အခန်း (၉၄)

အကြီးအကဲမေသည် ချဉ်းကပ်လာသော ဓားကို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်စွာ ကြည့်ရှုနေပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် သူ မနည်း ရုန်းကန်နေစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လိမ်ကောက်နေခဲ့သည်။

ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

လီယောင် အားကောင်းသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ ဤမျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပေ။

ပြီးတော့ သူမက ဒီထူးဆန်းတဲ့ဓားကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ။

သူမ၏ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နေစဉ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်မျှ မကျင်းပနိုင်ဘဲ အဆက်မပြတ် နောက်သို့ တွန်းပို့ခံနေရသောကြောင့် သူ၏ စိတ်သည် ထိတ်လန့်သော အတွေးများဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် သူ တကယ်ပဲ ဒီမှာ သေသွားနိုင်တယ်။

"နေဦး နေဦး မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး"

သူ၏ အသံသည် အသည်းအသန် ကွဲအက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့လူတွေက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို ဖမ်းထားတယ်။ ငါ သေရင် သူလည်း သေမှာပဲ"

ထိုစကားလုံးများသည် လီယောင်ကို တိုက်ခိုက်မှုအလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

အကြီးအကဲမေသည် သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်နေပြီး သူ၏ လိမ်ညာမှု အလုပ်ဖြစ်သွားသောကြောင့် အတွင်းစိတ်မှ သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ အမှန်ဆိုရသော် သူ၏ လူများကို ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူတို့ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။ ရှန်းယွီတွင် မျက်စိဖြင့် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ ရှိနေခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် လီယောင်သည် ထိုလူများ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးအရ ဂိုဏ်း၏ ပါရမီရှင်သည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ချစ်နေသည်ဟု သိရသည်။

"အခုဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်တော့မလဲ"

သူ၏ မျက်နှာတစ်လျှောက် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားရင်း သူ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အပြုံးသည် စာသားအတိုင်း နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသောကြောင့် သူ၏ အမူအရာ အေးခဲသွားခဲ့သည်။

"ဟမ်"

သူ ရုတ်တရက် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ လီယောင်သည် သူ၏ ဓားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လွှဲလိုက်ပြီး သူ့ကို နှစ်ခြမ်း ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ သတိ မှေးမှိန်သွားစဉ် နောက်ဆုံး အတွေးများ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်တာလဲ။

သူမက စီနီယာအစ်ကိုကို ချစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမ ဘာလို့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တာလဲ။ အချက်အလက်တွေ မှားနေတာလား။

အကြီးအကဲမေကို သတ်ပြီးနောက် လီယောင်သည် ကောင်းကင်သို့ မြင့်မားစွာ ပျံဝဲနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ချက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလာခဲ့သည်။ စွမ်းအင်သည် ကျိုးပဲ့နေသော လျှပ်စစ်၏ ကြီးမားသော လုံးပတ်တစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာသည်အထိ စုပုံလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် လျှပ်စီးလုံးသည် ရွေ့လျားစပြုလာပြီး အောက်ဘက်ရှိ စစ်မြေပြင်ပေါ်သို့ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးလက်များကို မိုးရွာချလိုက်သည်။

များစွာသောသူတို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပုန်းအောင်းရန် ငုပ်လျှိုးသွားသော်လည်း လျှပ်စီးကြောင်းသည် နတ်ဆိုး ကျင့်ကြံသူများကိုသာ ရွေးချယ် ပစ်မှတ်ထားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းဝင်များသည် သူတို့၏ ရန်သူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိုးနှက်ခံရသည်ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ မျှော်လင့်ချက်သည် သူတို့၏ မျက်နှာများတစ်လျှောက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လီယောင်သည် သူမ၏ လက်ရာကို ကျေနပ်စွာ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အခြေခံပုံစံတွင် သူမ၏ လျှပ်စီးကြောင်း နီးစပ်မှုသည် သိသိသာသာ မြှင့်တင်ခံခဲ့ရပြီး ဤ တစ်ခုတည်းသော ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ရန်သူအားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုနည်းပညာက အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်ကို ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အာရုံကို အတွင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ဧကရီကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှင် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့အရာ သေချာလား"

သူမက မေးလိုက်သည်။

[စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပြန်လည် ထူထောင်ထားတဲ့ ဝိညာဉ် ခွန်အားနဲ့ မြင့်မားသော မိုးပြာရောင် ဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား သတိကို အလွယ်တကူ ဖြန့်ကျက်နိုင်တယ်]

