ပညာရှိ

ကျန်းပေရန်က ရှီမျိုးနွယ်စု အတွင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိဘူးလို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း နဲ့ တူညီနေလို့ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေက ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ပေ။

အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားတာ တိုက်ရိုက် မျိုးဆက် ဂျူနီယာ တစ်ယောက် ရုတ်တရက် အဆိပ်သင့်တာ ဒါမှမဟုတ် အကိုင်းအခက် မိသားစုဝင် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားတာမျိုးတွေက အချိန်တိုင်း ဖြစ်ပွားနေတတ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှီမျိုးနွယ်စုက အစွမ်းထက်ပေမယ့် အစွမ်းထက်တာ သူတို့ တစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်တာ။

သူတို့ကို ဖြုတ်ချချင်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခ ရှိတဲ့ တခြား အစွမ်းထက် ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။

သူလျှိုတွေ ထည့်ထားတာ လူသတ်သမားတွေ စေလွှတ်တာတွေက သာမန် ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပေမယ့် အယုတ်မာဆုံး နည်းလမ်းကတော့ သူတို့ လူအချင်းချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်အောင် လုပ်တာပဲ ဖြစ်သည်။

ရှီမျိုးနွယ်စု အတွင်းမှာ သာလွန် ထူးကဲတဲ့ မျိုးနွယ်စု သူတော်စင် ရှီဟုန်ယွင် ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ တိုက်ရိုက် မျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင်တိုင်းက မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် နေရာကို လိုချင်နေကြသည်။

မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတာက ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုခွင့် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု ပမာဏက အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးကိုတောင် သွေးဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူက ပိုပြီး တိုးတက်ဖို့ မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ ဘယ်သူက အနက်ရောင်သူတော်စင် မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ။

အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးကိုတောင် သွေးဆောင်နိုင်တဲ့ အကန့်အသတ် ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ဆိုရင် ပြိုင်ဆိုင်မှုက မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။

ဒီ ပြိုင်ဆိုင်မှုရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ပြင်ပလူ တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ကျန်းပေရန် တောင် အပြည့်အဝ ခံစားမိနေသည်။

ခုနက အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါ နှစ်ခုက သူ့ကို သတ်ဖို့ အလျင်စလို ပြေးလာတုန်းက ဂျူနီယာ တစ်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ကြုံရပြန်ပြီလို့ ကျန်းပေရန် ထင်ခဲ့မိသည်။

ဒါပေမဲ့ စနစ် အသိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရတော့မှ အဲ့ဒါက ဟို ရှီယွီထုံ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။

သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပတ်သက်လို့တော့...

ရိုးရှင်းမယ် မထင်ဘူးလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားနေရသည်။

'သူမ ငါ့ကို ဘာအတွက် စမ်းသပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ'

ဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားရင်း ကျန်းပေရန် မြောက်များစွာသော ပန်းချိုင့်ဝှမ်းဆီ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

"ပေရန်လေး ပေရန်လေး ကြည့်ပါဦး ဒီမှာ ကြည့်"

သူ့တဲအိမ်လေးဆီ ရောက်ခါနီးမှာ ကျန်းပေရန်က အပေါ်ကနေ ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ပန်းစည်း နှစ်စည်း ဝှေ့ယမ်းနေပြီး သူမ ခေါင်းပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အရောင်စုံ ပန်းသရဖူ တစ်ခု ဆောင်းထားတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

'နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ'

ဒီ မြောက်များစွာသော ပန်းချိုင့်ဝှမ်းထဲ ဝင်လာကတည်းက ဘယ်ပန်းတွေက ပိုတန်ဖိုးရှိလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် လေ့လာနေခဲ့ပြီး ကောက်ချက် တစ်ခု အမြန် ချနိုင်ခဲ့လေသည်။

အားလုံးနီးပါးက အရမ်း တန်ဖိုးရှိကြသည်။

ဒီပန်းတွေက မရှိမဖြစ် ဆီတွေ ထုတ်ယူဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အလွန် အသုံးဝင်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့က ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းပေါ်က ပန်းသရဖူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

'ဟူး...

