ယန်ချင်းရှုံး၊ နဝမမင်းသမီး

“ရှူး...”

သုံးရောင်ခြယ် ကြိုးကြာငှက်က အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး တစ်ချက်ပျံလွှားရုံမျှဖြင့် မြေပြင်အထက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်စည်ကားနေတာ ကျွန်မတို့ လော့ရှာဂိုဏ်းက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီထင်တယ်...”

ပေါ့ပါးသော ရယ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေပြည်ဆန်လှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လေထဲမှ ပျံဝဲလာကာ နဝမအကြီးအကဲနှင့် ဆွန်ယင်ယန်ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူမမှာ ဆံနွယ်ရှည်များက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ဖြာကျနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ရေပြာရောင်ဝတ်ရုံရှည်က လေပြည်နှင့်အတူ လှိုင်ထွက်နေကာ ရေလှိုင်းများ လှုပ်ရှားနေသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါက ကြည်လင်အေးချမ်းပြီး သိမ်မွေ့လှသော်လည်း ထုတ်လွှတ်နေသည့် ချီစွမ်းအင်က လူတိုင်း မထီမဲ့မြင်ပြုရဲစရာ မရှိချေ။ သူမမှာ လော့ရှာဂိုဏ်း အပြင်စည်းမှ အကြီးအကဲ ပိကျိုးရွှေ ဖြစ်လေသည်။

လော့ရှာဂိုဏ်းသားများ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တင်းမာနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်က အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

နဝမအကြီးအကဲက ဆိုသည်။

“ငါတို့လည်း ခဏနေကမှ ရောက်တာပါ...”

ဆွန်ယင်ယန်က နှာခေါင်းရှုတ်လိုက်သည်။

“စောစောရောက်တော့ရော ဘာများထူးလို့လဲ... နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်အတန်းနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း ရန်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သော် အကြီးအကဲ ပိကျိုးရွှေက ရှက်စဖွယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရန်ငြိုးများက ရှည်ကြာစွာ ရစ်ပတ်နေခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာရောက်ရောက် တစ်ချီချင်း ရန်စရှာနေကြသည်မှာ ဓလေ့တစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လော့ရှာဂိုဏ်း အပြင်စည်းမှ ဆယ်ဦးသော ထိပ်တန်းတပည့်များက ကြိုးကြာငှက်၏ ကျောပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ဆင်းလာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူငယ်အမျိုးသားများ၏ အကြည့်များက ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆယ်ဦးသော ထိပ်တန်းတပည့်များတွင်လည်း အမျိုးသမီးတပည့်များ ပါဝင်နေပြီး အလှပဆုံးများလည်း ရှိသည်။

သို့ရာတွင် အရှိန်အဝါအရ ဆိုလျှင်မူ လော့ရှာဂိုဏ်းတပည့်များထက် တစ်ဆင့်နိမ့်ကျနေသည်မှာ ဧကန်မလွဲချေ။

ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ လော့ရှာဂိုဏ်း တည်ရှိရာ ကျွန်းငယ်ကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေရောင်ခြည်များက လွှမ်းခြုံနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရောင်စဉ်ငါးသွယ် စမ်းရေကန်တစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး ထိုစမ်းရေဖြင့် ရေချိုးခြင်းက အမျိုးသမီးများအတွက် အံ့ဖွယ်အကျိုးများစွာ ရရှိစေသည်။

ဤ လော့ရှာဂိုဏ်း အမျိုးသမီးတပည့်များမှာ အသားအရည် ကြည်လင်တောက်ပပြီး သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းကိုပင် အခြားအမျိုးသမီးများက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အမြဲတစေ တိတ်ဆိတ်နေသော ဟွာကျင်းယန်က ထိုအမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် မီးပွားများ လင်းလက်လာကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

“ချင်းရှုံး အချောလေး...”