ဧကရီက ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

[မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို အဆင်ပြေတယ်။ သူ တဲအိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်]

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုး ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။ လီယောင်သည် သူမ၏ သခင်နှင့် အဒေါ်ဆရာမဆီသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

"သခင် အဆင်ပြေလား"

သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ထင်ရှားစွာဖြင့် သတိထားပြီး ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေတယ် ဒါက အနည်းငယ် ခြစ်ရာပဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက အကြီးအကဲဟွမ်၏ ပံ့ပိုးမှု လက်မောင်းမှ ရွေ့လျားရန် ကြိုးစားရင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုသော်လည်း သူမ၏ လက်များထဲသို့ နောက်ပြန် တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

"မလှုပ်ဖို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ" ရအကြီးအကဲဟွမ်က သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဆူပူလိုက်သည်။

"သခင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု..."

လီယောင်က စတင်ခဲ့သော်လည်း အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမကို တားရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဖြစ်ရမှာပဲ"

သူ၏ အသံတွင် လက်ခံလိုက်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲဟွမ်သည် လီယောင်၏ စိုးရိမ်သော အမူအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း စိတ်ပူနေတာ ငါ မြင်တယ်"

သူမက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို သွားကြည့်လိုက်ပါလား။ ငါ ဒီအဘိုးကြီးကို ဂရုစိုက်လိုက်မယ်"

သူမသည် စိတ်ချစေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပေးလိုက်ရာ လီယောင်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သူ့ကို အဘိုးကြီးလို့ ခေါ်နေတာလဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက အားနည်းစွာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲဟွမ်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အခု ရှင် ကျင့်ကြံမှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဆိုတော့ ပိုပြီး လျင်မြန်စွာ အိုသွားလိမ့်မယ်..."

သူမ၏ အသံသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်ရည်များ စုဝေးလာကာ သူမ၏ ပါးပြင်များတစ်လျှောက် စီးကျလာခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမရှိတော့သည့်အတွက် သူသည် သာမန် သေတတ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အိုမင်းရတော့မည်။ သူသည် သာမန် လူသား သက်တမ်းထက် ကျော်လွန်၍ အသက်ရှင်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ မကြာမီ သေတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။

သူမ၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ဂိုဏ်းချုပ်၏ တောင်ထိပ်ဖြစ်သော ကောင်းကင်ထိပ် တောင်ထိပ်ဆီသို့ လွှဲလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရပါဘူး"

သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တိုက်ပွဲမှ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ရုန်းကန်နေရသော ဂိုဏ်းဝင်များဆီသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ဂိုဏ်းက အသက်ရှင်ခဲ့တယ်"

သူ ညင်သာစွာ ထပ်လောင်းပြောဆိုပြီးမှ "အခုချိန်အထိတော့" ဟု အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အကြီးအကဲဟွမ်၏ မျက်လုံးများ နားလည်မှုဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"နေဦး ကျွန်မ တို့ လုပ်နိုင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်"

သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် သူ့ကို မြေပြင်သို့ တွန်းချလိုက်ပြီး သူ၏ စုတ်ပြဲနေပြီးသား အင်္ကျီကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

"ဟေး မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်

တွင် ဤမိန်းမက သူ့နှင့် အိပ်ပြီး ကလေးယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား။ သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း... သူ၏ မျက်လုံးများက ဘေးဘက်သို့ လှည့်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသော ပရိသတ် အများအပြားကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ မလုပ်နဲ့"

ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် သူ၏ ပါးပြင်များ ပူလောင်လျက် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်သည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် အမြစ်ကို စမ်းသပ်ပါရစေ"

သူမသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို သူ၏ ဗိုက်သားပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အတွင်း၌ ရှိနေသောအရာကို ဂရုတစိုက် ခံစားရင်း ချီစီးကြောင်းတစ်ခုကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ အဲဒါ အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

သူမ အောင်ပွဲခံစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် ယခုအခါ လုံးဝ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမကို သူ့ထံမှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ရှိနေရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ရွှေအနှစ်သာရက ပေါက်ကွဲပြီးပြီ။ ချီလမ်းကြောင်းတွေ ပျက်စီးသွားပြီ..."

