အခန်း (၉၂)

ဘိုးဘေးသည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အာ သေချာတာပေါ့"

သူက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကိုးဆယ့်ကိုးထပ်ကို ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့အတွက် မင်း ဆုလာဘ်တွေကို ခံစားခွင့်ရှိတယ်"

သူ၏ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် သူ ဆက်လက် ပြောဆိုစဉ် အနည်းငယ် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"မင်း ထွက်သွားတဲ့အခါ မျှော်စင်က မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ဆုံးဖြတ်မှာမို့ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

လီယောင်သည် နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အထပ်တိုင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူမ ဘာကြောင့် ဘာမှ မရသေးတာလဲဟု သူမ တွေးတောနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယခုအခါ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။ တစ်ဦးချင်းစီသည် အထပ်တိုင်းအတွက် အဆင့်နိမ့် ဆုလာဘ်များ ရရှိမည့်အစား စနစ်သည် အဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ပြီး ထွက်ခွာသည့်အခါ သင့်လျော်သော စုစုပေါင်း ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သည်။

[အကျိုးကျေးဇူးတွေကြောင့်ပဲ မင်း တကယ် သဘောတူခဲ့တာလား]

ဧကရီက သံသယဖြင့် မေးလိုက်ရာ သူမ၏ အသံသည် လီယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး"

လီယောင်က ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"နတ်ဆိုး ထွက်ပြေးသွားရင် ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုအတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်လာမှာမို့ ငါ အဲဒါကို ဖြစ်

ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမသည် ခဏတာ ရပ်နားပြီးမှ ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

"ငါ ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေကို မေးကြည့်တာပါ"

ဧကရီသည် ဤရှင်းပြချက်ကို လက်ခံပုံရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသေးသော်လည်း သူမ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က...

မည်သည့် သတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ဧကရီ၏ ဝိညာဉ်သည် လီယောင်ဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်က နူးညံ့သော ရွှေရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

လီယောင် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်တာလား" သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

[ဟုတ်တယ် ငါ စွမ်းအင် အချို့ ပြန်လည် ရရှိထားတယ်]

ဧကရီက ပြန်ဖြေရာ သူမ စကားပြောစဉ် သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန် ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးသည် ဧကရီ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကို သတိပြုမိပြီး သိသာစွာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကာ သူ၏ မျက်လုံးများ အသိအမှတ်ပြုမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သက်ကြီးရွယ်အို ပုံသဏ္ဌာန်က အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ပြေပြစ်မှုဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။

"အမတသခင်မကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

သူ နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

[ငါ အမတသခင် ဖြစ်မှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ]

ဧကရီက စစ်မှန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းမှာ နတ်ဆိုးဘုရားနဲ့ တူညီတဲ့ ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအင် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက နတ်ဆိုး မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ လေးစားသော ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းရင်း ရှင်းပြသည်။

ဧကရီသည် သိမ်မွေ့သော ခေါင်းညိတ်ခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ၏ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပုံစံအတွင်းသို့ ရွှေရောင် စွမ်းအင် စီးကြောင်းများ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ စီးဆင်းဝင်ရောက်စေရန် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကို ဘိုးဘေးဆီသို့ မြှောက်လိုက်သည်။ အလင်းသည် သူ၏ အနှစ်သာရကို သန့်စင်စေရင်း သူ့ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို အောက်သို့ နှိမ့်ချကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အမတသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူ၏ အသံအား လေးနက်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

[မလိုပါဘူး]

ဧကရီက ပြန်ဖြေရာ သူမ၏ လေသံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့နေခဲ့သည်။

[ရှင် နတ်ဆိုးဘုရားကို ပြန်လည် တံဆိပ်ခတ်တဲ့ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီအရာနဲ့ ရှင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ယခုအခါ ဖောက်ဖျက်ခံရခြင်းကနေ ကင်းလွတ်သွားပါပြီ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့တော့ အလွန်အကျွံ ယိုယွင်းသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဖောက်ဖျက်ခံရခြင်းကနေ ကင်းလွတ်သွားပြီ ဖြစ်လို့ ရှင် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း မြစ်ထဲသကို ဝင်ရောက်နိုင်ပါပြီ]

သူမ၏ အမူအရာ ပို၍ နူးညံ့လာခဲ့သည်။

[ရှင့်ရဲ့ နောက်ဘဝမှာလည်း ဒီလို သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်]

