ဓားငှားမယ်၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ

“ငါတို့ အရင်ဆုံး အခြေချဖို့နေရာ တစ်နေရာ ရှာကြမယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်တို့ကို ချင်းယူတောင်ခြေ တစ်ဖက်သို့ ဦးဆောင်လျက် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲဝင်ခွင့်ရသည့် ချန်လင်းယူက မေးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲက တောင်ထိပ်မှာ ကျင်းပတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဖြန့်ကျက်လျက် ရှင်းပြသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ... တောင်ထိပ်မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ချင်းယူတောင်က ထူးခြားတယ်... အပေါ်တက်လေလေ ဖိအားက ပိုကြီးလေလေပဲ... ပြိုင်ပွဲ မစခင်မှာပဲ လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားအောင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး...”

“ဒါကြောင့် တောင်ခြေမှာ တစ်ည နားလေ့ ရှိတယ်... မနက်ဖြန်မှ ပြိုင်ပွဲ ဆင်နွှဲမယ်... ပထမတစ်ချက်က လူတိုင်း စိတ်အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူပြီး စွမ်းအားအခြေအနေ ပြည့်စုံစေဖို့လုပ်ရမယ်... ဒုတိယတစ်ချက်က ဒီနေရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်းနှီးစေဖို့ပဲ... ပြိုင်ပွဲ စတင်ချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင် ရှုပ်ထွေးမှု မရှိစေဖို့လိုတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤမြေနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ သူ အမည်မသိ ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားမိနေခဲ့သည်။

ဤသို့ ဆိုလျှင် ဘုရင်အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဘုရင်တစ်ပါး ဤနေရာ၌ ကျဆုံးခဲ့၍ သွေးများ မြေကြီးပေါ် လောင်းလျက် ရှိခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလ ရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ခေါင်းလှည့်ကာ လော့ချန်အား အပြုံးများဖြင့် ချီးကျူးသည်။

“လော့ချန်၊ မင်း စောစောက ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်... ဆွန်ယင်ယန်ဆိုတဲ့ ကောင်ကို နှာခေါင်း ပြားအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း မျက်နှာ မပျက်အောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်...”

အရင်အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲ လော့ချန်ကို တဖြည်းဖြည်း ပို၍ နှစ်သက်လာခဲ့သည်။

ချီးကျူးချက်မှာ စွမ်းအားကိုသာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ဖြစ်သည်။ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စနောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ လုံးဝ နောက်မဆုတ်ခဲ့ချေ။

“ဒီတစ်ခါ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲမှာ ရှေ့ဆုံး နှစ်နေရာ ဝင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိလား...”

လော့ချန်က နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လျက် ဖြေသည်။

“ရှိပါတယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

“ကောင်းတယ်... မင်း ရှေ့ဆုံး နှစ်နေရာ ဝင်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို ကြီးကြီးမားမား ဆုချမယ်... ဒုတိယနေရာ ရရုံနဲ့ လည်း အဆင်ပြေတယ်... မင်းနဲ့ ချင်တို့ယွမ် လောင်းထားတဲ့ အလောင်းအစား အတွက်ကို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားရှင်းပေးမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားရသော် လော့ချန် အတွင်းစိတ်ထဲ အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ပထမနေရာမှာ သူ မဖြစ်မနေ ရယူရမည့် အရာ ဖြစ်သည်။ ချင်တို့ယွမ်၏ အသက်ပါ ပါဝင်သည်။

“ဟမ်...”

လင်ချီတုန်းသည် ဘေးတွင် လျှောက်လာလျက် ဆရာသခင်က လော့ချန်ကို ဤမျှ ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားရသော် မျက်နှာမှာ သံမဏိရောင် ဖြစ်သွားသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် လော့ရှာဂိုဏ်း အဖွဲ့များလည်း ဆက်လက် ထွက်ခွာကြသည်။ နောက်ဆုံး အခြား အင်အားစုများလည်း ဆက်လက် ထွက်ခွာလာကြသည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ဆွန်ယင်ယန် ဘေးတွင် လျှောက်လျက် မျက်လုံးနှစ်လုံးက လော့ချန်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အကြည့်မှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သည်။

“တကယ် စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းတယ်... ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင် နိုးကြားခဲ့တဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတဲ့ အမျိုးအစား ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် တိုးတက်လာနိုင်ရတာလဲ... နှစ်ဝက်အတွင်း သေမျိုးဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်ကနေ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အထိ ရောက်လာတယ်... ဓားစွမ်းရည် အဆင့်က လူနဲ့ဓား တစ်သားတည်း အလယ်အလတ်အဆင့်ပါ ရောက်နေပြီ... တောက်...”