ငါ အဲ့ဒီ နှင်းခဲ အလင်းရောင် ပန်းပွင့်ကို မျက်စိကျနေတာ ကြာလှပြီ'

"လှလား"

ကျန်းပေရန် တိတ်ဆိတ်နေတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က ပန်းစည်း နှစ်စည်းကို ပါးပြင်နား ကပ်ထားပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ရှီကျာမုကလည်း ဘေးနားကနေ ပန်းသရဖူ တစ်ခု ကိုင်ပြီး ခေါင်းပြူထွက်လာကာ အော်ပြောလိုက်တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဦးလေး အပေါ်တက်ပြီး လာကစားပါ ဒီမှာ ပန်းတွေ အများကြီး ပွင့်နေတယ်"

တစ်လလောက် အတူနေပြီးနောက် ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်နဲ့ ပိုပိုပြီး ရင်းနှီးလာခဲ့လေသည်။

ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဦးလေးကို သူမ မမြင်နိုင်သေးပေမယ့် သူနဲ့ အတူနေရတာ တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ် အိမ်က လူတွေထက် အများကြီး ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းတယ်လို့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ခံစားနေရလေသည်။

'ငါ့ရဲ့ ခရမ်းရောင် မာတယ်ပန်း...'

ရှီကျာမုရဲ့ ပန်းသရဖူပေါ်က ခရမ်းရောင် မာတယ်ပန်း ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ရင်ထဲ နာကျင်သွားလေသည်။

သူက အဲ့ဒီပန်းကို ဝိညာဉ်ငြိမ်သက် ဆီမွှေး လုပ်ဖို့ မူလက စီစဉ်ထားခဲ့တာ။

"မင်းတို့ပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားကြပါ"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး သူ့တဲအိမ်ထဲ ဝင်သွားလေသည်။

"ဟေ့..."

ရှီဖုန်းလန် လက်တွေကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေးက သိပ်မပျော်ပုံ ရတယ်နော်"

"ဘယ်သူ ဂရုစိုက်လို့လဲ အသက်ကြီးတဲ့ ဦးလေးတွေရဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်မှာပေါ့ ဆက်ကစားကြရအောင်"

ရှီကျာမုက ပြောရင်း နောက်ထပ် ပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ကောက်ယူပြီး သူမရဲ့ ပန်းသရဖူထဲ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

"ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ရှီဖုန်းလန် ပြောလိုက်ပြီး ကုန်းစောင်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။

"ဟေ့"

ရှီကျာမု လှမ်းခေါ်လိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ အဒေါ်လေးက အိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီ ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မတတ်သာတဲ့အဆုံး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှီကျာမုလည်း လိုက်ခုန်ဆင်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

အိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေတဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်ပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ငါလည်း သောက်ချင်တယ်"

ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းပေါ်က ပန်းသရဖူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ရေနွေးအိုးကို ချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ မင်းခေါင်းပေါ်က ပန်းတွေကလည်း လက်ဖက်ရည် ကောင်းကောင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"တကယ်လား" ရှီဖုန်းလန်က ပန်းသရဖူကို ချက်ချင်း ချွတ်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ငါ မြည်းကြည့်ချင်တယ်"

ပန်းသရဖူကို ယူပြီး ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ နောက်မှ မင်းအတွက် ဖျော်ပေးမယ်"

ဒီအချိန်မှာ ရှီကျာမုလည်း တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာလေသည်။

"ဦးလေး ဦးလေးက ပျော်ပွဲဖျက်တတ်လိုက်တာ ပန်းတွေ ဒီလောက် လှနေတာကို လာတောင် မကြည့်ဘူး"

"အလုပ်ရှုပ်နေလို့"

ကျန်းပေရန်က သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်နဲ့ ငြင်းခုံနေရင် ဘယ်မှ ရောက်မှာ မဟုတ်မှန်း သိတာကြောင့် ရှီကျာမုက ရှီဖုန်းလန် ဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်တယ်"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှီကျာမု အတွက်ပါ တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်လေသည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ ရှီကျာမု မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အသက်ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဦးလေး ဖျော်တဲ့ လက်ဖက်ရည်က ဘာလို့ သူများတွေထက် အမြဲတမ်း နည်းနည်း ပိုကောင်းနေရတာလဲ"

ရှီကျာမုက သူ့ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"လျှို့ဝှက်ချက်"

"ဟွန့်" ရှီကျာမု နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခု သတိရသွားသလို ပြောလိုက်လေသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ငါ လာတုန်းက ဦးလေးကြီးက ဦးလေးကို သူ့ဆီ လာခဲ့ပါဦးလို့ မှာလိုက်တယ်"

လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ် ဦးလေးကြီးလဲ"

ရှီမျိုးနွယ်စုထဲက အကြီးအကဲ အစဉ်လိုက်က တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးလှသည်။