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဖန်ထျန်းရှုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အလင်းအမှုန်များအဖြစ် ပျော်ဝင်စပြုလာသည်နှင့်အမျှ ကျေးဇူးတရားသည် သူ၏ တည်ရှိမှုမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ပွင့်လင်းမြင်သာသော တည်ရှိမှုသည် သူ ရပ်နေခဲ့သော ဗလာနတ္တိ လေကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး လုံးဝ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ဧကရီသည် သူ၏ အနှစ်သာရ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ တမ်းတသော သက်ပြင်းတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"ရှင်မှာ ဒီလို ဘက်ခြမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဘူး"

လီယောင်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတစ်လျှောက် နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။

ဧကရီသည် ရိုးရိုးလေး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

[ဟွန့် မင်း ဘာသိလို့လဲ]

သူမသည် လီယောင်၏ သတိထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမပြုမီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ ကျယ်ပြန့်သော နယ်ပယ်အတွင်းတွင် ဧကရီသည် အထီးကျန်စွာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ဧကရီအနေဖြင့် သူမကို လူသားအားလုံး၏ ဘိုးဘေးအဖြစ်လည်း သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ဖြောင့်မတ်သော လူသားတစ်ဦးကို မြင်ရခြင်းက သူမကို စစ်မှန်စွာ ဂုဏ်ယူစေခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်ကို လင်းစေသော မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များဆီသို့ အပေါ်သို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

"အစ်မကြီး အခု ဘယ်လို အခြေအနေရှိလဲ။ မင်းလည်း ပြန်လည် မွေးဖွားခဲ့တာလား"

သူမ၏ အသံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့ပြီး ထိခိုက်လွယ်နေခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်း မှန်ခဲ့ပုံရတယ်"

သူမ ခဏတာ ရပ်လိုက်ကာ "ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာပူအောင် လုပ်ဖို့ ဒီမှာ မရှိဘူး"

မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စုစည်းလာပြီး လေထဲသို့ ပျော်ဝင်မသွားမီ ခဏတာ တောက်ပနေခဲ့သည်။

"ဒါက ထူးဆန်းတယ် မင်း အဲဒီလို လုပ်တာကို ငါ အမြဲ မုန်းခဲ့တယ်"

သူမ၏ အသံ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေရင်း ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း မလုပ်တဲ့အခါ ပိုတောင် မုန်းတယ်"

ထို့နောက် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ကာ"ထူးဆန်းတယ်နော်"

...

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ ဖန်တီးခဲ့သော မြေသား အဆောက်အအုံပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ပါးလွှာသော စီးကြောင်းများအဖြစ် စိမ့်ထွက်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များထက် ကျော်လွန်အောင် သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး ထိုနောက်ဆုံး ခွန်အား ထုတ်လွှတ်မှုအတွက် စွမ်းအင်၏ နောက်ဆုံး အစက်တိုင်းကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းတွင် သူ၏ ရွှေအနှစ်သာရသည် အားနည်းစွာ တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားခြင်းမပြုမီ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ခရီးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပင်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများအပြီးတွင် သူသည် သာမန် သေမျိုးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူ၏ မှေးမှိန်သွားသော သတိအပေါ် အလေးချိန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာ သူ၏ ကျရှုံးမှု ဖြစ်သည်။ သူသည် သခင်၏ သား သို့မဟုတ် သူ့ကို အပ်နှင်းထားသော ဂိုဏ်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ သခင်ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။ သူတို့ ငရဲပြည်တွင် တွေ့ဆုံပါက သူ၏ ကျရှုံးမှုအတွက် သခင်က သူ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူ၏ မျက်ခွံများ လေးလံလာခဲ့သည်။ သတိ မေ့မြောစပြုလာပြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကမ္ဘာကြီးက အစွန်းများတွင် မှိန်ဖျော့လာစဉ် အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ဝင်ရောက်လာသော မှောင်မိုက်မှုမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ စီနီယာအစ်ကိုကို သတ်ခွင့် မပြုဘူး"

ထိုအသံသည် ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း သူ၏ စိတ်သည် ၎င်းကို ချက်ချင်း နေရာချထားရန် အလွန် မှုံဝါးနေခဲ့သည်။ ဒါ ဘယ်သူ့အသံလဲ။ ငါ ဒါကို အရင်က ကြားဖူးတယ် ထင်တယ်... ဟု သူ ဝိုးတဝါး တွေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို မဖြစ်ဘူး"

ဝေဒနာ ခံစားနေရသော အော်သံသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒါက သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး၏ အသံ ဖြစ်သည်။

သူ ဘယ်လို မေ့နေနိုင်တာလဲ။

ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် သူ၏ မျက်ခွံများ တုန်ယင်စွာ ပွင့်လာပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ဖြစ်

ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် အားယူလိုက်သည်။

အကြီးအကဲမေသည် သားကောင်ရှာဖွေသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အကြီးအကဲဟွမ်သည် သူ၏ ခါးကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို နောက်သို့ ဆွဲထားရန် သူမ၏ ခွန်အားတိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူမ၏ ရဲရင့်သော ကြိုးပမ်းမှုရှိသော်လည်း သူမသည် သူ၏ ရှေ့သို့ တိုးလာမှုကို မနှေးကွေးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ"

အကြီးအကဲမေက ဒေါသဖြင့် လိမ်ကောက်နေသော သူ၏ ပြောင်းလဲထားသော မျက်နှာဖြင့်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း သူ့ဆီ အလျင်စလို သွားချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြန်ရိုက်ခြင်းဖြင့် သူသည် အကြီးအကဲဟွမ်ကို ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ သူမသည် စွန့်ပစ်ထားသော အရုပ်ကဲ့သို့ တံခါးဝတစ်လျှောက် လှိမ့်ဆင်းသွားရင်း မီတာ အတော်ကြာ ပျံသွားစေခဲ့သည်။

"မဖြစ်... ဂျူနီယာညီမလေး..."

အကြီးအကဲကောင်း၏ အတွေးများသည် စကားလုံးများကို ပုံဖော်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အသံသည် သူ့ကို ကျရှုံးစေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ကို တုန်ယင်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို သူမ၏ လဲကျနေသော ပုံသဏ္ဌာန်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"ခုခံနေတုန်းပဲလား"

အကြီးအကဲမေသည် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ပိတ်လိုက်စဉ် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သီးများပတ်ပတ်လည်တွင် နတ်ဆိုး စွမ်းအင် ဝဲပျံနေသဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ အကြီးအကဲကောင်းထံ မရောက်မီ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုသည် ဂိုဏ်း၏ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ဝေးလံသော တုန်ခါမှုသည် သူတို့အောက်တွင် တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် အားကောင်းခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက်ကြောင့် အကြီးအကဲမေ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းသည် အနှောင့်အယှက်၏ ရင်းမြစ်ဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

ထိုခဏတာ အာရုံပျံ့လွင့်မှုအတွင်း ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် လေထဲမှ ခုန်တက်လာပြီး သူ၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားကာ သူ့ကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲမှုသည် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ခဏတာ ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့ပြီး သူ၏ နတ်ဆိုး အာဏာကို တစ်စုံတစ်ဦး လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်အလုံအလောက် ပေးနိုင်သည့် အချိန်အထိ ယိမ်းယိုင်သွားစေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ရှင် ကျွန်မကို သေတဲ့အထိ ပွေ့ဖက်ထားတော့မလို့လား"

အကြီးအကဲမေသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်သူကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဖေက ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ကို အမြဲတမ်း တန်းတူ ဆက်ဆံခဲ့တာပါ"

ဝေထျန်းရှုသည် လေးနက်သေ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး"

အကြီးအကဲမေသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် ပုံစံဖြင့် သူ၏ နားကို လက်ချောင်းဖြင့် သန့်ရှင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ငါက မင်းတို့လို မဟုတ်ဘူး"

သူ တံထွေး ထွေးလိုက်သည်။

ဝေထျန်းရှုသည် သူ၏ ဓားဆုပ်ကိုင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး တံခါးဝတစ်လျှောက်ရှိ အကြီးအကဲကောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ဒီနေ့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရတော့မယ် ထင်တယ်"

သူ၏ မျက်နှာပေါ် ဝမ်းနည်းဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

အကြီးအကဲကောင်း၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာကာ မောဟိုက်သံများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

"နေဦး မဖြစ်ဘူး ရပ်လိုက်"

သူ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ နားမလည်နိုင်သော တိုးတိုးလေးသာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝေထျန်းရှုသည် တောင်းပန်မှုကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်သော ရွှေရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပလာခဲ့ပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းတိုင်းနှင့်အမျှ ပို၍ တောက်ပလာခဲ့သည်။ အကြီးအကဲမေ၏ အမူအရာသည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နားလည်မှုသည် နောက်ကျလွန်းနေခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ မြှောက်တင်ရန် သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဆိုင်းငံ့ထားသော တစ်ခဏတာအတွက် ၎င်းတို့သည် မိုးပြာရောင် ကောင်းကင်၏ နောက်ခံတွင် ရွှေရောင် တောက်ပမှု၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ချိတ်ဆွဲနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ချက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ညကို နေ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေသော မျက်စိစူးလောက်သည့် အလင်းရောင်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ တုန်ခါမှုလှိုင်းသည် တံခါးဝတစ်လျှောက် လှိုင်းထသွားပြီး ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းရှိ အရာအားလုံးကို ပြားသွားစေခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး အကြီးအကဲမေကို သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။