တိုက်ပွဲစပြီ

တာတုန်းမြို့။

ဒီမြို့ကို ယန်ကျန့် ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်တုန်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စ တစ်ခုကြောင့် ရောက်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ သိပ်မစိမ်းပါဘူး။

အရင်တုန်းက အတွေ့အကြုံကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေပါသေးတယ်။

တစ်ခုတည်းသော နောင်တကတော့ ချန်ချောင်ယန် ဆိုတဲ့ တစ္ဆေဆရာကို မရှင်းထုတ်ခဲ့တာပါပဲ။ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားတာတောင် ချန်ချောင်ယန် ပြန်ပေါ်မလာသေးတာက ယန်ကျန့်ကို နည်းနည်း စိတ်ပူစေသည်။

စည်ကားနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ လူတွေ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြတယ်။

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပါဘူး။ သူက သာမန် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်လိုပဲ လူအုပ်ထဲမှာ သဘာဝကျကျ ရောနှောပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု အရင် စားရအောင်"

တာတုန်းမြို့ကို ရောက်တာနဲ့ ယန်ကျန့်က ဝမ်ချာလင်းကို တန်းမရှာသေးပဲ ခဏ နားပြီး တစ်ခုခု စားသောက်ကာ အမောဖြေဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

အချိန်ကလည်း စောသေးကာ ည ၉ နာရီခွဲပဲ ရှိပါသေးသည်။

ဌာနချုပ်က ထွက်လာတာ နာရီပိုင်းလောက်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် နိုင်ငံအနှံ့ ပတ်ပြီး ခေါင်းဆောင် တော်တော်များများကို သွားတွေ့ခဲ့သလို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် တချို့ကိုတောင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီးပြီလေ။

ဒီလောက် ထိရောက်မှု ရှိတာက ဌာနချုပ်က ပေးလိုက်တဲ့ တန်ကြေးနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။

ယန်ကျန့် လမ်းဘေးဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ကို ရောက်သွားပြီး အသားကင်တွေ၊ ပင်လယ်စာတွေ မှာလိုက်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ သူ ဒါတွေ စားရတာ အရမ်း ကြိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်ကစပြီး အစားအသောက် အရသာ ခံစားမှု ပျောက်ဆုံးလာခဲ့တယ်။ အခုနောက်ပိုင်းဆိုရင် အစားတောင် သိပ်မစားဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကြောင့် သူ သေနေရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်က အလုပ်လုပ်နေလို့လေ။

ပင်လယ်စာတွေ၊ အသားကင်တွေ အများကြီး မှာထားတာ တစ်ယောက်တည်း ကုန်အောင် စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ကုန်အောင် စားဖို့ လိုတာမှ မဟုတ်တာ။ နားခိုစရာ နေရာတစ်ခု လိုချင်ရုံ သက်သက်ပါ။

"ဝမ်ချာလင်းကို အရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ်"

ယန်ကျန့် စားရင်းသောက်ရင်းနဲ့ ဖုန်းထုတ်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်တယ်။

ဌာနချုပ်က ပေးထားတဲ့ အချက်အလက်တွေထဲမှာ ခေါင်းဆောင် အားလုံးရဲ့ ဆက်သွယ်ရန်တွေ ပါပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဖုန်းနံပါတ်တွေက သုံးလို့ ရသေးလား၊ မရတော့ဘူးလား ဆိုတာတော့ မသေချာဘူး။

ပုံမှန် အခြေအနေမျိုး ဆိုရင်တော့ ဒီနံပါတ်က ဝမ်ချာလင်းဆီ ရောက်သွားသင့်ပါတယ်။

မကြာမီ...ဖုန်းဝင်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ဖုန်းမကိုင်ပါဘူး။

ယန်ကျန့် မလောပါဘူး။ အသားကင် စားလိုက်၊ ကိုကာကိုလာ သောက်လိုက်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေပြီး ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဖုန်းဝင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တစ်ဖက်က ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

"ယန်ကျန့်လား မင်းလား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ဝမ်ချာလင်း အသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်တယ်။

"ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး ကျင်းပချင်လို့ မင်းကို တက်စေချင်နေတယ် အရင်တုန်းက အကြောင်းကြားပြီးလောက်ပြီ ဒါပေမဲ့ မင်း ငြင်းလိုက်တယ် မဟုတ်လား အခု ဌာနချုပ်က ငါ့ကို တာတုန်းမြို့အထိ လွှတ်ပြီး မင်းကို ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာ မင်း ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးပြီး လိုက်ခဲ့မလား ဆိုတာ သိချင်လို့ကွ"

"ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး ကိစ္စ ငါ သိတယ် ငါက မတက်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် တာဟိုင်မြို့က ရဲကျန့်နဲ့ ငြိနေလို့ ထွက်လို့ မရ ဖြစ်နေတာ မင်း ငါ့ကို ကူညီပြီး ဒီပြဿနာ ရှင်းပေးနိုင်ရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ ဌာနချုပ်ကို ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ဝမ်ချာလင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ရဲကျန့်က တာတုန်းမြို့မှာ ရောက်နေတာလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ် ရောက်နေတာ ကြာပြီ ငါနဲ့ တိုက်ချင်လို့တဲ့"

"..."

