သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း

"တူမောင် စပါး တန် ၅ သောင်း ၆ သောင်းကို ဘယ်လို ရအောင်ယူခဲ့တာလဲ"

ကုန်းစွန်းချန် မယုံနိုင်လောက်အောင် မေးလိုက်သည်။

ဆန်းယန်ကုန်းစွန်း မျိုးနွယ်စုသည် မြေဆီကောင်းသော လယ်မြေ ဧက ၁ သောင်း ၂ သောင်းခန့် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အင်အားကြီးမားသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ သို့သော် အဲဒီလောက်နဲ့တောင် သူတို့ရဲ့ တစ်နှစ်တာ စပါး အထွက်နှုန်းက တန် ၅ သောင်း ၆ သောင်း အထိ မရောက်နိုင်ပေ။

ဒါ့အပြင် သီးစားချထားတဲ့ လယ်သမားတွေကို ရိတ်သိမ်းမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေးရမယ်၊ တစ်ဧက အခွန် ပေးဆောင်ရမယ်၊ မျိုးစေ့နဲ့ ပိုးသတ်ဆေးမှုန့် ဖိုးတွေ ဖယ်ထားရမယ် ဆိုရင် အသားတင် အထွက်နှုန်းက ပိုပြီး လျော့နည်းသွားဦးမည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရရင် စပါး တန် ၅ သောင်း ၆ သောင်း ဆိုတာ နက္ခတ္တဗေဒ ဆိုင်ရာ ဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန် အချိန်မှာတောင် ဒီလောက် များပြားတဲ့ စပါး ပမာဏ ရဖို့ဆိုတာ အလွန် ခက်ခဲလှပါတယ် ဆိုမှ အခုလို ကပ်ဘေးသင့်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ကာလမှာ ဆိုရင် ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

"မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ရဲ့ အဆက်အသွယ်ကနေတဆင့် ချန် ကုန်သည်အသင်း ဆီက ဝယ်လိုက်တာ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဦးလေး အချိန်က အရေးကြီးတယ် ဂျူချိုင် အိမ်တော်ဆီ အရင် ထွက်ခွာကြရအောင် မြင်းရထားတွေက နောက်ကနေ လိုက်လာလိမ့်မယ်"

ကုန်းစွန်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ မြင်းရထားတွေက သတ္တုသယ်ယူဖို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာ ဖြစ်ပြီး ကုန်တင်ခန်းတွေကို အထူး အားဖြည့်ထားသည်။ ရထားဆွဲတဲ့ မြင်းတွေကိုလည်း သူတို့ရဲ့ သန်စွမ်းမှုနဲ့ ခံနိုင်ရည် အပေါ် မူတည်ပြီး ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသည်။ ရထား တစ်စီးချင်းစီမှာ မြောက်ပိုင်း ဝန်လေးဆွဲ စစ်မြင်း ၄ ကောင် ၅ ကောင်လောက် တပ်ဆင်ထားပြီး ကုန်ပစ္စည်း ပေါင် ထောင်ချီ ဆွဲနိုင်ပေသည်။

မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ရဲ့ အဆက်အသွယ်ကနေ ဝယ်လိုက်တာ ဟုတ်လား

ကုန်းစွန်းချန် မျက်လုံးပြူးပြီး မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဘယ်လို မိတ်ဆွေမျိုးက ဒီလောက် ဝယ်နိုင်တာလဲ ဆိုတာ တွေးမိသည်။ သူက လေးစားအားကျတာ၊ မနာလိုတာနဲ့ သံသယ ဖြစ်တာတွေ ရောပြွမ်း ခံစားလိုက်ရပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ နောက်ကနေ ဂျူချိုင် အိမ်တော်ဆီ လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဂျူချိုင် အိမ်တော်က ချန် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြား သိုလှောင်ဖို့ အသုံးပြုသည်။ ဒီကုန်ပစ္စည်း အများစုက ပေါင် သောင်းချီ လေးလံတာမို့ ချန်နင်မြို့ထဲ အထိ သယ်သွားဖို့ မလိုပေ။