အကိုင်းအခက် မိသားစုတွေ အရမ်း များလွန်းတာ အပြင် မိသားစုထဲ ဝင်ရောက် ပေါင်းဖက်လာတဲ့ သားမက်တွေကလည်း အရမ်း များလွန်းလှသည်။

ပြီးတော့ ဝင်ရောက် ပေါင်းဖက်လာတဲ့ သူတွေက ရှီ မျိုးရိုး နာမည် ခံယူရသည်။

ဒါကြောင့် သေချာ မခွဲခြားရင် ဘယ်သူက တိုက်ရိုက် မျိုးဆက်လဲ ဘယ်သူက အကိုင်းအခက် မိသားစုလဲ ဘယ်သူတွေက ယောက်ဖတွေလဲ ဆိုတာ ပြောပြဖို့ ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းပေရန် သိတာကတော့ သူတို့ အားလုံး ရှီ မျိုးရိုး နာမည် ရှိရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ရာထူးတွေက ကွာခြားချက် ကြီးမားတယ် ဆိုတာပါပဲ။

"ဦးလေးကြီးက ဦးလေးကြီး ပေါ့"

"ပညာရှိ လား ဟန်နယ်စား လား"

"အော် ပညာရှိ"

"ပညာရှိက ငါ့ကို ရှာနေတာလား"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ နေတာ တစ်လ ရှိပြီဆိုတော့ ကျန်းပေရန်က အခု ရှီဟုန်ဖေး ထက် ပိုသိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက မျိုးနွယ်စု တိုက်ရိုက် မျိုးဆက်က တခြား အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြားနဲ့လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီ ပညာရှိရဲ့ နာမည်က ရှီဝေယီ ဖြစ်ပြီး သူက ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ နိုင်ငံခြားရေး ကိစ္စရပ်တွေကို အထူး တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က သူ ကျန်းပေရန်ကို တစ်ခါ ခေါ်တွေ့ဖူးပေမယ့် မေးခွန်း အများကြီး မမေးခဲ့ဘဲ ရိုးရှင်းတဲ့ မိတ်ဆက်မှုလောက်ပါပဲ။

"ဟုတ်တယ်" ရှီကျာမု ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ ပြောလား" ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း တွေ့ရင် ပြောလိုက်ပါလို့ပဲ မှာလိုက်တာ"

'ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလား'

နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကျန်းပေရန် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ပညာရှိ ဆီက ဆင့်ခေါ်မှု ဆိုတော့ ငါ အခုပဲ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

"မလောပါနဲ့ မလောပါနဲ့" ရှီကျာမု ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးကြီးက ဘယ်အချိန် လာရမယ်လို့ မပြောပါဘူး ဒီလက်ဖက်ရည် အရင် ကုန်အောင် သောက်ပါဦး"

" ပြန်လာမှ သောက်လည်း နောက်မကျပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်ထပ် နှစ်ငုံလောက် သောက်ချင်သေးတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

'မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလို့လား'

"ဟုတ်တယ် ဦးလေးကြီးက ဦးလေးကို ခေါ်လာခဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်လေ"

ရှီဖုန်းလန်က လက်မခံပေ။

သူမ ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ငါလည်း လိုက်မယ်"

'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...'

ရှီကျာမုကို သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ဖို့ မှာလိုက်တဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို စဉ်းစားရင်း ကျန်းပေရန် မကောင်းတဲ့ နိမိတ်ကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ စနစ်က ဘာရွေးချယ်မှုမှ မပြတာကြောင့် ရှောင်လွှဲလို့ မရလောက်မှန်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်လေသည်။

လေးလံတဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ ရှီကျာမု လက်ဖက်ရည် ကုန်အောင် သောက်တဲ့အထိ သူ စောင့်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ သုံးယောက် မြောက်များစွာသော ပန်းချိုင့်ဝှမ်းကနေ ထွက်ခွာပြီး အတွင်းမြို့တော်ဆီ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ရှီကျာမုရဲ့ လမ်းပြမှု အောက်မှာ ကျန်းပေရန် မကြာခင် ပညာရှိ နေအိမ် ရှေ့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အစောင့်တွေက သူတို့ ရောက်လာကြောင်း ကြေညာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်နဲ့ တခြားသူတွေကို အထဲ ခေါ်သွားကြလေသည်။