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်။

အရင်တုန်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ ရဲကျန့်ကို သူ လှည့်စားခဲ့ဖူးတာလေ။ ဝမ်ချာလင်းက တစ္ဆေလေးကောင် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အရမ်း စွမ်းအားကြီးတဲ့သူပါ၊ သူနဲ့ သွားတိုက်ကြည့်ပါလား ဆိုပြီး မြှောက်ပေးလိုက်တာ။

ရဲကျန့် တကယ်ကြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။

ပြီးတော့ ရောက်နေတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီကို အခုထိ ပြန်မသွားသေးဘူးလား။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တိုက်တာက ဒီလောက် ကြာသလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်တယ်။

"တကယ်တမ်း မတိုက်ရသေးဘူး ငါ နည်းလမ်းသုံးပြီး သူ့ကို အချိန်ဆွဲထားတာ လောလောဆယ် အဲဒီ အရူးကောင်နဲ့ ငါ ပြဿနာ မတက်ချင်လို့"

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောတယ်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်း အစည်းအဝေး မတက်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး ရဲကျန့် ကိစ္စက မင်းဘာသာ ရှင်းရမှာ ငါ လိုချင်တာက မနက်ဖြန် ဌာနချုပ် အစည်းအဝေးကို မင်း ရောက်လာဖို့ပဲ ကျန်တာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ယန်ကျန့်... မင်း ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပဲ ရဲကျန့်က ငါ့ကို အမြဲ နှောင့်ယှက်နေတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားလို့ ရမှာလဲ ငါ သူ့ကို တိုက်ခိုက်စေချင်တာလား"

"ဒါဆို တိုက်လိုက်လေ"

ဝမ်ချာလင်းက ဆက်ပြောတယ်။

"တကယ် တိုက်ရင် ရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ် သူက သဘာဝလွန် ဖိုရမ်ရဲ့ အက်ဒမင်လေ သူ့လက်အောက်မှာ တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး ရှိတယ် ငါ နိုင်ရင်လည်း နောက်နောင် သူက ငါ့ကို အမြဲ ဒုက္ခပေးနေမှာ သေချာတယ် ငါ ရှုံးရင်လည်း သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားနိုင်တယ် ငါ သေသွားရင် ဌာနချုပ်က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးတာပဲ အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ ရဲကျန့် တာဟိုင်မြို့မှာ တိုက်တုန်းက ဝေ့ကျင်း ဝင်ပါခဲ့သလိုမျိုးပေါ့ သူက ဌာနချုပ်က လူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတော့ တကယ်လို့ လွန်လွန်ကျွံကျွံ ဖြစ်လာရင် သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ် ငါတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ မခက်ခဲပါဘူး"

သူက ယန်ကျန့်ကို ဆွဲထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ ယန်ကျန့်နဲ့ ရဲကျန့်ကြားမှာ ပြဿနာ ရှိဖူးတာ သူ သိထားတယ်လေ။

ဒါက နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ရဲကျန့်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့ မရဘူး။

"ငါက သတ်တာဖြတ်တာတွေ စိတ်မဝင်စားဘူး တခြားလူ ရှာပြီး ပူးပေါင်းလိုက်ပါ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် နေ့လယ် မတိုင်ခင် ဌာနချုပ်ကို အရောက်လာခဲ့ မင်းကို မတွေ့ရင် ငါ မင်းကို အရေးယူရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က သာမန် ကိစ္စတစ်ခု ပြောနေသလို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း အခု တာတုန်းမြို့ ရောက်နေတာ မဟုတ်လား"

ဝမ်ချာလင်း လေသံပြောင်းပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ်။

"လမ်းဘေးဆိုင်မှာ ထိုင်စားနေတယ်"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ဘာလဲ... မကြိုဆိုဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး... ရဲကျန့်က မင်းကို လိုက်ရှာနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ ငါ့ထက်စာရင် သူက မင်းကို ပိုပြီး ဒုက္ခပေးချင်နေမှာ သေချာတယ်"

"ရဲကျန့် ဘယ်သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်လဲ ဆိုတာ သူ့ကိစ္စပါ ငါက ငါ့ကိစ္စ ငါ လုပ်ဖို့ လာတာ အခု ငါ စားချင်နေပြီ မင်း ပြန်ဖြေဖို့ တစ်နာရီ အချိန်ရမယ် ငါ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမနေနဲ့"

ပြောပြီးတာနဲ့ ယန်ကျန့် ဖုန်းချလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ...

