မင်းနှစ်ပါး တိုက်ပွဲ၊ အလွန်မောက်မာလှချည်လား

ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျင်းမင်၏လူ ဖြစ်နေမည်ဟုသာ တွေးမိသည်။ သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမတိုင်မီ မိမိအပေါ် လုပ်ကြံလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဆေးလုံးတွင် မည်သည့်ပြဿနာရှိနေမည်နည်း။

အတွေးများစွာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားရာ လော့ချန်သည် လင်ချီတုန်းကို တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

လင်ချီတုန်းက သတိထားမိသဖြင့် လော့ချန်သည် ထိုဆေးလုံးကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“အရင်တိုက်ပွဲမှာ ငါ တော်တော် ပင်ပမ်းခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ဒီဆေးလုံး နှစ်လုံးသောက်လိုက်တယ်... ပြဿနာရှိလား...”

ထိုသို့ ဘောက်ဆတ်ဆတ်ပြောရင်း သူ မျက်ခုံးနှစ်ချောင်း တွန့်ချိုးသွားသည်။

“မရှိပါဘူး... မရှိပါဘူး... ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး...”

လော့ချန်သည် နူးနူးညံ့ညံ့ ခေါင်းခါလျက် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ရင်း အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။

“ဟမ်း...”

လင်ချီတုန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို နောက်ထပ် မကြည့်တော့ပေ။

လော့ချန်က လင်ချီတုန်းတွင် ထူးဆန်းသည့်လက္ခဏာ မတွေ့သဖြင့် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ကျင်းမင်သည် သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွင် သူ့ကို အရှက်ကွဲပြီး နာမည်ပျက်စေလိုသည်ဆိုလျှင် ထိုဆေးလုံးတွင် ပြဿနာရှိနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း ဆေးအာနိသင်သည် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထင်ရှားလာမည် မဟုတ်ပေ။

အတိအကျ မည်သို့ရှိနေမည်နည်း ဆိုသည်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဆက်လက် ကျင့်ကြံကာ ယနေ့ တိမ်ပင်လယ်ပြောင်းလဲမှုမှ ရရှိခဲ့သည့် ဉာဏ်အလင်းကို ချေဖျက်ဖောက်ထွင်းလျက်ရှိသည်။

တစ်ညတာက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရွှေလင်းယုန်နှစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ ခရီးဆက်သည်။

နေ့လယ်ခင်း ရောက်ကာနီးအချိန်တွင် ရွှေလင်းယုန်များသည် တိမ်လွှာများအောက်မှ ထိုးဆင်းလာကာ အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်သည်။

အောက်ဘက်ရှုခင်းသည် လော့ချန်မျက်စိရှုထောင့်ထဲ ရောက်ရှိလာရာ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

မျက်စိရှုထောင့်အတွင်း အဆုံးမဲ့ ကျယ်ပြန့်သော သဲကန္တာရ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သဲကန္တာရတွင် အရွယ်အစားကြီးငယ်မတူသည့် တွင်းများစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အထက်မှ ကြည့်ပါက ထိုတွင်းများသည် လက်သီးရာ၊ လက်ဖဝါးရာ ပုံစံများနှင့် တူညီသည်။

သူတို့၏ အောက်ဖက်တည့်တည့်တွင်မူ ဧရာမတောင်ထွတ်တစ်ခု မြေပြင်မှ ထောင်တက်နေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ထွတ်သည် အမြင့် နှစ်ထောင်ပေခန့် ရှိပြီး နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တစ်တောင်လုံး ရွှေနီနီရောင် တောက်ပလျက် ဧရာမကျောက်စိမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မမြင်ရသည့် ဖိအားတစ်ခု မျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်လာကာ လူတိုင်းကို အသက်ရှူကြပ်စေသည်။

လော့ချန်က ငှက်အချို့ တောင်ထွတ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ရှောင်သွားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

“အောက်ဖက်မှာ မြင်နေရတာက ကျင်းယူတောင်ထိပ်ပဲ...”

ချန်ရွှမ်က လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေသည့် အမူအရာကို တွေ့ရသဖြင့် ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်သည်။

“ဒဏ္ဍရီအရ ထောင်စုနှစ်များစွာက ဒီနေရာဟာ အသက်ဝင်စည်ကားလှတဲ့ လွင်ပြင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်...”