အရင်တွေ့ဆုံချိန်က ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လော့ချန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

မြေပြင်ပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို မည်သူ ဂရုစိုက်ပါမည်နည်း။

ယနေ့ လော့ချန်လက်ထဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်မှာ ဒဏ်ရာ မရခဲ့သော်လည်း ဆွန်ချွမ်ဝူ လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ကြီးမားသော အရှက်ခွဲခံရမှုဟု ခံစားရသည်။

ဆွန်ယင်ယန်က မျက်ခုံး တွန့်ချိုးလျက် ဆိုသည်။

“ကျိမိသားစုရဲ့ စမ်းသပ်မှုက မမှားနိုင်ဘူး... ကောင်းကင်ပစ္စည်း ရတနာတွေ အများကြီး စားသုံးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်... သူ့မှာ ကျိမိသားစု သွေးမျိုးရှိတယ် မဟုတ်လား... တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ ကူညီပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ ခေါင်းကို အားပြင်းစွာ ညိတ်သည်။

“အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ... ဟမ်၊ ပြင်ပအင်အားနဲ့ပဲ အဆင့်တက်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်... အခြေခံ မခိုင်မာမှာ ဧကန်ပဲ... နက်ဖြန် ငါ သူ့ကို မူလပုံစံ ပြန်ချမယ်... ဒဏ်ရာရအောင် ရိုက်မယ်... အသုံးမကျအောင် ရိုက်မယ်... တကယ့် အသုံးမကျသူ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြမယ်...”

ဖြစ်နိုင်လျှင် ဆွန်ချွမ်ဝူ ယခု ချက်ချင်း လော့ချန်ကို လည်ပင်း ဖြတ်ချင်နေခဲ့သည်။

“မရဘူး...”

ဆွန်ယင်ယန်က ခေါင်းခါလျက် စဉ်းစားတွေးတောသည်။

“သူ့နောက်ကွယ်မှာ တကယ် ကျိမိသားစု ပံ့ပိုးမှုရှိရင် မင်း လက်မချသင့်ဘူး... ကိုယ့်ရှူးကိုယ့်ပတ်မှာ စိုးရတယ်...”

“အဲ့တော့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ... ဒီအတိုင်း သူ့ကို လွှတ်စရာလား... လွှတ်ထားရမှာလား...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ မကျေနပ်ချေ။

ဆွန်ယင်ယန် မျက်လုံးထဲ အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပေါက်သွားသည်။ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ တခြားသူကို လက်ချ စေမယ်... ဓားငှားပြီး သူများလက်နဲ့ သတ်မယ်... ဟွာကျင်းယန်က သူ့ကို အရမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား... ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ နားလည်ပြီလား...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ မျက်လုံးများ လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ နောက်က ဟွာကျင်းယန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဟွာကျင်းယန်မှာ မျက်လုံးထဲသဲတစ်ပွင့် အဝင်မခံနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ပြုသူများမှာ မသေလျှင်တောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ရသည်က များသည်။

ဤသို့ တွေးမိသော် ဆွန်ချွမ်ဝူက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ...”

မကြာမီ ချင်းယူတောင်ခြေ တည်ရှိသော အဆောက်အအုံ အုပ်စု တစ်ခု လူတို့ မျက်စိရှေ့ ပေါ်လာသည်။

ဤ အဆောက်အအုံများမှာ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပချိန်မှတစ်ပါး အသုံးပြုခြင်း မရှိချေ။ ပုံမှန်အခါ မည်သူမျှ နေထိုင်ခြင်း မရှိ။ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်သည်။

သို့ရာတွင် လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခြင်း ဆိုသော်လည်း ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားနှင့် အဆင့်အတန်း ပေါ် မူတည်ရသည်။ အဆင့်မြင့်ဆုံး အဆောင်မှာ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပိုင်ဆိုင်ချက် ဖြစ်သည်။

