သေမင်းတမန် အကျပ်အတည်း

"တကယ် တိုက်နေကြပြီလား"

တာတုန်းမြို့ လမ်းဘေးဆိုင် တစ်ခုမှာ ယန်ကျန့်က ကိုကာကိုလာ သောက်ရင်း အဝေးက ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။

စောစောက ရဲကျန့် တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး ဝမ်ချာလင်း ရှိတဲ့ နင်းအန်း အဆောက်အအုံဆီ အလင်းတန်း တစ်ခုလို ပျံသန်းသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်လေ။

သာမန်လူတွေက ဒါကို သဘာဝဖြစ်ရပ် တစ်ခုလို့ ထင်ကောင်းထင်ကြပေမယ့် ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးကတော့ ရဲကျန့် ပြဿနာ သွားရှာတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု အလင်းရောင် ပျောက်သွားပြီ။

အဆောက်အအုံ ထိပ်ဆုံးထပ်က အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီ။ သဘာဝလွန် တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ သိသာပါတယ်။

လက်ရှိ အခြေအနေ အရဆိုရင် ရဲကျန့် အရေးနိမ့်နေပုံ ရပါတယ်။

မဟုတ်ရင် ရဲကျန့်ရဲ့ စရိုက်အရ အမှောင်ထုအောက်မှာ ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ လှုပ်ရှားရင် ပွဲကြီးပွဲကောင်း ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။

"ရဲကျန့် အရေးနိမ့်နေတာ မဆန်းပါဘူး ဝမ်ချာလင်းဆီမှာ တစ္ဆေလေးကောင် ရှိတာကိုး သူ့မိဘတွေနဲ့ ဘိုးဘွားတွေက အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက တစ္ဆေဆရာတွေလေ သေသွားတော့ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေ ဖြစ်လာပြီး မျိုးဆက်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးက ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွား တစ္ဆေနှစ်ကောင်ပဲ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် S အဆင့် ရှိတယ်"

ယန်ကျန့် တွေးလိုက်တယ်။

တခြားလူသာ ဝမ်ချာလင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ပြန်လာလမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရဲကျန့်က မတူပါဘူး။

သူ့ကုဒ်နံပါတ်က အစားထိုး တစ္ဆေလေ။ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။ ရဲကျန့် ရှုံးရင်တောင် သေမှာ မဟုတ်ဘူး။

တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်သာ မသေနိုင်တော့ရင် ဖြစ်နိုင်ချေတွေက အဆုံးမရှိပါဘူး။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ တိုက်တာ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ဝင်မပါတာ ကောင်းပါတယ် ပြဿနာတွေ ငါ့ဆီ ရောက်လာဦးမယ်"

ယန်ကျန့် ဆက်အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အကြည့်လွှဲကာ ဆက်စားနေလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ စားရင်းနဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။

ရဲကျန့်က မသေနိုင်ဘူး ဆိုတော့ မတော်တဆ ဝမ်ချာလင်းကို သတ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ချာလင်းက သာမန်လူလေ။ သူ့ဘေးက တစ္ဆေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးကြီး သူ အသတ်ခံရနိုင်ချေ ရှိနေသေးတာပဲ။

တချိန်တည်းမှာပဲ...

နင်းအန်း အဆောက်အအုံ အပေါ်ထပ်မှာ...

ရဲကျန့်က သူ့ရှေ့က ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြူအမည်း တစ္ဆေကြီးရဲ့ လည်ပင်းညှစ်တာ ခံနေရတယ်။ တစ္ဆေရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ လက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်မှုက ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ အားသိပ်မသုံးပေမယ့် ရုန်းထွက်လို့ မရနိုင်ဘူး။ သံကြိုးတွေနဲ့ ရစ်ပတ်ခံထားရသလို အသက်ရှူလို့ မရအောင် ဖြစ်နေပါတယ်။

တစ္ဆေအကြမ်းစားက ရဲကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သတ်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပ်တန့်နေတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရဲကျန့် သေရင် ဝမ်ချာလင်းပါ လိုက်သေမှာမို့လို့ပါ။

အစားထိုး တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ရဲကျန့်က သူ့အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တာလေ။

ပြီးတော့ ဒီနားမှာ အနီးဆုံး ရှိနေတာက ဝမ်ချာလင်းပဲ ရှိတာကိုး။

ဝမ်ချာလင်း သူ့လည်ပင်းသူ ကိုင်ပြီး မျက်နှာတွေ နီရဲနေတယ်။ ရဲကျန့် ခံစားနေရတဲ့ ဒဏ်ရာမျိုး သူလည်း ခံစားနေရမှန်း သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

"ငါ ရဲကျန့်ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်သတ်ရင် ငါ အရင် သေလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ရဲကျန့်ကို လွှတ်ထားရင် သူက ငါ့ကို သတ်လိမ့်မယ်... ဒီကောင်က ဒီလောက်တောင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ လောင်းကြေးထပ်ပြီး ရဲကျန့်ကို ဒီမှာတင် အသေ သတ်ပစ်လိုက်ရမလား"