“တစ်နေ့မှာ ဘုရင်နှစ်ပါး ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲက မိုးမြေပြိုကျ ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး လွင်ပြင်ကို သဲကန္တာရအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး သတ်ဖြတ်ရေးအကွက်တွေ ရင်ဆိုင်ရာမှာ ရှုခင်းကို ပြောင်းလဲကာ ဒီကျင်းယူတောင်ထိပ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်...”

“ဒီနေရာက သုံးဂိုဏ်း နယ်နိမိတ်ဆုံရာ ဖြစ်တဲ့အတွက် နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်တစ်ခုချင်း သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ကျင်းပရာ နေရာဖြစ်လာခဲ့တယ်...”

“ဘုရင်အဆင့် တိုက်ပွဲ...”

လော့ချန်သည် အောက်ဘက်ရှိ အရှိန်အဝါ ကြီးမားသော ကျင်းယူတောင်ထိပ်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။

ချန်လင်းယူက မချုပ်တည်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ဒီတိုက်ပွဲမှာ နောက်ဆုံး ဘယ်သူ အနိုင်ရခဲ့လဲ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မသိဘူး။ သတင်းစကားတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တချို့က ဘုရင်နှစ်ပါး တစ်နေ့တစ်ည တိုက်ကြပြီး ဘယ်သူမှ အနိုင်မရဘူးလို့ ဆိုတယ်။ တချို့ကလည်း တစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ ကျဆုံးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့သွေး မြေကြီးကို စွန်းထင်းစေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ဆန္ဒက ဒီနေရာထဲ ပါဝင်သွားတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဘယ်ဟာ အမှန်လဲ ဆိုတာ အတည်ပြုလို့ မရတော့ဘူး...”

“ရောက်ပြီ... ငါတို့ ဆင်းကြမယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရွှေလင်းယုန်များ အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာသည်။

ကျင်းယူတောင်ထိပ်အောက်တွင် ကျယ်ပြောသော လွင်ပြင်တစ်ခု ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် လူ ထောင်ချီမျှ စခန်းချ နေထိုင်နေကြသည်။

ထိုလူများသည် ဝတ်ရုံ အမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ပုံစံများလည်း မတူညီကြဘဲ မတူညီသော အင်အားစုများမှ လာကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အများစုမှာ တာယွဲ့မင်းဆက်မှ လူများပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မင်းဆက်များမှ အင်အားစုများမှလည်း အနည်းငယ်မျှ ပါဝင်နေသည်။

“ဟူး...”

လေပြင်းတိုက်ခတ်မှု ပြန်လည်လှိုင်းတက်လာသည်နှင့်အတူ ရွှေလင်းယုန်များ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

“ရွှေလင်းယုန်တွေပါလား... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကလူတွေ ရောက်လာပြီ...”

လူအများက လော့ချန်တို့ဆီသို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

“အဲ့ဒါ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်း ထိပ်တန်းတပည့် ဆယ်ဦးပဲ... အားလုံးကသာမန်တွေပါပဲလား...”

“ဟင်... ဘာလို့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ကို ခုမှ ဖြတ်ကျော်ထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်တောင် ပါနေသေးတာလဲ။ အသက်လည်း ဒီလောက်ငယ်နေသေးတယ်။ သူလည်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်း ဆယ်ဦးထဲ ပါတာလား...”

ချန်လင်းယူ စသည့်သူများ အားလုံး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုအလယ်တွင် ရပ်နေရာ အထူးထင်ရှားနေသည်။

လူအများက အကြည့်များက လော့ချန်ထံ စုစည်းရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဟေ့... ငါ မမှားရင် သူက ဒီနှစ် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်း ပထမအဆင့်တပည့် လော့ချန်ပဲ။ သူ နိုးကြားခဲ့တဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ ဆိုပဲ...”

“အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားခဲ့တယ်တဲ့... ဟာသ မဟုတ်ဘူးလား...”

“တကယ်ပဲ...”