တိုက်ခိုက်ခံရမှာ လုယက်ခံရမှာ ကြောက်စရာ မလိုဘူးလား ဆိုတာကတော့ ဟာသ တစ်ခုပါပဲ။

ဂျူချိုင် အိမ်တော် အတွင်းက လက်နက်ကိုင် အင်အားစုကို မပြောနဲ့ဦး ချန် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သတင်း တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မသမာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိသူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဟန့်တားဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

ဂိတ်စောင့်တွေကတဆင့် ဝင်ခွင့်တောင်းပြီးနောက် ချန်ရွှယ်အန်း ထွက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာထားက မည်းမှောင်နေပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို မကျေနပ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။

ထို့နောက် သူက ချန် မျိုးနွယ်စု ကိုယ်စား အရောင်းအဝယ် တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက စာချုပ်ကို ပြန်လည် ညှိနှိုင်းကာ ချန် မျိုးနွယ်စုက ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဆီကနေ ပိုးသတ်ဆေးမှုန့်တွေကို ပြန်လည်ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ဈေးနှုန်းက အလွန် သင့်တင့်မျှတလှသည်။ ငွေသား ရွှေတာရာ ၁၀,၀၀၀ နဲ့ သိုလှောင်ထားတဲ့ စပါး ပေါင် ၆၀,၀၀၀ ဖြစ်သည်။ မူလက ပိုးသတ်ဆေးမှုန့် အိတ် ၅,၀၀၀ ကို ပြန်လည် ဝယ်ယူမှာ ဖြစ်ပြီး ချန် မျိုးနွယ်စုက အနည်းဆုံး ရွှေတာရာ ၁၅,၀၀၀ ၂၀,၀၀၀ လောက်နဲ့ ပြန်ရောင်းနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ အမြတ် သေချာပေါက် ရပေမည်။

ဒီ မျက်နှာပျက်စရာ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ချန် မျိုးနွယ်စု ချန်နင်အဖွဲ့ခွဲရဲ့ မန်နေဂျာ အစစ် က မျက်နှာမပြချင်ဘဲ ကိစ္စ အားလုံးကို ချန်ရွှယ်အန်း လက်ထဲ လွှဲအပ်ထားခဲ့တယ်။ မျက်နှာမပြတဲ့ မန်နေဂျာက အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ရင် တာဝန် အားလုံးကို ချန်ရွှယ်အန်း အပေါ် ပုံချဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စီစဉ်ထားပုံ ရသည်။

ဒါကြောင့် ချန်ရွှယ်အန်းရဲ့ မျက်နှာက မိုးကြိုးပစ်တော့မလို မည်းမှောင်နေပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ကူညီပေးနေရင်း အစကနေ အဆုံးထိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချင်တော့ပေ။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်ရွှယ်အန်းက ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကြီး တစ်ထပ်နဲ့ စပါး ပေါင် ၆၀,၀၀၀ အတွက် ပြေစာကို ဝမ်ရှိုကျဲ့ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့လည်း ဒီလောက်ထိ ပိုလွန်းတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ ချန်ရွှယ်အန်းသာ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင် သူက သေချာပေါက် ကျော်ကြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ လို့ တွေးမိလိုက်သည်။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ပြီးသွားတော့ ဝမ်ရှိုကျဲ့ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတဲ့ ကုန်းစွန်းချန်ကို တွေ့လိုက်သည်။

"ဦးလေး စပါး ပေါင် ၆၀,၀၀၀ အတွက် ပြေစာ ရပြီ ဦးလေးရဲ့ လူတွေ ရောက်လာတာနဲ့ စပါး သယ်ယူတာ စတင်လို့ ရပြီ"

ကုန်းစွန်းချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ကာ အံ့သြသွားသည်။ တကယ်ပဲ ဟုတ်နေတာကိုး သူတို့က စပါး ပေါင် ၆၀,၀၀၀ ကို တကယ် "ဝယ်" လိုက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒီတူမောင်က တကယ်ကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင်ပါပဲ။

မကြာမီ ကုန်းစွန်းချန်ရဲ့ မြင်းရထား ၂၀ ပါ အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာပြီး သန်မာထွားကျိုင်းတဲ့ သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်သား ၈၀ ပါ လိုက်ပါလာကြသည်။

