ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း

ရှီဝေယီ ကို စိတ်တိုင်းကျ ဆဲဆိုပြီးနောက် ကျန်းပေရန် နည်းနည်း စိတ်အေးသွားလေသည်။

ဒီကိစ္စက သိပ်မဆိုးဘူးဆိုတာ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။

ပထမအချက် သူက မြေကမ္ဘာ ပုန်းကွယ်ခြင်း ကျောက်စိမ်းအစစ် ကို ရရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူက ရှီမျိုးနွယ်စုကနေ ဘယ်လို ထွက်ရမလဲ စဉ်းစားနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဒီဆန္ဒကို ထုတ်ပြောတိုင်း ရှီဟုန်ဖေးက သူ့ကို ဆက်နေဖို့ "စည်းရုံး" ရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ရှာလေ့ရှိသည်။

ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ သူ့မှာ ရှီမျိုးနွယ်စုကနေ ထွက်ခွာဖို့ တရားဝင် အကြောင်းပြချက် ရှိနေပြီ။

လစ်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုခု တွေ့နိုင်လောက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ရှီမျိုးနွယ်စုကို ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ မှာ အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးလိုက်ရင် ရှီမျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ အကြောင်း ရှိသွားပြီ။

အဲ့ဒီအခါကျရင် သူ လစ်ထွက်ချင်တဲ့အခါ ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာလိမ့်မည်။

ရွှေရောင် ဆေးအိုးကျွန်း ရဲ့ ထူးဆန်းမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ကျန်းပေရန် ဂရုမစိုက်ပေ။

စနစ်က ဘာရွေးချယ်မှုမှ မပြသရွေ့ အခြေအနေကို သူ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုးတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပညာရှိက ဒီဂျူနီယာကို ဒီလောက် အထင်ကြီးမှတော့ ဒီဂျူနီယာက သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

ဘေးနားကနေ နားထောင်နေတဲ့ ရှီကျာမုက သိသိသာသာ ကြောင်သွားလေသည်။

သူမ မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး တကယ် သွားချင်တာလား"

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလုံး ကျန်းပေရန်နဲ့ အတူနေပြီးနောက် ဒီဦးလေးက ဘုန်းကြီး တစ်ပါးလိုပဲ ဆန္ဒကင်းမဲ့တယ်ဆိုတာ ရှီကျာမု တွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဒါမှမဟုတ် သူက ဆန္ဒမရှိတာ မဟုတ်ဘဲ ဘာကိုမှ တိုက်ခိုက်ယူဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။

ပြိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ကြုံတာနဲ့ သူက ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်တတ်သည်။

ဒါကြောင့် သူမ ဦးလေးကြီးက ကျန်းပေရန်ကို ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို သွားစေချင်တယ်လို့ ပြောတာ ကြားတော့ သူမရဲ့ စည်းရုံး အတော်ဆုံး ဦးလေးကြီးနဲ့ လူတွေကို ငြင်းပယ်ရာမှာ အတော်ဆုံး ဦးလေးတို့ တွေ့တဲ့အခါ ဘယ်လို မီးပွင့်မလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ဇာတ်လမ်းကောင်း တစ်ပုဒ်ကို မျှော်လင့်နေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ သူမ မြေပဲလှော်တောင် မထုတ်ရသေးခင် ပွဲကောင်းကြီးက ပြီးသွားခဲ့လေသည်။

ရှီကျာမုနဲ့ မတူဘဲ ရှီဝေယီက ကျန်းပေရန် သဘောတူမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေသလို ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ မင်းကို ငါ လေးစားမိတာ အလကား မဟုတ်ဘူးပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမယ့် အချိန်ကျရင် မင်းက ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မချဘူး အရမ်း ကောင်းတယ် တကယ့်ကို ကောင်းတယ်"

ရှီဝေယီရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန်က ချီးကျူးခံရတယ်လို့ မခံစားရပေ။

အဲ့ဒီအစား သူ့စကားထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိနေတယ်လို့ သူ ခံစားရလေသည်။

"ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမယ့် အချိန်ကျရင်" ဆိုတာက ဒီအဖိုးကြီး သူ့ကို အာရုံစိုက်နေတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မချဘူး" ဆိုတာက ဒီတစ်ခါ သူသာ ငြင်းခဲ့ရင် ဒီအဖိုးကြီးက သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာပြီးသား ဖြစ်လောက်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။

'ဒါကြောင့် တစ်နေကုန် ပြုံးနေတဲ့ လူတွေကို ငါ မုန်းတာ

သူတို့ အားလုံးက မြေခွေးအိုကြီးတွေပဲ'

"ငါလည်း လိုက်မယ် ငါလည်း လိုက်မယ်"

ပေရန်လေး လည်း သွားမယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ရှီဖုန်းလန် လက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်ပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ အတူတူ သွားကြတာပေါ့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

ရှီဝေယီ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

'ဒါ ပျော်ပွဲစားထွက်တာများ မှတ်နေလား'

ရှီဝေယီ ဆုံးဖြတ်ချက် ချတာ ဘယ်လောက် ပေါ့ပါးလဲ ဆိုတာ ကြားတော့ ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲကနေ မကျေမနပ် မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒီ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း က "ချစ်ကြည်ရေး ပြိုင်ပွဲ" လို အသံထွက်နေပေမယ့် လူတွေ သေချာပေါက် သေကြမယ်ဆိုတာ ကျန်းပေရန် စဉ်းစားစရာ မလိုဘဲ သိလေသည်။

ထိပ်တန်း ကုန်ကြမ်း အမျိုးမျိုး၊ အနက်ရောင်အဆင့် ပြီးတော့ မြေကမ္ဘာအဆင့် မှော်ရတနာတွေ၊ ပြီးတော့ လူတစ်ထောင် အပြည့် ဝင်သွားမှာ။

သူတို့ ဦးနှောက်တွေ ထွက်တဲ့အထိ ရိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျန်းပေရန် ဒီလောက် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စနစ်က ရွေးချယ်မှု မပေးတာအပြင် အနက်ရောင်ဘုရင်တွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ် ဆိုတာ သိထားလို့လည်း ပါသည်။

အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ အနေနဲ့ဆိုရင် သူ အိပ်ပျော်နေရင်တောင် သူ့ကို ဆံပင်တစ်ချောင်း ကျွတ်အောင် လုပ်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် သူ စိတ်အေးလက်အေး ဝင်ရောက် လေ့လာနိုင်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်အေးနေတာ ထားပါဦး ဒီအဖိုးကြီးကရော ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်အေးနေရတာလဲ။

'ငါ ဒီကောင်မလေးတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ သူ ကြိုတွက်ထားတာများလား'

ရှီဝေယီ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောပြကတည်းက ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ကို အသုံးပြုပြီး သူ့အင်အားကို ထပ်စမ်းသပ်ဖို့ ရှီမျိုးနွယ်စုက ရည်ရွယ်ထားပုံ ရတယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က အနက်ရောင်ဘုရင်တွေပဲလေ။

အစီအရင်တွေ သုံးလိုက်ရင် ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

ဒီ အသုံးမကျတဲ့ လူတွေကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့ အနက်ကို စမ်းသပ်နိုင်မယ်လို့ သူတို့ တကယ် ထင်နေတာလား။

ရိုးလိုက်တာ။

"ယေး" သူမရဲ့ ဦးလေးကြီးက သူမကို သွားခွင့်ပြုတာ ကြားတော့ ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ အတူတူ စွန့်စားခန်း ထွက်ရတော့မယ်"

ကျန်းပေရန်က သူမရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို မဖျက်ဆီးလိုက်ပေ။

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှီဝေယီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပညာရှိ ဒီဂျူနီယာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်လို့ ရအောင် ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ပြောပြပေးနိုင်မလား"

"အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ အတွက်တော့ ကျာမုလေးကို မေးလိုက် သူ လေ့လာနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်လောက်တယ်"

ကျန်းပေရန် တကယ် သွားဖို့ သဘောတူလိုက်တာကို ရှီကျာမု အံ့သြနေတုန်းပင်…..