စွမ်းအား ပိုသန်လေ အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်လေ ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခွင့်ရှိလေ ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း မဟုတ်ချေ။ လော့ချန်တို့ကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းကို ရင်းနှီးစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း ဇိမ်ခံအဆောင်တစ်ခုရှေ့ ရောက်ရှိလာသည်။

အဆောင်တွင် အဓိကအဆောင်တစ်ခု ရှိပြီး ဘေးတွင် အဆောင် ဆယ်ချီ ရှိသည်။ စက်ဝိုင်းပုံ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

“ကောင်းပြီ။ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် အခန်း တစ်ခန်း ရွေးပြီး နေကြ။ ကောင်းကောင်း အနားယူ။ စွမ်းအင် စုဆောင်း။ နက်ဖြန် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ...”

“ရှဲ့ယန်အကြီးအကဲ၊ ဖုန်းရှန်အကြီးအကဲ ဒီနေ့ ညဉ့်ကင်းစောင့်ဖို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို တာဝန်ပေးလိုက်တယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက တစ်ယောက်ချင်း စီစဉ်ပေးသည်။

“ကောင်းပါပြီ...”

လော့ချန်က အရှေ့ဘက် အတွင်းအကျဆုံး အဆောင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အဆောက်အအုံ အားလုံး ကျောက်သားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက် အပြည့်အဝ ရှိသည်။ အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ အိပ်ခန်း တစ်ခန်းနှင့် ဥယျာဉ်ငယ် တစ်ခုသာ ရှိသည်။

ချင်းယူတောင် တည်နေရာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အတွင်း၌ ညစ်ပတ်ခြင်း မရှိချေ။

အနည်းငယ် ရှင်းလင်းပြီးနောက် လော့ချန် ဥယျာဉ်ငယ်ထဲ ရောက်ရှိလာသည်။ အတွင်းစိတ်ထဲ တွေးတောသည်။ ကောင်းကင်ယံ ဒုတိယပုံစံကို နတ်ဆိုးမုန်တိုင်းအတွင်း အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းကြည့်မည်။

အတွေး ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် လော့ချန်သည် ဓားရှည်တစ်ချောင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မျက်လုံး မှိတ်ကာ စိတ်ဓာတ်ကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေ ရောက်အောင် ပြုလုပ်သည်။ ဤနှစ်ရက်အတွင်း ကောင်းကင်ယံ ဒုတိယပုံစံ နားလည်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြန်တွေးတောသည်။

အချိန် ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် ဓားအကွက်ကျင့်ကြံမှုအတွင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။ အချိန်ကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့သွားသည်။

ညဉ့်နက်ချိန် ရောက်ရှိလာသည်။ ကြယ်များ လက်ခနဲ လက်ခနဲ တောက်ပနေသည်။

ကြယ်အလင်းရောင် ခပ်မှိန်မှိန်အောက်ရှိ ချင်းယူတောင်တွင် တစ်တောင်လုံး မှုန်ဝါးဝါး အလင်းတန်း ထုတ်လွှတ်လျက်ရှိသည်။ အလွန်လှပသော အလင်းတန်းကဲ့သို့ တောက်ပလျက် မျောပါနေသည်။

ဥယျာဉ်ငယ်ထဲတွင် လော့ချန်သည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မလှုပ်မရှား ငြိမ်သက်လျက်ရှိ၏။

ရုတ်တရက်...

ဥယျာဉ်ငယ်ထဲတွင် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အလယ်ဗဟိုမှာ မည်သည့်နေရာကမှန်းမသိ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

“နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း...”

