ကြံစည်မှု၊ ဒင်း သေသင့်တယ်

အဋ္ဌမမင်းသားကျင်းမင်သည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း သိုင်းပြိုင်ပွဲ မတိုင်ခင် သူ့အား လက်ဦးမှုရအောင် လုပ်ကြံမည်ကို လော့ချန်က ကြိုတင် တွက်ဆထားပြီးသားပင်။

လော့ချန် မည်သို့ သတိမထားမိဘဲ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သိုင်းကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ချက်ကို ခွဲထုတ်ပြီး အိမ်တော်လေး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

တစ်ယောက်ယောက် ရောက်ရှိလာသည့်အချိန် ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။

အပြည့်အဝ ခံစားမှုဖြင့် အိမ်တော်လေး တစ်ခုလုံး၏ ရှုခင်းများသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရောက်လာသူက အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရှဲ့ယန်အကြီးအကဲပင်။

အသံတစ်ချက်မှ မထုတ်ဘဲ လော့ချန်သည် တိတ်တဆိတ် စွမ်းအင်ဖုံးကွယ်ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ ချီစွမ်းအင် လမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ ချီစွမ်းအင် နယ်မြေ ကိုးခုသည် တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်နေသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ပျံဝဲရောက်ရှိလာပြီး လက်ချောင်းတစ်ချက် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်နှင့် သိုလှောင် ဝိညာဉ်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဆေးလုံးသည် ပဲစေ့ အရွယ်အစားရှိပြီး မျက်နှာပြင်တွင် မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင် ချီစွမ်းအင်က လှိုင်ထွက်နေသည်။ အနည်းငယ် ဖောက်ထွင်းမြင်ရပြီး အတွင်းတွင် ကြယ်ငါးပွင့်ကို မှုန်ဝါးဝါး တွေ့မြင်နိုင်သည်။ နစ်မြုပ်ပြီး ပျံဝဲနေသည်။

မျက်လုံးအလင်းတစ်ချက် လက်လိုက်သည်နှင့် ရှဲ့ယန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ယွမ်ချီစွမ်းအင် လှိုင်ထွက်လာပြီး ဆေးလုံးသည် အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ဘဲ အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

ဟူး...

မွှေးရနံ့က လေညင်းကလေး တိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် အမှုန့်များသည် ညလေနှင့်အတူ တံခါးပေါက် အပေါက်ကလေးများထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခန်းတွင်း ညင်သာဖြည်းညင်းသော အသက်ရှူသံကို ခံစားမိသည်နှင့် ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ထွန်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပျံကာ အိမ်တော်လေးအပြင်သို့ ပျံထွက်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် ရှဲ့ယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ခံစားမိသည်နှင့် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ကာ ချီစွမ်းအင် စုပ်ဝဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အခန်းတွင်းမှ လေထုကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

“ဝှစ်...”

အခန်းတစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် ဆွဲစုပ်ခံရပြီး လေဟာနယ်အဖြစ် တုန်ခါသွားသည်။ လော့ချန်သည် စုပ်ယူထားသော လေထုထဲမှ ဆေးမှုန့်များကို ချီစွမ်းအားဖြင့် စုစည်းလိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ရွှေရောင် အမှုန့်တစ်စု ရှိနေသည်။

မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အမှုန့်ကို ပုလင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝဲပျံကာ အိမ်တော်လေးအပြင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မှောင်မိုက်နက်ရှိုင်းသော လေရှူသံကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီမိန်းမကြီး... လိုက်ကြည့်ရမယ်...”

ရှဲ့ယန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း တည်ရှိရာ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီး အနောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို ခံစားမိသည်နှင့် လော့ချန်သည် ခဏတွေးတောပြီး လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် အရာရာကို ခံစားချက်အတိုင်း လိုက်လျောနေရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မည်လား သိရန် လိုက်ကြည့်ပြီး လက်ဦးမှု အနည်းငယ် ရယူလိုသည်။

ထို့အပြင် ယခင်တစ်ကြိမ် သွေးကျီးကန်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရချိန်က လော့ချန်သည် သူ၏ အာရုံခံစွမ်းအားက ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲထက် သာလွန်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရန်သူက သူ့ကို ရှာတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။

ရှူး...

ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပျံလိုက်သည်နှင့် လော့ချန်သည် ညအမှောင်ထဲ ပေါင်းစည်းသွားသည်။

ဤကာလအတွင်း လော့ချန်၏ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသည် ပြည့်စုံမှုအဆင့်နီးပါး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်ချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ညအမှောင်ထဲက တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်သွားပြီး အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ဘဲ ရှဲ့ယန်နောက် အတောင်တစ်ထောင်အကွာမှ လိုက်ပါလာသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ယန်သည် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံ အပျက်အစီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုနေရာတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

လော့ချန်သည် အတောင်ရာချီ အကွာရှိ လူမနေသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေ့မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ တင်းကျပ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အပြင်စည်း အကြီးအကဲ နှစ်ဦးပါ ပူးပေါင်းထားတယ်ပေါ့... အဋ္ဌမမင်းသား မင်းငါ့ကို တကယ် အထင်ကြီးနေတာပဲ...”

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။ ဤခရီး၏ အပြင်စည်း အကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်သော ဖုန်ရှန် ပင် ဖြစ်သည်။

“သွားခဲ့ပြီလား...”

ဖုန်ရှန်သည် ရှဲ့ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“အင်း...”

ရှဲ့ယန်သည် ဘေးနားသို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညည်းတွားစွာ ဆိုသည်။

“အဲ့ဒီ လင်ချီတုန်း ဆိုတဲ့ကောင်ကြောင့်ပဲ။ အရမ်းမိုက်ရိုင်းပြီး လောဘကြီးတယ်... ငါ တစ်ခါ ထပ်ပြေးရတယ်... ကံကောင်းတာက ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ခုညမှာ အစောင့်ထားခိုင်းထားလို့ပေါ့... ဒါ့ကြောင့် အများကြီး အဆင်ပြေ သက်သာသွားတယ်...”

ဖုန်ရှန်က ဆိုသည်။

“ပြဿနာ တစ်ခုမှ မရှိဘူးမဟုတ်လား...”

ရှဲ့ယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ... ချင်းယွမ်သွေးရွှင်ဆေးလုံးက ကြယ်ငါးပွင့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖြစ်တယ်။ အရောင်မရှိ အနံ့မရှိ။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အင်အားရှိသူ မဟုတ်ရင် မခံနိုင်ဘူး။ သူ့အဆင့်နဲ့ ဆိုရင် အနည်းငယ်ပဲ ရှူရှိုက်မိရင်တောင် မနက်ဖြန် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ သူ ခံစားရမှာ သေချာတယ်...”

ဖုန်ရှန်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ငုံ့ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်တာ မှန်ရဲ့လားတော့ မသိဘူး... ဘာပဲပြောပြော သူက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် ဖြစ်နေတာပဲ... မနက်ဖြန် ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး တိုက်ပွဲ ဝင်ရမှာ...”

ရှဲ့ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“အဲ့လို အများကြီး တွေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ မလုပ်ရင်လည်း တခြား လူတွေ လုပ်မှာပဲ။ သူက ကျင်းမင်ကို ရန်စခဲ့တာ။ သေရာလမ်း တစ်ခုပဲရှိတယ်။ ငါတို့က အခွင့်အရေးအတိုင်း လိုက်လုပ်ရုံပဲ...”

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း သိုင်းပြိုင်ပွဲ ဆိုတာ ဒီလောက် အကြိမ်ရေအများကြီး အရှုံးပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ခုတစ်ခါလောက် ထပ်ရှုံးရုံနဲ့လည်း ဘာမှ တိုးထူးမသွားဘူး။ မင်း တကယ် သူ ရှေ့ဆုံး နှစ်နေရာ ရမယ်လို့ ယုံထားတာလား...”

“အိပ်မက်မက်ရုံပဲ...”