အဆောက်အအုံ မြင့်ကြီး တစ်ခု အတွင်း၌...

ရဲကျန့်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ကာစ ဝမ်ချာလင်းက မှန်ပြတင်းပေါက် ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး မီးရောင်စုံ လင်းလက်နေတဲ့ တာတုန်းမြို့ကို ငေးကြည့်နေတယ်။

"ဌာနချုပ်က ယန်ကျန့်ကို ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်တယ်ပေါ့ ဒီကောင်က နောက်ထပ် ပြဿနာကောင်ပဲ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချာလင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဂြိုလ်တုဖုန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်တယ်။

အစည်းအဝေး မတက်တာက ဆင်ခြေသက်သက်ပါပဲ။ သူ တကယ် တက်ချင်ရင် ဌာနချုပ်ကို သွားလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တာတုန်းမြို့ကနေ မခွာချင်ဘူး။ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စတွေ ရှိနေပြီး တခြားနေရာက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ဝင်ပါပြီး အချိန်တွေ၊ အင်အားတွေ မဖြုန်းချင်လို့ပါ။

"ငါက ယန်ကျန့်နဲ့ ပေါင်းပြီး ရဲကျန့်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကြံစည်ထားတာ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို သိနေတော့ ဝင်မပါချင်ဘူး ပြီးတော့ လိုအပ်ရင် ရဲကျန့်ကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်သွားသေးတယ် ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က မလှုပ်ရှားဘူး ဆိုတော့... ငါက ရဲကျန့်နဲ့ ပေါင်းပြီး သူ့ကို ပြန်တိုက်မှာ မကြောက်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့"

ဝမ်ချာလင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး စဉ်းစားလိုက်တယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲကျန့်ရဲ့ သဘောထားကို အရင် စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်"

စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ချာလင်း ဖုန်းပြန်ကောက်ကိုင်ပြီး ရဲကျန့်ဆီ ခေါ်လိုက်တယ်။

မကြာမီ...

ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ် တစ်ခုရဲ့ သမ္မတအဆင့် အခန်းထဲမှာ...

နို့သောက်ရင်း ရေချိုးနေတဲ့ ရဲကျန့် ဖုန်းကိုင်လိုက်တယ်။

"ဝမ်လေးလား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"ယန်ကျန့် တာတုန်းမြို့ ရောက်နေတယ် မင်း သူ့ကို သွားရှာချင်လား"

ဝမ်ချာလင်း တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်တယ်။

သူက ရဲကျန့်ကို ယန်ကျန့်ဆီ မျှားခေါ်သွားချင်တာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ငြိုးဟောင်းတွေ ရှင်းကြရင်း သူက ကြားထဲကနေ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်သွားအောင်လို့လေ။

"ဘာ... ယန်ဝူတိ (ယန် အနိုင်မခံ) တာတုန်းမြို့ ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ"

ရဲကျန့် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အသံကျယ်သွားတယ်။

"ဒီညမှ ရောက်တာ ဖြစ်မယ် အခု လမ်းဘေးဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ညစာ စားနေတယ် မင်း သူ့ကို ရှာချင်ရင် မြန်မြန်သွားမှ ရမယ် သူ့တစ္ဆေနယ်မြေ အကြောင်း မင်း သိတယ် မဟုတ်လား တစ်မိနစ် အတွင်း တာချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်သွားနိုင်တယ်"

"အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ကို သွားရှာတာ သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး လောလောဆယ် ငါက မင်းကိုတောင် မနိုင်သေးတာ ယန်ကျန့်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူး နေပါဦး... ယန်ကျန့် တာတုန်းမြို့ ရောက်နေမှတော့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ သူ့ကို သက်သေအဖြစ် ထားလိုက်မယ် ငါ မင်းကို အရင် အနိုင်ယူပြမယ် ပြီးရင် အနိုင်ရတဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဒုတိယပွဲ ဆက်နွှဲမယ် တိုက်ပွဲနဲ့ တိုက်ပွဲကို အားဖြည့်ပြီး အနိုင်မခံ ရှုံးမပေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ဆောက်မယ်"