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ မျက်ခုံးများက ခပ်ရေးရေးဆွဲထားပြီး ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ဆံနွယ်ရှည်များကို နောက်သို့ စည်းချထားသည်။ ကျောပေါ်တွင် အပြာရောင်ဓားရှည်တစ်လက် ထမ်းထားပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော ဓားရည်ချွန်ထက်မှုတစ်ခု လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း မျက်လုံးချင်း မဆုံနိုင်ကြချေ။

သူမမှာ လော့ရှာဂိုဏ်း အပြင်စည်းမှ ထိပ်တန်းတပည့် ယန်ချင်းရှုံး ဖြစ်လေသည်။

ယန်ချင်းရှုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ချင်းရှုံး လို့ပဲ ခေါ်ပါ...”

ဟွာကျင်းယန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ချင်းရှုံး၊ မင်းရဲ့ ဓားပညာ အဆင့်က ပြည့်စုံသွားပြီ ဂုဏ်ပြုပါတယ်... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဆိုရင် မကြာခင် စစ်မှန်တဲ့ ဓားဆန္ဒကို နားလည်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်...”

“ကျေးဇူးပဲ...”

ယန်ချင်းရှုံးက တစ်ခွန်းပြန်ပြီး ခေါင်းကို မှေးမှိန်စွာ ခါလိုက်သည်။

“ဓားဆန္ဒဆိုတာ မမြင်ရတဲ့၊ မထိရတဲ့ အရာ... ဓားဆန္ဒကို နားလည်ချင်ရင် လွယ်ပါ့မလား...”

စကားပြောနေစဉ် ယန်ချင်းရှုံးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်က လော့ချန်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအခိုက်ကို သတိထားမိသော ဟွာကျင်းယန်က ရယ်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီကောင်က ဒီနှစ် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းက ထိပ်တန်းတပည့်... သူ့ရဲ့ ဓားပညာ အဆင့်က မဆိုးပါဘူး... လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်း အလယ်အလတ်အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ နိုးကြားလာတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတဲ့ အမျိုးအစား... နောင်မှာ အောင်မြင်ဖို့ ခက်ခဲမယ်... မင်းတို့ ငါတို့နဲ့ ကွာဟချက်က ပိုပိုကြီးလာမှာပဲ...”

ဟွာကျင်းယန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သော်လည်း လော့ချန်ကို အတင်းနှိမ့်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးကျူးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်လား... ငါ ခဏနေမှ ပြန်ပြောမယ်...”

ယန်ချင်းရှုံးက လော့ချန်ဆီ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လျှောက်သွားသည်။

လော့ချန်ကလည်း ယန်ချင်းရှုံးကို သတိထားမိနေပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီပဲ... လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်း ပြည့်စုံသွားတာ ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

ယခင်က လင်ကျန်းမြို့တွင် ချန်ကုန်းတို့က လမ်းပိတ်ဖမ်းဆီးခဲ့စဉ် ယန်ချင်းရှုံးက အတူထွက်ခွာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး အတူ မလိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုကျေးဇူးကို လော့ချန်က နှလုံးသွင်းထားသည်။

“ကံကောင်းရုံပဲ... မင်းကိုကော ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းက ထိပ်တန်းတပည့် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကြားရတော့ အံ့သြသွားတယ်...”

ယန်ချင်းရှုံး၏ အသံက နူးညံ့ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့သြခြင်းနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ် ပါနေသည်။

သူမ မှတ်မိသည်မှာ ပထမဆုံး တွေ့ချိန်က လော့ချန်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးပြီး သူမနှင့် လုံးဝ အဆင့်မတူခဲ့ချေ။

သိပ်မကြာသော လအနည်းငယ်အတွင်း ထိုသူက သူမနှင့် တန်းတူ စကားပြောနိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိလာခဲ့သည်။

လော့ချန်က ရယ်လိုက်သည်။

“ကံကောင်းရုံပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားရသော် ယန်ချင်းရှုံးက မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမ တွေ့ဖူးခဲ့သော ထူးချွန်သူများစွာတွင် အများစုမှာ မောက်မာကြွားဝါကြပြီး မာန်တက်နေတတ်သည်။ လော့ချန်ကဲ့သို့ နှိမ့်ချပြီး တည်ငြိမ်သောသူ ရှားပါးလှသည်။