စပါးကျီထဲမှာ အိတ်တွေ အမြင့်ကြီး ပုံထားသည်။ စပါးတစ်အိတ်က ပေါင် ၁၀၀ လေးသည်။ ဒါပေမဲ့ သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်သားတွေက တစ်ခါသယ်ရင် ၃ အိတ် ၄ အိတ်လောက် မပြီး မြင်းရထားပေါ် အလွယ်တကူ တင်နေကြသည်။

"ဦးလေး မြင်းရထား တစ်စီးက ဘယ်လောက် သယ်နိုင်လဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ မေးလိုက်သည်။ ဘဝ ၂ ခုလုံးမှာ ဒီလောက် များပြားတဲ့ စပါး ပမာဏကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပေမဲ့ ပမာဏနဲ့ အရေအတွက်က သူ့စိတ်ကူးထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေသည်။

"တင်လိုက် တင်လိုက် မြင်းရထား တစ်စီးကို အိတ် ၁၀၀ အထိ တင်လိုက် တို့ မြင်းရထားတွေက အထူး အားဖြည့်ထားတာ မြောက်ပိုင်း ဝန်လေးဆွဲ စစ်မြင်းတွေက အလကား မဟုတ်ဘူးကွ"

ကုန်းစွန်းချန် ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီ။ သူ တစ်သက်လုံး နေလာခဲ့တာ ဒီလောက် များပြားတဲ့ စပါးတွေ စုပုံနေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

ဆန်းယန်ကုန်းစွန်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အင်အားနဲ့ ဆိုရင်တောင် သန်မာတဲ့ လုပ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်နှစ်စာ ကျွေးမွေးဖို့ စုဆောင်းထားတဲ့ စပါးက တန် ၂၀,၀၀၀ လောက်ပဲ ရှိတာ။ မျိုးနွယ်စုရဲ့ လယ်သမားတွေ၊ သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်သားတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ပေါင်းလိုက်ရင် လူဦးရေ ထောင်ချီ ရှိတယ်။

တန် ၁၀၀ ကျော် ဟုတ်လား အဲဒါက စပါး ပေါင် သောင်းချီနဲ့ ညီမျှတယ်...

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာပဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သာမန်လူတွေတောင် ထူးခြားတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေကြတာ။ အစွမ်းထက်တဲ့ မြောက်ပိုင်း ဝန်လေးဆွဲ စစ်မြင်းတွေ ဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ ပြီးတော့ ဒါက ဝိညာဉ်သားရဲ အဆင့် စစ်မြင်းတောင် မဟုတ်သေးဘူး။ ဝိညာဉ်သားရဲ အဆင့် ဆိုရင် ပိုတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းဦးမည်။

သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်သားတွေက ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်နဲ့ ယဉ်ပါးနေကြကြောင်း ထင်ရှားသည်။ လူ ၄ ယောက် တစ်ဖွဲ့က မြင်းရထား တစ်စီးကို တာဝန်ယူပြီး ၆ ခေါက် ၇ ခေါက်လောက် သယ်လိုက်တာနဲ့ ရထား ပြည့်သွားသည်။ ရထား တစ်စီးချင်းစီက ဝန်လေး သယ်ဖို့ အထူး ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာ ဖြစ်ပြီး စပါးတွေ လျှံကျမတတ် ပြည့်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်တာတောင်မှ သူတို့က တန် ၂,၀၀၀ လောက်ပဲ သယ်နိုင်သေးတာ။

ဒီနှုန်းထား အတိုင်း ဆိုရင် သူတို့ အခေါက် ၃၀ လောက် သွားရလိမ့်မယ်။ ထားလိုက်ပါတော့ မလောပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်တိုအတွင်း စပါး သယ်ယူတာ ပြီးမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ရွှယ်အန်း ပေါ်လာပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ ချန် ကုန်သည်အသင်းက ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတယ် ဖောက်သည်တွေကို ဒုက္ခရောက်အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဝန်လေးဆွဲ ကုန်တင်ရထားတွေကို ငှားလို့ ရတယ် ရထားမောင်းသူတွေ အပါအဝင် တစ်ရက်ကို ကြေးပြားကြီး ၂၀ ကျသင့်မယ် အဲဒီအထဲမှာ မောင်းသူနဲ့ မြင်းတွေရဲ့ စားစရိတ် ပါဝင်ပြီးသားပဲ အတင်အချကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ဘာသာ စီမံရမယ်"