သူမရဲ့ ဦးလေးကြီးက သူမ နာမည် ခေါ်လိုက်မှသာ သူမ သတိဝင်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေးကြီး စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်မ တာဝန်ထားလိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ပြောစရာ ရှိတာတွေ အကုန် ပြောပြီးပြီ မင်းတို့ ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ကြတော့ လိုအပ်တာ ရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ တတိယ ဦးလေးကို သွားတောင်းလိုက်"

"ကောင်းပါပြီ ဦးလေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါဆို ကျွန်မတို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး အပြင်ဘက် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

တံခါး ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်ကို အံ့သြစွာ ထပ်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး တကယ် သွားမှာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါ ဦးလေး ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက... ဦးလေး ကျွန်မကို စိတ်ပူနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး"

မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှီကျာမု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"မဟုတ်မှန်း သိပါတယ် ကျွန်မ ကျေနပ်အောင် ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်လို့ မရဘူးလား ဒီလိုဆို ဦးလေး ဘယ်တော့မှ မိန်းမ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က ဒါကို ကြားတော့ ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ ပေရန်လေးက သတို့သမီး ရှာဖို့ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပူရဘူး"

"ဘာလို့လဲ" ရှီကျာမု စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သူ့လို လူမျိုးကို ကြိုက်တဲ့သူ တကယ် ရှိလို့လား"

"တော်တော်များများ ရှိတယ်" ရှီဖုန်းလန် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ မယုံဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဒါဆို ဒီတစ်ခါ ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ကို ဘာလို့ အတိအကျ သွားချင်တာလဲ"

"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး အခု မင်း လုပ်သင့်တာက ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ငါ့ကို ပြောပြဖို့ပဲ"

"ဒါက အကူအညီ တောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားလား"

ရှီကျာမုက ရင်ကော့ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"အော် ဒါဆို ငါ တခြားသူကို သွားမေးလိုက်မယ်"

ကျန်းပေရန် ပြောရင်းနဲ့ သန့်စင်သော ကျက်သရေရှိ မဏ္ဍပ် အပြင်ဘက်ကို စတင် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ဟေ့ ဒီ ဦးလေးကတော့ ဘာလို့ နောက်ပြောင်တာကို လက်မခံနိုင်ရတာလဲ"

ရှီကျာမုက သူ့နောက် လိုက်ရင်း အော်လိုက်လေသည်။

မြောက်များစွာသော ပန်းချိုင့်ဝှမ်းဆီ ပြန်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောရင်း ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ က ဘာလဲဆိုတာ ကျန်းပေရန် တော်တော်များများ နားလည်သွားလေသည်။

ပထမဆုံး အနေနဲ့ အဲ့ဒီ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ကျွန်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ဘယ်သူမှ မချိုးဖျက်နိုင်တာကြောင့် ပညာရှင် အများအပြားနဲ့ အဆင့်မြင့် အစီအရင် ဆရာတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေက အင်အားသုံး တိုက်ခိုက်ကြပြီး အဆင့်မြင့် အစီအရင် ဆရာတွေက လေ့လာကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ခြွင်းချက်မရှိ သူတို့ အားလုံး ကျရှုံးခဲ့ကြလေသည်။

ဒါက ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ယန္တရား ကျွန်း လိုပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တည်ရှိမှု ဖြစ်လာစေခဲ့လေသည်။

ပြီးတော့ လူတွေက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရာတွေကို အမြဲ စိတ်ဝင်စားကြတာမို့ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားမှုတွေက ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

အဲ့ဒီနှစ် ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း အထိ ပညာရှင်တွေက ကျွန်းပေါ်မှာ အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာတာကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိခဲ့ကြလေသည်။

ဒါက သုတေသီတွေကို အလွန် ဝမ်းသာသွားစေခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး ဝင်ပေါက်ဆီ ပြေးသွားကြလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် နိမ့်တဲ့ အစီအရင် ဆရာတွေက ကျွန်းပေါ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အဆင့်နဲ့ အထက် ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး ပိတ်ဆို့ခံခဲ့ရလေသည်။

ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ ပညာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေ ဂိုဏ်းတွေဆီ ချက်ချင်း ပြန်ပြေးပြီး ဂျူနီယာတွေကို ခေါ်ကာ ကျွန်းပေါ်ကို ဝင်ရောက် လေ့လာခိုင်းခဲ့ကြလေသည်။

တပည့် အများအပြား ရောက်လာကြပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ တစ်ထောင်ပဲ ဝင်နိုင်ခဲ့သည် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထောင်ဂဏန်းမြောက် တပည့် ဝင်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်းရဲ့ ဝင်ပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားလို့ပင်။

အဲ့ဒီနောက် တစ်လ အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ဒီကျွန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ယန္တရား ကျွန်း လိုပဲ ဝင်သွားတဲ့သူ အားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်လိုက်ပြီလို့ လူတိုင်း ထင်နေချိန်မှာ ဝင်ပေါက်က ရုတ်တရက် ပြန်ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တဲ့ တပည့်တွေ အားလုံး အော်ဟစ် အားပေးပြီး ပြေးထွက်လာကြသည် ပြီးတော့ သူတို့ အားလုံး ကောင်းကင်ရတနာ အမြောက်အမြား သယ်ဆောင်လာကြလေသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ဖော်ပြချက်တွေအရ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရဲ့ အတွင်းပိုင်းက တခြား ကျွန်းတွေနဲ့ မထူးခြားပေမယ့် သူတို့ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုနဲ့ တွေ့ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

တိုင်းတစ်ပါးသားတွေ မြင်ရတာကို ကျန်းပေရန် ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာတုန်းက တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးပြီးပြီ ပြီးတော့ တခြား ကမ္ဘာတွေကို ဦးတည်သွားတဲ့ ငရဲဘုံ ဝင်ပေါက် တစ်ခု ရှိတယ် ဆိုတာကိုလည်း လင်ယုယန် ဆီကနေ သိခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန့်တိုင်းပြည် မှာတောင် တိုင်းတစ်ပါးသားတွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ် ဆိုတော့ နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ မှာ သူတို့ကို တွေ့ရတာ ပိုပြီး သာမန် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ကျန်းပေရန် ယုံကြည်လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီက ဂူကောင်းကင်ဘုံတွေနဲ့ မင်္ဂလာရှိသော နယ်မြေတွေက ရှန့်တိုင်းပြည် ထက် အများကြီး ပိုများမှာ သေချာတာမို့ တခြား ကမ္ဘာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်ခြေက သဘာဝကျကျ ပိုများလာမှာပင်။

တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုနဲ့ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကျွန်းပေါ် ဝင်ရောက်သွားတဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက တပည့်တွေက ချက်ချင်း စည်းလုံးသွားပြီး ပူးပေါင်း ကာကွယ်ဖို့ စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ကြလေသည်။

အစတုန်းက အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းသား တပည့်တွေက တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုက သူတို့ကို အကြီးစား တိုက်ခိုက်မှု ပြုလုပ်လာမယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ သန်းခေါင်ယံ ရောက်တဲ့အထိ ဘာတိုက်ခိုက်မှုမှ မလာခဲ့ပေ။

ကျွန်းက တစ်နှစ်ပတ်လုံး လူနေထိုင်တဲ့ ပုံ မပေါ်တာနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး သူတို့ ကောက်ချက် တစ်ခု ချခဲ့ကြလေသည်။

အဲ့ဒီ တိုင်းတစ်ပါးသားတွေကလည်း ဒီကျွန်းကို အခုမှ ရောက်လာပုံ ရလေသည်။

ဒါက တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုရဲ့ နယ်မြေ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ ဂိုဏ်းသား တပည့်တွေ အများကြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြလေသည်။

သူတို့က အပြင်ဘက်ကို သတိထားပြီး စတင် စူးစမ်းကြရာ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ သူတို့ ပုံမှန်ဆို အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို တဖြည်းဖြည်း တွေ့ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

