တိမ်တောင်ပင်လယ်နှင့် ဓားစွမ်းရည်

လင်းယုန်ငှက်သည် ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး အင်အားကြီးမားလှသည်။ နတ်ဆိုးချီစွမ်းအင် ကြွယ်ဝလှသည်။ ကျောပေါ်တွင် လူများစွာတင်ထားသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ တစ်ချက်ပျံလွင့်လျှင် ပေ ရာချီကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး တိမ်တောင်များအလယ်တွင် ပျံသန်းလျက်ရှိသည်။ တိမ်တောင်ကို ရှည်လျားသော ခွဲဖြတ်ရာ လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဟူး... ဟူး... ဟူး...”

ကောင်းကင်လေ တိုက်ခတ်လျက်ရှိပြီး ပြင်းထန်သော လေစီးကြောင်းသည် ဓားဖြောင့်ကဲ့သို့ပင်။

သာမန်လူသားများဆိုလျှင် ဤလေစီးကြောင်းဒဏ်ကို မခံမရပ်နိုင်ဘဲ လေကြောင်းထဲမှ ပစ်ထုတ်ခံရပြီး အသားအရည်ပင် ကွဲအက် ကြေမွသွားမည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်တို့သည် ကိုယ်ကာချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်လျက်ရှိပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ထားရှိကြသည်။ ကောင်းကင်လေတိုက်ခတ်မှု မည်မျှ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားပါစေ သူတို့သည် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်ဘေးတွင် ရပ်လျက်ရှိပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ ချင်တို့ယွမ်အကြီးအကဲက မင်းနဲ့ အလောင်းအစားလုပ်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျင်းယူတောင်ထိပ်ကို မလိုက်လာဘူး... တကယ်ကို ထူးဆန်းလိုက်တာ...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်လျက်ရှိပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်...”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း သတိထားနော် မင်းသားတန်းက ဂိုဏ်းထဲမှာ အင်အားစုစည်းမှု ပိုပိုကြီးထွားလာနေတာ အထက်အောက် လူတိုင်း သူတို့လူတွေချည်းပဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်ရင် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး...”

“အင်း...”

လော့ချန်သည် နဝမအကြီးအကဲ ချန်းဟန်တို့ပေါ်သို့ အကြည့်လှည့်လျက်ရှိပြီး ခြေချင်းယှက်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တိမ်ပင်လယ်ကို ကြည့်ရှုလျက် အတွေးထဲသို့ နစ်မျောလျက်ရှိသည်။

စွမ်းအားအဆင့်ကို အချိန်တိုအတွင်း တိုးတက်ရန် ခက်ခဲလှပြီ။ ယခုအချိန်တွင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက်၍လည်း မဖြစ်ပေ။ လော့ချန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ နတ်ဆိုးမုန်တိုင်းဓားကွက်ကို ပိုမို ပြည့်စုံစေလိုသည်။

ဤသတ်ဖြတ်ရေးအကွက်ကို ကောင်းကင်ပိုင်းဖြတ်ခြင်းဓားစွမ်းရည်လေးကွက်မှ ပေါင်းစည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအထိ လော့ချန်သည် ပထမပုံစံ လေပြတ်ဖြတ်နည်းကိုသာ ပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ချို့ယွင်းချက်များစွာ ရှိနေသေးသည်။

ရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို ရရှိပြီး သူ၏ အတွေးများက တိမ်တောင်ပင်လယ်အထက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလျက်ရှိသည်။

လော့ချန်သည် တိမ်တောင်ပင်လယ်မှ အသိပညာများစွာ ရရှိနိုင်မည်ကို ယုံကြည်နေသည်။

“လေမှာ အမြဲတမ်း အရှိန်အဟုန်ကွဲပြားမှု မရှိ... တိမ်တောင်မှာ ပုံသဏ္ဌာန် တည်ငြိမ်မှု မရှိ...”