ချန်ရွှယ်အန်း က သူတို့ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာတာ ထင်ရှားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကုန်းစွန်းချန် ကတော့ သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကမ်းလှမ်းတဲ့ ဈေးနှုန်းက သင့်တင့်ပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို တန်ဖိုးမရှိ ဖြစ်စေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကုန်းစွန်းချန် က မူလက ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူ့တူမောင်ဆီကနေ စပါး တချို့ တောင်းဖို့ ကြံစည်ထားတာလေ။

"ဒါဆိုရင် သူဌေးကြီး ချန် ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ရထား အစီး ၃၀ လောက် ထပ်ငှားလိုက်မယ်"

ချန် ကုန်သည်အသင်းမှာ ရထား အမြောက်အမြား ရှိပြီး ကုန်းစွန်း မျိုးနွယ်စုထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးက လုံကျို့ ဒေသ တစ်ခုလုံး ဖြန့်ကျက်ထားတာ ဆိုတော့ သူတို့ ရထားတွေရဲ့ အရည်အသွေးက သဘာဝကျကျပဲ ကောင်းမွန်ပြီး ကုန်းစွန်း မျိုးနွယ်စုနဲ့ ယှဉ်ရင် နိမ့်ကျတာ မရှိပေ။

ရထား အစီး ၅၀ လုံး ကုန်တင်ပြီးတဲ့နောက် ဂျူချိုင် အိမ်တော်ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတယ်။

ဂျူချိုင် အိမ်တော်က ချန်နင် ကူးတို့ဆိပ်ကမ်းနဲ့ ၆ မိုင်လောက်ပဲ ဝေးတာ။ ပုံမှန် အခြေအနေ ဆိုရင် ရထားတွေက ဆိပ်ကမ်းကို တစ်နာရီ မပြည့်ခင် ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်နင် ကူးတို့ဆိပ်ကမ်းက လူရှုပ်ပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူတို့အပေါ် အာရုံစိုက်ခံရမှာ မလိုလားလို့ တိုက်ရိုက် လမ်းကြောင်းကို ရှောင်ကွင်းလိုက်တယ်။

တတိယမြောက် လမ်းခွဲကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့က ဆန်းယန် ဘက်သွားတဲ့ လမ်းကို ယူလိုက်ကြတယ်။ နောက်ထပ် ၂ မိုင် ၃ မိုင်လောက် သွားပြီးတဲ့အခါ အန်းမြစ် ဘက်ကို ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ ထူထပ်တဲ့ သစ်တောအုပ် တစ်ခုဆီ ရောက်လာပြီး ရထားတွေ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သစ်တောထဲကို ခြေလှမ်း ၁၀၀ လောက် ဝင်သွားပြီးတဲ့အခါ အမြင့် ၁၅ ပေ ၂၀ ပေလောက် ရှိတဲ့ မတ်စောက်တဲ့ ကမ်းပါးယံ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး အောက်ခြေမှာ အကျယ် ပေ ၆၀ ၉၀ လောက် ရှိတဲ့ သဘာဝ ရေလမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိနေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဦးလေးခြောက် ဝမ်တင့်ဟိုင် က မိသားစုဆီက သတင်း ရရှိထားပြီး ဖြစ်လို့ ငါးဖမ်းလှေတွေနဲ့ ကူးတို့သင်္ဘောတွေ ပါဝင်တဲ့ ရေယာဉ်အုပ်စုနဲ့ အတူ စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။ သူတို့က ယာယီ ဆိပ်ကမ်း တစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီး အိမ်က သုံးလို့ရသမျှ လှေတွေ အကုန် ယူလာခဲ့ကြတာ။