ထိုနှိုင်းယှဉ်မှုတွင်ပင် အခြားသူကို နှိမ့်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးကျူးသော ဟွာကျင်းယန်က လွန်စွာနိမ့်ကျနေသည်ပင်။

နှစ်ဦးက အလွန်နီးကပ်စွာ ရပ်နေပြီး အချင်းချင်း စကားဆိုနေကြသည်။

ထိုအမူအရာက ချက်ချင်း အကြည့်များစွာ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ အံ့သြခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ နက်ရှိုင်းသော မနာလိုခြင်း အမျိုးမျိုး ပါဝင်နေသည်။ ယန်ချင်းရှုံးက မည်သူနည်း။

လော့ရှာဂိုဏ်း အပြင်စည်းမှ ထိပ်သီးတပည့်။ ကြယ်ကိုးပွင့် ဓားသိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားထားပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်း ပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း၏ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် အထူးချွန်ဆုံးဓားသမား ဖြစ်လေသည်။

အရည်အချင်းနှင့် အလှတရားကို တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူငယ်အမျိုးသားများ၏ အိပ်မက်ထဲက ချစ်သူ ဖြစ်နေသည်။

သို့ရာတွင် ယန်ချင်းရှုံး၏ စရိုက်က အေးစက်ပြီး ပုံမှန်ဆို စကားတစ်ခွန်း ပြောနိုင်သူ ရှားပါးလှသည်။

ယခုအခါ လော့ချန်က ယန်ချင်းရှုံးနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ရပ်နေပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်ကို လူတိုင်း မနာလိုခြင်း မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

ချန်လင်းယူက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင် ယန်ချင်းရှုံးနဲ့ ရင်းနှီးနေတာ တွေ့လား...”

လင်ရှောင်ယွမ်က ဆိုသည်။

“သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ထူးချွန်တဲ့ ဓားသမားတွေ ဖြစ်နေတော့ တစ်ခါတစ်ရံ ဆုံဖူးကြမှာပေါ့...”

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဟွာကျင်းယန်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် လော့ချန်ကို မျက်လုံးချင်း ဆုံစည်းကြည့်လိုက်သည်။ အကြည့်က ဓားချွန်ကဲ့သို့ ရှရှလင်းနေသည်။

“အိုး... မင်းက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းက ထိပ်တန်းတပည့် လော့ချန် ပဲ...”

အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦးက ယန်ချင်းရှုံး၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်လာကာ လော့ချန်ကို အံ့သြစွာ ငေးကြည့်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်ခန့် ရှိမည်။ အနီရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာက ပန်းချီကဲ့သို့ လှပသည်။ ကိုယ်အချိုးအစားက ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အထူးသဖြင့် အပြင်ထွက်နေသော ခြေတံရှည်နှစ်ချောင်းက သိုးမွေး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သည်။ ဆံနွယ်ရှည်ကို စည်းနှောင်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုထဲတွင် သူရဲကောင်းဆန်မှု တစ်ချက် ပါနေသည်။

“မင်းပဲ...”

လော့ချန်က အံ့သြသွားသည်။ လာသူမှာ ကျင်းယူရှီ ဖြစ်နေသည်။ တာယွဲ့မင်းဆက် နဝမမင်းသမီး။ မထင်မှတ်ဘဲ လော့ရှာဂိုဏ်း၏ ဆယ်ဦးသော အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်များထဲတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ကျင်းယူရှီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လှပစွာ ရယ်သည်။

“ငါ့အစ်ကိုရဲ့ အမြင်က သိပ်မှန်တာပဲ... မင်းကိုအတွက် မမှားခဲ့ဘူး... အချိန်ရရင် တော်ဝင်မြို့တော်ကို လာခဲ့အုံး... ငါ မင်းကို ငါ့အစ်ကိုဆီ ခေါ်သွားမယ်... မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိရင် အရမ်းပျော်မှာပဲ...”

“ဘာကြောင့်လဲ...”

လော့ချန်၏ အမေးကြောင့် ကျင်းယူရှီက လျှာထုတ်ပြသည်။

“ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ကျင်းမင်က ရန်သူလေ...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးက လင်းလက်သွားသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သွားရကျိုးနပ်မည်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ချင်းရှုံးက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

“လော့ချန်... ငါ့မှာ မတောင်းဆိုသင့်တဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိတယ်...”