သူ့သဘောတရား ပြောင်းလဲမှုမရှိသော တိမ်တောင်ပင်လယ်ကို ကြည့်ရှုလျက် လော့ချန်သည် တဖြည်းဖြည်း ထိုအလယ်တွင် နစ်မျောလျက်ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ဟု ခံစားရသော်လည်း ဘာမှ မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ဟု ထင်ရသော ခံစားချက်ကိုလည်း ရရှိသည်။

ညအလယ်ပိုင်း...။

ကြယ်အလင်းမှာ မှေးမှိန်နေပြီး လမင်းက တိမ်တောင်များအလယ်ထဲသို့ ပုန်းဝင်နေသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီးအား မည်းနက်လုံးဝိုင်းစွာ မြင်နေရ၏။

*** ***

အုန်းခွံနီရောင် မီးဖိုကြီးတစ်ခုက မှောင်မိုက်နေသော ညချမ်းကို ခွဲဖြတ်လိုက်သည်။

လော့ချန်တို့သည် မီးဖိုပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထိုင်လျက်ရှိပြီး အနားယူနေကြသည်။

နေ့တစ်ဝက်အချိန်သာ ကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း လင်းယုန်ငှက်သည် မိုင်တစ်သောင်းကျော်ကို ပျံသန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်သော်လည်း အသွေးအသားခန္ဓာရှိသည်။ စွမ်းအားစုစည်းကာ ခရီးဆက်လျက်ရှိရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့သည်။

ခရီးလမ်း တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ညတစ်ည အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး မနက်ဖြန်စောစော ထွက်ခွာကာ ကျင်းယူတောင်ထိပ်သို့ ခရီးဆက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

အစားအစာအနည်းငယ်ကို အလျင်စလို စားသုံးလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လေတိုက်မှုကင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေထိုင်လိုက်သည်။

ယနေ့ နေ့လည်ပိုင်းတွင် လင်းယုန်ငှက်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တိမ်တောင်မွေးဖွားမှုနှင့် ပျက်စီးမှုကို ကြည့်ရှုခဲ့ရာ နှလုံးသားတွင် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုခံစားချက်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း ဓားသိုင်းကွက်ကို ပိုမို တိုးတက်စေနိုင်မည်ကို စမ်းကြည့်လိုသည်။

မျက်လုံးများကို ပိတ်လျက်ရှိပြီး လော့ချန်သည် ခဏအကြာတွင် ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေထဲသို့ နစ်မျောလျက်ရှိသည်။ သန့်ရှင်းသော အသိစိတ်တစ်ခုကိုသာ ထားရှိသည်။

“လေမှာ အမြဲတမ်း အရှိန်အဟုန်ကွဲပြားမှု မရှိ... တိမ်တောင်မှာ ပုံသဏ္ဌာန် တည်ငြိမ်မှု မရှိ... လေပြည်တိုက်ခတ် တိမ်တောင်လွင့်မျော... ပြောင်းလဲမှုများစွာ...”

စိတ်ထဲတွင် တိမ်တောင်ပင်လယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြတ်တောက်ပြီး လော့ချန်နှလုံးသားရှိ ခံစားချက်တစ်ခုသည် ပိုမို ရှင်းလင်းလာလျက်ရှိပြီး ခန္ဓာပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်စီးဆင်းမှုသည် ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

“အိုး...”

လော့ချန်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်ကို ကြည့်လျက်ရှိပြီး မျက်လုံးလန်း ထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြတ်တောက်သွားသည်။

လော့ချန်မှာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော်လည်း မှန်မှန်ကန်ကန် ခဏအတွင်း သူမအတွက် ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ဘက်မှ ဖြစ်နေဟု ခံစားရပြီး မမှန်ကန်သော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ခေါင်းကို အခါခါလှုပ်လျက်ရှိပြီး ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုထူးဆန်းမှုတစ်ခုမှာ မရှိမနေဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။

“မှားယွင်းတဲ့ခံစားချက်လား...”

ချန်လင်းယူသည် အဖြေမှန်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်။

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ရှိသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ချန်လင်းယူသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ဘက်ကို တစ်ခုခု လာနေတယ်... အရေအတွက် သိပ်များလွန်းတယ်...”

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း လော့ချန်သည် ထရပ်လျက်ရှိပြီး လက်ဖဝါးကို ဓားလက်ကိုင်ပေါ် ထားလျက်ရှိပြီး မျက်လုံးများကို ဝေးကွာသော နေရာသို့ ကြည့်ရှုလျက်ရှိသည်။

“တစ်စုံတစ်ရာ ချဉ်းကပ်လာနေတာလား...”