"ဒီည... လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ယံအောက်မှာ စစ်တုရင် မကစားတော့ဘူး ဝမ်လေးရေ... ငါတို့ ယောက်ျားပီပီ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်"

ရဲကျန့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေ ဒီအချိန်မှာ တောက်လောင်လာတယ်။ ဒီနေ့ ပွဲဆက်နွှဲပြီး အနိုင်ယူမယ်၊ အရင်က ကျရှုံးမှုတွေကို ဖယ်ရှားပြီး သဘာဝလွန် လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် နေရာကို ပြန်ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ တာတုန်းမြို့ရဲ့ ညကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံး အလင်းရောင်တွေ လင်းထိန်သွားသည်။

အလင်းရောင်တွေက ထူးဆန်းသည်။ ဘယ်ကလာမှန်း မသိရဘဲ လေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာသလို ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေက ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေလို ဖြစ်နေသည်။

"ဝီ..."

ဝမ်ချာလင်း ဖုန်းကို အမြန် ချလိုက်ရသည်။ ရဲကျန့် အော်သံကြောင့် နားတွေ အူသွားလို့ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင် ဦးနှောက် သိပ်မကောင်းဘူး"

သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အဝေးက ကောင်းကင်ယံကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်း တစ်ခု သူ့ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီ အလင်းတန်းက လှေကားထစ်တွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလင်းရောင်တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ ရဲကျန့်က အမြင့်ကနေ လှမ်းဆင်းလာသည်။

မသိတဲ့သူတွေ မြင်ရင် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာတယ်လို့ ထင်ကြမှာ။

တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက ရဲကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ လှည့်ကွက် တစ်ခုပါပဲ။ ကြွားဝါဖို့ကလွဲရင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။

"ဝမ်လေး... လာ တိုက်ကြစို့"

ရဲကျန့် ရှက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဒီည သူနဲ့ ဝမ်ချာလင်း တိုက်ခိုက်မယ့် အကြောင်းကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိစေချင်နေပုံ ရသည်။

"..."

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ချာလင်း သူ့ခြေထောက်သူ ကျောက်တုံးနဲ့ ထုမိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလိုမှန်းသိရင် ယန်ကျန့် အကြောင်း ပြောပြမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဝမ်လေး... ဒီတစ်ခေါက် မင်း မလွတ်တော့ဘူး ယန်ကျန့်လည်း အနီးနားကနေ ကြည့်နေတယ် ငါ မင်းကို ဘယ်လို အနိုင်ယူပြမလဲ ဆိုတာ သူ့ကို ပြချင်တယ်"

ရဲကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့ မတိုက်ဘူး"

"အဲဒါ မင်းသဘော မဟုတ်တော့ဘူး"

ရဲကျန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

သူ တောက်ပနေသော လှေကားထစ်များအတိုင်း ဝမ်ချာလင်း ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆင်းလာသည်။

"ဒီကောင် တကယ် တိုက်မလို့ပဲ"

ဝမ်ချာလင်း မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင်...မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ အဖြူအမည်း အဘိုးကြီး အဘွားကြီး နှစ်ယောက် သူ့နောက်မှာ ပေါ်လာသည်။

"မင်း တကယ် တိုက်ချင်နေတာပဲ"

ဒါကို မြင်တော့ ရဲကျန့် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်း မျက်နှာ ပိုမည်းသွားသည်။ ဒါ တိုက်ချင်လို့လား။ ဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တာပါ။

မကြာမီ...

အထပ်တစ်ခုလုံး အလင်းရောင်တွေ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရဲကျန့်က တစ္ဆေနယ်မြေကနေတဆင့် သူ့ဘေးနားကို ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

"ငါ့လက်သီးကို မြည်းစမ်းကြည့်"

ရဲကျန့် လက်မြှောက်ပြီး ဝမ်ချာလင်းကို ထိုးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်...မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ အဖြူအမည်း အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ဝမ်ချာလင်း ရှေ့ကနေ ဝင်ကာပြီး လက်သီးကို တားလိုက်သည်။

ဒါက ဝမ်ချာလင်းရဲ့ အဘိုး ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေအကြမ်းစား အဖြစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဘာ"

ရဲကျန့် မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ့လက်သီးက ဒီအဘိုးကြီးကို နည်းနည်းလေးတောင် မလှုပ်ရှားစေနိုင်ဘူး။

"ရဲကျန့်... မင်း သိပ်လွန်မလာနဲ့နော်"

ဝမ်ချာလင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။