ဖုန်ရှန် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်သည်နှင့် ရှဲ့ယန်ဟာ ဆွဲဆောင်စွာ ဆိုသည်။

“ဒီအရာ ပြီးဆုံးရင် ငါတို့ မင်းသားတန်း ထဲမှာ မြဲမြဲမြံမြံ ခြေချနေနိုင်မယ်။ အရင်းအမြစ် ရှိရင် သွေးကြောနိုးကြားမှု နယ်ပယ် အလယ်အလတ်ကို ထိုးဖောက်ဖို့ မခက်ခဲတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူ့ အမိန့်ကိုမှ နားထောင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး...”

ဖုန်ရှန်ဟာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ လင်ချီတုန်းကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ သူက ပဉ္စမအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်း ဖြစ်နေတာ။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ရှင်းရခက်မယ်...”

“အဲ့ဒါ သူကိုယ်တိုင် ဒုက္ခ ရှာတာပဲ...”

ရှဲ့ယန်သည် စိတ်ထဲ ဒေါသထွက်နေပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်ဆိုသည်။

“နက်ဖြန် သူ ပွဲမဝင်ခင် မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆွဲဆောင်ပါ။ အသက်ကို မထုတ်နဲ့။ အခြေအနေ မကောင်းရင် ချက်ချင်း အရှုံးပေးခိုင်း... ပုံမှန်ဆို သူ မသေပါဘူး... ငါတို့ကို ဆွဲခေါ်မသွားအောင်တော့ လုပ်ရမှာပဲ...”

“အင်း... သွားကြမယ်... အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ် ရှာတွေ့သွားအုံးမယ်...”

နှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့မြင်သည်နှင့် လော့ချန်သည် ချက်ချင်း အမှောင်ထဲ ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး လာရာလမ်းအတိုင်း အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

အိမ်တော်လေးသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများဖြင့် တင်းမာနေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“ဒီမိန်းမကြီး တကယ် သေသင့်တယ်...”

အကွာအဝေး အတောင်ရာချီ ရှိနေသော်လည်း အားကြီးသော အာရုံခံစွမ်းအားဖြင့် လော့ချန်သည် နှစ်ဦး၏ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး စကားကို ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါ သွေးကြောနိုးကြားမှု နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီးရင် ဒင်းရဲ့ ခွေးဘဝကို အဆုံးသတ်ပစ်ရမယ်...”

လော့ချန်သည် ရန်သူက သူတို့ အပြင်စည်းမှ အကြီးအကဲများ ဖြစ်နေသည်ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ နှာမှုတ်သံ ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ ပွက်လောရိုက်နေသော ခံစားချက်ကို အတင်းနှိမ်နင်းလိုက်သည်။ အမှုန့်ပါသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ချင်းယွမ်သွေးရွှင်ဆေးလုံးဆိုတာ ကြယ်ငါးပွင့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတဲ့... ဘာအသုံးဝင်မလဲ မသိဘူး...”

“အင်း... မနက်ဖြန် လင်ချီတုန်းရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရင် သိရမယ်...”

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အပိုအတွေးများကို ရှင်းထုတ်ကာ အခန်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီး သိုင်းကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

ညတစ်ည အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ပါးလွှာသော မှုန်ရီရီ မြူခိုးများသည် ကျင်းယူတောင်ထိပ် ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ထင်ဟပ်နေပြီး ဆန်းကြယ်ကာ တင့်တယ်လှသည်။

ကျင်းယူတောင်ခြေ တစ်ခုလုံး လူသံဗလံ ဆူညံနေသည်။

ဂိုဏ်းသုံးရပ် သိုင်းပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် လာရောက်သူများသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တောင်ထိပ်သို့ သူ့ထက်ငါ ဦးအောင် တက်သွားကြသည်။

ပွဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိသူများမှာလည်း နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပြီး အများစုမှာ သွေးကြောနိုးကြားမှု နယ်ပယ် အင်အားရှိသူများ ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက် လေထဲ ပျံဝဲတက်ကြသည်။

စွမ်းအား နိမ့်ကျသူများကမူ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းချင်း တက်ကြရသည်။

အိမ်တော်လေးထဲတွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းလူများ စုဝေးနေကြသည်။

“ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ မင်းတို့ အပေါ် မူတည်တယ်... အပြည့်အဝ အင်အား ထုတ်သုံးပါ... ရန်သူရဲ့ အသက်ကို မယူရဘူး... မှတ်ထားပါ... မင်းတို့ ကိုယ်စားပြုတာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းပဲ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

“ကျွန်တော်တို့ နားထောင်ပါ့မယ်...”