အကျိုးစီးပွား ရှိတဲ့ နေရာမှာ ပဋိပက္ခ ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

ရတနာ အမြောက်အမြားရဲ့ သွေးဆောင်မှု အောက်မှာ ဂိုဏ်းသား တပည့်တွေရဲ့ ခေတ္တ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုက ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး သူတို့က ရတနာ ရှာဖွေဖို့ လူစုခွဲလိုက်ကြလေသည်။

အဲ့ဒီနောက် တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုနဲ့ ပြန်တွေ့တာ မဟာမိတ် ပြန်ဖွဲ့တာ အချင်းချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်တာ ပြီးတော့ ပြန်ကွဲသွားတာ စတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကို ကျော်လိုက်ရင် ဘာမှ အသစ်အဆန်း မရှိတော့ပေ။

ကျွန်းပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး တစ်လလောက် နေပြီးနောက် ရတနာတွေ ရှာတွေ့တဲ့ ကနဦး အံ့သြဝမ်းသာမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်းပေါ်က လူတိုင်းမှာ နေ့တိုင်း အဆုံးမရှိတဲ့ အန္တရာယ် ခံစားမှုကြီးပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

သူတို့က ယာယီ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခံတပ်တွေထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်လူမျိုးနဲ့ တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုး ဆိုပြီး ခွဲခြားမှု မရှိတော့ဘဲ မုဆိုးနဲ့ သားကောင်ပဲ ရှိတော့လို့ပင်။

ပိုပြီး စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတာက သူတို့ ဒီကျွန်းကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်ရမလဲ ဆိုတာ မသိကြတာပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်တွေတောင် ဒီ ကျွန်းကာကွယ်ရေး မဟာအစီအရင်ကို မချိုးဖျက်နိုင်တာ သူတို့လို ဂျူနီယာတွေ ဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။

ဒီလို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေ အောက်မှာ လူအများကြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာကြလေသည်။

ဒါကြောင့် ထွက်ပေါက် လမ်းကြောင်း ပြန်ပွင့်လာတဲ့ အခါမှာ သူတို့ အရမ်း ပျော်ရွှင်နေပုံ ပေါက်နေကြတာ ဖြစ်သည်။

ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကြားက ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုပင်…..

အတွေ့အကြုံ ရလာတာနဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဆက်တိုက် ချမှတ်လာကြလေသည်။

ဒီကျွန်းအကြောင်း လူအများကြီး သိနေမှတော့ ဒါက သဘာဝကျကျ "အများပိုင် ပစ္စည်း" ဖြစ်လာလေသည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုက တခြား ဂိုဏ်းတွေ အားလုံးကို ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လောက်တဲ့ အထိ အစွမ်းထက်မှသာ တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ဂိုဏ်းမျိုး တကယ် ရှိရင် အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် နဲ့ နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး ပေါင်းစည်းသွားတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူမှ တစ်ဦးတည်း မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့ ကိတ်မုန့်ကို မျှတတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ခွဲဝေဖို့ စဉ်းစားရတော့သည်။

ဒီလိုနဲ့ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံက အစွမ်းထက် ဂိုဏ်းတွေက ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းမှာ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း အပြင်ဘက်မှာ စုဝေးပြီး ကျွန်းပေါ် ဝင်ရောက်ခွင့် အရေအတွက်ကို ခွဲဝေဖို့ သဘောတူခဲ့ကြလေသည်။

ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲ ဆိုတာကတော့ သဘာဝကျကျ လက်သီး အကြီးဆုံး လူက အဆုံးအဖြတ် ပေးတာပေါ့။

ဒီအထဲမှာ ကျန်းပေရန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတဲ့ အချက် တစ်ချက် ရှိလေသည်။

ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဩဇာအာဏာနဲ့တောင် သူတို့က နေရာ ၁၅ နေရာပဲ ရနိုင်ခဲ့လေသည်။

နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ ကြားက အစွမ်းထက် ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မိသားစုတွေက ကျန်းပေရန် ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများတယ် ဆိုတာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။

မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ရဲ့ မူလအစကို နားလည်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က စည်းကမ်းတွေ အကြောင်း မေးမြန်းရာ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရရှိခဲ့လေသည်။

ပြင်ပလူတွေကို ဆန့်ကျင်ရာမှာ စည်းလုံးရမည် ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ် ကြုံလာရင် အခြေအနေ အလိုက် ပြုမူလို့ ရသည်။

ဒီစကားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က တော်တော်လေး ဗြောင်ကျတယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

တရားဝင် သဘောထားကတော့ မင်းတို့ အားလုံး စည်းလုံးသင့်တယ် ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ညစ်ပတ်ချင်ရင် သူတို့ကို အလိုမလိုက်နဲ့။

အဲ့ဒီကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်……

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အပြင်လောက က ကျွန်းပေါ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ သိနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိတာပါပဲ။

ဆိုလိုတာက လူသတ်သမားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တာပါလို့ ပြောလို့ရပြီး ရတနာ လုယူသူက အလုခံရသူပါလို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျန်းပေရန် ဒီအဖြေကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရတနာ လုယူရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဂိုဏ်းအသီးသီးက ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ဆီ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ တပည့်တွေက သေချာပေါက် အားနည်းမှာ မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ရင် သူတို့က တခြားသူတွေကို မလုနိုင်ရင် ဝင်သွားတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ။

ပြီးတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ အနက်ရောင်ဘုရင် တစ်ယောက်ကို နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံမှာတောင် ထိပ်တန်း တပည့်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရလေသည်။

တစ်နှစ်ကို ဒီလို တပည့်မျိုး ဆယ်ယောက်လောက် ဆုံးရှုံးရမယ် ဟုတ်လား ဒီဂိုဏ်းကြီးတွေတောင် နာကျင်မှာ သေချာသည်။

ဒါပေမဲ့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် အထက်လူကြီးတွေက ဒီလို စည်းကမ်းတွေ ချမှတ်တာကလည်း မတတ်သာတဲ့ လုပ်ရပ် တစ်ခုပါပဲ။

အရင် ပြောခဲ့သလိုပဲ ကျွန်းထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ အပြင်လောကနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာ။

မင်းက အနက်ရောင်ဧကရာဇ် ဖြစ်ဖြစ် အနက်ရောင်သူတော်စင် ဖြစ်ဖြစ် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လို့ မရရုံတင် မကဘဲ အထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာတောင် မမြင်ရပေ။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့က အပြင်မှာ လူသတ်တာ တားမြစ်တဲ့ စည်းကမ်း သတ်မှတ်ထားလည်း ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရတနာတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့က မျက်လုံးတွေ နီရဲပြီး လုယူကြမှာ သေချာသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဒီအခြေအနေကို သက်သာစေဖို့ ဂိုဏ်းကြီးတွေက ဖြေရှင်းနည်း မဟုတ်တဲ့ ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခု စဉ်းစားမိခဲ့ကြလေသည်။

အဲ့ဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံး အသီးသီးက ခေါင်းဆောင်တွေ အကဲဖြတ်ပေးမယ့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ် တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ပါပဲ။

တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ရတနာတွေ ယူလာနိုင်တဲ့သူက ချန်ပီယံ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ချန်ပီယံက သူ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ မှော်ရတနာ တစ်ခု ရယူနိုင်လိမ့်မည်။

ဒါ့အပြင် ထိပ်တန်း ၁၀ ယောက်နဲ့ ထိပ်တန်း ၁၀၀ ဝင်သူတွေ အတွက်လည်း ဆုလက်ဆောင် အမျိုးမျိုး ရှိလေသည်။

ကြည့်ကာစမှာ ဒါက ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ပိုသွေးထွက်သံယို ဖြစ်စေမယ့် ပုံပေါက်ပြီး လူအများစုက ရတနာ လုယူဖို့ ဘယ်နည်းလမ်းမဆို သုံးလာအောင် လုပ်ဆောင်နေသလိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က တပည့်တွေ ရတနာနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အင်အားကို ချိန်ဆစေချင်လို့ပါပဲ။