ပညာရှိ နေအိမ်က တော်တော် ကြီးမားလေသည်။

သူတို့ သုံးယောက် ခြံဝင်း နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ ပညာရှိ နေထိုင်တဲ့ သန့်စင်သော ကျက်သရေရှိ မဏ္ဍပ် ကို ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"ပညာရှိက အမိန့် ပေးထားပါတယ် ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် တန်းတက်သွားလို့ ရပါတယ်"

သန့်စင်သော ကျက်သရေရှိ မဏ္ဍပ်က အစေခံ တစ်ယောက်က သူတို့ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပြီ"

ရှီကျာမု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သန့်စင်သော ကျက်သရေရှိ မဏ္ဍပ်ထဲ ပထမဆုံး ဝင်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"လာ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ရှီကျာမုက သန့်စင်သော ကျက်သရေရှိ မဏ္ဍပ်ကို မကြာခဏ လာလည်လေ့ ရှိမှန်း သိသာလေသည်။

သူမက ကျန်းပေရန်နဲ့ တခြားသူတွေကို ရှစ်ထပ်မြောက်က အခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုဆီ အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို နှစ်ချက် ခေါက်ကာ ရှီကျာမု အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေးကြီး ကျွန်မတို့ ရောက်ပြီ"

ထို့နောက် "ကျွီ" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ တံခါးကြီးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ရှီကျာမု တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ အထဲ ဝင်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန် အထဲကို အရင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူမ နောက် လိုက်ဝင်သွားလေသည်။

စားပွဲပေါ်က လက်ရာမြောက်တဲ့ အိုးခွက် ပန်းပင် ရှေ့မှာ ကြိုးကြာမွှေး ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

'ဟီး...'

ရှီဝေယီရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ တွေ့ဆုံမှုကနေ ဒီ ပညာရှိက ပြုံးရတာ ကြိုက်မှန်း ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ဒါက သူနဲ့ တူတဲ့ အချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ရှေးစကား ဆိုရိုးအတိုင်း လူတစ်ယောက် အမုန်းဆုံး အရာက ကိုယ့်ပုံစံ နောက်တစ်မျိုး ဖြစ်တတ်လေသည်။

အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တဲ့ လူတွေကို ကျန်းပေရန် တကယ် မကြိုက်ပေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကို သူ ထွင်းဖောက် မမြင်နိုင်လို့ပင်၊ လုံးဝ မမြင်နိုင်လို့ပင်။

ဒီအချိန်မှာ အနောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က ဝေယီကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုဝေ"

"အိုး လန်လန်လည်း ရောက်နေတာပဲ" ရှီဝေယီရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး တောက်ပလာလေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း နေကောင်းလား"

"အရမ်း ပျော်ဖို့ ကောင်းတယ်" ရှီဖုန်းလန်က ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ပျော်တာ ကောင်းပါတယ်" ရှီဝေယီ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ဆီ အကြည့် ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

"ပေရန် ဒီမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အသားကျနေပါပြီ"

"ဟို ဟို ဟို"

လူကြီးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှီဝေယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက တော်တော် ရိုးသားတာပဲ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေတာ ရှိရင် ငါ့ကို လာပြောနော် ဘိုးဘေးကြီး ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ဧည့်သည် ဖြစ်နေမှတော့ ကောင်းကောင်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ရင် ငါ့အပြစ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပညာရှိ"

သူတို့ ဘေးနားမှာ ရှီကျာမုက သူမ ဦးလေး ခုနက ပြုစုထားတဲ့ အိုးခွက် ပန်းပင်ကို ခဏလောက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးကြီး ကျွန်မတို့ကို ဘာကိစ္စ ခေါ်တာလဲ"

"အရေးကြီး ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ နီးလာပြီ မဟုတ်လား ဒီတစ်ခါ မင်း အလှည့် ရောက်ပြီလေ"

"အင်း" ရှီကျာမု ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ကျွန်မ ပြင်ဆင်နေတာ ကြာပြီ ဒီတစ်ခါ ချန်ပီယံဆုက သေချာပေါက် ကျွန်မတို့ဟာပဲ"

"ဟိုး ဟိုး ဟိုး"

စည်းချက်ကျကျ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရှီဝေယီ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းသာ ဒီဂုဏ်ထူးကို တကယ် ရယူနိုင်ရင် ဦးလေးကြီးက မင်းအတွက် သေချာပေါက် ဂုဏ်ပြုပွဲ ကျင်းပပေးမယ် မင်း ပျံသန်းနေသော ဇရက် လျှို့ဝှက် ပုလဲ ကို လိုချင်တယ် မဟုတ်လား မင်းသာ ချန်ပီယံ ဖြစ်ရင် ဦးလေးကြီး ရှာပေးမယ်"

"တကယ်လား" ရှီကျာမု အံ့သြစွာ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို စိတ်ချပါ ဦးလေးကြီး ဒီတစ်ခါ ကျွန်မ သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြမယ်"

'သူဌေး ဖြစ်ရတာ ဒီလို ခံစားရတာ ဖြစ်မယ်...'