“ဒီလို ကြည့်ရတာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာတယ်ပဲ... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၊ လော့ရှာဂိုဏ်း နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရတော့ဘူး... ဒီတစ်ခါ သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ နောက်ဆုံး နေရာ ရမှာပဲ...”

“မင်း အဲ့လောက် အထင်သွားကြီးမနေပါနဲ့... ဟွာကျင်းယန်နဲ့ ယန်ချင်းရှုံး တစ်ယောက်ယောက်ကတင် သူတို့ ဆယ်ယောက်လုံးကို ရိုက်ချပစ်လိုက်လိမ့်မယ်...”

လူအများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြရာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို အထင်သေးသည့် အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

သူ သိထားသည်မှာ သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း နှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်ဆုံးနေရာ ရခဲ့ရပြီး လူအများက အမြဲ ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် ယခင်က နောက်ကွယ်တွင် ပြောဆိုခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခု မူကား သူတို့ မျက်စောင်းထိုးရှေ့မှောက်တွင် ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် လွန်လွန်းလှသည်။

အခြား ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ မျက်နှာများလည်း မကောင်းကြပေ။

ထိုအချိန်တွင်။

ဟီး...

ကောင်းကင်ယံမှ မြည်ဟီးသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအများက ခေါင်းမော့ကြည့်ကြသည်။

တောင်ဖက် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်လွှာများသည် ယခုပင် မီးလောင်နေသည့်နှယ် နီရဲနေသည်။

တိမ်လွှာများကြားတွင် ဧရာမငှက်ကြီး နှစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ငှက်ကြီးများသည် အမွေးအတောင်များ ရွှေနီနီရောင် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်ဖြိုးကာ အတောင်ပံ ဖြန့်ကားလျှင် ဆယ်မီတာမျှ ရှိရာ မီးလျှံတစ်စု ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသည့်နှယ် ရှိသည်။

“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မီးငှက်ကြီး... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကလူတွေ ရောက်လာပြီ...”

တစ်ယောက်က အော်ဟစ်သည်။

“ဟားဟား... မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း လူတွေ အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့တာပဲ... ပထမဆုံး ရောက်ပြီး နေရာက နောက်ကရေရင် ပထမပဲ... ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ရယ်မောသံ တစ်သံ ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရယ်မောသံနှင့်အတူ မီးငှက်ကြီးတစ်ကောင် ထိုးဆင်းလာကာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများ ရှိရာသို့ ဦးတည်လျက် ဆင်းလာရာ အရှိန်လျှော့သည့် လက္ခဏာ မျှပင် မရှိပေ။

ချက်ချင်း အပူရှိန်ပြင်းလွန်းသော အရှိန်အဟုန်သည် လွင်ပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ လေပူလှိုင်းများက လော့ချန်တို့အဖွဲ့၏ ဝတ်ရုံများကို လွင့်ပျယ်စေသည်။

လော့ချန်သည် လေပြင်းများကြားမှ မီးငှက်ကြီး ကျောပေါ်ရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်ရာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခရမ်းရောင်ရွှေဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်အင်္ကျီ အစွန်းတွင် လျှပ်ယွမ်ရွှေဘောင် ရှိကာ ပါးရိုး မြင့်မားပြီး မျက်ခုံးများမှာ ခွေးမြီးကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ ဆွန်ယင်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဂီး...”

ရွှေလင်းယုန်များ၏ စရိုက်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သဖြင့် စိန်ခေါ်ခံရသည်ကို ခံနိုင်ရည် မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ရူးသွပ်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ကာ အမွေးအတောင်များ တစ်ချောင်းချင်း ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်ကာ ထိုးဆင်းလာသော မီးငှက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဆွန်ဆိုတဲ့ကောင်... မဆင်းလာရင် မင်းနဲ့ ဒီ ငှက်စုတ်တွေကို အတူတူ မီးကင်ပစ်မယ်...”

“ဘုန်း...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် ဒေါသများ ဗိုက်ကြီးတစ်လုံး ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ယခုအခါ မချုပ်တည်းနိုင်တော့ဘဲ လက်ထဲရှိ လှံရှည်တွင် ပူပြင်းလွန်ကဲသော မီးလျှံ လောင်ကျွမ်းလာကာ ပူပြင်းလွန်ကဲသော လှံအင်အား တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မီးငှက်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

“ဟမ်း...”