သူတို့ လုယူနိုင်မယ်လို့ မသေချာရင် တခြားနေရာကို အမြန် သွားရှာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင် ဝင်ဖူးတဲ့ တပည့်တွေ အဆိုအရ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရဲ့ ဧရိယာက အပြင်ကနေ မြင်ရတာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားလို့ပင်။

ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ရတနာတွေ ဝှက်ထားတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိလေသည်။

တစ်ခုတည်း အပေါ်မှာ စွဲလမ်းနေစရာ မလိုပေ။

မင်း တကယ် လိုချင်တာ တစ်ခု လွတ်သွားရင်တောင် ပြန်ထွက်လာပြီးမှ လဲလှယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့ တွေးလို့ ရသည်။

ကိုယ့်အသက်ကို မစွန့်စားပါနဲ့။

ဒီ ယန္တရားက တော်တော် ရယ်စရာ ကောင်းပုံ ရပေမယ့် နောက်ပိုင်း နှစ်တွေမှာ ကျွန်းပေါ် ဝင်ရောက်တဲ့ တပည့်တွေရဲ့ သေဆုံးမှုနှုန်းက တကယ်ပဲ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့လေသည်။

ဒါကြောင့် ဒီ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆက်လက် ကျင့်သုံးခဲ့ကြလေသည်။

"ဒါဆို လူတွေက နှစ်တိုင်း သေနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား"

ရှီဖုန်းလန်က ရှီကျာမုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့"

ရှီကျာမု ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မနှစ်က နှစ်ရာကျော် သေတယ် ထင်တယ်"

"အာ" ရှီဖုန်းလန် အာမေဋိတ် ပြုလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အော်လိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ငါတို့ မသွားဘဲ နေရအောင် ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်"

"ပညာရှိ စကားပြောတုန်းက မင်း သဘောပေါက်ခဲ့သင့်တယ်"

"ပညာရှိက ပြိုင်ဆိုင်မှု အကြောင်းပဲ ပြောတာလေ... ရတနာ လုယူတာ မလုံလောက်ဘူးလား ဘာလို့ လူတွေကို သတ်ရမှာလဲ"

ကျန်းပေရန်လည်း ရှီဖုန်းလန်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိတာကြောင့် ရှီကျာမုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း မကြောက်ဘူးလား"

"ကျွန်မသာ ကြောက်ရင် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှီကျာမုက ခေါင်းမော့ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်း အရင်က လူသတ်ဖူးလား"

"ဒါပေါ့..."

ရှီကျာမုက စကားလုံးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အသံနှိမ့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"...မသတ်ဖူးဘူး"

"ဒါဆို မင်း ကျွန်းထဲ ဝင်ပြီးရင် လူမသတ်ရဘူး ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို လိုက်နာပြီး ရတနာပဲ ရှာဖို့ စီစဉ်ထားတာလား"

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါ အကြံပဲ ဒါပေါ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မ အပေါ် မကောင်းတဲ့ အကြံအစည် ရှိရင် ကျွန်မကလည်း သဘောကောင်းတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ရှီကျာမု ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"မိုမို"

ရှီဖုန်းလန် အော်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ရှီကျာမုကို ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်ဆွဲချလိုက်လေသည်။

"နင်လည်း သွားခွင့် မရှိဘူး ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်"

"ကျွန်မ အဖေကို ကတိပေးပြီးပြီ ဘယ်လိုလုပ် မသွားဘူးလို့ ပြောလို့ ရမှာလဲ ပြီးတော့ ဒါက မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာ ကိစ္စလေ ကျွန်မရဲ့ ငြင်းလို့မရတဲ့ တာဝန်ပဲ"

ပြောပြီးနောက် ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခါ ဦးလေးက ကျွန်မတို့နဲ့ အတူ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာ ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"

ဒါကို ကြားတော့ ရှီဖုန်းလန် မျက်လုံး နှစ်ခါလောက် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက အပြုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ ငါတို့မှာ ပေရန်လေး ရှိတာပဲ တခြားသူတွေက ငါတို့ကို ကြောက်သင့်တာ"