ပျံသန်းနေသော ဇရက် လျှို့ဝှက် ပုလဲ ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားတော့ ကျန်းပေရန် မနာလို ဖြစ်မိတာ ဝန်ခံရပေမည်။

ထူးခြားဆန်းပြား ပန်းစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း တစ်ရာဝင် ရတနာ တစ်ခု အနေနဲ့ ဒီ ပျံသန်းနေသော ဇရက် လျှို့ဝှက် ပုလဲ က ဝတ်ဆင်သူရဲ့ အမြန်နှုန်းကို အများကြီး တိုးမြှင့်ပေးနိုင်လေသည်။

ရှေးစကား ဆိုရိုးအတိုင်း လောကရဲ့ သိုင်းပညာ အားလုံးထဲမှာ အမြန်နှုန်းကသာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိပေ။

မင်းသာ လုံလောက်အောင် မြန်ဆန်ရင် အမြဲတမ်း အသာစီး ရနေမှာ သေချာသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် တွေးနေတာက ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိဖို့ မဟုတ်ပေ။

သူ တစ်ခုတည်းကိုပဲ တွေးနေတာ။

ဒီပုလဲကိုသာ ရနိုင်ရင် သူ ထွက်ပြေးဖို့ အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။

ထွက်ပြေးဖို့ အဆင်ပြေတာ တစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့တင် ကျန်းပေရန်ရဲ့ မပြတ်တမ်း တောင့်တမှုနဲ့ ထိုက်တန်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ရှီမျိုးနွယ်စုမှာတော့ ဒါက ဂျူနီယာ တစ်ယောက်ကို ဆုချဖို့ သုံးတဲ့ အရာတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။

'ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ'

"ပေရန်"

ကျန်းပေရန် မနာလို ၀န်တိုမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်း ရှီဝေယီ ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဗျာ"

ကျန်းပေရန် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုပြီး ပြန်ထူးလိုက်လေသည်။

"ခုနက ငါ ပြောတဲ့ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ အကြောင်း ကြားဖူးလား"

ရှီဝေယီရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားလေသည်။

ဟို မကောင်းတဲ့ နိမိတ် ဘယ်က လာလဲ ဆိုတာ သူ နားလည်စ ပြုလာလေသည်။

ကျန်းပေရန် "မကြားဖူးပါဘူး"

"ဒါဆို ပြောပြရမယ့် ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားပြီ ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ကို ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်းပေါ်မှာ တစ်နှစ် တစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ ရှိတယ် ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း အကြောင်း ကြားဖူးလား"

"မကြားဖူးဘူး" ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြန်လေသည်။

"ဒီကျွန်းက အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ် ရှေးဟောင်း မဟာအစီအရင် တစ်ခုက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကာကွယ်ထားလို့ ဘယ်သူမှ မဝင်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ရောက်တိုင်း ဝင်ပေါက် တစ်ခု ပွင့်လာတယ် ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အောက် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဝင်ခွင့် ရှိတယ်..."

'တောက်... ဇာတ်လမ်း ဆင်ထားတာ သိသာလိုက်တာ ဇာတ်လိုက်တွေပဲ သွားမယ့် နေရာမျိုး'

ဒါကို ကြားတော့ ဒီ ပညာရှိ သူ့ကို ဘာကိစ္စ ခေါ်လဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် အခြေခံအားဖြင့် ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

"အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အောက် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဝင်ခွင့် ရှိတာ မကဘူး တစ်ကြိမ်ကို လူတစ်ထောင်ပဲ ဝင်ခွင့် ရှိတယ် တစ်ယောက်မှ မပိုရဘူး ဒါကြောင့် နှစ်တိုင်း ဒီအချိန်ရောက်ရင် ပတ်ဝန်းကျင် နိုင်ငံတွေက ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေက သူတို့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေကို ကံစမ်းဖို့ အဲ့ဒီကျွန်းဆီ စေလွှတ်လေ့ ရှိကြတယ်"