သူ အိတ်ကပ်ထဲ စမ်းလိုက်တယ်။

စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အရုပ် တစ်ရုပ် ထွက်လာတယ်။

ဒါက အစားထိုးအရုပ်။

ဌာနချုပ်က ထုတ်ပေးတဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းလေ။ သူက ခေါင်းဆောင် ဆိုတော့ သဘာဝကျကျ ပိုင်ဆိုင်ထားတာပေါ့။

ယန်ကျန့်လို အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြုန်းတီးတဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချာလင်းက အမြဲ သတိထားတတ်သူမို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ် မပေးဘဲ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းထားလေ့ ရှိတယ်။

အခု ဌာနချုပ်မှာ အစားထိုးအရုပ်တွေ ကုန်နေပေမယ့် သူ့ဆီမှာတော့ အနည်းငယ် ကျန်နေသေးတယ်။

အစားထိုးအရုပ်ကို သုံးလိုက်ရင် သူ့သေဆုံးမှုကို အရုပ်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီး သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ်။ ရဲကျန့်ကတော့ တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်။

ဒါက ဝမ်ချာလင်းရဲ့ လက်ရှိ အစီအစဉ်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချာလင်း ပြန်စဉ်းစားလိုက်တယ်။

"မလုပ်သင့်ဘူး... ဒီလောင်းကြေးပေါ်မှာ အရာအားလုံး ပုံအောမလိုက်သင့်ဘူး ရှုံးရင် အကုန် ဆုံးရှုံးမှာ"

သူ့စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်မှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ရဲကျန့်နဲ့ အသက်ချင်း လဲပြီး မလောင်းချင်ဘူး။

ဒီလို တွေဝေနေတာက ရဲကျန့်ကို လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။

"မသတ်ဘဲ ဖမ်းထားတာက ငါ့ကို စော်ကားလွန်းရာ ရောက်တယ်... မင်းကိုယ်မင်း ယန်ဝူတိများ မှတ်နေလား"

ရဲကျန့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အဘိုးကြီးရဲ့ လက်မောင်းတွေကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။

သူ့လက်သီးတွေဆီက သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုက အရင်ကထက် နှစ်ဆ ပိုပြင်းထန်လာတယ်။

တစ္ဆေရဲ့ ခြောက်သွေ့အေးစက်တဲ့ လက်က လည်ပင်းကို ညှစ်ထားရာကနေ နည်းနည်း လျော့သွားပေမယ့် မလုံလောက်သေးဘူး။

ရဲကျန့်ရဲ့ မရပ်မနား ထိုးနှက်မှုတွေက မျက်စိစုံမှိတ် ထိုးနေတာ ဖြစ်ပေမယ့် သိသာတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိပါတယ်။

ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ရဲကျန့်ကို ဖမ်းချုပ်ထားမှု လျော့ရဲသွားတယ်။ ရဲကျန့် လွတ်မြောက်သွားပြီး လွတ်လပ်မှု ပြန်ရလာတယ်။ သူ ရှေ့တိုးမယ့်အစား နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘေးနားမှာ သေဆုံးနေတဲ့ အဘွားအိုကြီး တစ်ယောက် စောင့်ကြည့်နေသေးတယ်လေ။

အဲဒီ အဘွားအိုသာ ဝင်ပါလာရင် သူ အရင်တုန်းကလိုပဲ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားမှာ သေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ရဲကျန့်ရဲ့ အစားထိုး သေဆုံးခြင်း စွမ်းရည်က အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အတိုက်ခိုက် မခံရတော့လို့လေ။

တချိန်တည်းမှာပဲ ဝမ်ချာလင်းရဲ့ မွန်းကျပ်မှုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"ဝမ်လေး... ငါ တိုက်နိုင်သေးတယ် လက်မလျှော့နဲ့ ဒီနေ့ ငါ့အတိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အကန့်အသတ်တွေကို ချိုးဖျက်ပြမယ်"

ရဲကျန့် သူ့လက်မောင်း နှစ်ဖက်လုံးက အရေပြားတွေ ပုပ်ပွနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ တစ်ခုခုက ဝါးမြိုနေသလိုပဲ။ အသားတွေ ကွာကျလာပြီး အရိုးတွေ ပေါ်လာတယ်။ ဖြူဖွေးနေတာ မဟုတ်ဘဲ အမည်းရောင် ဖြစ်နေပြီး အလောင်းကောင် အရိုးတွေနဲ့ တူနေတယ်။

ဒီအမည်းရောင်က ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။

ရဲကျန့်ရဲ့ လက်မောင်း တစ်ဝက်လောက်အထိ ပျံ့နှံ့လာတယ်။

ဒါက တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထခြင်းရဲ့ လက္ခဏာပဲ။

ရဲကျန့်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲလိုက်တာလေ။ အထူးသဖြင့် ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှု ပြင်းထန်လာလေ ရဲကျန့် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ပိုအားကောင်းလာလေ ဖြစ်တယ်။

"အဟွတ်... အဟွတ်"

ဝမ်ချာလင်း လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။

"ရဲကျန့်... ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး ဆက်တိုက်ရင် နှစ်ဖက်စလုံး သေကြေပျက်စီးရုံပဲ ရှိမယ်ဆိုတာ မင်း အခု သိလောက်ပြီ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြစို့ ဒီနေ့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ငါ သဘောထားလိုက်မယ်"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရဲကျန့် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။

"ငါတို့ တိုက်ပွဲက သဘာဝလွန် လောကမှာ ပြောစမှတ် ပြုနေရတာကို မင်းက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောပြီး ငါ့ကို နှိမ့်ချတာလား ငါ အဟန့်အတား ဖြစ်နေပေမယ့် ရှုံးတာ မဟုတ်ဘူး"

"..."