လော့ချန် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်မှ အသံ နိမ့်နိမ့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားတစ်ချက် စောင်းကာ ထိုးထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ချွန်ထက်ပြီး ရှည်လျားသော ဓားစွမ်းအင်က ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေစီးကြောင်းတစ်လျှောက် မွှေနှောက်ကာ လမ်းကြောင်းသည် ဖမ်းဆီး မရနိုင်သော ဓားစွမ်းအင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ကျောက်စားပွဲကို မွှေနှောက်ပါဝင်သွားစေသည်။

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”

ကျောက်စားပွဲသည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် အမြင့်ပေများစွာ ပျံတက်သွားသည်။ မွှေနှောက်ခံရ၍ မီးခိုးငွေ့များကြား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်ရင်ထဲ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားကာ သာယာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ယံ ဒုတိယပုံစံ ပေါင်းစည်းမှု အစပိုင်း ပြီးသွားပြီလို့ ဆိုရမယ်... ဒီအကွက်မှာ အခု လေရဲ့ လျင်မြန်မှု ရှိရုံမက တိမ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုပါ ရှိတယ်... သတ်ဖြတ်အား သန်မာရုံမက ပြောင်းလဲမှု အများကြီး ရှိတယ်... ကြိုတင် မကာကွယ်ထားရင် ရန်သူကို အံ့အားသင့်အောင် သတ်နိုင်တယ်...”

အဆင့်ခွဲရလျှင် လော့ချန် ခန့်မှန်းသည်။ ယခင် နတ်ဆိုးမုန်တိုင်းမှာ စတင်အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယခု နတ်ဆိုးမုန်တိုင်းမှာ သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့် ဖြစ်သည်။

“ဟင်...”

လော့ချန် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်မည်အလုပ် ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်သောအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို စိတ်နှလုံးထဲက ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ထဲက ဓားရှည်မှ စွမ်းအင်များ ပန်းထွက်တော့မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ နက်နဲလှသည်။

လော့ချန် မျက်ခုံးတစ်ချက် မြှောက်လိုက်သည်။ ထပ်မံ၍ အာရုံကို စူးစူးစိုက်စိုက် သေချာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်း ဓားဆန္ဒ အဆင့် ပိုမို ခိုင်မာလာသည်ကို သိရှိလိုက်သည်။ လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု အဆင့်မြင့် နယ်ပယ်နှင့် တစ်ချက်သာ ကွာဟနေသည်။

အခွင့်အရေး တစ်ခုသာရှိလျှင် ဓားဆန္ဒအဆင့် ချက်ချင်း အဆင့်တက်နိုင်သည်။

“ငါ ခန့်မှန်းခဲ့တာ မမှားပါလား။ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတဲ့ ဓားအကွက် နားလည်မှုက ကိုယ်ပိုင် ဓားဆန္ဒ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်တယ်။ ဒီလို ဆိုရင် လူနဲ့ဓား တစ်သားတည်း ပြည့်စုံမှုကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲမှု မရှိဘူး...”

ဓားဆန္ဒ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ခက်ခဲရခြင်းမှာ မှုန်ဝါး မျောပါနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တိကျသော ကျင့်ကြံနည်း မရှိချေ။

ယခု လော့ချန်မှာ ရှင်းလင်းသော ဦးတည်ချက် ရှိလာသည်။ တိုးတက်မှု လျင်မြန်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချင်းယူတောင်၏ အလွန်လှပသော ညဉ့်မြင်ကွင်းကို ခံစားလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် လှည့်ကာ အခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ ကုတင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်၏။

ဤကာလ စွမ်းအားအဆင့် ဆက်တိုက် တက်ခဲ့သည်။ အဆင့်ကို ကောင်းကောင်း ခိုင်မြဲရန်သာ လိုတော့သည်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသည်နှင့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွင်းရမည် ဖြစ်သည်။

စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ကျင့်ကြံမှုအတွင်း နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။ ရှင်းလင်းသော အသိ တစ်ချက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်ချိန် ကြယ်များ ပါးလွှာကာ တိမ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံရသည်။ ချင်းယူတောင် တစ်တောင်လုံး ညဉ့်အမှောင် ဖုံးလွှမ်းခံရသည်။

“...”

ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုက အသံမထွက်ဘဲ လော့ချန်ရှိရာ ဥယျာဉ်ငယ်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ခြေထောက်က မြေပြင်သို့ မထိချေ။ အိပ်ခန်းရှေ့ မျောပါ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဟမ်... ဒီအမျိုးသမီး ငါ့အပေါ် သတ်ဖြတ်လိုတဲ့စိတ် မသေးဘူးပဲ...”

အခန်းထဲတွင် လော့ချန်တစ်ယောက် မျက်ခွံ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။

‘ဒါ ဘယ်သူလဲ...’

အခန်း ၃၅၄ ပြီးပါပြီ။