လော့ချန်က အံ့သြသွားသည်။

“ဘာများလဲ...”

ယန်ချင်းရှုံးက လော့ချန် ခါးတွင်ရှိသော မီးလျှံဓားကို ညွှန်ပြသည်။

“ငါ အခု လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု ပြည့်စုံမှုအဆင့်ကို နားလည်လိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့ မီးလျှံဓားကို ခဏ ငှားပေးနိုင်မလား... အဲ့ဒီကနေ ဓားဆန္ဒရဲ့ အနှစ်သာရတစ်ချက်လေး နားလည်နိုင်မလား စမ်းကြည့်ချင်တယ်... အင်း... အလကားမငှားပါဘူး... ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ပေးမှာပါ...”

မီးလျှံဓားမှာ အင်အားကြီးမားသော ဓားသမားတစ်ဦး၏ စမ်းသပ်ဓားဝိညာဉ်ကျောက်ဖြင့် တီထွင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် ဓားဆန္ဒ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပါဝင်နေသည်ဟု ကောလဟလ ရှိနေသည်။

ယန်ချင်းရှုံးက ထိုအရာမှ တစ်ခုခု နားလည်နိုင်မည်လား စမ်းသပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး မလိုပါဘူး... ယူသွားပါ...”

လော့ချန်က မီးလျှံဓားကို ခါးမှ ဖြုတ်ပြီး ယန်ချင်းရှုံးထံ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်သည်။

ယန်ချင်းရှုံးက တအံ့တသြ ဖြစ်သွားပြီး မီးလျှံဓားကို လက်ခံကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ...”

“ချင်းရှုံး... ကြယ်အဆင့်ရတနာဓားလိုရင် ငါ့ကို ပြောပါ... ငါ့မှာ ကြယ်လေးပွင့် ရတနာဓားတစ်လက် အတိအကျ ရှိတယ်...”

ထိုအခါ ဟွာကျင်းယန်က အလယ်မှ ဝင်စွက်လာပြီး လက်ချောင်းတစ်ချက် ပွတ်ဆွဲကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေရောင်အိမ်ပါ ရတနာဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ပြီး ယန်ချင်းရှုံးထံ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်သည်။

ယန်ချင်းရှုံးက မီးလျှံဓားကို သိမ်းထားပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး... ငါ ကြယ်အဆင့်ရတနာဓား မလိုအပ်ပါဘူး...”

ဟွာကျင်းယန်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး လော့ချန်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်လား...”

ယန်ချင်းရှုံးက လော့ချန်၏ ကြယ်သုံးပွင့် ရတနာဓားကို လက်ခံပြီး သူ၏ ကြယ်လေးပွင့် ရတနာဓားကိုမူ တစ်ချက်မျှ မကြည့်ခဲ့ချေ။ ဤသည်မှာ လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိချေ။

ဤဘက်တွင် ချန်ရွှမ် အကြီးအကဲတို့က နောက်တစ်နေ့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲအတွက် အသေးစိတ်အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးပြီးသွားပြီး လော့ချန်တို့အား အသံကျယ်ကျယ်ပင် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့... အထဲ ဝင်ကြမယ်...”

“နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

လော့ချန်က ဟွာကျင်းယန်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ယန်ချင်းရှုံးနှင့် ကျင်းယူရှီတို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်ခွာသွားသည်။

“ငါတို့လည်း သွားကြမယ်...”

ယန်ချင်းရှုံးနှင့် ကျင်းယူရှီတို့ကလည်း လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

“တောက်...”

ဟွာကျင်းယန်က နေရာတွင် ရပ်နေပြီး လက်ထဲက ရတနာဓားကို အသံထွက်အောင် ညှစ်လိုက်မိသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးက လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေပြီး အကြည့်က အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ကြယ်ပွင့်ကြွေဆင်းသလို၊ နေမင်းကြီး ကောင်းကင်ပေါ် လွင့်ထွက်နေသလိုပင်။

အခန်း (၃၅၃) ပြီးပါပြီ။