လော့ချန်အပါအဝင် ဆယ်ဦးလုံးက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

“ကဲ သွားကြစို့...”

လူအုပ်သည် စီးနင်းငှက်ကြီးပေါ်သို့ ပျံတက်ကြသည်။

“ရှူး...”

ရွှေလင်းယုန်ငှက်ကြီး အတောင်ပံနှစ်ဖက် တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် ရှဲ့ယန်အကြီးအကဲနှင့် မရည်ရွယ်ဘဲ အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့သွားသည်။

ရှဲ့ယန်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်စ ဖြစ်ထွန်းလာသည်။

“လော့ချန်... ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း ဘယ်အဆင့် ရမလဲ ဆိုတာ မင်းအပေါ် မူတည်တယ်... အဲ့ဒီ ဟွာကျင်းယန်နဲ့ ယန်ချင်းရှုံးက မလွယ်ဘူး... မင်း ဂရုစိုက်ပါ...”

လော့ချန်သည် နှုတ်ခမ်း အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

“စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချင့်ချိန်တတ်ပါတယ်...”

ခဏအကြာတွင် ရွှေလင်းယုန်ငှက်ကြီးသည် တောင်ထိပ်သို့ ပျံတက်လာပြီး ရှုခင်းများသည် လူများရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

တောင်ထိပ်သည် အောက်သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီး အိုင်တစ်ခု သဏ္ဌာန် ဖြစ်တည်လျက်ရှိသည်။ သဘာဝ ကြည့်ရှုမျှော်စင် တစ်ခု ရှိပြီး အလယ်တွင် ဧရာမ ကျောက်တုံးများဖြင့် ထုဆစ်ထားသော တိုက်ပွဲစင်မြင့်များ ရှိနေသည်။

တိုက်ပွဲစင်မြင့်များသည် တစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးနေပြီး ငွေရောင်သန်းလျက်ရှိသည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်နေပြီး အပေါ်တွင် တိုက်ပွဲ အမှတ်အသားများ များစွာ ရှိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပတ်ပတ်လည်၌ လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချို့ ဒူးချိတ်ထိုင်နေကြပြီး တစ်ချို့ လေထဲ ပျံဝဲနေကြသည်။ မြင်ကွင်းကောင်းသော နေရာများကို အသီးသီး သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။

ဟူး...။

ရွှေလင်းယုန်ငှက်ကြီး အိုင်အလယ်ရှိ လေဟာနယ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း လူများသည် အရင်ဆုံး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေကို တွေ့မြင်သည်နှင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲက လှောင်ပြောင်စွာ ဆိုသည်။

“မင်းတို့ ဒီနေ့ ပြေးတာ တော်တော် မြန်သားပဲ...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် မထီမဲ့မြင် ရယ်မောလိုက်၏။

“ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက အရာရာ ပထမ ဖြစ်ရမယ်... မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းလို မဟုတ်ဘူး... အင်အားမရှိဘဲ နာမည်ကြီး ချင်နေတာ...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲ မျက်နှာ သံမဏိပမာ ဖြစ်သွားသည်။

“ဟမ်း... ပါးစပ်နဲ့ ပြောတာ ဘာအသုံးဝင်လဲ...”

“ပြောနိုင်တာ ကောင်းတယ်... တချို့ လူတွေ ပြောဖို့တောင် အဆင်မပြေတာတော့ သိပ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများ မြင့်မားစွာ မော့နေပြီး မာန်တက်နေသည်။

နှစ်ဖက် လူများ စကားများနေသည်ကို တွေ့မြင်သည်နှင့် ကြည့်ရှုသူ လူအများက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

ပွဲ မစသေးခင် လေထုက သိပ်ကို ပွက်လောရိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၃၅၅ ပြီးပါပြီ။