'သူတို့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေ' ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားတော့ ကျန်းပေရန် နည်းနည်း စိတ်အေးသွားပြီး ထောက်ခံ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလို မှော်ဆန်တဲ့ ကျွန်းမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

"မှော်ဆန်တာ အဲ့ဒီမှာတင် မရပ်ဘူး ကျွန်းပေါ်မှာ ရှားပါး ရတနာ အမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေတယ် အဆင့်မြင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြိုင်စံရှား အဆင့် ကျောက်စိမ်းတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အကုန် ရှာတွေ့နိုင်တယ် တခါတလေကျရင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက် မြင့်တဲ့ မှော်ရတနာတွေ နည်းစနစ်တွေတောင် ရှာတွေ့နိုင်သေးတယ်"

'သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက ဇာတ်လိုက်တွေ ချမ်းသာလာဖို့ ရတနာသိုက်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား'

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲကနေ မကျေမနပ် မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒီအချိန်မှာ ရှီကျာမု ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးကြီး မနှစ်က ချန်ပီယံ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ လောင်ကျွမ်းနေသော လမင်း ဂိုဏ်းက တပည့်က မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာ တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့လို့ နိုင်သွားတာဆို အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား"

"ဟုတ်တယ်" ရှီဝေယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက လူအများကြီးရဲ့ အားကျမှုကို ခံခဲ့ရတာ အမှန်ပဲ ဒါကြောင့် ဒီနှစ် မင်းလည်း ကြိုးစားရမယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေးကြီး ကျွန်မ ကောင်းကင်အဆင့် မှော်ရတနာ တစ်ခု ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပြမယ် စောင့်ကြည့်နေ"

" ဒါဆို ဦးလေးကြီးက မင်းရဲ့ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်"

ရှီဝေယီ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပေရန် မင်းရော ဒီ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်းကို သွားကြည့်ချင်လား"

"မကြည့်ချင်ဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ နေရတာ ပိုကြိုက်တယ်"

ကျန်းပေရန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ဒါကို ကြားတော့ ရှီဝေယီ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြန်လေသည်။

"အင်း ဒါက ပြဿနာပဲ ငါက မင်း ဒီတစ်ခါ အပျော်သွားမယ်လို့ ဘိုးဘေးကြီးကို ပြောထားပြီးပြီ"

'မင်း အမေကို သွားပြီး @#￥!%'

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှု ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားလေသည်။

ရှီဝေယီက သူ့ကို သီးသန့် ခေါ်ပြီး ဒီအကြောင်း ချက်ချင်း ပြောလာကတည်းက သူ့ကို သွားစေချင်နေတယ် ဆိုတာ သူ စောစောကတည်းက ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂျူနီယာတွေ အတွက် ဆိုတာ ကြားတော့ သူ နည်းနည်း စိတ်အေးသွားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ သူက သိပ်ပြီး ရိုးအသေးတာပဲ။

စိတ်ထဲကနေ ဆဲဆိုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"မှားယွင်းနေတဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပညာရှိ ဒါပေမဲ့ သွားတဲ့လူတွေက မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂျူနီယာတွေလို့ ခင်ဗျား ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ် မလား ကျွန်တော် သွားတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး" ရှီဝေယီ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက ပြောရိုးပြောစဉ် သက်သက်ပါ တခြား မိသားစုတွေက စည်းကမ်း လိုက်နာတယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား လက်တွေ့မှာတော့ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် နယ်ပယ် အောက်မှာ ရှိနေသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်"

"သွားတဲ့သူတွေ အားလုံးက အနက်ရောင်ဘုရင်တွေ ဆိုတော့... ကျွန်တော်က ကျားသိုက်ထဲ ဝင်တဲ့ သိုးတစ်ကောင် ဖြစ်မနေဘူးလား"

"ဟို ဟို ဟို" ရှီဝေယီ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းက ရတနာ သွားရှာရုံပဲလေ မင်းကို လွှတ်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းမှာ ထက်မြက်တဲ့ စိတ် ရှိပြီး တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်လို့ ငါ ထင်လို့ပါ စိတ်ချပါ မင်း ရတနာကောင်းတွေ ရလာခဲ့ရင် ငါတို့ ရှီမျိုးနွယ်စုက မင်းကို သေချာပေါက် နစ်နာအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

'မင်း အမေကို သွားပြီး စိတ်ချလိုက်ပါလား'