဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါကွာ..."

"စိတ်ချပါ စီနီယာ... ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..." ဖုန်းဝူချန်က ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် ..ကောင်းတယ်" တာအိုအရှင်က ကျေနပ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ လက်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အလွန် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ရတနာတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

"အင်မော်တယ် လက်နက်" ဖုန်းဝူချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းက နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေကို ရထားတာဆိုတော့... လက်နက်သန့်စင်တာက မင်းအတွက် မခက်ခဲလောက်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီ 'အင်မော်တယ် လက်နက်' က ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် မင်းကို လက်ဆောင်ပေးမယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၊စီနီယာ" ဖုန်းဝူချန်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

တာအိုအရှင် ပေးအပ်သည်မှာ ဓားရှည်တစ်လက် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဝူချန်တွင် အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရားဓား ရှိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း... စီနီယာ၏ စေတနာကို သူ မငြင်းဆန်လိုပေ... အထူးသဖြင့် ၎င်းက 'အင်မော်တယ် လက်နက်' တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ဖြူလျသော နေရာလွတ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... သူတို့အားလုံး 'အထီးကျန် နယ်မြေ' သို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ဆရာ့ကို နောင်ကျရင် ပြန်တွေ့ခွင့် ရနိုင်ဦးမလားဟင်..." မြောင်ချင်းချင်းက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

" ချင်းချင်း..." ကျန်းကျွင့်လန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာရဲ့ ဝိညာဉ်က ကြာမြင့်ပြီ... ကြာမြင့်ပြီကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ... ဒါက... ဒါက သူ့ရဲ့ 'အစစ်အမှန် ယွမ်စွမ်းအင်' ကနေ ပုံဖော်ထားတဲ့ အရိပ် တစ်ခုပါ..."

"ငါ့တပည့်မလေး... သေချာ ကျင့်ကြံ... တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းက မင်းဆရာလောက်... ဒါမှမဟုတ်... မင်းဆရာထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာလာနိုင်တယ်" 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' က ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကြည်လင်လာကာ... ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် အသွင် ဆောင်နေလေပြီ။

"လူငယ်လေး... မင်းနာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား..." တာအိုအရှင်က ဖုန်းဝူချန်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလာသည်။

"ဖုန်းဝူချန် ပါ။"

တာအိုအရှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းဝူချန်... ငါ့အစား ချင်းချင်းလေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဆရာ"

မြောင်ချင်းချင်းမှာ ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးသော်လည်း... မြောင်ချင်းချင်းသည် ဤအဘိုးအိုထံမှ ဖခင်တစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်... သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

"ချင်းချင်း... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့တော့... နောင်တစ်ချိန်မှာ စီနီယာနဲ့ ပြန်တွေ့နိုင်မှာပါ..." လင်ရှောင်ရှောင်က အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"တ... တကယ်လားဟင်..." မြောင်ချင်းချင်းက မျှော်လင့်ချက် မျက်ဝန်းများဖြင့် လင်ရှောင်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်ရှောင်ရှောင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ချင်းချင်း... မင်း ဆရာ့ကို ပြန်တွေ့ရမှာပါ..." လျိုချင်းယန်ကလည်း မြောင်ချင်းချင်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်း နှစ်သိမ့်ရင်း... ရင်ထဲမှာ နာကျင်သွားသည်။

ကျန်းကျွင့်လန်ကမူ... ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိလျက်... ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ သို့သော် မြောင်ချင်းချင်း ဝမ်းနည်းမည်စိုး၍ သူ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

"ချင်းယန်... ဒီဓားက မင်းအတွက်..." ဖုန်းဝူချန်က 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' ပေးခဲ့သော 'အင်မော်တယ် ဓား' ကို လျိုချင်းယန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲက မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ..."

"ဝါး... အင်မော်တယ် လက်နက်"

လျိုချင်းယန်မှာ ထိုဓားကို မြင်လိုက်သည်နှင့်... မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး... ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့ကတော့ ကွာ..." ကျန်းကျွင့်လန်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာကံတွေ ထူးနေမှန်းမသိဘူး... အမွေအနှစ်တွေရော... အင်မော်တယ် လက်နက်တွေရော... တကယ် မနာလိုစရာကောင်းတယ်..."

"ချင်းချင်းက စိတ်ထားကောင်းတာကိုး... ဒီလို ကံကောင်းတာက သူ့အတွက် ထိုက်တန်ပါတယ်..." လင်ရှောင်ရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလေ၏။

"ချင်းချင်းက... 'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' အစစ်ပဲ..." သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် ဖုန်းဝူချန်မှာ ပို၍ပင် သေချာသွားသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း... 'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' ဆိုတာ... တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလားဗျ..."

ဟု လျိုချင်းယန်က မေးလိုက်သည်။ 'လမ်းစဉ်ကိုးသွယ် တာအိုအရှင်' က ဤမျှ ချီးကျူးသွားသည်ကို သူ ယုံပင် မယုံနိုင်သေးပါ။

ဖုန်းဝူချန်က ရှင်းပြသည်။ "'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' ဆိုတာ လူတစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်တောင် ရှိဖို့ မလွယ်ဘူး... ဒါက 'နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' မျိုးထဲက တစ်ခုပဲ... ရှေးဟောင်း စွမ်းအားတွေထဲမှာ... 'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် စွမ်းအား' က အဆင့် ၃ ချိတ်တယ်... ကဲ... မင်း တွေးကြည့်... ကြောက်စရာကောင်းလား..."

'...ဒါပေမဲ့...'

'...ဒါတောင်မှ... ငါ့ရဲ့ နဂါးမျိုးနွယ် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့... အများကြီး လိုပါသေးတယ်...'

"ချင်းချင်း... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ မင်း 'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' ကိုသာ နိုးထနိုင်ရင်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက..." လျိုချင်းယန်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

မြောင်ချင်းချင်းမှာမူ... နားထဲသို့ ဝင်လာသမျှ စကားလုံးများမှာ... ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျမ်းစာများကို နားထောင်နေရသလို... ဘာမှန်းမသိ... နားမလည်နိုင်ဘဲ... အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်မှန်းကိုသာ သိလိုက်ရသည်။

'...ဆရာ... ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အများကြီး သိနေရတာလဲ...'

ကျန်းကျွင့်လန်မှာ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ အံ့ဩနေမိသည်။

'...'အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ခန္ဓာ' အကြောင်းကိုတောင် သူက သိနေတယ်... သူက... သူက ယန်ဟော် အင်ပါယာ က... ဆယ်ကျော်သက် ပါရမီရှင်လေး တစ်ယောက်... မဟုတ်လား...'

'...သူ့ပုံစံက... အသက် ၁၈... ၁၉ နှစ် လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး... အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေတယ်...'

ကျန်းကျွင့်လန်မှာ မတင်မကျ ဖြစ်နေသော်လည်း... ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက် မတွေးတောတော့ပေ။

ဖုန်းဝူချန်က အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများ ကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

မြောင်ချင်းချင်းလည်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ... သူတို့အားလုံး နောက်ထပ် ဦးတည်ရာ နေရာတစ်ခုသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ဤ အထီးကျန် နယ်မြေ ခရီးစဉ်သည်... သူတို့အားလုံးအတွက်... အလွန်တရာ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များကို ရရှိစေခဲ့သော ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေ၏။