ဝမ်ချာလင်း သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတိုင်းက ရဲကျန့်ကို ဆွပေးသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီကောင်က သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူး။

"ငါ့မှာ တစ္ဆေလေးကောင် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ် မင်း တစ်ယောက်တည်း လေးကောင်လုံးကို နိုင်ပါ့မလား ငါ့အဘိုး တစ်ယောက်တည်းကိုတောင် မင်း ယှဉ်ဖို့ ခက်နေပြီ ငါ့အဘွားပါ ဝင်ပါလာရင် မင်း အသေဆိုးနဲ့ သေလိမ့်မယ် ငါ့မိဘတွေတောင် မပါသေးဘူးနော် ငါ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး အမှန်တရားကို ပြောပြနေတာ"

ဝမ်ချာလင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မင်းက တစ္ဆေတွေကို ရှောင်ပြီး ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားရင်တော့ မင်း လုပ်နိုင်မယ် ဆိုတာ ငါ ယုံပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာအကျိုး ရှိမှာလဲ မင်း ငါ့ကို သေစေချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အနိုင်ယူချင်တာလား"

ဒီစကား ကြားတော့ ရဲကျန့် ခဏ ငြိမ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် မင်းကို သတ်လိုက်တာက စစ်မှန်တဲ့ အောင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး မင်းကို မသတ်ရင်လည်း မင်းရဲ့ တစ္ဆေတွေကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ လက်လျှော့ရမှာလဲ ငါ ရဲကျန့်က ဒူးထောက်ပြီး ရှင်သန်ရတာထက် မတ်တတ်ရပ်ပြီး သေရတာကို ပိုမြတ်နိုးတယ်"

"အရှက်တရားကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး တိုးတက်အောင် ကြိုးစားတာက မင်းအတွက် တိုးတက်စရာ နေရာ အများကြီး ရှိသေးတယ် မင်း ဒီမှာ ခေါင်းမာနေမယ့်အစား နောက်တစ်ခါ ငါနဲ့ မတွေ့ခင် လေ့ကျင့်မှုတွေ ပိုလုပ်သင့်တယ်"

ဝမ်ချာလင်းက ရဲကျန့်ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ပြောလိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ဒီမှာတင် ရပ်မှ ဖြစ်မယ်။

ဆက်တိုးရင် အစားထိုးအရုပ် ရှိတာတောင် မမျှော်လင့်ဘဲ သေသွားမှာ ကြောက်တယ်။

သူ့အသက်နဲ့ ထပ်ပြီး လောင်းကြေး မထပ်ချင်တော့ဘူး။

သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရတာ ဝမ်ချာလင်းကို တော်တော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တယ်။

"ပိုပြီး လေ့ကျင့်ရမယ် ဟုတ်လား"

ရဲကျန့် သူ့ရဲ့ ပုပ်ပွနေတဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့လက်သီးတွေ ပိုသန်မာလာတာ ခံစားရပေမယ့် သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုက ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။ မထိန်းချုပ်ရင် မကြာခင် သူ သေလိမ့်မယ်။

"ဟွန့်"

အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အစားထိုး တစ္ဆေ စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်တယ်။ တိုက်စားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှုကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ အခုချိန်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လေ့ကျင့်မှုက ပိုကောင်းမှာလဲ လက်မလျှော့နဲ့ နိုင်ရင် ငါ့ကို သတ်လိုက် ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ ငါ မင်းရဲ့ တစ္ဆေတွေကို ရှောင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရဲကျန့် ကြွေးကြော်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အရင်ကထက် ပိုတိုးတက်လာတယ်လို့ ခံစားရလို့ ဖြစ်သည်။

"ရဲကျန့်"

ဝမ်ချာလင်း မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားတယ်။

ယန်ကျန့် လုပ်သလို အလောင်းကောင် သံချောင်း သုံးပြီး အဆုံးသတ်လိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားလိုက်မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားက သူ့ကို တားလိုက်တယ်။

အလောင်းကောင် သံချောင်း ထွက်လာရင် သဘာဝလွန် လောက တစ်ခုလုံးက သူ ပြိတ္တာကို ခိုးထားမှန်း သိကုန်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ဒီနေ့ထက် ပိုကြီးတဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ပြီးတော့ ယန်ကျန့်က တာတုန်းမြို့မှာ ရှိနေသေးတာ။ သူ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေမလား ဘယ်သူ သိမှာလဲ။