သူသည် သူ့ကို ပေးထားသော အင်္ကျီအသစ်ကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နားလည်မှုက သူ့အပေါ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ရှန်းယွီ"

သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်။ အရင်ကလိုပဲ သူက မင်းရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ချီ လမ်းကြောင်းတွေကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်"

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အနှစ်သာရ ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် မင်း အသစ်တစ်ခု ပြန်လည် ပုံဖော်ရလိမ့်မယ်။ အခြေခံအားဖြင့် မင်း အစကနေ စရလိမ့်မယ်"

"မြန်မြန် သူ့နဲ့ သွားပြောရအောင်"

သူမသည် သူ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုမီ အကြီးအကဲကောင်းကို မင်းသမီးလေးအား ပွေ့ချီသည့် ပုံစံဖြင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။

"နေဦး ဒီပုံစံကြီးက…. ဟေ့ "

သူ စိုးရိမ်တကြီး ကန့်ကွက်သော်လည်း သူမသည် သူ၏ တိုင်ကြားမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ဤ ရှက်စရာကောင်းသော အနေအထားဖြင့် သူ့ကို ကိုင်ထားရင်း ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

"အမလေး ရှက်လိုက်တာ။ အမှန်ဆို ငါ သေသင့်တာ"

အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ လက်များနောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဝမ်းနည်းစွာ တွေးလိုက်သည်။

"ဒီနောက်မှာ ငါ ဘယ်လို သိက္ခာနဲ့ နေရတော့မှာလဲ။ ဒါမှတကယ် အရှက်ကွဲတာ"

...

ရှန်းယွီသည် ဝိညာဉ် စမ်းရေတွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ အရောင်အသွေးစုံသော ရေများသည် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ညင်သာစွာ ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ ကျန်ရှိသော ဒဏ်ရာများကို ဆက်လက် ကုသပေးကာ သူ၏ ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ လျှပ်ခနဲ ပွင့်လာခဲ့ပြီး နိုးကြားကာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အတွင်း နာရီအရ အရုဏ်တက်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

သူသည် သူ့ကို မဖယ်ရှားနိုင်သော တိုးပွားလာသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုသည် သဘာဝမကျဘဲ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ တောင်ထိပ်အောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ဆူညံသံကို သူ မကြားနိုင်တော့ပေ။ ဆူညံသံ လုံးဝ မရှိခြင်းသည် မည်သည့် စစ်မြေပြင် ဆူညံသံထက်မဆို ပို၍ မကောင်းသော နိမိတ် ဖြစ်နေသည်။

သူ အခြေအနေကို သွားပြီး စစ်ဆေးရမလား။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုမေးခွန်းသည် ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေပြီး သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရန်သူများ အပြင်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသေးပါကသူသည် ယခင် တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ အရင်းအမြစ် အများစုကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူ့မှာ အဆောင်များ ထပ်မရှိတော့ပေ။

သူ ဂရုမစိုက်သောကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် စိတ်ခံစားမှုအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး၊ သူ၏ သခင်နှင့် သူ၏ အဒေါ်ဆရာမတို့အတွက် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူ့ကို စွဲမြဲစွာ နှောင့်ယှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် သူ့အခြေအနေ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်တွေ့ဘဝကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူ ယခု အောက်သို့ ဆင်းသွားလျှင်ပင် သူ ဘာကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ။ သူသည် အထူးသဖြင့် အရေအတွက်များစွာဖြင့် လာပါက ရွှေအနှစ်သာရ ကျင့်ကြံသူများကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန် အားနည်းနေသေးသည်။

ဤ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အတွေးများ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပတ်ချာလည်နေစဉ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိုးဖောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ"

လီယောင်၏ အသံသည် တဲအိမ်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရမှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူမ အသက်ရှင်နေပြီး သူ့ကို ရှာဖွေရန် လုံလောက်သော အခြေအနေကောင်းတွင် ရှိနေသည်။ သူမ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားသွားလာနေပါက ချက်ချင်း အန္တရာယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရမည်။

သူသည် ဝိညာဉ် စမ်းရေတွင်းမှ အလျင်အမြန် တက်လာပြီး သူ၏ နယ်ပယ် လက်စွပ်မှ အဝတ်အစားသစ်များကို ထုတ်ယူကာ လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်သွေးကြောကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သူသည် ဖုံးကွယ်ထားသော ဂူဝင်ပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။