ဒီ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းက ပင်ပန်းပေမဲ့ အလွန် လျှို့ဝှက်လှသည်။

ရထားတွေဆီကနေ သစ်တော၊ ပြီးတော့ ကမ်းပါးယံနဲ့ လှေတွေဆီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက ခြေလှမ်း ၂၅၀ လောက် ရှိတယ်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့က သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်သားတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို နေရာချထားပြီး တစ်ဆင့်ကို ၃ ယောက်နှုန်းနဲ့ လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ယူပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်တယ်။

ခဏလောက် ညှိနှိုင်းပြီးတဲ့နောက် အားလုံးက ဒီ ရိုးရှင်းတဲ့ လူအင်အားသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လိုင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို တွေ့ရှိသွားကြတယ်။ တည်ငြိမ်တယ်၊ စည်းစနစ်ကျတယ်၊ ထိရောက်တယ်။ လှေပေါ် ကုန်တင်တဲ့ နှုန်းက နောက်ဆုံးမှာ တစ်ခဏ အတွင်း ၁ တန် ၂ တန် လောက် အထိ ရောက်ရှိလာပြီး အသွားအပြန် ပြေးလွှားရတဲ့ အချိန်နဲ့ အားအင်တွေကို အများကြီး သက်သာစေခဲ့တယ်။

တစ်နာရီကျော်လောက် အတွင်းမှာပဲ ရထား အစီး ၅၀ ပေါ်က စပါးတွေ အကုန်လုံးကို အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် သယ်ယူ ပြီးစီးသွားတယ်။ ရထားအဖွဲ့က နောက်တစ်သုတ် သွားသယ်ဖို့ ဂျူချိုင် အိမ်တော်ဆီ ပြန်လှည့်သွားပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့က လှေအဖွဲ့ နောက်ကို လိုက်ပါကာ အန်းမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဖုန်းကူတံခါး ဆီ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

ဖုန်းကူ လယ်ယာမှာ လူအင်အား ပိုများတယ်။ လယ်သမား အိမ်ထောင်စု ၂၀၀ လောက် ရှိပြီး သန်မာတဲ့ လုပ်သား ၁၅၀ လောက်ကို အလွယ်တကူ ထုတ်နှုတ်နိုင်တယ်။ တူညီတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးပြီး လူအင်အားနဲ့ စပါးတွေကို သယ်ယူကာ ဖုန်းကူ လယ်ယာမှာ ယာယီ သိုလှောင်ထားလိုက်တယ်။

အတွင်းပိုင်း မြစ်ထဲက လှေတွေက မလုံလောက်ဘူး။ ၅ စီး ၆ စီး လောက်ပဲ ရှိလို့ ဒီ နောက်ဆုံး အဆင့်မှာ စပါးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သယ်ယူရတော့မည်။

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လိုင်းကို အောင်မြင်စွာ တည်ထောင်နိုင်ခြင်းက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ် အပေါ် မကျေနပ်မှု ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပထမအချက်က သူတို့ဟာ အများပြည်သူသုံး ကူးတို့ဆိပ်ကမ်းတွေကို အလွန်အမင်း မှီခိုနေရပြီး ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက် ဆိပ်ကမ်းတွေ မရှိကြဘူး။

ဒုတိယအချက်က အန်းမြစ်ကနေ အတွင်းပိုင်း မြစ်ဆီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက ရေမျက်နှာပြင် ကွာခြားချက်ကြောင့် အဆင်မပြေဘူး။ ရေတံခါးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖွင့်ထားရင် ရေလွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်စေနိုင်လို့ ခက်ခဲတယ်။ လှေတွေ ဖြတ်သန်းလို့ ရမယ့် သင်္ဘောကျင်း တည်ဆောက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်။

တတိယအချက်က မိသားစုရဲ့ လှေနဲ့ ရထား သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်။ လောလောဆယ်မှာ ဒါက ပြဿနာကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ မိသားစု ဆက်လက် ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ဆိုးရွားစွာ ဟန့်တားလာလိမ့်မယ်။

ကြည့်ရတာ ပြည့်စုံပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်တဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ် တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့က အရေးတကြီး လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်ပုံရသည်။