ချန်လင်းယူသည် အံ့အားသင့်လျက်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင်မီးဖိုအပြင်ဘက်ကမ္ဘာသည် မည်းနက်လုံးဝိုင်းနေပြီး ဘာမှ မရှိ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။

မျက်စိကို အနည်းငယ် မြှောက်လျက်ရှိပြီး ချန်လင်းယူသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ထူးဆန်းတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် အကြီးအကဲ လေးဦးလုံး ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲနှင့် နဝမအကြီးအကဲ ချန်းဟန်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံကြပြီး မျက်နှာအမူအရာ စိုးရိမ်စွာ ဖြစ်နေသည်။

“လူတိုင်း သတိထားပါ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်လိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် မကြာမီ လေကြောင်းဖြတ်ရာ အသံများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းနက်နေပြီး တိမ်တောင်ကြီးများစွာက ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ ဤဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာနေသည်။

တိမ်တောင်များ ချဉ်းကပ်လာရာ လူများသည် အထဲတွင် အနီရောင် တောက်ပသော အလင်းစက်များစွာ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဤအရာများမှာ တိမ်တောင်များ မဟုတ်ပေ။

ပျံသန်းနေသည့် နတ်ဆိုးသားရဲများ ဖြစ်နေသည်။

အရေအတွက် ထောင်ချီ သောင်းချီ ဖြစ်နေပြီး စုစည်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်က လော့ချန်ကိုပင် နှလုံးသားတွင် စိုးရိမ်မှု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“သွေးကျီးကန်းတွေ... အရေအတွက် များလွန်းတယ်... ဟန်ချက်မပျက်အောင် ဂရုစိုက်ပါ... သူတို့ကို အကာအကွယ်အလွှာထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခွင့်မပေးနဲ့...”

သွေးကျီးကန်းများ...

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်လျက်ရှိသည်။

ဤ သားရဲများမှာ သွေးစွမ်းအင်ကြွယ်ဝသော နေရာများတွင် မွေးဖွားတတ်သော နတ်ဆိုးသားရဲများဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ရည်မရှိ သွေးစုပ်ကောင်များသာ ဖြစ်သည်။

များသောအားဖြင့် သွေးကျီးကန်းများ၏ စွမ်းအားသည် သိပ်ကြီးမားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထွက်ပေါ်လာလျှင် အုပ်စုလိုက် ဖြစ်နေပြီး ရူးရူးမူးမူး သွေးဆာနေသောကြောင့် ခက်ခဲစွာ တိုက်ခိုက်ရသော နတ်ဆိုးသားရဲများထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်တော် ခရီးသွားသော သိုင်းပညာရှင်များအတွက် မျှော်လင့်စရာ မရှိသော နတ်ဆိုးသားရဲများထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ထို သားရဲတစ်ကောင်၏ ခွန်အားကို မျက်လုံးအရေအတွက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

မျက်လုံးတစ်လုံးရှိ သွေးကျီးကန်းမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသည်မှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးသုံးလုံးရှိသည်မှာ ကြယ်သုံးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ဖြစ်ပြီး ထိုနည်းအတိုင်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ဂရုတစိုက် ကြည့်လျက်ရှိပြီး ဤသွေးကျီးကန်းများစွာထဲတွင် အများစုမှာ မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးနှင့် သုံးလုံး ရှိသော အကောင်များလည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

“သူတို့ ရောက်လာပြီ...”

ချန်လင်းယူသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

ကလေးငိုသံကဲ့သို့သော အသံနှင့်အတူ တိမ်တောင်ကြီးပမာ အုပ်စုလိုက် အောက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

“သတ်ပစ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် အသံခပ်ကျယ်ကျယ် အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ချိန်ညှိ၍ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အိမ်လုံးအရွယ်အစား ရှိသော ခရမ်းရောင်လက်ဖဝါးရာ တစ်ခု လေကြောင်းထဲသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ရှေ့တွင် ရှိသော သွေးကျီးကန်းများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ထိမိသည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးရည်များ ဖြစ်သွားကာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး သွေးမိုးရွာသွန်းလာသည်။

လက်ဖဝါးအင်အားသည် ကောင်းကင်အထိ ရောက်ရှိပြီး မှောင်မိုက်နေသော တိမ်တောင်ကို အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကာ ထိုနေရာမှ လမင်းအလင်း လောင်းကျလာသည်။