ဆွန်ယင်ယန် မျက်ခုံးတစ်ချက် တွန့်သွားပြီး လက်ငါးချောင်း အလင်းရောင် တောက်ပလာကာ လက်သီးဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲ တစ်ချက် ဆွဲဖမ်းလိုက်ရာ မီးလျှံ လင်းယုန်တစ်ကောင် ဟစ်ကြွေးကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

အင်အားနှစ်ခု လေထဲ ဆုံကြရာ နှစ်ခုစလုံး ပေါက်ကွဲသွားကာ နေရာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

“မြန်မြန် ရှောင်ကြစမ်း... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ကြပြန်ပြီ...”

အနီးတဝိုက်လူများက ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြား ရန်ငြိုး ရှိသည်ကို သိရှိကြသဖြင့် ကြားညပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

မီးငှက်ကြီး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လာရာ လူတစ်ဆယ်ကျော် ခုန်ဆင်းလာကြသည်။

ဆွန်ယင်ယန်က ပဉ္စမအကြီးအကဲကို ကြည့်ကာ ဝတ်ရုံလက်ကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး ရယ်မောသည်။

“ချန်းဟန်... ဒီနှစ်တွေ မတွေ့ရတာကြာပြီ... မင်း ဒီလို ဒေါသတွေ ကြီးနေတုန်းပဲလား... ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားက ဘာမှ တိုးတက်မလာဘူး နော်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

“ဟုတ်လား... မင်းသတ္တိရှိရင် တစ်ရက်ချိန်းပြီး ငါနဲ့ ကောင်းကောင်း ယှဉ်ပြိုင်ရဲလား...”

“သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ပြီးရင် ပြောကြမယ်... အဲ့အချိန်မှာ မင်း စိတ်မပါတော့မှာပဲ စိုးတယ်...”

ဆွန်ယင်ယန် အေးစက်စွာ ရယ်မောကာ လုံးဝ ဂရုစိုက်ဟန် မပြပေ။

“လော့ချန်... အဲ့ကောင်က ဟွာကျင်းယန်ပဲ... ကြယ်ဆယ်ပွင့် ဝိညာဉ်အဆင့် နိုးကြားခဲ့တယ်။ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်း ပထမတပည့် ပဲ...”

ချန်လင်းယူက တစ်ဘက်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ကာ လော့ချန် ဝတ်ရုံအစွန်းကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ချန်လင်းယူ အကြည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ ခန္ဓာကိုယ် ရှည်လျားပြီး ပိုးထည်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေရုံမျှနှင့် ကောင်းကင်မြေကြီးကို မထီမဲ့မြင် လုပ်နေသည့် အရှိန်အဟုန်ကို ထုတ်လွှတ်နေကာ မျက်လုံးများမှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ လတ်တလောတွင် ခေါင်းကိုမော့လျက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခု စောင့်ဆိုင်းနေသည့်နှယ် ရှိသည်။

လော့ချန်က အနည်းငယ် ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိရာ ဟွာကျင်းယန် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာကာ တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မှု မရှိသော မထီမဲ့မြင်မှု ပြသလိုက်ကာ ထပ်မံ အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ထို မြင့်မြတ်သော အကြည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်ကို ငဲ့ကြည့်နေသည့်နှယ် ရှိသည်။

“သိပ်ကို မောက်မာလိုက်တာ...”

လော့ချန် မျက်ခုံး အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆွန်ယင်ယန်သည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းတပည့်အချို့နှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကာ အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောသည်။

“ငါကြားတာတော့ မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း ဒီနှစ် အပြင်စည်း ပြိုင်ပွဲမှာ အရမ်းအံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုပဲ။ ပထမတပည့်တောင် လူပြောင်းသွားတယ်တဲ့လား... ငါ ကြည့်ရအောင်... ဘယ်လို ကမ္ဘာ့ထူးချွန်သူမျိုး မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်း ပထမတပည့် ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ...”

အခန်း ၃၅၁ ပြီးပါပြီ။