လော့ချန်သည် နှလုံးသားတွင် အံ့အားသင့်လျက်ရှိသည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် နောက်ပိုင်းအဆင့် သန်မာသူကြီး... တကယ်ကို ထူးချွန်လွန်းသည်။

ဟန်ချီလင်းတို့ကဲ့သို့သာ သူမျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“ဆွန်ယင်ယန်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခြောက်ဖြစ်နေပြီး ငါ အခုအချိန်မှာ ဘယ်လောက် ဝေးကွာနေသေးလဲ...”

လော့ယောင်ထံမှ ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်ကို ပြန်စဉ်းစားလျက်ရှိပြီး လော့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလျက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် တိမ်တောင်ကြီးပမာ နောက်ထပ် အုပ်စုကြီးတစ်ခု ဤဘက်သို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

လော့ချန်သည် အကြည့်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြတ်တောက်လျက်ရှိပြီး မီးလျှံဓားကို လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာစေကာ မရေရာမှုရှိသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာပေါ်မှ ပျံ့နှံ့လာသည်။

“ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်ဒုတိယပုံစံ တိမ်ယံတည်နေရာ...”

ထို့နောက်တွင်...

လမ်းကြောင်းဟူ၍ တသမတ်တည်းမရှိသော ချွန်ထက်သည့် ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လျှပ်စီးပမာ ထိုးတက်သွားသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မျက်လုံးတစ်လုံးရှိသော သွေးကျီးကန်းများအပြင် မျက်လုံး နှစ်လုံး သုံးလုံး ရှိသော သွေးကျီးကန်းများပါ အက်ကွဲသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သွေးများ မိုးရေကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။

“အိုး...”

လော့ချန်သည် အကြည့်များ ထူးဆန်းလျက်ရှိသည်။

ဤဓားချက်မှာ ယခင်က ကျင့်ကြံခဲ့သော အချက်နှင့် ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေပြီး ပိုမိုသာလွန်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ခံစားမိနေသည်။

မရေရာသော ဓားစွမ်းအင်သည် ပြောင်းလဲမှုများစွာရှိသော တိမ်တောင်ပင်လယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမြဲတမ်း အရှိန်အဟုန်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဌာန် တည်ငြိမ်မှု မရှိဘဲ အင်အားကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ပြီ။

“ငါ ကျင့်ကြံမှု ဦးတည်ချက် မှန်ကန်ခဲ့ပုံရတယ်... ဒီနည်းအတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရင် နတ်ဆိုးမုန်တိုင်းကို ဒုတိယပုံစံ ပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစည်းနိုင်လိမ့်မယ်ထင်တယ်... ဒါဆိုရင် အင်အားက ပိုပြီးမြင့်တက်လာမှာ အမှန်ပဲ..”

နှလုံးသားတွင် ယုံကြည်မှု ရရှိလျက်ရှိပြီး လော့ချန်သည် ဆက်လက် လက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သေးသွယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

“နဝမအကြီးအကဲ...”

လော့ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နဝမအကြီးအကဲ ချန်းဟန်သည် လှံကို ဆွဲထုတ်လျက်ရှိပြီး ခန္ဓာပေါ်တွင် ရက်စက်သော မီးလျှံများ စီးဆင်းလာကာ လှံတစ်ချက်ကို ဘေးဘက်သို့ လှည့်ပစ်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

လေကို အထက်အောက် နှစ်လွှာ ခွဲထုတ်လျက်ရှိပြီး သွေးကျီးကန်းများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“လော့ချန် မင်း လက်ချတိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး... ကောင်းကောင်း စွမ်းအင်စုစည်းပါ... ဒီတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲမှာ မင်းဟာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်သူကြီးပဲ... အောင်မြင်မှု၊ ရှုံးနိမ့်မှု အားလုံး မင်းအပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်...”

နဝမအကြီးအကဲက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် နဝမအကြီးအကဲကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လျက်ရှိပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်သော အပြင်စည်း အကြီးအကဲ နှစ်ဦးပေါ်သို့ အကြည့်လှည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာ စဉ်းစားနေဟန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်း ၃၄၉ ပြီးပါပြီ။